Δράμα, 106′, Μ.Βρετανία 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Starred Up

Του Ντέιβιντ Μακένζι

Με τους Τζακ Ο’ Κόνελ, Μπεν Μέντελσον, Ρούπερτ Φρεντ

Πρόκειται για ταινία του υπέρ-παραγωγικού Βρετανού σκηνοθέτη Ντέιβιντ Μακένζι , που πριν από δυόμιση χρόνια μας χάρισε ένα από τα πιο όμορφα ρομαντικά φιλμ επιστημονικής φαντασίας, την “ Αίσθηση Αμαρτίας” (Perfect Sense), με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και την Εύα Γκριν.

Τώρα ο Μακένζι μεταπηδάει από το φανταστικό δράμα στην οδυνηρή πραγματικότητα των φυλακών, στήνοντας το σκηνικό του από την αρχή μέχρι και το τέλος, σε ένα δεσμωτήριο του Μπέλφαστ.

Πρωταγωνιστής είναι ο ταλαντούχος Τζακ Ο’ Κόνελ, γνώριμος μας από το “71” , το έργο που πήρε το πρώτο βραβείο στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Υποδύεται τον Έρικ. Η μητέρα του έχει πεθάνει και ο πατέρας του Νέβιλ (Μπεν Μέντελσον)   είναι επί δεκαπέντε συναπτά έτη κρατούμενος σε σωφρονιστικό ίδρυμα. Ο νεαρός επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά αφαιρώντας τη ζωή από έναν τοξικομανή. Βρίσκεται σε αναμορφωτήριο ανηλίκων, μέχρι τη στιγμή της ενηλικίωσης του και της μεταφορά του σε φυλακή – ο πρωτότυπος αγγλικός τίτλος “ Starred Up” υποδηλώνει με δόσεις ειρωνείας την “προαγωγή” αυτή- εκεί ακριβώς που εκτίει τη ποινή του και το άλλο μέλος της οικογένειας. 

 Η ταινία ξεκινά με την άφιξή του στη φυλακή και την  πρώτη του επαφή με τις έγκλειστες συμμορίες, την ιεραρχία τους, τις φυλετικές τους διακρίσεις και τον ψυχολογικό πόλεμου που του ασκούν. Ένα περιστατικό που θα συμβεί θα τον οδηγήσει σε θεραπευτικές συνεδρίες έτσι ώστε να καταπολεμηθούν οι βίαιες του εξάρσεις.

Ο σκηνοθέτης διαθέτει ευρηματικότητα και περίσσια εξυπνάδα, με τον τρόπο που θα πλάσει την προσωπικότητα πατέρα και γιου αποκρύβοντας το  παρελθόν τους. Ο πρώτος παραμένει αδιόρθωτος γκάγκστερ και θέλοντας να καθοδηγήσει το παιδί του , περιπλέκει τις έτσι κι αλλιώς δύσκολες μεταξύ τους σχέσεις.

Σινεμά σύγχρονο που ξεφεύγει από το γνώριμο ύφος της βρετανικής παράδοσης, τοποθετώντας τον  Ντέιβιντ Μακένζι μόνο ένα σκαλί πιο κάτω από την Άντρεα Άρνολντ και τον Στιβ ΜακΚουίν , που το 2008 έκανε κι αυτός μια μεγάλη ταινία σε φυλακή, την «Πείνα».

105 λεπτά με τη κάμερα σε ρόλο παρατηρητή, ασφυκτικά κοντινά (και για κάποιους καταπιεστικά) πλάνα, φαντάζει ως η μοναδική τεχνική που θα μπορούσε να αποτυπώσει τον πόλεμο νεύρων, την αίσθηση του παράλογου, τη διαστροφή και τη κτηνώδη συμπεριφορά που επικρατεί πίσω από τα κάγκελα των φυλακών. Φωνές, βρισιές, μπουνίδι στον αέρα,  μόνο να τον αγγίξει κανείς τον Έρικ, είναι έτοιμος να τα κάνει λαμπόγυαλο.

Σε κανένα σημείο δεν θα αισθανθούμε ότι βρίσκεται σε κίνδυνο κι αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί τρωτό σημείο του έργου,  το βάρος αντίθετα πέφτει στον ψυχή τε και σώματι τραυματισμένο  μας ήρωα και στην σεναριακή πρωτοτυπία της γνωριμίας πατέρα και γιου, μέσα στο νοσηρό περιβάλλον, ενός δεσμωτηρίου. Θα επιθυμούσαμε  από τον Ντέιβιντ Μακένζι να  φώτιζε σε μεγαλύτερο βάθος  αυτό το  κομμάτι της επανασύνδεσης και των προφανών συμπλεγμάτων που κατατρέχουν τον Έρικ, εκτός βέβαια από τον ρόλο της κληρονομικότητας που γίνεται εύκολα αντιληπτός.

Ο Ιρλανδικής καταγωγής Τζακ Ο’ Κόνελ εδώ είχε το αβαντάζ της τοπικής διαλέκτου, ήταν όμως άψογος και αποδεικνύει ότι διαθέτει πλούσια υποκριτική γκάμα. Στα 24 του θεωρείται ένα από τα ανερχόμενα αστέρια του βρετανικού σινεμά.

The post Γροθιές στους Τοίχους appeared first on screeneye.gr.

Δράμα. Θρίλερ, 85′, Μ. Βρετανία 2013, Πρωτότυπος Τίτλος: Locke

Του Στίβεν Νάιτ

Με τον Τομ Χάρντι και τις φωνές των Ολίβια Κόλμαν, Άντριου Σκοτ,Ρουθ Γουίλσον

Απορίας άξιο πως αυτό το τόσο ισχυρό υπαρξιακό road movie βγαίνει καταμεσής του καλοκαιριού. Μια πραγματικά πανέξυπνη ταινία με έντονη θεατρικότητα, απλοϊκή βέβαια  σεναριακή σύλληψη, μα τόσο επιδέξια σκηνοθετημένη από τον Στίβεν Νάιτ. Πέρασε σχεδόν απαρατήρητη από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις.

Βράδυ, κι ο οδηγός της σκουρόχρωμης μπεμβέ Άιβαν Λοκ( Τομ Χάρντι), καθώς κατευθυνόταν από τον  τόπο διαμονής του το Μπέρμιγχαμ προς το Λονδίνο, γνώριζε ήδη ότι η  οικογενειακή του γαλήνη και η επιτυχημένη επαγγελματική του σταδιοδρομία παιζόταν σε μια παρτίδα, εξαρχής χαμένη.

Εννέα μήνες πριν, στην μοναδική εκτός γάμου εφήμερη του περιπέτεια, με την 43χρόνη συνάδελφό του Μπέθαν( φωνή Ολίβια Κόλμαν) , θα συμβεί το απρόβλεπτο, θα μείνει έγκυος, η γυναίκα αυτή θα κρατήσει το παιδί, που από στιγμή σε στιγμή θα γεννηθεί σε νοσοκομείο της βρετανικής πρωτεύουσας.

Ταυτόχρονα, κινδυνεύει να βρεθεί χωρίς δουλεία, εξαιτίας της άρνησής του να εποπτεύσει εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί, τη μεταφορά εκατοντάδων τόνων μπετόν και επικίνδυνων εύφλεκτων υλικών,  που προορίζονταν για τη δημιουργία ουρανοξύστη. Ο συνάδελφος του και δεύτερος τη τάξη στην ιεραρχία, ο Ντόναλ( φωνή  Άντριου Σκοτ) είναι απρόθυμός να τον διευκολύνει, άλλωστε δεν ξέρει που του  παν τα τέσσερα, είναι επιρρεπής στο αλκοόλ και κατά τον Λοκ « είναι ένα καθίκι και μισό», φαίνεται να μην υπάρχει σανίδα σωτηρίας και η απόλυση είναι προ των πυλών.

Η σύζυγός του Κατρίνα  ( φωνή Ρουθ Γουίλσον), ετοίμασε το τραπέζι για το καθιερωμένο δείπνο, οι δυο του γιοι τον περιμένουν για να δουν- όπως τους είχε υποσχεθεί- έναν αγώνα ποδοσφαίρου, μα ο Άιβαν Λοκ δεν θα είναι ποτέ μαζί τους.

Μονολογεί «Αυτή είναι η απόφασή μου», και  στοιχειωμένος από παιδικά τραύματα για τον δικό του πατέρα, που ήταν  ουσιαστικά απών στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, θα προσπαθήσει να είναι έγκαιρα στο μαιευτήριο, να συμπαρασταθεί στην Μπέθαν και να αναγνωρίσει το παιδί.

 Η διαδρομή Μπέρμιγχαμ-Λονδίνο σε πραγματικό χρόνο, είναι δεν είναι 85 λεπτά, όση και η σκόπιμη προς τούτο  διάρκεια  του έργου.

Η ταινία αρχίζει,  εξελίσσεται και τελειώνει  με τον θεατρικά κατανοητό αλλά  κινηματογραφικά ανορθόδοξο αυτοπεριορισμό … βλέπουμε μόνο ένα  πρόσωπο, βλέπουμε μόνο ένα σκηνικό. Για την μεγάλη οθόνη, η ιδέα του Βρετανού Στίβεν Νάιτ(  σεναριογράφος του «Βρώμικα Όμορφα Πράγματα», σκηνοθέτης του «Redemption» ) θεωρητικά δεν έχει καμία τύχη, στην πράξη όμως  η φιλμική του κατασκευή αποδεικνύεται φαεινή, για να ξεπεράσει σε όλα τα επίπεδα τον « Θαμμένο»  του Ισπανού Κόρτες και να βρίσκεται λίγα βήματα πιο πίσω από το road movie  του Ιρανού Κιαροστάμι « Η Γεύση του Κερασιού». Τρεις διαφορετικές σχολές σινεμά, τρεις απελπισμένοι χαρακτήρες  που βλέπουν  κάθε λεπτό που περνά να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια τους.

Στο τεχνικό μέρος  η κάμερα του Νάιτ , πλην των πρώτων δύο λεπτών, παραμένει  καθηλωμένη στο εσωτερικό του αυτοκινήτου, στον οδηγό πλοήγησης στο συνδεδεμένο με την οθόνη Bluetooth και στις ακατάπαυστες κλήσεις που βρίσκονται συνήθως σε αναμονή. Τα πλάνα του είναι κοντινά, σχεδόν αποπνικτικά, πάνω στον Λοκ και στην κλιμακούμενη  ψυχολογική του ένταση, μετά το πέρας κάθε τηλεφωνικής του συνομιλίας με τους τρεις βασικούς κι αόρατους παίκτες αυτού του κοινωνικού δράματος. Ο ελληνικής καταγωγής διευθυντής φωτογραφίας Χάρης Ζαμπαρλούκους, βρίσκεται εκεί για να σπάει διαρκώς το σκοτάδι και την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, συνδέοντας ομαλά το μέσα με το έξω, χρησιμοποιώντας διαφορετικές πηγές του φωτός. Οι παρεμβολές των  γήινων χρωματισμών που διαπερνούν τον ήρωα σε όλο του το ταξίδι, είναι ευφυέστατες ( από τα φώτα της πόλης, τους πασσάλους, τις πινακίδες μέχρι και τους προβολείς των άλλων αυτοκινήτων).

Στο επίπεδο των συμβολισμών, είναι σαφές ότι σε  κυρίαρχο ρόλο αναδεικνύεται το εξωσυζυγικό σεξ, με πιο τρόπο το εκλαμβάνει αυτός που πράττει τη μοιχεία και πως ο άλλος που τη βιώνει. Είναι προφανές ότι ο Λοκ διακατέχεται από ναρκισσισμό, εξαιτίας του υψηλού κοινωνικού του status. Ίσως θεωρεί ότι τα δικά του ατοπήματα μπορούν να λάβουν άφεση αμαρτιών ενώ αντίθετα αισθανόμαστε ότι η σύντροφός του κινείται σε ένα άλλο μήκος κύματος, οχυρωμένη σε πιο παραδοσιακές αντιλήψεις,  της προ-φεμινιστικής εποχής. Στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αχνοφαίνεται ένα είδος σεξισμού από τη πλευρά του Λοκ  μα ο  Στίβεν Ναιτ –λανθασμένα ίσως-  θα τον προστατεύσει από τις αρνητικές κρίσεις του κοινού, σταματάει εκεί το θέμα και συνεχίζει σε ένα διαφορετικό μοτίβο, ηθικών διλημμάτων, προσωπικών δαιμόνων που με κάποιο τρόπο τον εξυψώνουν, τον από-ενοχοποιούν.

Ίσως να είναι σύμπτωση ίσως κι όχι, ο καλά διαβασμένος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το επώνυμο Λοκ, το οποίο μας παραπέμπει στον -επίσης Βρετανό- στοχαστή Τζον Λοκ, ο οποίος καταπιάστηκε μεταξύ άλλων με την έννοια της  ταυτότητας, των ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων χαρακτηρίζοντας τες μπερδεμένες  και σε  σύγχυση, όπως είναι  και ο ήρωας αυτής της ταινίας.

Ήταν 35 χρονών όταν έλεγε το ναι στον Στίβεν Νάιτ, υποδυόμενος έναν άνδρα εμφανώς μεγαλύτερης ηλικίας από τη δική του. Ο Τομ Χάρντι δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο της υποκριτικής. Υπήρξαν στιγμές που ο κινηματογραφικός του οίστρος θύμιζε  τους εσωτερικούς μονολόγους εκείνου του τρελαμένου τύπο από το « Bronson» του Ρέφν -μέσα σε μια φυλακή – και  στο « Locke» οι ικανότητες του είναι πραγματικά αξεπέραστες. Οι εκφράσεις του προσώπου του,  των ματιών του, οι  αγχωτικές και σπασμωδικές κινήσεις του στη διαχείριση των τριών σύνθετων καταστάσεων, αποτυπώθηκαν με τον πλέον ρεαλιστικό τρόπο, ένας ρόλος που θα του πήγαινε γάντι και θεατρικά αν υπάρξει κάποτε η δυνατότητα να τον ερμηνεύσει.

“Locke” από 24/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos-Seven

The post Σε Λάθος Χρόνο appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 116′, Αυστραλία, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Τεπλίτζκι

Με τους  Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέρεμι Ιρβάιν

Ο Έρικ Λόμαξ  ήταν μέλος του Βρετανικού στρατού στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η  διμοιρία του είχε επιφορτιστεί με την κατασκευή ένα σιδηροδρόμου στη Νοτιοανατολική Ασία. Ο νεαρός στρατιώτης θα πέσει στα χέρια των Ιαπώνων και θα κακοποιηθεί ανελέητα.

Η ταινία έχει ως αφετηρία τη δεκαετία το 80’ , όταν ο Έρικ κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με  τρένο για τη Σκωτία, θα συναντήσει τη νοσοκόμα Πάτι θα την ερωτευτεί και θα την παντρευτεί. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Πάτι θα αντιληφθεί την αλλόκοτη συμπεριφορά του συζύγου της, στα τακτά διαστήματα αναζωπύρωσης των εφιαλτικών αναμνήσεων , μιας περιόδου της ζωής του , που για αυτήν είναι ακόμα άγνωστη. Θα ζητήσει τη βοήθεια ενός φίλου του, του Φίνλει, θα της πει χαρτί και καλαμάρι, τι συνέβη στο πεδίο της μάχης. Η μόνη λύση για τον Έρικ για να ξεπεράσει τους δαίμονες είναι να βρει τον βασανιστή του και να εξιλεωθεί… όπερ και εγένετο.

Στις αμέτρητες αντιπολεμικές ταινίες, προσθέτουμε τη βιογραφία του Έρικ Λόμαξ , όμως οι  μεγάλες ιδέες και οι καλοπροαίρετες  προθέσεις του Αυστραλού Τζόναθαν Τεπλίτζκι, δεν αρκούν.

Η σκηνοθετική του αυτοσυγκράτηση τον οδηγεί σε υπερβολικό ακαδημαϊσμό, που συν τω χρόνω,  καταλήγει –στα δύο από τα τρία μέρη-ανυπόφορα στατικός και μονότονος.

Υπερ-χρησιμοποιείται η σιγουριά που προσδίδει η τεχνική του φλας μπακ ,με τέτοιο τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο, και τελικά το οδυνηρό οδοιπορικό του πρωταγωνιστή,  να  μην αγγίζει τις καρδίες μας.

 Η παρατεταμένη σε διάρκεια ρομαντική ιστορία του Έρικ με τη μετέπειτα σύντροφό του, τη Πάτι, θα παραμερίσει το πραγματικό ζητούμενο του κοινωνικού δράματος , που είναι η επώδυνη διαδικασία λύτρωσης κι επούλωσης των ψυχικών τραυμάτων του κεντρικού προσώπου, 40 χρόνια μετά τους φρικτούς βασανισμούς που υπέστη.

Όπως είναι δομημένο το έργο και με το σαθρό σεναριακό υπόβαθρο, κατ’ουδένα λόγο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο « Κύκλος των Αναμνήσεων» διερεύνα τις διαταραχές του Έρικ ή γενικά των μεταπολεμικών ψυχολογικών του νευρώσεων, όπως τις αποτύπωσε πιο πετυχημένα η Κάθριν Μπιγκελόου στο «Hurt Locker».

Στην τρίτη και τελευταία πράξη, στο τετ α τετ  του θύματος με τον θύτη, η συνάντηση δηλαδή του Έρικ  με τον Ιάπωνα βασανιστή του, τον Τακέσι Ναγκάσι,  εκεί θα δούμε τις πιο καλοδουλεμένες σκηνές του έργου και στο κομμάτι της φωτογραφίας, των ερμηνειών και των ουμανιστικών μηνυμάτων,  αλλά είναι δώρον άδωρον, όταν αυτό ξεκινά να συμβαίνει  από το 95 λεπτό. Μέχρι τότε, ποιος  πραγματικά αντέχει.

“Ο Κύκλος των Αναμνήσεων” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Ο Κύκλος των Αναμνήσεων appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, Μ. Βρετανία 2013

Του Ρίτσαρντ Αγιοάντε

Με τους Τζέσι Άιζενμπεργκ, Μία Βασικόφσκα,Γουάλας Σον, Σάλι Χόκινς

Η πρώτη  για το 2014 εισαγόμενη ταινία στην Ελλάδα με επίκεντρο ένα πρόσωπο με δύο εικόνες, βασισμένη στον Ντοστογιεφσκικό ήρωα  Πέτροβιτς Γκολιαντκιν, από τα χέρια  του πολυτάλαντου βρετανού καλλιτέχνη Ρίτσαρντ Αγιοάντε.

Ο Σάιμον(Τζέσι Άιζενμπεργκ) είναι ένας κουστουμαρισμένος και τυπικός υπάλληλος ενός οργανισμού που παραμένει σε μας άγνωστος μέχρι και το τέλος.Η παρουσία του στο χώρο εργασίας για 7 χρόνια είναι σχεδόν αόρατη. Δεν του δίνει κανείς ουσιαστική σημασία. Είναι γοητευμένος με τη συνάδελφο του Χάνα(Μία Βασικόφσκα) την οποία κατασκοπεύει κάθε βράδυ με τηλεσκόπιο, όπως ο Τζέιμς Στιούαρτ την Γκρεις Κέλι στον «Σιωπηλό Μάρτυρα» του Χίτσκοκ. Η καθημερινότητα του θα ανατραπεί από την εισβολή ενός άνδρα με την ίδια εμφάνιση αλλά με ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά που θα σαγηνέψει τον περίγυρό του, το αφεντικό του, ονόματι Παπαδόπουλος και βεβαίως τη Χάνα, χάνοντας τη γη κάτω από τα πόδια του, με το πιστό του αντίγραφο να αξιοποιεί όλα τα μέσα για ιδίων όφελος.

Ο σκηνοθέτης υιοθετεί μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση κατασκευάζοντας όχι ένα κινηματογραφικό αλλά κατά βάση θεατρικό σκηνικό, μέσα σε χώρους κλειστούς, ελαφρώς σκουρόχρωμα φωτισμένους, με κωδικοποιημένους διαλόγους, με καλοδουλεμένους και τυποποιημένους δευτερεύοντες χαρακτήρες- που μπαινοβγαίνουν στο πλάνο-, για να έρθει ως κερασάκι στην τούρτα η μελέτη του κεντρικού πρωταγωνιστή,  ο οποίος βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση -από την εμφάνιση του κλώνου του-, που δεν μπορεί ούτε να την κατανοήσει ούτε να την αντιμετωπίσει.

 Όλο αυτό που περιγράφουμε μοιάζει σαν να είναι βγαλμένο  από κάποια θεατρική σάτιρα του Λεβ Ντοντίν, του Αντρέι Βασίλεφ ή του δικού μας Στάθη Λιβαθινού που ασχολήθηκαν συστηματικά με τους ρώσους κλασικούς και ιδίως με τον Γκόγκολ – παρά από κάποια κοινή συμπόρευση του Αγιοάντε με τους κινηματογραφικούς Όρσον Γουέλς, Τέρι Γκίλιαμ ή Ντέιβιντ Λιντς όπως γράφτηκε κατά κόρον.

Η εξωτερική εμφάνιση του Τζέσι Άιζενμπεργκ ( Τhe Social Network)  ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά των Σοβιετικού τύπου ηρώων και αποδίδει πειστικά και τους δύο αντιθετικούς ρόλους, που ο σκηνοθέτης του επεφύλασσε.

Κρατάμε αυτά τα θετικά, πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι από ένα σημείο κι έπειτα ο ρυθμός είναι λιγότερο συναρπαστικός απ’ όσο θα τον θέλαμε. Θα μπορούσε ακόμα να χαρακτηριστεί -οδεύοντας προς το τέλος- και μονότονος. Ευθύνη φέρει και το γεγονός ότι το σενάριο δίνει μεγάλο βάρος στο θέμα της ταυτότητας και των εμφανών διαφορών  του ντροπαλού και κοινωνικά αδέξιου Σάιμον με τον δυναμικό δημοσιοσχετίστα Τζέιμς (πραγματικά είναι η μέρα με τη νύχτα) .

Έτσι ο Αγιοάντε βάζει  λαθεμένα στην άκρη αυτό καθαυτό το θέμα που έθεσε ο Ντοστογιέφσκι, πως δηλαδή η ανθρώπινη θέληση για απόλυτη ελευθερία συνθλίβεται όχι μόνο από προσωπικά σύνδρομα αλλά κι από το ασφυκτικό πλαίσιο  των κοινωνικών δομών, ταυτόχρονα  και της καταπιεστικής συμπεριφοράς των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Περιμένουμε στις 6 Ιουνίου τον «Άνθρωπο Αντίγραφο » του Ντένις Βιλνέβ που λέγεται ότι πραγματεύεται το ίδιο θέμα για να κάνουμε συγκρίσεις.

“Ο Σωσίας” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird Wave-Odeon

The post Ο Σωσίας(The Double) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας, 108′, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Γκλέιζερ

Με τους Σκάρλετ Γιόχανσον, Πολ Μπράνιγκαν, Αντόνια Κάμπελ Χιούζ

Χωρίς να μπορώ να ισχυριστώ ότι με μαγεύουν οι ταινίες του Τζόναθαν Γκλέιζερ, αναγνωρίζω το ιδιαίτερο του στυλ και το κινηματογραφικό του ταπεραμέντο, που διερευνά (όπως καλή ώρα) τα ψυχικά συναισθήματα, την έννοια του ανθρώπινου χάους και της μοναξιά, με ένα μοναδικό τρόπο.

Τα στοιχεία αυτά τα είδαμε μπερδεμένα δέκα χρόνια πριν στη « Γέννηση», θα τα δούμε λίγο πιο ξεκάθαρα   στο «Κάτω από το Δέρμα», το οποίο είναι προσαρμογή ενός γνωστού μυθιστορήματος. Επιλέγει για μία ακόμη φορά μια γνώριμη μορφή του εμπορικού σινεμά( στη « Γέννηση» ήταν η Νικόλ Κίντμαν, εδώ η Σκάρλετ Γιόχανσον), για να την μεταμορφώσει μελαχρινή, και να της δώσει έναν μεταφυσικό ρόλο, υποδυόμενη ένα  ρομπότ που ψάχνει για άντρες-θύματα, χωρίς να υπάρχει πάντοτε υπόνοια σεξουαλικών κινήτρων. Φοράει  μαύρα γυαλιά και ψεύτικα στήθη, ως σαγηνευτικό μέσον και ακολουθείται από έναν άνδρα ας τον πούμε «συνοδό», τον οποίο υποδύεται ο Τζέρεμι Μακ Γουίλιαμς,  Στους σκοτεινούς δρόμους της Σκωτίας το αμάξι της θα σταματήσει πολλές φορές για να μεταφέρει κάποιο από τα θύματα της αλλά η τελευταία της γνωριμία θα αποβεί καθοριστική κι ανατρεπτική.

Χρειάζεται να προχωρήσει αρκετά η ταινία για να αντιληφθούμε αυτή τη πλοκή που μόλις περιγράψαμε. Στα πρώτα 20 λεπτά ο Γκλέιζερ παίζει το δικό του γνωστό οπτικό παιχνίδι, χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα τεχνικών μέσων. Παρατηρήσαμε στην έναρξη,  τη χρήση μακρινών shots , ιδίως στις σκηνές των άγριων τοπίων της φύσης, τα οποία θα μετατραπούν αργότερα σε ασφυκτικά κοντινά, όταν η ηρωίδα θα αρχίσει τη περιδιάβαση της για εξεύρεση των ανυποψίαστων θυμάτων της.

Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Γκλέιζερ αν και πέρασε μια δεκαετία κινηματογραφικής απραγίας, εξακολουθούν να τον σαγηνεύουν τα φωτογραφικά ομιχλώδη πλάνα, ταυτόχρονα και οι κινηματογραφικές σιωπές, εξού και η απουσία μακρόσυρτων διαλόγων από την αρχή μέχρι και το τέλος της ταινίας.  Όλο αυτό έχει βεβαίως τη σημασία του, γιατί δεν μιλάμε πια για ένα επιδερμικό έργο επιστημονικής φαντασίας, αλλά καθαρά υπαρξιακό, που βάζει το κοινό σε μια διαδικασία να επεξεργαστεί τους συμβολισμούς που έχουν να κάνουν με την κοινωνική βία, το χάος και τη μοναξιά.

Το έργο με τον τρόπο που σκηνοθετείται αποδεικνύεται ιδανικό για την ηθοποιό που θα ερμηνεύσει το εξωγήινο ον, με την Σκάρλετ Γιόχανσον αρπάζει επιτυχημένα την ευκαιρία που της έδωσε ο Γκλέιζερ , σε ένα αρτιστίκ ρόλο, με ελεύθερους υποκριτικούς αυτοσχεδιασμούς.

“Κάτω από το Δέρμα” από 1/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Κάτω από το Δέρμα( Under the Skin) appeared first on screeneye.gr.