Το λπ: a film about Lena Platonos επισκέπτεται τα 80s, την εποχή των συνθεσάϊζερ και της ηλεκτρονικής μουσικής, όπου η Λένα Πλάτωνος πραγματοποιεί το όραμά της σε ένα άγονο ελληνικό δισκογραφικό τοπίο συνθέτοντας το     “Σαμποτάζ”, ένα ηλεκτρονικό άλμπουμ με ελληνικό στίχο, προκαλώντας αίσθηση. Η δημιουργός όμως δεν επαναπαύεται, κάνει τον ήχο πιο ώμο και δύσκολο για τα ελληνικά δεδομένα και κυκλοφορεί σε τρία χρόνια τρία διαδοχικά άλμπουμ, που ξενίζουν και συναντούν αμηχανία τότε, αλλά διεκδικούν τον τίτλου του κλασικού σήμερα.

Γύρω από αυτή την τριπλέτα, «Μάσκες Ηλίου» 1984, «Γκάλοπ» 1985, «Λεπιδόπτερα» 1986, στρέφεται η ταινία, τη δημιουργία τους, τον αντίκτυπο, αλλά κυρίως τη διαχρονικότητα, καθώς οι δίσκοι αυτοί σήμερα επανακυκλοφορούν και ρεμιξάρονται από ξένους μουσικούς και ντι-τζέι. Συνεργάτες, άνθρωποι της μουσικής περιγράφουν στην κάμερα λεπτομέρειες για τη δημιουργία των άλμπουμ αυτών, το πνεύμα της εποχής, την εμπειρία τους με μία ιδιότυπη μουσικό, που δεν περιοριζόταν στο μουσικό ταλέντο, αλλά ξεχώριζε για την ποιητική προσέγγιση των στίχων της.

Αρχειακό υλικό της ΕΡΤ, φωτογραφίες και αναλογικά βίντεο του τότε συμπλέκονται με την προσωπική αφήγηση της Πλάτωνος του σήμερα, απεικονίζοντας ένα ξεχωριστό μουσικό σύμπαν, στιχουργικά λυρικό, μουσικά σύγχρονο και εντέλει επίκαιρο. Αυτό επιβεβαιώνουν μπροστά στην κάμερα νέοι μουσικοί, Έλληνες και ξένοι, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν γεννηθεί όταν βγήκαν οι δίσκοι, και ρεμιξάρουν μερικά από τα καλύτερα κομμάτια των δίσκων, αποδεικνύοντας τη διαχρονική αξία του υλικού, όπως οι Alexis Taylor (HotChip), Lena Willikens, Natureboy Flako, Red Axes, κι άλλοι καθώς και ο Josh Cheon (Dark Entries) που επανακυκλοφόρησε δύο από τους δίσκους 30 χρόνια μετά.

“Θυμάμαι πολύ καθαρά την πρώτη φορά που άκουσα μουσική της Λένας Πλάτωνος. Από εκείνη τη στιγμή, αρρώστησα/αγάπησα τη μουσική της Λένας, που με συντρόφεψε σε ολόκληρη την εφηβεία μου και με επηρέασε βαθιά. Ήταν τότε ένας λόγος που με έκανε περήφανο, αφού άκουγα κυρίως ξένη μουσική και είχα πλέον μια αναφορά ελληνική.”, σημειώνει ο σκηνοθέτης Χρήστος Πέτρου, συνοψίζοντας την ουσία της ταινίας, την πρωτοποριακή μουσική για τα ελληνικά δεδομένα αφενός, και τη σχέση του τολμηρού καλλιτεχνικού έργου με τους φανς: ή δεν θα σε αγγίξει και θα το προσπεράσεις, ή θα το αγαπήσεις και θα γίνεις πιστός θαυμαστής.

The post Η Λένα Πλάτωνος στο In-edit Festival Thessaloniki appeared first on screeneye.gr.

Πολλά έχουν γραφτεί και κινηματογραφικά για μία καριέρα σχεδόν πενήντα ετών, ελάχιστα είναι γνωστά για τα τελευταία πέντε χρόνια ζωής του Bowie. Το κενό αυτό κλήθηκε να καλύψει με εντολή του BBC ο γνωστός ντοκιμενταρίστας Francis Whately, φίλος του ίδιου του πρωταγωνιστή, με το “Last five years”, λίγα χρόνια μετά το “Five Years”, το οποίο ανατρέχει στην εκτόξευση της καριέρας και στη λάμψη των 70s και 80s.

Ο σκηνοθέτης πιάνει το νήμα από την κομβική, τελευταία ζωντανή εμφάνιση του Bowie σε φεστιβάλ της Γερμανίας το 2004, όπου θα υποστεί καρδιακή προσβολή μετά το τέλος της συναυλίας, θα σταματήσει την περιοδεία και θα εξαφανιστεί από τη μουσική και τον Τύπο μέχρι και το 2013. Σπάνιο υλικό από τα παρασκήνια της τελευταίας του περιοδείας δείχνει τον καλλιτέχνη χαρούμενο, κατασταλαγμένο και να μη χορταίνει τις δυόμισι ώρες παράστασης πάνω στη σκηνή, τονίζοντας ηχηρά την πλήρη αντίθεση με τη μετέπειτα πολύχρονη, σαρωτική απουσία. Προκαλώντας από αμηχανία ως θλίψη στο θεατή, η απουσία αυτή είναι ένα ακόμη κομμάτι από το μύθο που περιβάλλει τον Bowie σε όλη την πορεία του, στην αινιγματική, απρόβλεπτη και σχεδιασμένη να προκαλεί, περσόνα του.

 Η σιωπή αυτή σπάει με την κυκλοφορία του “The Next Day”, η δημιουργία του οποίου αναλύεται στην ταινία μέσα από τις συνεντεύξεις των μουσικών που συμμετείχαν, οι οποίοι εξομολογούνται τις συμφωνίες εμπιστευτικότητας που είχαν υπογράψει πριν τη δημιουργία του, το αυστηρό προγράμμα του εξηντάρη πια Bowie, την έκπληξη για τη νοσταλγία για το παρελθόν που εκφράζουν κάποια νέα τραγούδια σε συνδυασμό βέβαια με την επικαιρότητα του σήμερα (“Where are we now”, “Valentine ‘s Day”). Καμία συνέντευξη, καμία ζωντανή εμφάνιση δεν συνοδεύει το άλμπουμ- έκπληξη προκαλώντας ερωτηματικά και προσδοκίες για το επόμενο βήμα, το οποίο θα ανακοινωθεί δύο χρόνια αργότερα, το 2015, ξαφνιάζοντας το κοινό, καθώς επρόκειτο για το “Lazarus”, ένα θεατρικό- μιούζικαλ σε σκηνή της Νέας Υόρκης, στο οποίο ο Bowie υπογράφει λόγια και μουσική.

Το ντοκιμαντέρ τρυπώνει στις πρόβες του “Lazarus”, αποκαλύπτει ότι η δημιουργία ενός μιούζικαλ ήταν ένα από τα όνειρα του καλλιτέχνη, το οποίο είχε προσπαθήσει και στο παρελθόν και ότι προφανώς ήρθε η ώρα, καθώς ο Bowie γνώριζε την ασθένεια, όχι όμως και οι συνεργάτες του. Παρά τη σοβαρότητα και την ασθενική υγεία του, αποφασίζει να συνθέσει ένα ακόμη δίσκο, διαφορετικό μουσικά, στρέφεται σε καταξιωμένους τζαζ μουσικούς της νεοϋορκέζικης σκηνής και καταλήγει έτσι στη δημιουργία του “Blackstar”, που προκαλεί αίσθηση με τη τζαζ στροφή του. Οι συνεντεύξεις των μουσικών είναι ενδεικτικές της μυστικότητας που επικρατούσε για την κατάσταση της υγείας του, καθώς αποκαλύπτουν ότι δεν γνώριζαν το τελεσίδικο της κατάστασης, αλλά διέκριναν έναν άνθρωπο ενεργό, που ήξερε ακριβώς τι ήθελε μουσικά.

Ανέκδοτο αρχειακό υλικό, συνεντεύξεις μουσικών και συνεργατών, voice- over δηλώσεων του ίδιου του Bowie σε παλιότερο υλικό, γρήγορο μοντάζ, συνθέτουν το “Last five years”, το οποίο ενδιαφέρεται εμφανώς να καταγράψει το έργο και τη δημιουργική διαδικασία στα τελευταία χρόνια του καλλιτέχνη, αφήνοντας την προσωπική ζωή έξω από το κάδρο. Η συνέντευξη του μακροχρόνια φίλου, συνεργάτη και μουσικού παραγωγού, Τόνι Βισκοντι, ξεχωρίζει για την ουσία της, καθώς ενώνει το μουσικό παρελθόν με το παρόν με απολαυστικές λεπτομέρειες για τους μουσικόφιλους φανς, αποφεύγοντας τις αναφορές σε προσωπικές στιγμές του φίλου του, αλλά σφραγίζοντας το τέλος του ντοκιμαντέρ με τη πιο δυνατή και ευαίσθητη στιγμή του.

Με τα εύστοχα φλας μπακ σε παλιότερες στιγμές της καριέρας του ο σκηνοθέτης πετυχαίνει να φωτίσει έμμεσα αποφάσεις και επιθυμίες στο τέλος της, σκιαγραφώντας αναπόφευκτα και στοιχεία της προσωπικότητας, υφαίνοντας τελικά με αυτόν τρόπο ένα ειλικρινές πορτρέτο μίας περσόνας που βασιζόταν στον πειραματισμό και στη μεταμόρφωση.

The post Sold out η πρεμιέρα του In-Edit Festival στη Θεσσαλονίκη appeared first on screeneye.gr.