Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Απροσδόκητη  απώλεια στο χώρο της έβδομης τέχνης, ήταν – εν μέσω πανδημίας και παγκόσμιου εγκλεισμού – του  Κιμ Κι Ντουκ, που έφυγε από τη ζωή  εξαιτίας επιπλοκών στο αναπνευστικό του σύστημα  από τον covid-19, στις 11 Δεκεμβρίου του’20, στα  59 του χρόνια.

Ο αυτοδίδακτος  -νοτιοκορεάτης- σκηνοθέτης στις ταινίες του εστίαζε  στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις και στον σύγχρονο κόσμο που διαλύεται. Χρησιμοποιούσε το σεξ σαν κινηματογραφικό εργαλείο και προκαλούσε σαν στυγνός προβοκάτορας  τους συμπατριώτες του,   να αποδεχτούν τα καλά κρυμμένα μυστικά,  που με την ένοχη σιωπή τους  συγκάλυπταν. Η  αγάπη αλλά και το μίσος  στις ταινίες του  συγκλίνουν και  συνυπάρχουν,  ως μία προέκταση της ανθρώπινης φύσης.

Η ταινία « Κροκόδειλος» πέρασε από χίλια μύρια κύματα έως ότου ολοκληρωθεί το 1996. Ήταν το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, το οποίο θα μπορούσε να μείνει ημιτελές, όταν ο παραγωγός της ταινίας ξυλοκόπησε τον Κιμ Κι Ντουκ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Κροκόδειλος με την κυριολεκτική σημασία δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας τραμπούκος και μισάνθρωπος, που κοιμάται στις όχθες ενός ποταμού στο κέντρο της Σεούλ και αποκαλείται « Κροκόδειλος».  Βγάζει τα προς το ζην, με εκβιασμούς και απάτες. Μια γυναίκα έχει υποστεί βιασμό και ο άντρας της δεν τη θέλει πια. Ετοιμάζεται   να αυτοκτονήσει. Ο  κροκόδειλος θα τη σώσει αλλά την ίδια μέρα θα τη βιάσει. Ένας ηλικιωμένος κι ένα παιδί, που μένουν επίσης στις όχθες του ποταμού, θα τη βοηθήσουν να δραπετεύσει. Η γυναίκα θα επιστρέψει πίσω. Στον Κροκόδειλο  ξυπνούν ερωτικά συναισθήματα για τη νεαρή γυναίκα.

Ο Κιμ Κι Ντουκ απεικονίζει με διορατική ματιά, τον ήρωά του, ως έναν άνθρωπο που έμαθε να εκφράζεται μέσω της βίας, ενώ τα δίπολα,

μίσος-  αγάπη,

βία- ευαισθησία,

κοινωνική πραγματικότητα- ονειρικός κόσμος,

 διαπερνούν κάθε στιγμή της ιστορίας  και  κορυφώνονται με την απρόβλεπτη ερωτική σχέση του Κροκόδειλου με τη νεαρή γυναίκα. Γνωρίζουμε ότι κάτι κακό  θα συμβεί και η πεσιμιστική ματιά του Κιμ Κι Ντουκ, είναι ορατή, όσο οδεύουμε προς το φινάλε. Εκεί συναντάται η πικρή ειρωνεία και η τελετουργία. Η ταινία έχει σκαμπανεβάσματα και περιπλέκει  διάφορα συμβάντα, με ένα τρόπο που  δεν είναι πάντα  κατανοητά. Αντιθέτως, αναβλύζει από το βυθό ένας ήσυχος και καθαρός κόσμος, τον οποίο επισκέπτεται συχνά ο Κροκόδειλος και  κάτω από τα στρώματα νερού συλλαμβάνει την ομορφιά, μακριά από την αποκρουστική πραγματικότητα. Ο Κιμ Κι Ντουκ , έβαλε  από νωρίς τις βάσεις μια  μη ωραιοποιημένης ματιάς, που θέτει στον πυρήνα της τις κοινωνικές ανισότητες στη Νότια  Κορέα. Βία, κομπίνα και ηθικές αξίες που βάναυσα καταπατούνται αλλά και  ερωτικά συναισθήματα που έρχονται απροειδοποίητα και διαρρηγνύουν τις ανθρώπινες άμυνες.

Κροκόδειλος από την Πέμπτη 6 Ιουνίου στους κινηματογράφους

The post Κροκόδειλος appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Μολονότι στυγνός προβοκάτορας και ανηλεής κριτής και επικριτής της δικιάς του  Νοτιοκορεάτικης κοινωνίας, ο αυτοδίδακτος Κιμ Κι-Ντουκ –με το έτσι θέλω- έγινε ο πολιτιστικός « πρέσβης» της στο εξωτερικό. Οξύμωρο βεβαίως,  προκαλώντας πονοκέφαλο στην ελίτ της χώρας του. Το κράτος σταμάτησε να ενισχύει τις ταινίες του, θεωρείται ««persona non grata»», εξαιτίας των αποκαλύψεών του περί πατριαρχίας, ακραίου μισογυνισμού ( Το Κορίτσι με το Αγγελικό Πρόσωπο) , οιδιπόδειων συμπλεγμάτων (Pieta), αιμομικτικών σχέσεων(Moebius), παθολογικής γκροτέσκο βίας μέχρι εσχάτων, σωματικής και ψυχολογικής (Bad Guy).

Χρησιμοποιεί πάντα αλληγορίες, ενίοτε υιοθετεί και στοιχεία σουρεαλισμού(3-iron)μεγάλες παύσεις και σιωπές, στο ένα άκρο γυναίκες-πόρνες και άντρες-τέρατα και στο άλλο,  αυτές τις απίστευτες φωτογραφίες σαν ζωγραφιά( Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας).

Το « Δίχτυ» αποτελεί την πλέον  «πολιτική» ταινία του (από τις 23), αφήνοντας πίσω τον « Άγνωστο Παραλήπτη» του 2001, ο οποίος διαδραματιζόταν σε μια αμερικανική βάση το 1970, με το κοινωνικό,  τελικά να υπερισχύει του πολιτικού.

Εδώ, ο Κιμ Κι-Ντουκ αποφασίζει να γράψει και να σκηνοθετήσει μια ιστορία, για τις δύο Κορέες, δύο θεωρητικώς αντίθετες αξίες ζωής, της   βάρβαρης καπιταλιστικής Νότιας και της στρατοκρατούμενης, αλλά ανθρώπινης, κομμουνιστικής Βόρειας.

 Η βάρκα ενός οικογενειάρχη βορειοκορεάτη ψαρά, θα παρασυρθεί προς το Νότο. Οι αρχές του Νότου θα τον συλλάβουν και θα τον κρατήσουν φυλακισμένο για μέρες, εξευτελίζοντας τον, «ψήνοντάς του, το ψάρι στα χείλι». Όταν αντιλαμβάνονται πως δεν είναι κατάσκοπος, θα προσπαθήσουν να τον μυήσουν στην κουλτούρα και στον «ευεργετικό παράδεισο» του καπιταλισμού, δελεάζοντάς τον, να δραπετεύσει μια για πάντα από τον κομμουνισμό.

Τον αφήνουν στη μέση του πουθενά, στην κοσμοπλημμύρα και στα πολυκαταστήματα της  Σεούλ. Ο ήρωας μας, αρνείται να ανοίξει τα μάτια, γιατί γνωρίζει, πως εάν επιστρέψει στο Βορρά, οι αρχές θα τον ανακρίνουν να πει την αλήθεια, τι ακριβώς είδε. Τελικά  θα αναγκαστεί να  τα ανοίξει και μέσα από τη γνωριμία με μια πόρνη,  θα διαπιστώσει πως η ονειρική κοινωνία του Νότου, είναι πυροτέχνημα. Με τα πολλά θα επιστρέφει στο Βορρά -και με τρόμο- αντιλαμβάνεται, πως είτε στο Νότο είτε στο Βορρά, η εξουσία, συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο.

Η ταινία παρουσιάστηκε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Βενετίας, η υποδοχή δεν ήταν ιδιαίτερα θετική, εικάζουμε, εξαιτίας της  απλουστευμένης φόρμας της, μακριά από τα συνήθη στερεότυπα-που μόλις αναφέραμε- χωρίς ο Κιμ Κι-Ντουκ να τα αποποιηθεί εντελώς.

Για μας, υπάρχει -ορατή δια γυμνού οφθαλμού-  αθωότητα και αφέλεια στο όλο εγχείρημα,  όπως επί παραδείγματι , ο τρόπος που ο ήρωας μας βρέθηκε να περνάει τη διαχωριστική γραμμή και διάφορες ευτράπελες σκηνές,  από τις δοκιμασίες που του έλαχαν, φαντάζοντας εξωπραγματικές, μακριά από την ιντελεκτουέλ οπτική του σκηνοθέτη, όπως επίσης και η δυνατότητα του θεατή να προβλέψει, το τι θα συμβεί.

 Όλα αυτά, διατηρούν το έργο μέσα  σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, αλλά ο Κιμ Κι-Ντουκ, την σκοτεινή σάτιρα που επιδιώκει θα την πετύχει, όπως επίσης και να χλευάσει τα δύο συστήματα εξουσίας…θύματα-όπως πάντα-  είναι τα ανώνυμα πρόσωπα.

Το κεντρικό, ο σύζυγος και πατέρας, προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητα του, ασκώντας οι πάντες πάνω του ψυχολογική βία, σε ένα πανομοιότυπο πινγκ πονγκ όμοιας συμπεριφοράς δύο μισητών καθεστώτων, αλλά και δύο δευτερεύοντες χαρακτήρες , ένας ιδεαλιστής αστυνομικός, που προσπαθεί μάταια να εφαρμόσει τους κανόνες ηθικής-δικαίου και μια γυναίκα, η οποία  παραμένει δέσμια των σωματεμπόρων. Ο Κιμ Κι-Ντουκ, στηρίζεται πάνω σε ηθοποιούς, με δοκιμασμένες ικανότητες, όπως είναι η Χα Νταμ Τζογκ, που την είδαμε και στην σέξι »Υπηρέτρια» του Παρκ Τσαν-Γουκ.

“Το Δίχτυ” από την Πέμπτη 4 Μαίου στους Κινηματογράφους σε διανομή Δαναός

The post Το Δίχτυ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ιάκωβος Γωγάκης

Το Φεστιβάλ Βενετίας καλά- καλά δεν έχει αρχίσει  και οι αδυναμίες από την αρχή φαίνονται, και φέρουν το  όνομα Κιμ Κι Ντακ. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης, ο Αλμπέρτο Μπαρμπέρα, επέλεξε για 7 φορά να παρουσιάσει φιλμ του προκλητικού-και για πολλούς αμφιλεγόμενου- νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη, ο οποίος κατά το παρελθόν έχει φύγει   2 φόρες από το Λίντο, με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωση. Το 2001 με τον ” Άγνωστο Παραλήπτη” και το 2012 με το ” Pieta”.

Η τελευταία του ταινία, το βίαιο “One On One” παρουσιάστηκε σήμερα Τρίτη σε ειδική δημοσιογραφική προβολή, πριν την επίσημη έναρξη της διοργάνωσης.

Ο Κιμ Κι Ντακ κάνει πράξη την υπόσχεση του και συνεχίζει να αποκαλύπτει πικρές αλήθειες για το κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας του. Όχι, αυτή τη φορά δεν είδαμε οιδιπόδεια συμπλέγματα όπως στο “Pieta” ή τη σεξουαλική δραστηριότητα των μελών μιας οικογένειας (Moebius). Εδώ μιλάμε για βία μέχρι εσχάτων,  γνώριμο συστατικό στοιχείο των ταινιών του σκηνοθέτη, Ένα νεαρό κορίτσι θα απαχθεί από αγνώστους, θα  την βιάσουν και θα τη σκοτώσουν. Μια ομάδα αποτελούμενη από 7 νεαρά μέλη θα προσπαθήσει να βρει τους ενόχους και να τους εξοντώσει. Θα βάλει στο μάτι 7 πρόσωπα υπεράνω υποψίας που θα τους κάνει τη ζωή, κόλαση. Η πλοκή περιγράφεται απλουστευμένα, γιατί ο δαιμόνιος-αυτοδίδακτος σκηνοθέτης θα τη γεμίσει με γρίφους που διαρκώς θα γεννούν απορίες.

Αυτοκτονίες, σκηνές με κομμένα χέρια, αλυσοδεμένοι έτοιμοι να υποστούν ηλεκτροσόκ, βασανισμοί στο σώμα αλλά και στο μυαλό, συνθέτουν ένα σκηνικό 90 λεπτών που υφολογικά αλλάζει άρδην στα τελευταία 30 λεπτά, εκεί που θα αποσαφηνιστούν όλες οι προθέσεις για  την υποκρισία και τη βουτηγμένη στην ανηθικότητα δυτικοποιημένη Κορέα.

Κλασικό σινεμά του συγκεκριμένου δημιουργού, μετρημένο στα δάχτυλα το φως της μέρας( πεσιμιστικός συμβολισμός), χρησιμοποιεί  ξανά αμυδρό φωτισμό, κυριαρχεί το μαύρο και οι  σκοτεινοί χώροι. Στο πρόσωπο του αρχηγού αυτής οργάνωσης,  του αποκαλούμενου ” Ηγέτη-Σκιά” ο Κιμ Κι Ντακ  θα συγκεντρώσει διάφορα συναισθήματα, όπως αυτό του  θυμού, της εκδίκησης και της συγχώρεσης με τον πρωταγωνιστή Ντογκ Σεόγκ Μα να δικαιώνει τον σκηνοθέτη για την επιλογή του, ιδίως στην εκπληκτική από κάθε άποψη τελευταία σκηνή-εξιλέωσης.

Ο σκηνοθέτης δεν σοκάρει πια, δεν εκπλήσσει, επαναλαμβάνεται-όπως τώρα- και το ξέρει. Υποστηρίζει, ότι αν προβάλεις διαρκώς τα κακώς έχοντα, αυτό λειτουργεί ως θεραπεία για τη συγκεκριμένη κοινωνία. Η αιρετική του άποψη μπορεί να μην μας βρίσκει σύμφωνους, του πιστώνουμε από την άλλη καθαρές και τίμιες προθέσεις.

The post Προφεστιβαλική έναρξη στη Βενετία, με το ” One On One” του Κιμ Κι Ντακ. Η άποψη μας appeared first on screeneye.gr.

Βαδίζοντας στην 12η ταινία του ο Κορεάτης σκηνοθέτης Κιμ Κι Ντουκ επέλεξε τις «Μέρες Βενετίας» για την πρεμιέρα του επόμενου πρότζεκτ του με τίτλο «One on One». Μια ταινία «τραύματος» όπως χαρακτηρίζεται λόγω των βίαιων εικόνων της, το «One on One» έχει πλοκή γεμάτη μυστήριο: αφορά μια μαθήτρια που την απαγάγουν, την βιάζουν και την σκοτώνουν. 7 μέλη μιας σέκτας με όνομα «Σκιές» παρακολουθούν 7 ανθρώπους που είναι ύποπτοι για το έγκλημα.

Οι «μέρες Βενετίας» είναι ένα ανεξάρτητο τμήμα του φεστιβάλ της Βενετίας προωθούμενο από την ένωση ιταλών κινηματογραφιστών. Ο Κιμ Κι ντουκ δήλωσε για την ταινία πως «είναι μια ταινία για τη χώρα που ζω, τη Νότια Κορέα, και είτε σου αρέσει ο τρόπος που εκτυλίσσεται είτε όχι, αν δεν αισθάνεσαι δολοφονημένος , τότε μην δεις την ταινία. Την γύρισα έτσι ώστε κάποιοι άνθρωποι να το καταλάβουν. Αλλιώς δεν υπάρχει νόημα. Αυτό έχουμε γίνει πλέον.»

The post Ευρωπαϊκή πρεμιέρα τον Αύγουστο στη Βενετία για τη νέα ταινία του Κιμ Κι Ντουκ με τίτλο «One on One» appeared first on screeneye.gr.