Ο βετεράνος σκηνοθέτης Πολ Σρέιντερ, μετά την ανέλπιστη επιτυχία της ταινίας του “First Reformed”, αποφάσισε να προχωρήσει σε νέο πρότζεκτ, με τίτλο “The Card Counter”.

Στην ταινία θα πρωταγωνιστεί ο Όσκαρ Άιζακ, ερμηνεύοντας έναν πρώην στρατιωτικό και  παθιασμένο  τζογαδόρο που θέλει να λυτρωθεί και να ξεφύγει από το καταστροφικό του πάθος.  Ο Σρέιντερ( ο οποίος ήταν ο σεναριογράφος του “Ταξιτζή”), για το ”The Card Counter” συνεργάζεται με τους βασικούς του συνεργάτες, όπως είναι ο κορυφαίος Διευθυντής Φωτογραφίας Αλεξάντερ Ντιινάν.

Η ταινία πιθανότατα να προβληθεί στο Φεστιβάλ Βενετίας το καλοκαίρι του 2020.

Λίγα λόγια για την προηγούμενή του ταινία το ”First Reformed”.

Ο Ήθαν Χοκ στο ‘First Reformed’ είναι ένας πάστορας του οποίου η πίστη δοκιμάζεται από την σκληρότητα του κόσμου.

Ο Τόλλερ(Χοκ) είναι ένας παπάς που βασανίζεται από τύψεις για τον θάνατο του γιού του τον οποίο παρακίνησε να πάει στον στρατό. ‘Οταν καλείται να παρηγορήσει την χήρα ενός φανατικού οικολόγου που αυτοκτόνησε (Αμάντα Σίφριντ), έρχεται αντιμέτωπος με τον νέο κόσμο και την φρίκη που μπορεί να κρύβει.

The post Ο Πολ Σρέιντερ καλεί τον Όσκαρ Άιζακ για την -οσκαρικών προδιαγραφών- ταινία του “The Card Counter” appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα/Δράμα/Δράση, 125′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: A Most Violent Year

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Τζέι Σι Τσάντορ

Με τους Όσκαρ Άιζακ,Τζέσικα Τσάστεϊν,  Ντέιβιντ Ογιέλοου, Αλεσάντρο Νιβόλα, Έλυες Γκάμπελ, Καταλίνα Σαντίνο Μορένο, Άλμπερτ Μπρουκς

Νέα Υόρκη 1981. Μία περίοδος βίαιη και σκοτεινή τόσο για την πολιτική όσο και την επιχειρηματικότητα που βουλιάζουν μαζί με τις ανθρώπινες ζωές και την προσπάθεια επιβίωσης στην απόλυτη διαφθορά. Ο λατινοαμερικάνος Άμπελ Μοράλες (Όσκαρ Άιζακ) στην προσπάθειά του να επεκτείνει την οικογενειακή επιχείρηση πετρελαίου θέρμανσης που κληρονόμησε από τον γκάγκστερ πεθερό του, έρχεται αντιμέτωπος με ένα σύστημα που ο ίδιος αρνείται πεισματικά να χειριστεί με βίαιο και μακριά από τις προσωπικές του αρχές τρόπο, θέτοντας όμως σε κίνδυνο την ίδια του την οικογένεια.

Η ταινία παρουσιάζει έναν κόσμο του οποίου η φυσική τάξη, οι αξίες που ενσαρκώνει προδίδουν σύγχυση και απειλή για την ίδια την ύπαρξη που αδυνατεί να διατηρήσει το δικαίωμα μιας έστω ουδέτερης επιλογής. Σε μια κοινωνία που χαρακτηρίζεται από ποικιλία πολιτισμικών ταυτοτήτων η βία είναι συχνή και παρά την ένταξη της λέξης στον τίτλο, ο Τζέι Σι Τσάντορ δεν την επιβάλλει με πρόδηλη διάθεση αλλά την τοποθετεί σε μια βιτρίνα αναμονής. Περισσότερο “παίζει” με τη χρήση της βίας σε ένα σημειωτικό πλαίσιο, χωρίς να την εκθέτει στα μάτια των θεατών. Λειτουργεί έτσι μάλλον σαν όχημα μεταφοράς μηνυμάτων, υπονοώντας τις τραγικές της συνέπειες.

Για τον λόγο αυτό η βία με την έννοια της σωματικής απειλής προβάλλεται σε γενικά πλάνα και κατεξοχήν σε εξωτερικούς χώρους, ενισχύοντας την ένταση της στιγμής με τους εκκωφαντικούς ήχους της κίνησης στους δρόμους, της κόρνας, του τρένου κ.τ.λ. Αντίθετα, την πιο επικίνδυνη μορφή της, αυτή που κρύβεται στις προσωπικές επαφές, στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις και τις υπονοούμενες απειλές ο Τσάντορ επιλέγει αριστοτεχνικά να την εντάξει σε ένα περιορισμένο, σχεδόν κλειστοφοβικό πλαίσιο, λιγότερο εκτεθειμένο στην κοινή θέα, μεταξύ οικείων, υπό τον χαμηλό φωτισμό εσωτερικών χώρων, με στατικά μεσαία και κοντινά πλάνα τα οποία γεμίζει κυρίως από αγωνιώδη αίσθηση που διογκώνεται μέσα στις σιωπές που καταλαμβάνουν σημαντικό μερίδιο χρόνου και ενισχύονται από την σχεδόν παντελή έλλειψη μουσικής επένδυσης.

Οι ερμηνείες γίνονται με τη σειρά τους φορείς νοημάτων, παραδείγματα λειτουργικότητας ή μη της υιοθέτησης συγκεκριμένων συμπεριφορών. Σε ό,τι αφορά το πρωταγωνιστικό ζευγάρι Άμπελ- Άννα (Όσκαρ Άιζακ-Τζέσικα Τσαστέιν) μοιάζει να δίνουν την προσωπική τους μάχη για επιβολή της ατομικής τους λογικής, όταν η αρχική τους συμμαχία διαλύεται υπό το βάρος της σύγκρουσης της διαφορετικής τους λογικής και ηθικής, για να καταλήξουν στην επανασυνεύρεσή τους με σημείο αναφοράς την αλλαγή στη στάση του Άμπελ.

Αυτό ίσως το τελευταίο, που συντελείται κάπως ξαφνικά συγκριτικά με την εμμονή του Άμπελ μέχρι εκείνη τη στιγμή στην προσωπική του ηθική και η μεγάλη διάρκεια της ταινίας αποτελούν ίσως τα μόνα μελανά σημεία της δημιουργίας του Τσάντορ.

“Στα Χρόνια της Βίας” από 5/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Στα Χρόνια της Βίας appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Τζέι Σι Τσάντορ (Όλα Χάθηκαν) είναι ένα δραματικό αστυνομικό θρίλερ που περιγράφει τη ζωή μιας οικογένειας μεταναστών που ασχολούνται με το πετρέλαιο καθώς έρχονται σε σύγκρουση με τον υπόκοσμο και τη διαφθορά του συστήματος. Όλα αυτά γίνονται με φόντο την Νέα Υόρκη του 1981, μια από τις πιο βίαιες χρονιές που έχει ζήσει ποτέ η πόλη σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της αστυνομίας.

Στην ταινία “A Most Violent Year” πρωταγωνιστούν οι Όσκαρ Άιζακ και Τζέσικα Τσάστειν και θα ανοίξει στις αίθουσες της Αμερικής στο τέλος του 2014. Αναμένεται να είναι από τις ταινίες που θα συγκεντρώσουν πλήθος υποψηφιοτήτων για βραβεία, ενώ μπορείτε να δείτε το πρώτο τρέιλερ της ταινίας εδώ.

The post Νέα Υόρκη:Το ξέσπασμα βίας του 1981 το θέμα του “A Most Violent Year”. Δείτε τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ μυστηρίου, 96΄, ΗΠΑ- Μ. Βρετανία- Γαλλία 2014

Του Χοσέιν Αμίνι

Με τους Βίγκο Μόρτενσεν, Κίρστεν Ντανστ, Όσκαρ Άιζακ, Όμηρο Πουλάκη

Κλασάτο ζευγάρι αμερικανών τουριστών ανακαλύπτει τις αρχαιολογικές και άλλες ομορφιές της Ελλάδας του 1962. Η γνωριμία του μπλαζέ Τσέστερ ΜακΦάρλαντ (Βίγκο Μόρτενσεν) που το έχει σκάσει από τις ΗΠΑ καθώς διώκεται για οικονομικές απάτες και της γοητευτικής νεαρής συζύγου του Κολέτ (Κίρστεν Ντανστ), με τον Ράιντελ Κίνερ, έναν αινιγματικό αμερικανό ξεναγό που μιλάει ελληνικά (ο υποψήφιος για όσκαρ…Όσκαρ Άιζακ του «Inside Llewyn Davis») θα σηματοδοτήσει την απαρχή μιας σειράς απρόβλεπτων εξελίξεων όπου κυρίαρχη θέση έχουν το σεξ και το χρήμα. Η τυχαία δολοφονία ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ από τον απελπισμένο Τσέστερ, θα μπλέξει και τον Ράιντελ σε μια παγίδα θανάτου, όπου ο απεγκλωβισμός των θηραμάτων από αυτήν μοιάζει σχεδόν αδύνατη θυμίζοντας τον λαβύρινθο του Μινώταυρου… 

Ξεκάθαρα πράγματα: ο Χοσέιν Αμίνι μπορεί να είναι ικανότατος γραφιάς όμως δεν γνωρίζει πως να διαχειριστεί σκηνοθετικά, ένα τόσο απαιτητικό υλικό όπως αυτό των «Δύο προσώπων του Ιανουαρίου». Ο βρετανοϊρανός σεναριογράφος – μεταξύ άλλων του «Drive» και του εξαίσιου «Τα φτερά της αγάπης» (η διασκευή του μυθιστορήματος του Χένρι Τζέιμς σε σκηνοθεσία Ίαν Σόφτλι)-  είχε τη χρυσή ευκαιρία να μεγαλουργήσει στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές: ένα περίφημο βιβλίο γραμμένο από την Χάισμιθ το 1964, μπάτζετ που άγγιξε τα 20 εκατομμύρια δολάρια, γυρίσματα σε αυθεντικούς χώρους της Αθήνας, της Κνωσσού και της Κωνσταντινούπολης – έστω και με την κοπιαστική διαδικασία της μεταμόρφωσης τους σε κομμάτια μιας αλλοτινής εποχής-, ένα καστ που θα ζήλευαν οι μεγαλύτεροι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ. Κι όμως ο Αμίνι άφησε αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη. Η αδυναμία του να αρθρώσει μια στρωτή έστω, αν όχι υποτυπώδη, αφήγηση ώστε να «ανοίξει» τον κατάλληλο δρόμο στους δυνατούς χαρακτήρες της Χάισμιθ είναι το μεγαλύτερο μείον του φιλμ.

Η κινητήρια δύναμη στα έργα της Πατρίσια Χάισμιθ είναι η μεταμόρφωση συνηθισμένων ανθρώπων κάτω από ειδικές συνθήκες σε τραγικές φιγούρες ικανές για όλα. Όπως ο Τομ Ρίπλεϊ, το δειλό, άχρωμο ανθρωπάκι που γνωρίζει τον πλούσιο και αλαζόνα Ρίκι στον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» και από τότε αλλάζει η ζωή του, ανακαλύπτοντας τον «αμαρτωλό» αληθινό εαυτό του, έτσι και ο Ράινταλ Κίνερ είναι ένας μυστηριώδης τύπος που τα αληθινά του κίνητρα βρίσκονται καλά κρυμμένα στο σκοτάδι ακόμη και μετά τους τίτλους του τέλους. Ο άτολμος ξεναγός αρχικά «γοητεύεται» από τους λαμπερούς ταξιδιώτες. Είναι ο αέρας ανωτερότητας, η βαθιά γνώση και η φιλοσοφημένη ζωή τους ή μήπως ο αφτιασίδωτος αισθησιασμός της Κολέτ, που «τραβάει» από τη μύτη τον σαγηνευμένο Ράινταλ στον κύκλο του ζευγαριού; Όταν μάλιστα ύστερα από λίγο καιρό μπει στο κάδρο και η βαλίτσα με τα λεφτά, τότε το αίνιγμα Ράινταλ θα γίνει σταυρόλεξο μόνο για δυνατούς λύτες. Αλλά κι αυτοί δεν θα βρουν το κουράγιο να ασχοληθούν περαιτέρω με την αδύνατη δραματουργία του Αμίνι.

Η ταινία ως το βαθμό της συσχέτισης του άγριου ελληνικού τοπίου (προεξάρχουσες φυσικά οιαρχαιολογικές ομορφιές της Ακρόπολης και της Κνωσσού)με τις αδιευκρίνιστες διαθέσεις των χαρακτήρων της, βρίσκεται μέσα στους στόχους της και διατηρεί ένα σχετικό ενδιαφέρον. Από τη στιγμή όμως που το φολκλορικό στοιχείο, αυτή η κατάρα των made in Greece φιλμ, αρχίζει να επισκιάζει σχεδόν τα πάντα (μεθύσι με ούζο, δείπνο κάτω από το αττικό ολόγιομο φεγγάρι, νησιά και θάλασσα, καφές και απογευματινή εφημερίδα, χορός μέχρι πρωίας, απατεώνες ταρίφες που μαδάνε τους ξένους, μέχρι και χτύπημα χταποδιού με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου…), η ταινία παίρνει τον κατήφορο.

Μπορεί το χάδι στον αμφιβληστροειδή να διατηρεί το θέλγητρο της χαλαρωτικής, καρτποσταλικής εικόνας μιας Ελλάδας που σβήνει σιγά- σιγά αλλά αντέχει στο μύθο τηςακόμη, όμως όλη η προβληματική της Χάισμιθ διαλύεται στις επιβλητικές, σκονισμένες γωνίες της αρχαίας Κρήτης και τις αστοχίες του Αμίνι. Εκεί που ο μισανθρωπισμός, το ακατέργαστο ερωτικό πάθος και η απληστία για εξουσία κι χρήμα (μόνιμες πηγές ενασχόλησης για την αμερικανίδα Χάισμιθ) έπρεπε να βάλουν φωτιά στην οθόνη, ο σκηνοθέτης επέλεξε να προβεί σε μια απλή, ανούσια και ρουτινιάρικη καταγραφή των πεπραγμένων. Δύσκολα θα επιβίωναν ακόμη και υποκριτικοί κολοσσοί, σε μια τόσο άβολη κατάσταση. Οι Μόρτενσεν – Άιζακ το παλεύουν όσο μπορούν, η Ντανστ χάνεται κάποια στιγμή στα μέσα της διαδρομής και μετά δεν ξαναβρίσκει το δρόμο της, οι έλληνες δευτεραγωνιστές (Ο. Πουλάκης, Π. Αλειφερόπουλος, Ν. Γιωργάκης, Ευγ. Δημητροπούλου, Σ. Αλαφούζος κ.α.) θα έχουν να λένε στα εγγόνια τους για τα μυθικά βράδια που έζησαν με τον Βίγκο Μόρτενσεν στα ταβερνάκια της Πλάκας!

“Τα Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Τα Δυο Πρόσωπα του Ιανουαρίου(The Two Faces of January) appeared first on screeneye.gr.

Η χρονιά που συντάραξε την Nεα Υόρκη με αλλεπάλληλα κρούσματα βίας και εγκληματικών πράξεων  δεν ήταν άλλη από το 1981, ως αποτέλεσμα της οικονομικής ύφεσης που είχε δείξει τα σημάδια της από τα τέλη του 70. Κλοπές, ναρκωτικά, φυλετικές συγκρούσεις συνέθεταν την καθημερινότητα των υποβαθμισμένων και όχι μόνο συνοικιών.

Ο Αμερικάνος Τζέι Σι Τσάντορ γνωστός στην Ελλάδα από το « Όλα Χάθηκαν», με τον Ρόμπερτ Ρεντφορντ, μεταφέρει αυτή την ατμόσφαιρα με επίκεντρο έναν μετανάστη και την οικογένεια του που προσπαθούν να επεκτείνουν τις επαγγελματικές τους δραστηριότητες πιστεύοντας στο αμερικανικό όνειρο. Αλλά ο φθόνος, η ανεξέλεγκτη βία και η διαφθορά που επικρατεί απειλούν να τους καταστρέψουν ότι έκτισαν με κόπο.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Όσκαρ Άιζακ και η Τζέσικα Τσαστέιν

Τον χειμώνα στις ελληνικές αίθουσες

The post Όσκαρ Άιζακ και Τζέσικα Τσαστέιν στο ” A Most Violent Year” του Τζέι Σι Τσάντορ appeared first on screeneye.gr.