Του Stijn Coninx

Με τους Ματέο Σιμόνι, Κριστιάν Καμπάνια, Λουίτζι Λο Κάσιο

Μουσικό βιογραφικό δράμα, 118, Ιταλία 2013

ΠΛΟΚΗ

Ιταλία 1948. Ο δεκάχρονος Rocco ζει σε ένα πανέμορφο βουνό, μέχρι που ο πατέρας του αποφασίζει να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια του. Οι ευτυχισμένες μέρες του Rocco είναι παρελθόν, καθώς τα γκρίζα τοπία των μεταλλωρυχείων του Βελγίου απλώνονται τώρα μπροστά στα μάτια του. Για χρόνια, οι παγωμένοι χειμώνες και μια άγνωστη κουλτούρα είναι η νέα του πραγματικότητα. Ο Rocco βάζει σκοπό της ζωής του να ξεχωρίσει. Η μουσική και ο έρωτας είναι τα μέσα για να αποδράσει από την πραγματικότητα και να ζήσει το όνειρο του. Η νεαρή Marina θα γίνει η μούσα του και θα του χαρίσει την παγκόσμια αναγνώριση μέσα από το ομότιτλο τραγούδι που θα της γράψει για να την κερδίσει.

Αναλυτική Κριτική

2. Έρωτας αλα Ισπανικά (Spanish Affair)

Του Εμίλιο Μαρτίνεζ

Με τους Κλάρα Λάγκο, Ντάνι Ροβίρα, Κάρα Ελαχάντε,

Αισθηματική Κωμωδία,108’ Ισπανία 2014

ΠΛΟΚΗ

Ο Ραφαέλ είναι γεννημένος στη Σεβίλλη και περήφανος Ανδαλουσιανός. Ένα βράδυ θα γνωρίσει την Αμάια, μια όμορφη και δυναμική κοπέλα με Βάσκικη καταγωγή. Μετά από μια παθιασμένη νύχτα, θα του κλέψει την καρδιά, ξεχνώντας στο σπίτι του, σαν μοντέρνα σταχτοπούτα, την τσάντα της. Αυτό είναι το καλύτερο άλλοθι για τον Ραφαέλ που θα ταξιδέψει στην περιοχή που μένει η Αμάια για να της την επιστρέψει. Παρότι η Αμάια δεν φαίνεται να έχει πρόθεση να του χαρίσει άλλες νύχτες, η επιστροφή του σκληροπυρηνικού πατέρα της στην πόλη, θα της αλλάξει τα σχέδια, υποχρεώνοντας τον Ραφαέλ να υποδυθεί έναν ρόλο που δεν φανταζόταν ποτέ στη ζωή του.

H μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Ισπανία όλων των εποχών, που μέχρι στιγμής την έχουν δει περισσότεροι από 9.500.000 θεατές, μόνο στην χώρα παραγωγής της.

Αναλυτική Κριτική

3. Πάρκερ( Parker)

Του Τεϊλορ Χακφορντ

Με τους Τζένιφερ Λόπεζ, Τζεϊσον Στεϊθαμ , Μαϊκλ Τσίκλις

Θρίλερ, 118’, Η.Π.Α 2013

ΠΛΟΚΗ

O Πάρκερ είναι ένας σκληροτράχηλος κακοποιός με κώδικα τιμής: Δεν κλέβει ποτέ από αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν του τη φέρνουν οι συνεργάτες του σε μια ληστεία τράπεζας, ορκίζεται εκδίκηση και τους ακολουθεί στην επόμενη τους “δουλειά”, μια κλοπή κοσμημάτων στο Παλμ Μπιτς. O Τζέισον Στέιθαμ κυνηγάει να ανταποδώσει, έχοντας στο πλευρό του την πιο sexy από ποτέΤζένιφερ Λόπεζ. Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα Flashfire του Donald E. Westlake, ενός από τα πολλά που έχει γράψει με ήρωα τον Πάρκερ. ΟΣτέιθαμ ερμηνεύει τον κεντρικό χαρακτήρα που έχουν στο παρελθόν ερμηνεύσει επίσης ο Λι Μάρβιν στο Point Black του 1967 ως Γουόκερ και ο Μελ Γκίμπσον στο Payback το 1999 ως Πόρτερ.

4.Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ’εμάς(Venga a prendere il caffè da noi)

Του Αλμπέρτο Λατουάντα

Με τους Ούγκο Τονιάτσι,  Άντζελα Γκούντουϊν,Μιλένα Βούκοτιτς,

Κομεντί, Ιταλία 1970,

ΠΛΟΚΗ

Ο Εμερεζιάνο (Ούγκο Τονιάτσι) είναι ένας μεσήλικας εφοριακός υπάλληλος, αφοσιωμένος στην αναζήτηση εύπορης συζύγου. Ταξιδεύοντας στη βόρεια Ιταλία θα συναντήσει τρεις αδερφές, οι οποίες παρότι πλούσιες δεν είναι δυστυχώς καθόλου νέες και όμορφες. Εκείνος αποφασίζει να παντρευτεί μία από αυτές και τις άλλες δύο να τις διατηρήσει στον κύκλο του, ως ερωμένες. Οι άπειρες ερωτικά αδερφές αρχίζουν σταδιακά να λαχταρούν όλο και περισσότερους άντρες και ξεδιπλώνουν, στη πορεία, τα σεξουαλικά τους ταλέντα. Όλα δείχνουν να λειτουργούν ομαλά για τον Εμερεζιάνο, μέχρι την ημέρα που εισβάλλει στη ζωή του μια νεαρή σερβιτόρα. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, ο δύσμοιρος Εμερεζιάνο θα μετατραπεί σε αβοήθητο αιχμάλωτο και έρμαιο των ιδιοτροπιών διψασμένων για αγάπη γυναικών. Μια υπέροχη, ερωτική, μαύρη κωμωδία με το απαράμιλλο στιλ του σπουδαίου σκηνοθέτη Αλμπέρτο Λατουάδα.

5.Σουπερχόνδριος (Supercondriaque)

Του Ντάνι Μπουν

 Με τους Ντάνι Μπουν, Άλις Πολ, Καντ Μεράντ

Κωμωδία-Κοινωνική, Γαλλία 2014

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρομαίν είναι 40 χρονών, δεν είναι παντρεμένος και δεν έχει παιδιά. Η δουλειά του ως φωτογράφος για διαδικτυακό ιατρικό λεξικό δε βοηθάει την οξεία υποχονδρία του, που για χρόνια καθορίζει τη ζωή του ολόκληρη, υποβιβάζοντας τον σε ένα σάκο με φοβίες και νευρώσεις.

Ο μοναδικός του φίλος, ο γιατρός Ντιμίτρι Ζβένκα, έκανε το τραγικό λάθος να τον συμπαθήσει πραγματικά όταν τον πρωτογνώρισε. Έχει βρει το μπελά του με τα αμέτρητα ψυχοσωματικά προβλήματα του Ρομαίν, και θα ήθελε να τον ξεφορτωθεί για πάντα.

Πιστεύει ότι αν εκείνος γνωρίσει τη γυναίκα της ζωής του, όλα του τα προβλήματα θα λυθούν. Το να βρεθεί όμως μια γυναίκα που θα ανεχτεί το Ρομαίν όπως είναι και θα τον βοηθήσει, αποδεικνύεται μια μεγάλη πρόκληση.Η κωμωδία- φαινόμενο με $50 εκατομμύρια box-office στη Γαλλία!

The post Πρεμιέρες … από 31 Ιουλίου – 6 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό Δράμα, Έγκλημα, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

Των Φάμπιο Γκρασαντόνια και Αντόνιο Πιάτζα

Με τους Σαλέχ Μπακρί, Σάρα Σεραϊόκο, Λουίτζι Λο Κάσκιο, Μάριο Πουπέλα

Το «Salvo» είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα ταινίας μεγάλου μήκους των Φάμπιο Γκρασαντόνια και Αντόνιο Πιάτζα η οποία απέσπασε στις Κάννες το μεγάλο βραβείο στην Εβδομάδα των Κριτικών καθώς και το βραβείο οραματισμού του France 4. Καθόλου ευκαταφρόνητο για πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες. 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν άντρα μπλεγμένο με τη μαφία που κυνηγά τον επόμενο στόχο του. Φτάνει έτσι σε ένα σπίτι όπου βρίσκεται η τυφλή αδερφή του ατόμου που πρόκειται να δολοφονήσει. Δεν σκοτώνει όμως την κοπέλα αλλά αποφασίζει να την κρύψει σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο για να καλυφθεί και ο ίδιος από την κατακραυγή του αρχηγού της μαφίας για τον οποίο δουλεύει.

Βλέποντας ότι στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει συν-σκηνοθεσία μου ήρθε στο νου η ταινία «Amer» (2009) σε σκηνοθεσία Ελέν Κατέτ και Μπρούνο Φορτσάνι για πολλούς λόγους. Αν και οι ταινίες κινούνται σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, το «Amer» ως ταινία τρόμου και το «Salvo» ως ταινία για γκάνγκστερ, και οι δύο όμως βασίζονται πολύ λίγο στο διάλογο και εστιάζουν κατά κύριο λόγο στις αισθήσεις, στην ατμόσφαιρα των παύσεων ενώ δυστυχώς και στις δυο ταινίες το τελευταίο μέρος τους είναι το πιο αδύναμο.

Ενδιαφέρον στο «Salvo» παρουσιάζει το στοιχείο της τύφλωσης της κοπέλας που την κάνει ακόμα πιο απροστάτευτη, πιο εύθραυστη ως θύμα. Συνάμα, όσο ανακτά την όρασή της κατά περίεργο τρόπο, τόσο η θέση της σε σχέση με του πρωταγωνιστή γίνεται πιο δυναμική με αποτέλεσμα να αλλάζει το δίπολο θύμα-θύτη. Επιπλέον η αρχική σκηνή της ταινίας όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά η κοπέλα, δίνει τη δυνατότητα στους σκηνοθέτες να μας εισάγουν στον αισθαντικό κόσμο της, δίνοντας βάρος στον ήχο. Η σκηνή αυτή  προσφέρεται και για τη δημιουργία έντονου σασπένς μέσα από το παιχνίδι της όρασης και της έλλειψής της. Ο θεατής βλέπει τα πάντα, ο πρωταγωνιστής βλέπει την κοπέλα ενώ η κοπέλα δεν βλέπει τον δολοφόνο.

Όλη η ταινία αποτελείται από συσχετισμούς και αντιθέσεις που εναλλάσσονται. Στην πρώτη σκηνή ο χώρος είναι κοινός αλλά δεν υπάρχει συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ των ηρώων. Στη μέση της ταινίας αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους αλλά δεν βρίσκονται σε κοινό χώρο. Το τελευταίο μέρος είναι πιο αδύναμο ακριβώς γιατί απουσιάζει η αντίθεση χώρου με συναισθήματος. Ευτυχώς η ασυμβατότητα επανέρχεται στο τέλος της ταινίας, θυμίζοντάς μας πως η μείξη ετερόκλητων στοιχείων είναι αυτό που κινεί την δραματουργία και πλέκει τους χαρακτήρες.

Ευτυχώς στο «Salvo» δεν υπάρχει έντονη ερωτική σκηνή, η ανεπαίσθητη επαφή είναι το μόνο σημείο που καταγράφεται, δεν υπάρχει έξαρση, είναι υπόγεια. Ακόμα και η βία υπαινίσεται, δεν υπάρχει σπλάτερ. Αλλά δεν σημαίνει οτι είναι ανάγκη να αποτυπωθεί η βία ή ο ερωτισμός πάνω στην οθόνη με άμεσο τρόπο. Η αγάπη αναδεικνύεται σε ένα κρυμμένο τραγούδι στο αυτοκίνητο και η βία σε ένα μακρινό πλάνο και έναν κρότο.

Το «Salvo» σου αφήνει μια ανάμεικτη αίσθηση. Η σκηνοθεσία, η πλανοθεσία, η κινηματογραφική καταγραφή κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση παρά τα σεναριακά κενά και τον μινιμαλιστικό διάλογο. Το «Salvo» σε όλη τη διάρκεια της ταινίας παραμένει πιστό σε έναν κινηματογράφο που αφήνει στον θεατή να βγάλει συμπεράσματα, να αναρωτηθεί, να πλάσει τις συνδέσεις.  Από την άλλη όμως δεν δίνονται πληροφορίες γιατί ο χαρακτήρας αισθάνεται όπως αισθάνεται, γιατί αλλάζουν τα δεδομένα, γιατί παίρνονται αυτές οι αποφάσεις, γιατί πλάθεται αυτή η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους. Αν το σενάριο μοιάζει ημιτελές ή θολό, η σκηνοθεσία απογειώνει, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος, και δίνει σαν αποτέλεσμα μια ιδιαίτερη οπτικοακουστική εμπειρία. Είναι όμως αυτό αρκετό;

Το “Salvo” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Salvo appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 93′, Γλώσσα: Ιταλικά, Ιταλία 2013

της Βαλέρια Γκολίνο

Με τους Τζασμίν Τρίνκα, Κάρλο Τσέκι, Λίμπερο ντε Ρέντζιο

Έργο πάνω στο αμφιλεγόμενο θέμα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας που απεικονίζει νηφάλια πρόσωπα, καταβεβλημένα από ασθένειες , από την κούραση της ζωής και της ψυχής.

Διεισδυτικό ποιητικό φιλμ για δοκιμασμένους σινεφίλ, που θέτει αναπάντητα ερωτήματα και ταυτόχρονα με επιδεξιότητα απορροφά τους όποιους μελοδραματισμούς περικλείει η λέξη «θάνατος». Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι αρχικά φλυαρεί σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στους ίδιους χώρους, με τα ίδια πρόσωπα που συνομιλούν για το ίδιο θέμα, μαζί με την μερικώς αμήχανη- σκιαγράφηση του κεντρικού προσώπου.

Ο τίτλος  «Μiele» , γεννήθηκε από την πένα του συγγραφέα Μάουρο Κοβάσιτς και είναι το ψευδώνυμο πίσω από το οποίο κρύβεται η φοιτήτρια Ιρένε.  Η νεαρή γυναίκα επιλέγει να κερδίζει τα προς το ζην καθοδηγώντας άτομα που πάσχουν από βαριές ασθένειες στην πορεία τους προς την ευθανασία. Χρησιμοποιεί φάρμακο για τα σκυλιά που δεν κυκλοφορεί στο ιταλικό εμπόριο. Η μητρική απώλεια την στοιχειώνει κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπη με την μακάβρια φύση του επαγγέλματός της, ωστόσο δείχνει να λειτουργεί σαν ρομπότ. Διατηρεί δεσμό με συνομήλικο της, αποκρύπτοντας του τη διπλή ιδιότητα της.

Κάπου στα μισά του έργου θα συναντήσει τον καταθλιπτικό  χήρο ονόματι Γκριμάλντι(  απ’ εδώ ξεκινάει και το ουσιαστικό ενδιαφέρον) που έχει χάσει κάθε κίνητρο για τη ζωή. Θα ανακαλύψει ότι ο καλοδιατηρημένος κύριος δεν πάσχει από ανίατη ασθένεια και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τον σώσει από την αυτοκαταστροφή. Η Ιρένε πλέον είναι εύθραυστη, βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση με τον εαυτό της, και αναγκάζεται να θέσει υπό αμφισβήτηση όλες τις προηγούμενες επιλογές της.

Στο πολύπλοκο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Ελληνοϊταλίδα σταρ Βαλέρια Γκολίνο πιστώνεται για το θάρρος της να κολυμπήσει στα βαθιά νερά του λεγόμενου art-house σινεμά και ξεχωρίζει για τη σοφία της να παραμείνει ουδέτερη στα ηθικά διλλήματα που τίθενται , για την αισθητική φινέτσα που αποτυπώνεται σε κάθε καρέ, για την ορθή χρήση της καταπραϋντικής από τις εντάσεις μουσικής,  μα πρωτίστως για την επιλογή της 33χρόνης Τζασμίν Τρίνκα. Η υποκριτική της αρμόζει πλήρως στις περιστάσεις, με  κυμαινόμενη ένταση και χωρίς εξεζητημένα στοιχεία. Η ιταλίδα ηθοποιός κρατάει το δηλητήριο αλλά και τις ηθικές αξίες ενός ανελέητα σκληρού ρόλου. Σε κάποιες στιγμές μας  θυμίζει την κρίση ταυτότητας και την αλληγορική-σουρεαλιστική συμπεριφορά της Αγγελικής Παπούλια στις Άλπεις του Λάνθιμου.

Η Γκολίνο παρότι σε δύο-τρεις περιπτώσεις προδίδεται από τη σκηνοθετική της απειρία( παράδειγμα το διεκπεραιωτικό φινάλε), προσπαθεί να  κινηθεί  στην ίδια κατεύθυνση με το «Amour» του Χάνεκε, δηλαδή αποφεύγει το δέλεαρ μιας  ηθικοπολιτικής ρητορείας για την ευθανασία. Την ίδια στιγμή αποκαλύπτει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας, των απεγνωσμένων ανθρώπων, που δεν διστάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες να προχωρήσουν σε μια τέτοια πράξη. Έμμεση κριτική για το υπαρκτό ζήτημα που απασχολεί την ιταλική κοινωνία-ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από την ελληνική- με το κράτος να αρνείται να ρυθμίσει αυτό το μακάβριο φαινόμενο που έχει διεισδύσει σιωπηλά στον εθνικό ιστό.

Άραγε μπορεί να ρυθμιστεί κάτι τέτοιο ή εσαεί θα παραμένει σκοτεινή η διαχωριστική γραμμή, δηλαδή πότε θα επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος και πότε όχι.

Η σχέση της Ιρένε με τον υγιή στο σώμα Γκριμάλντι σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί, λειτουργεί προβοκατόρικα, με τον σεναριογράφο και την Γκολίνο να τεντώνουν το σκοινί για να αναδείξουν τελικά τις υπαρκτές αντιφάσεις ενός βιοηθικού θέματος που μας έχει προ πολλού κτυπήσει την πόρτα.

“Μέλι” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Μέλι (Miele) appeared first on screeneye.gr.