Βιογραφικό δράμα, 122′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Steve Jobs

Του Ντάνι Μπόιλ

Με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Κέιτ Γουίνσλετ, Σεθ Ρόγκεν, Τζεφ Ντάνιελς

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι φανατικοί κομπιουτεράδες δεν θα χρειαστούν ιδιαίτερη προσπάθεια για να βυθιστούν στον κόσμο της «Lisa» του «NeXTcube», του «Macintosh» και του «IMac», δηλαδή στις πρωτοποριακές εφευρέσεις του αλήστου μνήμης και ειδήμονα των νέων τεχνολογιών Στιβ Τζομπς, που μας άφησε από καρκίνο το 2011 στα 56 του, ενώ παράλληλα για μας τους υπόλοιπους φρόντισε ο εξειδικευμένος σεναριογράφος Άαρον Σόρκιν( The Social Network) μαζί με τον ταλαντούχο Βρετανό σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ(Trainspotting, 127 Ώρες) να μας σερβίρουν την απαραίτητη κλασική συνταγή «κοινωνικής σάλτσας» και χωρίς να εντυπωσιάζει, ήταν τουλάχιστον καλόμαγειρεμένη .

Εντούτοις, το υπόβαθρο της υπέρ-φιλόδοξης βιογραφικής ταινίας είναι για λίγους και δεν μπορεί να αποτελέσει το απαραίτητο δόλωμα για το ευρύ κοινό, όταν καταπιάνεται πέραν του δέοντος με τη motherboard, το hard disk τις δισκέτες, το « πόσο μίσησε δεν ξέρω» την Apple ll από την Apple l και με το δυσνόητο -όπως παρουσιάζεται- παρασκήνιο της απόλυσης του, από τη διάσημη εταιρία, προτού επαναπροσληφθεί ως θριαμβευτής.

Το αμερικάνικο κοινό είχε εν μέρει τα δίκια του, να γυρίσει την πλάτη στη φιλόδοξη και πολυδάπανη παραγωγή, η οποία ξεκίνησε με κακούς οιωνούς( αλλαγή εταιρίας παραγωγής, ακύρωση συμβολαίων από ηθοποιούς, αντικατάσταση σκηνοθέτη), αλλά δεν μπορείς να τη στείλεις και στον Καιάδα.
Καθοριστικός αποδείχθηκε ο ρόλος του σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ, να αναπροσαρμόσει τις περιορισμένες δυνατότητες της συγκεκριμένης βιογραφίας, φέρνοντας το έργο στα μέτρα του. Πως το πέτυχε αυτό; Επιλέγοντας αρχικά να τοποθετήσει -σχεδόν εξολοκλήρου- την κάμερα του μέσα σε ένα θέατρο, τις μέρες που λανσάρει ο αποκαλούμενος και« πατέρας της hi-tech εποχής» τις προχωρημένες του εφευρέσεις, σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής του, δηλαδή σαν να βλέπουμε τρία θεατρικά μονόπρακτα. Επιπλέον, έδωσε ένα μυσταγωγικό και φρενήρη ρυθμό στο έργο, που δεν μας άφησε ούτε λεπτό να ανασάνουμε- και συνέδεσε μαεστρικά -στον ίδιο χωροχρόνο- τους τεχνικούς όρους, με την αρρωστημένη του εργασιομανία , τη σχέση εξάρτησης μα και ζήλιας για τον συνεργάτη του, τον Στήβεν Βόζνιακ αλλά και με το μπάχαλο της προσωπική του ζωής, αρνούμενος για χρόνια να αναγνωρίσει την κόρη του, κρύβοντας τις φοβίες του, από τα δύσκολα παιδικά, οικογενειακά βιώματα του.

Τα flashbacks μικρής διάρκειας, λειτούργησαν άψογα στο καταιγιστικό οπτικό σύστημα του Μπόιλ, επεξηγηματικά και καταλυτικά για το σκέπτεσθαι του Στιβ Τζόμπς, όπως επίσης και το- όπως πάντα- προσεγμένο του σάουντρακ.
Δεν τον εξυμνεί απόλυτα, ούτε και τον ισοπεδώνει πλήρως.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, πως τουλάχιστον 5 αστέρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας αρνήθηκαν να αρπάξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μόνο ο Μαικλ Φασμπέντερ είπε το ναι, δεν θα το λέγαμε πως είναι πιστό αντίγραφο του πρωτότυπου, παίζει όμως παθιασμένα και μας πείθει. Ο θαυμασμός μας και τα εύσημα μας, για την Κέιτ Γουίνσλετ, ερμηνεύοντας τη βοηθό του Στιβ Τζομπς, ρόλος για αυτήν ίσως και ολίγον υποτιμητικός, το τόλμησε και πέτυχε.

“Στιβ Τζομπς” από 21/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Στιβ Τζομπς appeared first on screeneye.gr.

Προχθές (18 Ιανουαρίου) ξεκίνησαν τα γυρίσματα της νέας ταινίας του Τόμας Άλφρεντσον (Άσε το Κακό να Μπει, Κι ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι) στο Όσλο με πρωταγωνιστές τους Μάικλ Φασμπέντερ, Σαρλότ Γκένσμπουργκ και Ρεμπέκα Φέργκιουσον. Το θρίλερ «The Snowman», βασίζεται στο μυθιστόρημα του Τζο Νέσμπο με τον Νορβηγό ντετέκτιβ Χάρι Χόλε (Φασμπέντερ) να αναζητά έναν κατά συρροή δολοφόνο, ο οποίος έχει αφήσει πάνω σε χιονάνθρωπο το κασκόλ του τελευταίου του θύματος. Εκτός από το ‘Οσλο γυρίσματα θα γίνουν στο Μπέργκεν και Ριούκαν ενώ η ταινία θα προβληθεί στις 13 Οκτωβρίου 2017, όπως ανακοίνωσε η Universal που βρίσκεται πίσω από την παραγωγή της ταινίας.

The post Ξεκίνησαν τα γυρίσματα του ” The Snowman” βασισμένο στο νέο μυθιστόρημα του Τζο Νέσμπο appeared first on screeneye.gr.

Πολεμικό δράμα, 113′, Μ.Βρετανανία, Γαλλία,Η.Π.Α 2015

Γλώσσα: Αγγλικά , Πρωτότυπος Τίτλος: Macbeth

Του Τζάστιν Κερσέλ

Με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Μαριόν Κοτιγιάρ

Γράφει η Δέσποινα Ηλέκτρα Βούλγαρη

Μετά τις απόπειρες του Όρσον Γουέλς, του Ακίρα Κουροσάβα και του Ρομάν Πολάνσκι, ο Αυστραλός Τζάστιν Κερσέλ (“The Snowtown Murders”) αποδεικνύει ότι ο σαιξπηρικός Μάκβεθ μπορεί να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη με κινηματογραφικούς όρους του σήμερα χωρίς να χάνει την αίγλη και την ουσία του.

Στη δίνη ενός εμφυλίου πολέμου στη μεσαιωνική Σκωτία, ο Μάκβεθ, στρατηγός και ξάδερφος του βασιλιά Ντάνκαν, καταφέρνει με αιματηρές μάχες να κατατροπώσει τους αντιπάλους του βασιλιά και να εδραιώσει την κυριαρχία του. Στον δρόμο της επιστροφής για τα χαρμόσυνα νέα μαζί με τον συμπολεμιστή του Μπάνκο, ο Μάκβεθ, πιστός ακόλουθος του βασιλιά, συναντά τρεις μάγισσες, οι οποίες προφητεύουν ότι θα γίνει ο ίδιος βασιλιάς, όπως και οι απόγονοι του Μπάνκο. Παίρνοντας ως σημάδι την προφητεία, την εξομολογείται στη Λαίδη Μάκβεθ, τη γυναίκα του και σχεδιάζουν τη δολοφονία του βασιλιά αλλά και την απομάκρυνση κάθε άξιου κληρονόμου. Όταν καταφέρει να σφετεριστεί το θρόνο, δεν θα αργήσει να πληρώσει το τίμημα για την εξουσία, καθώς οι τύψεις και ο φόβος τον οδηγούν εναντίον όλων. Μετατρέπεται σε τύραννο, διατάζει τη δολοφονία πιθανών αντιπάλων, χάνει την πίστη των υπηκόων του και ούτε η σκληρή και αδίστακτη γυναίκα του αντέχει τον τυφλωμένο από τη μέθη της εξουσίας Μάκβεθ.

Το κινηματογραφικό σύμπαν του Κερσέλ σοκάρει και σαγηνεύει. Οι ποιητικές εικόνες, οι σιωπές που δίνουν τη σκυτάλη στον ατόφιο σαιξπηρικό λόγο, τα γεμάτα εκφραστικότητα πρόσωπα, οι ρεαλιστικές μάχες σε πλάνα αργής κίνησης στο ομιχλώδες και άγριας ομορφιάς σκωτσέζικο τοπίο, η εξαιρετική φωτογραφία, ο ρόλος της υποβλητικής μουσικής, τα μινιμαλιστικά, αλλά στο πνεύμα της εποχής κουστούμια, καθιστούν την ταινία μία κινημοτογραφικη εμπειρία, που εντυπωσιάζει και καθηλώνει.

Ο Αυστραλός σκηνοθέτης δεν θα μπορούσε να επιλέξει καλύτερο επιτελείο ηθοποιών. Το σκοτεινό μεγαλείο του εμβληματικού σαιξπηρικού ήρωα σκιαγραφείται υποδειγματικά με τη στιβαρή ερμηνεία του Μάικλ Φασμπέντερ ως Μάκβεθ. Από τη νίκη του στο πεδίο της μάχης εώς τη συντριβή του ως ανθρώπου και εκλεκτού του θρόνου, ο Φασμπέντερ αποδίδει με ωριμότητα τις διακυμάνσεις μίας περίπλοκης προσωπικότητας που φλερτάρει με την τρέλα. Η ματαιοδοξία και η δίψα για εξουσία γρήγορα θα αποδειχθεί εθιστική ξυπνώντας τις ερινύες. Εξάλλου η αρχαία ελληνική τραγωδία ειναι σαφής, η ύβρις νομοτελειακά οδηγεί στην τιμωρία.

Σε μία ερμηνεία, που μόνο έκπληξη θα προκαλέσει αν δεν της εξασφαλίσει οσκαρική υποψηφιότητα για δεύτερο γυναικείο ρόλο, η Μάριον Κοτιγιάρ κρατά τις ισορροπίες ως ψυχρή και σκληρή Λαίδη Μάκβεθ, χωρίς να πέφτει στην παγίδα της υστερίας, και φωτίζει την εύθραυστη πλευρά της γυναίκας και συζύγου, που θα υποκύψει στην τραγική της μοίρα.

Η κινηματογραφική μεταφορά ενός θεατρικού και μάλιστα ενός 400 ετών, σαιξπηρικού, για την παγκόσμια λογοτεχνία εμβληματικού έργου, δεν μπορεί να μην κρύβει και σκοπέλους, τους οποίους ο σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να αποφύγει. Η εμβάθυνση των χαρακτήρων απουσιάζει, τα εμφανώς έντονα ανθρώπινα διλήμματα δεν αναλύονται, ο προβληματισμός δεν γίνεται αυτοσκοπός. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση ελάχιστη σημασία έχει, γιατί οι στυλιζαρισμένες εικόνες, η άρτια κινηματογραφική αισθητική, ιδανική για την απεικόνιση της εποχής, καταφέρνει αυτό που πετυχαίνει ο Σαίξπηρ με τις λέξεις: ποίηση με εικόνες.

” Μάκμπεθ” από 8/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Μάκμπεθ appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 131΄, ΗΠΑ- Μ. Βρετανία 2014

Του Μπράιαν Σίνγκερ

Με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Χιου Τζάκμαν, Τζένιφερ Λόρενς, Τζέιμς ΜακΑβόι, Νίκολας Χουλτ, Πίτερ Ντινκλέιτζ, Χάλι Μπέρι, Έλεν Πέιτζ, Ομάρ Σι, Άννα Πάκουιν, Ίαν Μακέλεν, Πάτρικ Στιούαρτ, Έβαν Πίτερς

Κάπου στο μέλλον η φυλή των μεταλλαγμένων X- Men βρίσκεται στο σημείο μηδέν όσον αφορά την επιβίωση της. Για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας προς την καταστροφή τους αποφασίζουν να στείλουν πίσω στο χρόνο τον Γούλβεριν. Εκείνος θα επιχειρήσει να φέρει κοντά τους νέους ακόμη Μαγκνίτο και Χαβιέ, να λύσει τις μεταξύ τους διαφορές και, το κυριότερο, να τους πείσει ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που τον έστειλαν από το μέλλον, με σκοπό να τους προειδοποιήσει όχι μόνο για το δικό τους δυσοίωνο μέλλον αλλά για την ολοκληρωτική καταστροφή της ανθρωπότητας. Το σωτήριον έτος 1973 όπου «ταξιδεύει» ο Γούλβεριν ο κόσμος βράζει. Η Αμερική προσπαθεί να συνέλθει από τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο Νίξον θέλει να ενισχύσει τη θέση του σε μια νέα τάξη πραγμάτων κι οι κανονικοί άνθρωποι, βουβοί και τρομαγμένοι, αντικρίζουν τα νέα τέρατα, τους μεταλλαγμένους, να κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα τους. Ο σατανικός δρ. Μπόλιβαρ Σταρκ (θεσπέσιος κακός ο Πίτερ Ντινκλέιτζ του «Game of thrones») αρπάζει την ευκαιρία για να προωθήσει τα δόλια σχέδια του.. 

Επικό στα όρια του απόλυτου κι ολοκληρωτικού θεάματος, χορταστικό όσο δεν φαντάζεστε, ενίοτε χιουμοριστικό σε σημείο ξεκαρδίσματος και εντυπωσιακό σε βαθμό… προσκυνήματος, τούτο το «X- Men» έχει τοποθετήσει τόσο ψηλά τον πήχυ, που δεν συζητάμε αν πρόκειται απλώς για το κορυφαίο της σειράς. Το ζητούμενο είναι αν υπάρχει άλλο comic action φιλμ στη διάρκεια των τελευταίων 10-15 ετών όπου η ψηφιακή εικόνα έχει τοποθετήσει άλλα στάνταρ και μεγέθη στην τεχνογνωσία του κινηματογράφου, ώστε να μπορεί να το ξεπεράσει σε αξία. Αναμφισβήτητα ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι μόνο ένας κι ακούει στο όνομα Μπράιαν Σίνγκερ. Έχοντας την εμπειρία του γυρίσματος των 2 πρώτων και καλύτερων μέχρι σήμερα φιλμ της σειράς («X- Men», 2000 -  «X- Men 2», 2003) αλλά και το ψύχραιμο βλέμμα της αποστασιοποίησης που προσφέρει η 10ετής αποχή του από τον κόσμο των μεταλλαγμένων – μαζί με τα στραπάτσα από το «Superman Returns» και τις «Βαλκυρίες»- , ο Σίνγκερ επέστρεψε στην αρχική πηγή έμπνευσης πιο σοφός και περισσότερο κατασταλαγμένος σε σχέση με το ποια είναι τα όρια δράματος, ηρωισμού και αυτοθυσίας των ηρώων του.

Ο Γούλβεριν παρουσιάζεται το ίδιο νευρικός, ανυπόμονος και αποφασιστικός όσον αφορά τις αντιδράσεις του αλλά παράλληλα γνωρίζει πλέον τα περιορισμένα πεδία δράσης του και κυρίως ποια είναι τα ευάλωτα όπλα του. Η «Ρέιβεν» που παίρνει οποιαδήποτε μορφή θέλει είναι το πρόσωπο κλειδί του φιλμ που ζητάει την εκδίκηση για το χαμό των πρώτων X- Men. Η Τζένιφερ Λόρενς διαθέτει όλο το πακέτο του χαρακτήρα: είναι σέξι, δυναμική, συγκινητική, θεσπέσια. Ο αληθινός λόγος που προκάλεσε τη ρήξη στη φιλία Μαγκνίτο και Ξαβιέ, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από μια τέτοια μεταλλαγμένη γυναίκα! Φυσικά ο πλέον πιασάρικος ρόλος του φιλμ ανήκει στον Μάικλ Φασμπέντερ. Ως νέος Μαγκνίτο είναι μια αρχετυπική μεσσιανική φιγούρα, ένας υπεράνθρωπος που μαγεύει όχι μόνο τα μεταλλικά αντικείμενα αλλά και τα πλήθη, χάρη στις ακαταμάχητες δυνάμεις και τη μεταφυσική γοητεία του. Δίπλα τους με μεγάλη χαρά στα όρια της ηδονής οι φαν της σειράς θα δουν όλα, μα όλα, τα πρόσωπα που έχτισαν το μύθο των X-Men στα 6 προηγούμενα φιλμ. Με τη καθοριστική συνδρομή του σεναριογράφου Σάιμον Κίνμπεργκ, ο Σίνγκερ θέλει πάντως να μιλήσει για πολλά παραπάνω από ένα απλώς τέλεια ενορχηστρωμένο θέαμα αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων και τα καταφέρνει περίφημα.

Η 7η ταινία των «X- Men» λαμβάνει σχεδόν φιλοσοφικές διαστάσεις με κοινωνικοπολιτικη χροιά, αναφερόμενη σε ένα εφιαλτικό μέλλον όπου το κάθε τι έχει το νόημα του. «Αρνητικοί» πρωταγωνιστές σε αυτό το μέλλον είναι οι  Μεταλλαγμένοι που απειλούνται με ολοκληρωτικό πόλεμο και αφανισμό. Είναι οι άνθρωποι δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Οι φοβισμένοι, οι άστεγοι, οι σημαδεμένοι, οι περιθωριακοί. Το χάρισμα του καθενός θα γίνει η γραμμή άμυνας τους. Το φιλμ μιλάει για την αξία της ανεκτικότητας, τη διαφορετικότητα και το φυλετικό μίσος. Ο Σίνγκερ αναφέρεται σε ένα πεσιμιστικό, φουτουριστικό μέλλον, στηρίζοντας τον προβληματισμό του στα λάθη του παρελθόντος και ασκώντας δριμύ κατηγορώ στη σύγχρονη εποχή. Αυτοί οι «X- Men» είναι όντως μια σπάνια περιγραφή του χτες, του σήμερα, του αύριο…

“Χ- Μεν: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Χ- Μεν:Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος(X- Men:Days of Future Past) appeared first on screeneye.gr.

Ο Αυστραλός Τζάστιν Κερζέλ μετά το εκπληκτικό ντεμπούτο του, το «Snowtown/Η πόλη του χιονιού» ολοκλήρωσε την επόμενη του ταινία,  διασκευή του Μάκβεθ που θα ψάξει για διανομείς αυτές τις μέρες στο Market των Καννών.  Ήδη ήταν γνωστό οτι ο Μάικλ Φασμπέντερ και η Μαριόν Κοτιγιάρ  θα κρατούσαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους μήνες πριν την έναρξη των γυρισμάτων

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου οι Πάντι Κόνστινταϊν, Ντέιβιντ Θιούλις, Τζακ Ρέινορ και Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι παίζουν στην ταινία ενώ ο Άνταμ Άρκαπο (Animal Kingdom, Snowtown) βρίσκεται στη διεύθυνση φωτογραφίας. Το σενάριο υπογράφουν οι Τζέικομπ Κόσκοφ και Τοντ Λουίζο.

Η σύνοψη δόθηκε στην δημοσιότητα και είναι «μια ιστορία ενός ατρόμητου πολεμιστή και εμπνευσμένου αρχηγού που πέφτει χαμηλά από τη φιλοδοξία και τις επιθυμίες του. Μια συναρπαστική ερμηνεία της δραματικής πραγματικότητας των καιρών… δείχνει πώς βιώνει τον πόλεμο ένας από τους πιο διάσημους και συναρπαστικούς χαρακτήρες του Σαίξπηρ. Μια ιστορία αδηφάγου πάθους και φιλοδοξίας τοποθετημένη στην Σκωτία του 11^ου αιώνα.»

Τα γυρίσματα έγιναν σε Σκωτία και Αγγλία.

The post Οι πρώτες φωτογραφίες από τον “Μάκβεθ” με τον Μάικλ Φασμπέντερ και την Μαριόν Κοτιγιάρ appeared first on screeneye.gr.

Ιστορική Βιογραφία-Δράμα, 133′ Η.Π.Α 2013

του Στιβ ΜακΚουίν

Παίζουν:Τσιούετελ Έτζιοφορ, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Πολ Τζιαμάτι,  Μπραντ Πιτ

Ο Βρετανός Στιβ ΜακΚουίν  2 χρόνια μετά το  κοινωνικό δράμα « Ντροπή» που τον έκανε παγκόσμια γνωστό, επιστρέφει στο κινηματογραφικό πλατό για να διηγηθεί ένα πραγματικό-τραγικό περιστατικό που συνέβη στις Η.Π.Α το 1841.

Το «12 Χρόνια Σκλάβος» που γυρίστηκε και τηλεοπτικά το 1984  αφηγείται την ιστορία ενός καλλιεργημένου Αφροαμερικάνου οικογενειάρχη από τη Νέα Υόρκη που εξαπατήθηκε από δύο απατεώνες που τον συνόδευαν σε ένα ταξίδι μέχρι την Ουάσιγκτον. Μεταφέρθηκε στον Αμερικάνικο Νότο για να  τον πουλήσουν αργότερα   ως σκλάβο, με διαφορετικό όνομα κι άλλη ταυτότητα. Η οδυνηρή αυτή εμπειρία   έφερε επανειλημμένα τον Σόλομον Νόρθαπ πρόσωπο με πρόσωπο με τον αυτοεξευτελισμό και τον θάνατο.

Ο σκηνοθέτης  παίζει επιτυχημένα για τρίτη  φορά το βίαιο παιχνίδι με το ανδρικό σώμα. Στην « Πείνα» ο Ιρλανδός πρωταγωνιστής του, ελέγχει το κορμί του από τα βασανιστήρια που υπόκειται. Στη « Ντροπή» συμβαίνει το αντίθετο, δεν μπορεί  να περιορίσει τον εθισμό του στο σεξ και στις καταχρήσεις.  Τώρα εδώ στο  «12 Χρόνια Σκλάβος», το σώμα μετατρέπεται σε προϊόν, με τον κεντρικό ήρωα να αδυνατεί να αντιληφθεί την παραφροσύνη της δουλείας.

Ο ΜακΚουίν που διακρίνεται για την αισθητική του αυστηρότητα αλλά και την καταγεγραμμένη κινηματογραφικά πολιτική του άποψη, θα κρατήσει το πρώτο στοιχείο, όπου η κάθε σκηνή είναι άρτια σχεδιασμένη, πλούσια  σε πρόσωπα και σε τεχνικά μέσα.

Από την άλλη, η επιλογή του να προχωρήσει σε μια καθαρά βιογραφική και  πομπώδη Χολιγουντιανή παραγωγή τον ανάγκασε και σε  συμβιβασμό, που έχει να κάνει με την αποφυγή πολιτικών προεκτάσεων  για το φυλετικό διαχωρισμό στην Αμερική, και σε μια απουσία αλληγορικών στοιχείων για τη σκλαβιά ανεξαρτήτου εποχής.

Αξίζει να αναφέρουμε τη μικρού μήκους ταινία  « Static» του 2009 που μέσα σε ένα ελικόπτερο ο ΜακΚουίν φιλμάρει πανοραμικά το « Άγαλμα της Ελευθερίας», για να μας μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο συνειρμών για την παραπλάνηση του κόσμου από την τηλεοπτική προπαγάνδα, για την  αστυνομοκρατία, για την έλλειψη δημοκρατίας και εν τέλει για αυτό που πραγματικά μπορεί να συμβαίνει, για την ατομική ανελευθερία.

Στο «12 Χρόνια Σκλάβος» κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ο συμβιβασμός που θα κάνει έχει τη σημασία του, γιατί το έργο μένει και στα 133 του λεπτά στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης.

Ο θεατής βλέπει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, την παράλογη εξουσιαστική σχέση « αφέντη-δούλου», μόνο  μέσα από μαστιγώματα μέχρι θανάτου, βλέπει επίσης τη διαδικασία του πνιγμού με σχοινί πάνω σε κρεμάλες, ψυχολογικούς εκβιασμούς  και βιασμούς.

Είναι γνωστό τι συνέβαινε στην Αμερική για 250 χρόνια, διδάσκεται σε σχολεία σε πανεπιστήμια, έχουν ειπωθεί και κινηματογραφικά(Amistad, Λίνκολν κ.α), θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η τόσο ρεαλιστική καταγραφή και να δοθεί βάρος σε μηνύματα, συμβολισμούς και αλληγορίες.

Άλλωστε όπως και στη Ν. Αφρική του Μαντέλα που μας άφησε, έτσι και στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ομπάμα, οι φυλετικοί διαχωρισμοί δεν έχουν πλήρως εξαφανιστεί.

Για πρώτη φορά ο μόνιμος συνεργάτης του σκηνοθέτη Μάικλ Φασμπέντερ δεν θα αλώσει τον κινηματογραφικό χρόνο, εμφανίζεται μεταγενέστερα στην πλοκή ως ο αγροίκος δουλέμπορος που κουβαλάει ψυχώσεις κι ανασφάλειες. Θα αναπτύξει μια ισχυρή συγκρουσιακή σχέση με το κεντρικό πρόσωπο, το οποίο υποδύεται ο  Τσιούετελ Έτζιοφορ, με τα δικά τους τετ α τετ να ηλεκτρίζουν θετικά την ατμόσφαιρα.

Ο μοναδικός συμπαραστάτης του τραγικού ήρωα θα είναι ένας λευκός άνδρας με φιλελεύθερο  πνεύμα, και δεν είναι άλλος από τον  Μπραντ Πιτ στον ολιγόλεπτο χρόνο που ο ΜακΚουίν του επιφυλάσσει, τιμής ένεκεν, προφανώς ως ένας από τους χρηματοδότες που είναι της ταινίας.

Πρόκειται για το μεγάλο φαβορί των φετινών βραβείων Όσκαρ

To ” 12 Χρόνια Σκλάβος” από 12/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post 12 Χρόνια Σκλάβος( 12 Years a Slave) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

Το όνομά του προκαλεί σύγχυση. Τον μπερδεύουν με τον αείμνηστο συνονόματο του ηθοποιό με τον οποίο δεν έχει καμία σχέση. Για καιρό θεωρούνταν Ιρλανδός και ομοφυλόφιλος ενώ δεν είναι τίποτα από τα δύο. Αυτά κι άλλα πολλά αποκαλύπτουμε στο αφιέρωμα για τον 44χρονο δημιουργό, που πιθανόν να γίνει ο πρώτος έγχρωμος σκηνοθέτης με Όσκαρ.

Η ταινία του ” 12 Χρόνια Σκλάβος”, η οποία θα προβάλλεται από 12/12 στους κινηματογράφους για  το οδοιπορικό ενός κατατρεγμένου  Αμερικάνου στα μέσα του 19ου αιώνα, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ & ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Σπούδασε Καλές Τέχνες στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Έχει κερδίσει το Βραβείο Turner Prize για έκθεσή του στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου το 1999. To 2002 τιμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ με τον τίτλο του Αξιωματικού του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας για τις υπηρεσίες του στον χώρο των Τεχνών. Το 2011 τιμήθηκε εκ νέου με τον τίτλο του Διοικητή του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο ίδιος έχει τονίσει ότι οι επιρροές του είναι ποικίλες και κυμαίνονται από τον Άντι Γουόρχολ στον Ζαν Βίγκο, τον Μπάστερ Κίτον και τον Μπίλι Γουάιλντερ.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ

Ξεκίνησε ως εικαστικός. Ήταν 30 ετών και ζούσε στο Άμστερνταμ με τη σύντροφό του, όταν το βρετανικό κανάλι Channel 4 τον προσέγγισε και του ζήτησε να γυρίσει μία ταινία, προσφέροντάς του 100.000 λίρες. Εκείνος είπε πως τον ενδιέφερε η ιστορία του Ιρλανδού απεργού πείνας Μπόμπι Σαντς. Αυτό ήταν. Στο κάστινγκ επέλεξε έναν 31χρονο άγνωστο ηθοποιό, τον Μάικλ Φασμπέντερ και ξεκίνησαν να δουλεύουν το Hunger. «Δεν ήξερα τίποτα. Όταν όμως μπήκα στο πλατό, ήταν το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο για μένα».  Η πρώτη του επαφή με την κινηματογραφική βιομηχανία ήρθε το 2008 όταν το «Hunger» προβλήθηκε και ενθουσίασε στο φεστιβάλ Καννών (κέρδισε το βραβείο Camera d’Or) και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Αμερική. «Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αμερικάνικες ταινίες. Εκεί τους αρέσουν τα ευτυχισμένα φινάλε. Γύρισα το Shame στην Αμερική, αλλά δεν είναι χολιγουντιανή ταινία. Εγώ θέλω να προκαλώ τους ανθρώπους. Θέλω οι θεατές να αναρωτιούνται αν οι ήρωες που βλέπουν στην σκηνή διαφέρουν από αυτό που πίστευαν όταν τους πρωτοείδαν» έχει δηλώσει.

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ

Οι ταινίες του είναι προσωπικές. Τo «Hunger» είναι εμπνευσμένο από τη νεότητά του, την απώλεια της αθωότητας.

Ο Μπράντον στο «Shame» είναι η απάντησή του σε αυτή την αίσθηση του να είναι κανείς χαμένος. «Δεν έχω χαθεί στον σεξουαλικό εθισμό, αλλά έχω υπάρξει κι εγώ χαμένος» έχει δηλώσει. Χαρακτηριστικό της δουλειάς του είναι ότι «τοποθετεί» το κοινό μέσα στην εμπειρία: «Ήθελα το κοινό να συμμετάσχει στην απεργία πείνας, είτε με είτε χωρίς τη θέλησή του» έχει τονίσει. «Είναι περίεργος –με την ουσιαστική έννοια της περιέργειας- και χειραγωγεί τους ηθοποιούς του, αφού πρώτα δημιουργεί μεταξύ τους εμπιστοσύνη», λέει ο Μάικλ Φασμπέντερ. Ακόμη προσεγγίζει δύσκολες αλήθειες με αγάπη –ο ίδιος έχει τονίσει πως τόσο ο σεξουαλικός εθισμός όσο και η σκλαβιά είναι θέματα που προσέγγισε με αυτό ακριβώς το συναίσθημα, την αγάπη. Ακόμη, απεικονίζει αυτά που πραγματικά κάνουν οι άνθρωποι. Όσο κι αν συζητήθηκε η πρώτη σκηνή του Shame, όπου ο Μπράντον (Φασμπέντερ) κυκλοφορεί ολόγυμνος στο σπίτι του, είναι αυτό ακριβώς που θα έκανε ένα άντρας (ειδικά αν ήταν εθισμένος στο σεξ).

Ο ΜΑΙΚΛ ΦΑΣΜΠΕΝΤΕΡ

«Αυτό που συμβαίνει με τον Μάικλ είναι ότι δεν τον θεωρώ δεδομένο. Δεν θα κάνει κάτι επειδή το κάνω εγώ. Είναι εξαιρετικός ηθοποιός. Για μένα προσωπικά, είναι ο ηθοποιός με τη μεγαλύτερη επιρροή αυτή την εποχή στον κόσμο. Οι νέοι θέλουν να γίνουν ηθοποιοί εξαιτίας του, όπως γινόταν κάποτε με τον Μίκι Ρουρκ και τον Γκάρι Όλντμαν. Τον επιλέγω γιατί τον αγαπώ περισσότερο. Τον αγαπώ βαθιά. Υπάρχει κατανόηση. Δεν αμφισβητείται αυτό από κανέναν μας».

Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΥΛΙΑ

Έχει μακροχρόνια σχέση με την κριτικό Τέχνης Μπιάνκα Στίγκτερ, με την οποία έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Άλεξ και τον Ντέξτερ. «Ο γιος μου ξεκίνησε σχολείο φέτος και θα κάνω ένα διάλειμμα από τις ταινίες. Θέλω να είμαι εκεί για την οικογένειά μου, αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα» δήλωσε τον Οκτώβριο σχετικά με τα μελλοντικά του βήματα. Για αρκετό καιρό υπήρχε η αίσθηση πως είναι ομοφυλόφιλος, καθώς όταν φοιτούσε ακόμη στο Goldsmith University του Λονδίνου, είχε γυρίσει ένα βίντεο με τίτλο Bear (1993), στο οποίο πρωταγωνιστούσαν δύο γυμνοί άντρες – ο ένας ήταν ο ίδιος. Στο «Hunger» όπως και στο «Shame» περιλαμβάνεται αρκετό ανδρικό γυμνό, ενώ στο δεύτερο υπάρχει και μία ομοφυλοφιλική σεξουαλική σκηνή. «Στην Αμερική φοβούνται το σεξ», δήλωσε πέρυσι, όταν ο Μάικλ Φασμπέντερ δεν συμπεριλήφθηκε στη λίστα των υποψηφίων για Όσκαρ για το Shame.

ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

•          Η Περιφρόνηση, του Γκοντάρ (1963)

•          Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική, του Σέρτζιο Λεόνε (1984)

•          Do the Right Thing, τουΣπάικΛι (1989)

•          Η Μάχη της Αλγερίας, του Γκιλμπέρτο Ποντεκόρβο (1966)

•          Ο Κανόνας του Παιχνιδιού, του Ρενουάρ (1939)

•          Couch, του Άντι Γουόρχολ (1964)

•          Διαγωγή Μηδέν του Ζαν Βιγκό (1933)

The post Στιβ ΜακΚουίν appeared first on screeneye.gr.