Ντε Γκωλ: Η Ώρα της Αντίστασης

Κριτική, Ιάκωβος Γωγάκης,

Ο βίος και η πολιτεία του Σαρλ ντε Γκωλ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της κυβέρνησης του Βισύ.

Σε μια υπερπαραγωγή δύο ωρών και σαράντα λεπτών.

Και δεν τελειώνουμε εδώ.

Υπάρχει και δεύτερο μέρος, σχεδόν άλλης τόσης διάρκειας, που οδηγεί την ιστορία μέχρι την Απελευθέρωση της Γαλλίας.

Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται ο σκηνοθέτης Αντονέν Μποντρί, πρώην διπλωμάτης και άλλοτε συνεργάτης του γκωλιστή πολιτικού Ντομινίκ ντε Βιλπέν.

Στον ρόλο του Ντε Γκωλ συναντάμε τον Σιμόν Αμπκαριάν και στον ρόλο του Τσόρτσιλ τον εξαιρετικό Σάιμον Ράσελ Μπιλ.

Το εγχείρημα παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες.

Η βασική είναι ότι θέλει να τα πει όλα, χωρίς όμως να παιδεύεται ιδιαίτερα με το βάθος των χαρακτήρων.

Και όταν μια ταινία θέλει να τα πει όλα, συνήθως ο δημιουργός της δεν ξέρει τι να κόψει.

Και τελικά τα αφήνει όλα.

Ο Ντε Γκωλ φτάνει στο Λονδίνο. Προσπαθεί να οργανώσει την Ελεύθερη Γαλλία.

Και από εδώ ξεκινάει η φλυαρία.

Υπάρχει, για παράδειγμα, μια μεγάλη σεκάνς.

Βλέπουμε ανθρώπους να κλείνουν την πόρτα στον Ντε Γκωλ. Αξιωματικούς να αμφισβητούν το σχέδιό του.

Συζητήσεις.

Νέες συζητήσεις.

Και ακόμη περισσότερες συζητήσεις.

Μέχρι που ο Ντε Γκωλ πηγαίνει στον παπά να εξομολογηθεί.

Και κάπου εκεί η υπερφλύαρη σεκάνς κλείνει.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η δύσκολη σχέση του με τον Τσόρτσιλ.

Ο Τσόρτσιλ εμφανίζεται ως κάποιος που λειτουργεί με μια πολύ απλή λογική:

«Όσο μου είσαι χρήσιμος, σε στηρίζω. Όταν γίνεσαι πρόβλημα, σε απομονώνω».

Ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ κλέβει αρκετές φορές την παράσταση από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.

Αν και ο σκηνοθέτης παρουσιάζει και τους δύο ήρωες, και ιδιαίτερα τον Τσόρτσιλ, σχεδόν σαν καρικατούρες.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι η υποπλοκή με τον νεαρό Φερνάν.

Μια ιστορία που προσπαθεί να μας θυμίσει ότι την Αντίσταση δεν την έκαναν μόνο οι στρατηγοί και οι πρωθυπουργοί.

Τη μετουσίωσαν σε πράξη και οι απλοί άνθρωποι.

Αλλά και αυτή η ιστορία δουλεύεται από τον Μποντρί αρκετά απλοϊκά.

Η ταινία μπορεί να διαβαστεί και ως μια προσπάθεια να ξανασυστηθεί σήμερα ο γκωλικός μύθος.

Η ισχυρή Γαλλία.

Η εθνική ανεξαρτησία.

Ο ηγέτης που αντιστέκεται μόνος.

Το ερώτημα είναι:

Άξιζε αυτή η ταινία να βγει στη μεγάλη οθόνη;

Για μένα, ξεκάθαρα όχι.

Με τόσο υλικό, τόσους χαρακτήρες και τόση διάρκεια, η φυσική της θέση θα ήταν σε μια μίνι σειρά μερικών επεισοδίων.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους