Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Το κινηματογραφικό της ντεμπούτο έκανε η Leah Meyerhoff τη χρονιά που μας πέρασε, με τη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της. Το «I believe in Unicorns»  περιόδευσε σε τουλάχιστο 50 φεστιβαλικές διοργανώσεις ανά το παγκόσμιο, εξασφαλίζοντας αρκετά βραβεία και διακρίσεις.

Με αυτοβιογραφική διάθεση επιστρέφει στο πατρικό της και προσεγγίζει τον έφηβο εαυτό της καταφέρνοντας ένα ιμπρεσιονιστικό δράμα που παρόλη τη προσωπική οπτική απηχεί μια οικουμενική πραγματικότητα. Μεγαλώνοντας με τη μητέρα της, η οποία πάσχει από πολλαπλή σκλήρυνση και βρίσκεται καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι,  από τότε που η Meyerhoff ήταν δύο ετών, της ζητά να υποδυθεί τον ίδιο της τον εαυτό στη ταινία.

Η Davina(Natalia Dyer) ένα όμορφο, αφελές και ισχυρογνώμων κορίτσι στην εφηβεία, με μεγάλη αγάπη για τη φωτογραφία, αναζητά διέξοδο από τη πραγματικότητα και τα προβλήματα της ηλικίας που διανύει, και πλάθει τα δικά της φανταστικά παραμύθια κατακλυσμένα από μονόκερους, δράκους και μια πριγκίπισσα. Αναγκασμένη να μεγαλώσει γρήγορα έχοντας τη φροντίδα της παράλυτης μητέρας της(Toni Meyerhoff) αναζητά διαφυγή και σωτηρία. Η χαραμάδα φωτός δίδεται όταν στη ζωή της μπαίνει ο κατά μερικά χρόνια μεγαλύτερος της Sterling(Peter Vack).

Η Davina παρασύρεται σε μια δίνη ρομαντισμού και περιπέτειας, αλλά η μαγεία στη σχέση των δυο νέων χάνεται γρήγορα από τις αναδυόμενες προβληματικές συμπεριφορές του Sterling, ο οποίος αποδεικνύεται κάτι αντίστροφο του γοητευτικού πρίγκιπα που η Davina έχει ανάγκη. Το οδικό ταξίδι το οποίο ξεκινούν παραπέμπει στη συναισθηματική περιπλάνηση με τα όποια στάδια βιώνουν στη μεταξύ τους σχέση αφού οι καταστάσεις διυλίζονται μέσα από το προσωπικό εσωτερικό τους φορτίο, το γεμάτο πόνο και δύσκολα βιώματα.

Παρότι η Meyerhoff καταπιάνεται με γνώριμες θεματικές που αρχικά θυμίζουν χιλιοειπωμένες κινηματογραφικές ιστορίες, επιδέξια καταφέρνει να αποφύγει τα κλισέ,  χρησιμοποιώντας το stop-motion animation. Σποραδικά κενά στο σενάριο, σχεδόν ανεπαίσθητα στην πλοκή η οποία περιορίζεται στη δράση των δυο κεντρικών χαρακτήρων, που με την ερμηνευτικά άρτια απόδοση τους, επιτυγχάνεται (στο σύνολο), ένα όχι και τόσο εμπορικό αλλά καλαίσθητο αποτέλεσμα.

Συμμετοχή σε 17 Φεστιβάλ και 6 υποψηφιότητες για βραβείο, ανάμεσα σε αυτές, στο  Φεστιβάλ του Νάσβιλ και της Ιερουσαλήμ. Στην Ελλάδα πρεμιέρα τον Σεπτέμβριο, στις Νύχτες Πρεμιέρας.

The post I Believe in Unicorns appeared first on screeneye.gr.

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ο Arne Birkenstock στη ταινία “Beltracchi: The Art of Forgery” η οποία εξασφάλισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ στο γερμανικό φεστιβάλ κινηματογράφου το 2014, καταπιάνεται με τη δράση του Wolfgang Beltracchi που για περίπου 40 χρόνια, εισέβαλε στο χώρο της τέχνης κερδίζοντας εκατομμύρια, από πωλήσεις πλαστών έργων τα οποία κατάφεραν να φτάσουν σε μουσεία,  προσωπικές συλλογές αλλά και σε πολλά εικαστικά συγγράμματα.

Το φιλμ ανοίγει με τον Beltracchi να ζωγραφίζει σε ένα καμβά έχοντας μπροστά του τη θάλασσα La Ciotat στη γαλλική Ριβιέρα. Μαζί με τη γυναίκα του Helen διατηρούν μια έπαυλη σε κοντινή απόσταση από το σημείο, την οποία θα πρέπει σύντομα να αφήσουν για να μεταβούν στις φυλακές της Κολωνίας. Ο Beltracchi ο οποίος λέει ότι δεν είχε τη πρόθεση να γίνει απατεώνας, ασχολείτο με τη ζωγραφική από τα παιδικά του χρόνια, αρχίζοντας την αντιγραφή από έργα μικρών και λιγότερο γνωστών ζωγράφων, τα οποία βελτίωνε καθιστώντας τα πιο εμπορεύσιμα. Στη συνέχεια αφού ο ίδιος φοίτησε στη σχολή καλών τεχνών εντρύφησε στη δουλειά καθιερωμένων καλλιτεχνών, όπως ο Max Ernst, Fernand Léger, André Derain και Max Pechstein κ.α. και μελετώντας τις βιογραφίες τους αλλά και την τεχνοτροπία τους δημιούργησε από την αρχή νέα έργα τα οποία θεωρούνταν χαμένα.

Επιμελητές, γκαλερίστες, υπεύθυνοι δημοπρασιών, έμποροι έργων τέχνης, παρουσιάζονται πέραν από πρόθυμοι να τα χρίσουν ως πρωτότυπα και να τροφοδοτήσουν την υπερτιμημένη αγορά τέχνης. Στο φιλμ φαίνονται περισσότερο να γενικολογούν γύρω από τη πλαστογραφία αφού το κίνητρο να αποδείξει κανείς πως ένα έργο δεν είναι αυθεντικό είναι μικρό μπροστά στα κέρδη εκατομμυρίων που προκύπτουν από μια τέτοια πώληση. Για να φτάσει μέχρι τους επίδοξους αγοραστές ο Beltracchi φτιάχνει μαζί με τη σύζυγό του μια περίτεχνη ιστορία όπου ισχυριζόταν ότι η συλλογή ανήκε στον αποθανόντα παππού της συζύγου του, η οποία είναι πλέον η κληρονόμος. Στη προσπάθεια του να γίνει πιστευτός επεκτείνει την απάτη σε στημένες φωτογραφίες εποχής, που απεικονίζουν τους προγόνους της Helen και την εικαστική συλλογή τους, τις οποίες αναπαράγει για χάριν αφήγησης και στο φιλμ. Τον παρακολουθούμε επίσης να επισκέπτεται υπαίθριες αγορές μεταχειρισμένων ειδών και να αγοράζει πίνακες τους οποίους με μια απλή μετατροπή εξελίσσει σε κάτι διαφορετικό και καινούριο κρατώντας μόνο τις διακριτικές σφραγίδες αυθεντικότητας, με τις ημερομηνίες, προέλευση και την παλαιότητα του ίδιου του καμβά.

Με άνεση, αμετανόητος, στάση που δύσκολα του επιτρέπει να γίνει συμπαθής στο κοινό, με ένα ειρωνικό χιούμορ και αρκετή ασέβεια προς τους ίδιους τους ζωγράφους των οποίων τη δουλειά επωφελείτο, ο Beltracchi παρουσιάζει λεπτομερώς τη διαδικασία της πλαστογράφησης. Το έργο του «Red Painting with Horses, 1914» το οποίο δημοπρατήθηκε ως αυθεντικός πίνακας του Heinrich Campendonk πουλήθηκε στη τιμή(ρεκόρ) των € 2,800,000. Από το 1970 μέχρι και το 2010 ο Beltracchi δημιούργησε περίπου 300 πίνακες ζωγραφικής από τους οποίους μόνο μερικές δεκάδες έχουν αποκαλυφθεί. “Θα μπορούσα να έχω κάνει 2000″ αναφέρει με έπαρση στο φιλμ και αφήνει όλους εμάς όχι μόνο να σκεφτόμαστε πως ένας άνθρωπος έχει παρέμβει στην ιστορία της τέχνης αλλά μας αφήνει επίσης με την απορία για τα κλασικά έργα τα οποία κατά καιρούς θαυμάζουμε αν ανήκουν πράγματι στον καλλιτέχνη που τα υπογράφει ή σε κάποιο ταλαντούχο παραχαράκτη. Πίνακες του Beltracchi έχουν φτάσει μέχρι και τα μεγαλύτερα μουσεία της Αμερικής, μεταξύ άλλων και το MET.

The post Καλλιτέχνης ή απατεώνας; Η δράση του ζωγράφου Wolfgang Beltracchi στο βραβευμένο ομώνυμο ντοκιμαντέρ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακοπιέρου

Το “Being 14” (A 14 Ans) το κινηματογραφικό ντεμπούτο της 25χρόνης Γαλλίδας Helene Zimmer αφορά σε ένα πορτρέτο τριών έφηβων κοριτσιών που εστιάζει στις δυσκολίες που βιώνουν στην προσπάθεια τους να συλλάβουν όλα τα μυστικά, τις δοκιμασίες και την αγωνία που τους επιφυλάσσει η εφηβεία. Το γεγονός ότι το φιλμ της Zimmer παρουσιάζει αρκετά κοινά με άλλες ταινίες παρόμοιας θεματολογίας, με εξέχουσα το Kids(1995) του Larry Clark η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Η Sarah(Athalia Routier) η οποία βρίσκεται σε συνεχή ρήξη με τη μητέρα και το πατριό της, αποτελεί το κέντρο της προσοχής στο σχολείο με την επαναστατική και ακραία της συμπεριφορά. Τα αγόρια την κυνηγούν γιατί τη θεωρούν αρκετά τολμηρή και τα κορίτσια αρέσκονται στο να βρίσκονται υπό τη προστασία της. Κανείς όμως δεν θέλει να βρεθεί απέναντι της. Η Louise (Najaa Bensaid) η οποία αντιμετωπίζει παρόμοια ζητήματα(μικρότερης έντασης) με τη Σάρα, στο σπίτι, αποφασίζει να φύγει και να ζήσει με τη γιαγιά της. Και τέλος η Jade (Galatea Bellugi) η οποία κατά το χειμερινό εξάμηνο μένει εκτός παρέας αφού γίνεται αντικείμενο χλευασμού από την ίδια της τη κολλητή φίλη Sarah επιστρέφει στο σύνολο πριν κλείσει ο χρόνος. Παρ’ όλες τις εμβόλιμες καταστάσεις η σχέση τους παραμένει αλώβητη και υπό τον μανδύα της η κάθε μια ακολουθεί τη δική της πορεία με τα συμβαλλόμενα μέρη: αγόρια και οικογένεια, πάντα παρόντα.

Το γεγονός ότι τα κορίτσια βρίσκονται στην εφηβεία έρχεται να μεγαλώσει την ένταση του δράματος που περιβάλλει το κάθετι που ζουν στο σπίτι, τις φιλίες και τα αποτυχημένα ειδύλλια. Παρότι υποφέρουν από διάφορες μορφές ταπείνωσης και απομόνωσης η ηλικία τους δεν επιτρέπει οποιαδήποτε συναισθηματική εξωτερίκευση και έτσι εμμένουν στην προσποίηση. Καταγγέλλοντας έναν κόσμο όπου τα κορίτσια υποβάλλονται με ή χωρίς τη συγκατάθεση τους στις ορέξεις των αγοριών η Zimmer επιχειρεί να αναδείξει τις ουσιαστικές τους ανάγκες που δεν είναι άλλες από τη διασκέδαση και την έκφραση είτε αυτό γίνεται διαμέσου της ίδιας της εκφοράς του λόγου ή της άφθονης κατανάλωση καπνού και οινοπνεύματος.

Κρατά τους χαρακτήρες της ντυμένους αλλά η γλώσσα που χρησιμοποιούν καθ’όλη την έκταση του φιλμ εντελώς γυμνή. Οι διάλογοι της ποτισμένοι με ένα πλούσιο υβρεολόγιο και το ενδιαφέρον των χαρακτήρων της να περιορίζεται στο σχεδόν μοναδικό θέμα το οποίο τριβελίζει το μυαλό των εφήβων. Με την πλοκή κάπως προβληματική και αργή, αλλά την υπερβολή να της δίνει ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα η Zimmer μπορεί να μην έχει να προτείνει κάτι καινούριο και σημαντικό στη διεθνή κινηματογραφία καταφέρνει όμως ένα μικρό άθλο στη σκηνοθετική της προσπάθεια αφού οι συντελεστές, με εξαίρεση το συνεργείο, είναι όλοι τους ερασιτέχνες, πρόσωπα που συνάντησε σε δρόμους και σχολεία, κυρίως στα γαλλικά προάστια.

The post Being 14 ( Από Tribeca Film Festival) appeared first on screeneye.gr.

Της Μερόπης Κυριάκου-Κακοπιέρου

Ανταπόκριση από το Φεστιβάλ  Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης

Νέος και ανερχόμενος πολιτικός συντάκτης του Βερολινέζικου εβδομαδιαίου περιοδικού Die Woche, ο Fabian Groys (Florian David Fitz), ανακαλύπτει ένα μυστικό συσχετισμό μεταξύ των αρρώστων, βετεράνων του γερμανικού στρατού και της τοποθέτησης τους σε θέσεις εργασίας της βαριάς βιομηχανίας. Έχοντας στο πλευρό του τη βοηθό του Nadja (Lilith Stangenberg), αρχίζει να διερευνά τη βιομηχανία τοξικών αποβλήτων, παραμονές ψήφισης από το γερμανικό κοινοβούλιο, του νέου νόμου για τους κανονισμούς που θα διέπουν τη λειτουργία της. Κάποιες ανορθόδοξες συμπεριφορές και αυτοχειρίες στους κόλπους των εργαζομένων βάζουν τους δυο συντάκτες σε μια διαδικασία συλλογής υλικού και συνεντεύξεων από τα άτομα του στενού οικογενειακού και φιλικού περιβάλλοντος,  των επηρεαζόμενων.

 Όπως τα ΜΜΕ παρατηρούν και καταγράφουν τη πολιτική σκηνή, έτσι και η πολιτική σκηνή παρατηρεί και καταγράφει τα ΜΜΕ. Παρότι ο Hochhäusler αφήνει στην αφάνεια τη Κυβέρνηση της χώρας, ως φυσική παρουσία-με εξαίρεση μια μικρή σκηνή- την ευθύνη του πολέμου των δυο χώρων την εναποθέτει στη διαχειριστική ομάδα και ιδιοκτησία της εταιρείας, η οποία παρεμβαίνει στα πεδία έρευνας των δυο δημοσιογράφων, παραλλάσσοντας και παραποιώντας στοιχεία και καταστάσεις με τη βοήθεια της τεχνολογίας.

 Το “The lies of victors” είναι ένα έξυπνο πολιτικό θρίλερ το οποίο επιδέξια εξερευνά τη γκρίζα ζώνη, όπου ο δημοσιογραφικός κόσμος συναντιέται με τα άδυτα των συναλλαγών, μεταξύ πολιτικών ομάδων και συμφερόντων, ακυρώνοντας το παραμικρό σεβασμό προς τον άνθρωπο. Σκοτεινό και αρκετά γρήγορο, μας υπενθυμίζει πως και οι Δημοκρατίες χρειάζονται πάντοτε επόπτες. Ο Florian David Fitz φέρνει εις πέρας την αποστολή του και με την ερμηνεία του κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο. Παρότι ως εικόνα οι δυο συνεργάτες δένουν ευχάριστα, η χημεία τους υστερεί, με την Lilith Stangenberg να περιβάλλεται από μια αχρείαστη αύρα μυστηρίου, που έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργεί ένα ψυχρό κενό.

The post The Lies of the Victors appeared first on screeneye.gr.