Ο Ντίγκερ Ρόκγουελ ξυπνά στο αριστοκρατικό υπνοδωμάτιό του, με τη γάτα του, τη Μάγκι, στην αγκαλιά. Τη λούζει και αφήνει το προσωπικό να τη στεγνώσει.

Ο Ιναρίτου στήνει εξαρχής έναν άνθρωπο αποκομμένο από την πραγματικότητα. Κλεισμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τη δική του άνεση.

Και ο αγνώριστος Τομ Κρουζ, με βαμμένα μαλλιά, προγούλια και πλαδαρό σώμα, δίνει μία από τις πιο τολμηρές ερμηνείες της καριέρας του.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αποφεύγει να ερμηνεύσει τον Ντίγκερ με τον εύκολο τρόπο. Δεν τον κάνει απλώς καρικατούρα. Τον βλέπει και ως ένα γελοίο, αλλά και επικίνδυνο πρόσωπο.

Ο Ντίγκερ είναι κληρονόμος μιας πετρελαϊκής αυτοκρατορίας. Που πέρασε από τον παππού στον πατέρα και ύστερα σε εκείνον.

Ο Ιναρίτου χρησιμοποιεί αυτό το γεγονός για να μιλήσει για μια εξουσία κληρονομική, αυτάρκη και βαθιά πεπεισμένη ότι δεν χρειάζεται να λογοδοτεί.

Η παραπομπή στη ρητορική του Τραμπ είναι ευδιάκριτη. Ίσως μάλιστα υπερβολικά ευδιάκριτη.

Όταν ο Ντίγκερ ενημερώνεται ότι ο παγετώνας στη Γροιλανδία έχει μετακινηθεί και ότι η δραστηριότητα της εταιρείας του έχει προκαλέσει διαρροή μεθανίου, αρνείται τα πάντα. Κατηγορεί τους άλλους. Ποτέ όμως τον εαυτό του.

Απέναντί του στέκεται ο Γκανές του Ριζ Άχμεντ. Ένα από τα ελάχιστα καθαρά ηθικά πρόσωπα της ταινίας.

Στη σκηνή ενώπιον των Ευρωπαίων, ο Κρουζ απογειώνεται. Και η σάτιρα γίνεται πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ο Ιναρίτου δεν χαρίζεται ούτε στην υποκριτική Ευρώπη ούτε στην αμερικανική αλαζονεία.

Και μετά αλλάζει το παιχνίδι.

Χτίζει ένα δεύτερο επίπεδο αφήγησης, όπου οι ίδιοι άνθρωποι αποκτούν διαφορετική υπόσταση και διαφορετική σχέση με τους ρόλους τους.

Η ιδέα είναι ευφυής. Αλλά η ένωση των δύο επιπέδων δεν λειτουργεί πάντα καλά.

Ο Ιναρίτου θέλει να μιλήσει για πολλά. Για την κλιματική κρίση. Το πετρέλαιο. Την πολιτική. Την ανδρική αλαζονεία. Την Ευρώπη. Την Αμερική. Και την τέχνη.

Σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει. Γιατί οργανώνει την εικόνα, τα αντικείμενα και τον ήχο με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Πουλιά. Φύση. Και το μονότονο χτύπημα ενός ρολογιού.

Όλα δημιουργούν ένα υπόγειο τέμπο.

Το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι ο Ιναρίτου εξηγεί υπερβολικά πολλά. Δεν εμπιστεύεται πάντοτε τον θεατή. Και συχνά του δίνει τα νοήματα έτοιμα.

Η σάτιρα είναι από τα δυσκολότερα είδη. Και ο Ιναρίτου κάποιες στιγμές χάνει το μέτρο.

Αγγίζει την υπερβολή.

Αλλά τελικά επανέρχεται.

Και αφήνει μια πικρή εικόνα.

Έναν κόσμο που ακόμη ψάχνει ποιος φταίει, ενώ η καταστροφή έξω από το θέατρο έχει ήδη αρχίσει.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Digger appeared first on screeneye.gr.

Κριτική, Ιάκωβος Γωγάκης,

Ο βίος και η πολιτεία του Σαρλ ντε Γκωλ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της κυβέρνησης του Βισύ.

Σε μια υπερπαραγωγή δύο ωρών και σαράντα λεπτών.

Και δεν τελειώνουμε εδώ.

Υπάρχει και δεύτερο μέρος, σχεδόν άλλης τόσης διάρκειας, που οδηγεί την ιστορία μέχρι την Απελευθέρωση της Γαλλίας.

Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται ο σκηνοθέτης Αντονέν Μποντρί, πρώην διπλωμάτης και άλλοτε συνεργάτης του γκωλιστή πολιτικού Ντομινίκ ντε Βιλπέν.

Στον ρόλο του Ντε Γκωλ συναντάμε τον Σιμόν Αμπκαριάν και στον ρόλο του Τσόρτσιλ τον εξαιρετικό Σάιμον Ράσελ Μπιλ.

Το εγχείρημα παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες.

Η βασική είναι ότι θέλει να τα πει όλα, χωρίς όμως να παιδεύεται ιδιαίτερα με το βάθος των χαρακτήρων.

Και όταν μια ταινία θέλει να τα πει όλα, συνήθως ο δημιουργός της δεν ξέρει τι να κόψει.

Και τελικά τα αφήνει όλα.

Ο Ντε Γκωλ φτάνει στο Λονδίνο. Προσπαθεί να οργανώσει την Ελεύθερη Γαλλία.

Και από εδώ ξεκινάει η φλυαρία.

Υπάρχει, για παράδειγμα, μια μεγάλη σεκάνς.

Βλέπουμε ανθρώπους να κλείνουν την πόρτα στον Ντε Γκωλ. Αξιωματικούς να αμφισβητούν το σχέδιό του.

Συζητήσεις.

Νέες συζητήσεις.

Και ακόμη περισσότερες συζητήσεις.

Μέχρι που ο Ντε Γκωλ πηγαίνει στον παπά να εξομολογηθεί.

Και κάπου εκεί η υπερφλύαρη σεκάνς κλείνει.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η δύσκολη σχέση του με τον Τσόρτσιλ.

Ο Τσόρτσιλ εμφανίζεται ως κάποιος που λειτουργεί με μια πολύ απλή λογική:

«Όσο μου είσαι χρήσιμος, σε στηρίζω. Όταν γίνεσαι πρόβλημα, σε απομονώνω».

Ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ κλέβει αρκετές φορές την παράσταση από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.

Αν και ο σκηνοθέτης παρουσιάζει και τους δύο ήρωες, και ιδιαίτερα τον Τσόρτσιλ, σχεδόν σαν καρικατούρες.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι η υποπλοκή με τον νεαρό Φερνάν.

Μια ιστορία που προσπαθεί να μας θυμίσει ότι την Αντίσταση δεν την έκαναν μόνο οι στρατηγοί και οι πρωθυπουργοί.

Τη μετουσίωσαν σε πράξη και οι απλοί άνθρωποι.

Αλλά και αυτή η ιστορία δουλεύεται από τον Μποντρί αρκετά απλοϊκά.

Η ταινία μπορεί να διαβαστεί και ως μια προσπάθεια να ξανασυστηθεί σήμερα ο γκωλικός μύθος.

Η ισχυρή Γαλλία.

Η εθνική ανεξαρτησία.

Ο ηγέτης που αντιστέκεται μόνος.

Το ερώτημα είναι:

Άξιζε αυτή η ταινία να βγει στη μεγάλη οθόνη;

Για μένα, ξεκάθαρα όχι.

Με τόσο υλικό, τόσους χαρακτήρες και τόση διάρκεια, η φυσική της θέση θα ήταν σε μια μίνι σειρά μερικών επεισοδίων.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Ντε Γκωλ: Η Ώρα της Αντίστασης appeared first on screeneye.gr.