Του Μάικλ Μπέι

Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Νίκολα Πελτζ, Στάνλεϊ Τούτσι, Τζακ Ρέινορ

Περιπέτεια φαντασίας, 164΄, ΗΠΑ 2014

Ότομποτς εναντίον Ντισέπτικονς, μέρος 4ο. Η ατελείωτη διαμάχη των δύο εξωγήινων ρομποτικών φυλών συνεχίζεται αμείωτη στο ανυπεράσπιστο πεδίο της Γης και ένας νέος ανθρώπινος χαρακτήρας εισέρχεται στο σκηνικό (μαζί όμως εμφανίζεται και ένας νέος εχθρός, οι μοχθηροί Ντίνομποτς). Πρόκειται για τον τεξανό εφευρέτη και ταλαίπωρο γονιό Κέιντ Γίγκερ(ο Μαρκ Γουόλμπεργκ θα επιχειρήσει να ξορκίσει το φάντασμα του μέχρι πρότινος πρωταγωνιστή Σάια ΛαΜπεφ) ο οποίος εκτός από τα οικονομικά προβλήματα του, έχει και την προσοχή του μόνιμα εστιασμένη στην 19χρονη ατίθαση κόρη του Τέσα (η ξανθιά νεοϋορκέζα Νίκολα Πελτζ θα επιχειρήσει να ξορκίσει το… σέξι φάντασμα της Μέγκαν Φοξ!) που κάνει τα δικά της!

Ο Κέιντ θα ανακαλύψει τυχαία ένα εγκαταλειμμένο φορτηγό αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για το τραυματισμένο μεταλλικό σκαρί του Optimus Prime, του χτυπημένου ηγέτη των καλών Autobots, υπερασπιστών της ειρήνης του σύμπαντος. Όταν μάθει την αλήθεια θα πολεμήσει στο πλευρό του Optimus για τον υπέρ πάντων αγώνα της επιβίωσης της ανθρωπότητας, που απειλείται από την εισβολή των σατανικών Ντίνομποτς.

Τέταρτο σινε-επεισόδιο του μηχανοκίνητου franchise που βασίζεται στα παιχνίδια της εταιρείας Hasbro, η «Εποχή του αφανισμού», έρχεται να ανανεώσει εμφατικά το φιλμ που πρωτογνωρίσαμε στα 2007 με τις βαριές υπογραφές των Μάικλ Μπέι (σκηνοθέτης- παραγωγός) και Στίβεν Σπίλμπεργκ (executive παραγωγός). Ύστερα από την τρίτη ταινία της σειράς, το 2011 και την ανακοίνωση της αποχώρησης του πρωταγωνιστή Σάια ΛαΜπεφ από το καστ, πολλοί θεώρησαν ότι μπήκαν οι τίτλοι τέλους στα «Transformers». Ο Μάικλ Μπέι όμως, όπως έχει αποδείξει και στην περίπτωση του άγριου τσακωμού με την Μέγκαν Φοξ (συμπρωταγωνίστρια στα 2 πρώτα φιλμ), επιδιώκει να έχει πάντα αυτός την τελευταία λέξη. Η αντικατάσταση του ΛαΜπεφ με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ έχει πολλές πιθανότητες να ξεπεραστεί… αναίμακτα ο πρώην σταρ της σειράς αλλά δεν βλέπουμε να γίνεται το ίδιο και με την 19χρονη Πελτζ καθώς η σεξοβόμβα Μέγκαν Φοξ είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Έξυπνος γαρ ο καλιφορνέζος Μπέι, στήριξε με σθένος τα καλά του χαρτιά (πρωταγωνιστής, εφέ, στόρι) και ενορχήστρωσε μια οπτική κινηματογραφική συναυλία που μοιάζει με video clip επικών διαστάσεων μεγάλης διάρκειας – μάλλον μεγαλύτερης από όσο θα έπρεπε- και απευθύνεται κυρίως σε κείνους που έκαναν εμπορικά χιτ τα προηγούμενα φιλμ. Όλα λειτουργούν ρολόι σε τούτο το τέταρτο μέρος: οι μετατροπές των μηχανοκίνητων ρομπότ σε αγωνιστικά αυτοκίνητα, εκθαμβωτικές νταλίκες, φλεγόμενους δράκους και ταχύτατα ελικόπτερα, αποτελούν εγγύηση για ένα special – αν και overdose τις περισσότερες φορές- θέαμα, κατά το οποίο δεν μένει τίποτα όρθιο. Αυτή τη φορά δεν είναι μόνο οι αμερικανικές πόλεις που πληρώνουν φόρο… τσιμεντοποίησης στη μανία των εξωγήινων ρομπότ.Το δύσμοιρο Χονγκ Κονγκ για σχεδόν μισή ώρα κοπανιέται από παντού και οι επιβλητικοί ουρανοξύστες του πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα από τη μανία των εξωγήινων.

Εν μέσω τόσης εφετζίδικης, μηχανοκίνητης καταιγίδας ο σκηνοθέτης (όπως και στα 3 προηγούμενα φιλμ) Μάικλ Μπέι προσπαθεί να αρθρώσει κάποιες ανθρώπινες κουβέντες. Ο κώδικας τιμής και αυτοθυσίας των Ότομποτς είναι βγαλμένος από τα βάθη της Άγριας Δύσης. Οι επιστήμονες έχουν συνείδηση (αυτήν επικαλείται ο Γουόλμπεργκ πετυχαίνοντας την… μεταμόρφωση του κακού Στάνλεϊ Τούτσι). Οι κόρες, ειδικά οι όμορφες και σέξι, είναι βραχνάς για κάθε μπαμπά. Το χιούμορ σώζει ζωές. Η οικογένεια και η πατρίδα είναι πάνω από όλα…Ok, νισάφι πιά. Όλα αυτά ακούγονται και κυρίως είναι αυθαίρετα, απλοϊκά, ανερμάτιστα και ανεγκέφαλα. Όμως έτσι δεν μοιάζουν κάπως και οι περισσότερες ταινίες του Μπέι; Οπτικά μεγαλειώδεις, νοητικά ανεπαρκείς (τουλάχιστον…);

” Transformers 4: Εποχή Αφανισμού” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Transformers 4: Εποχή Αφανισμού(Transformers: Age of Extinction) appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 113΄, ΗΠΑ 2014

Του Νταγκ Λάιμαν

 Με τους Τομ Κρουζ, Έμιλι Μπλαντ, Μπιλ Πάξτον, Μπρένταν Γκλίζον

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινο εισβολέα. Ο πόλεμος μαίνεται για τα καλά με την εξωγήινη φυλή να έχει καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, όταν ο Ουίλιαμ Κέιτζ (Τομ Κρουζ), ένας αμερικανός αξιωματικός που έχει λιποτακτήσει, συλλαμβάνεται και στέλνεται στο μέτωπο για να βιώσει το θάνατο του ξανά και… ξανά. Κάθε φορά που ο Κέιτζ πέφτει νεκρός από τα πυρά των εξωγήινων, ξυπνάει (!) για να ζήσει ξανά από την αρχή την τελευταία ημέρα της ζωής του. Η γνώση όμως των μελλοντικών δρώμενων τον βοηθάει να αλλάζει κατά το δοκούν τις αντιδράσεις του και φυσικά να ζει λίγο περισσότερο κάθε φορά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στο τέλος την γλυτώνει: ο (διαφορετικός έστω) θάνατος συνεχίζει να τον βρίσκει στο τέλος της κάθε διαδρομής αλλά ο Κέιτζ καταφέρνει να βρει την άκρη στο τι ακριβώς του συμβαίνει. Η σκληροτράχηλη εκπαιδεύτρια και δεινή πολεμίστρια των ειδικών δυνάμεων Ρίτα Βρατάσκι (Έμιλι Μπλαντ) έχει τις κατάλληλες απαντήσεις…

Στο αγαπημένο και δημοφιλές είδος της επιστημονικής φαντασίας καμιά συνθήκη δεν ακούγεται άκυρη ή… καμμένη. Το να μεταφερθεί η «Μέρα της Μαρμότας» στον ουελσικό «Πόλεμο των Κόσμων», δεν είναι κάτι παράξενο λοιπόν. Ή έστω δεν είναι τόσο παράξενο. Όσο τουλάχιστον δείχνει το έκπληκτο βλέμμα του Τομ Κρουζ στα πρώτα ξυπνήματα του, λίγο πριν ζήσει ξανά και ξανά τον ίδιο εφιάλτη του αποτρόπαιου θανάτου του. Το πρόβλημα με τα περισσότερα sci- fi movies είναι άλλο: η κοινοτυπία. Η αντίληψη τόσο για την εξωγήινη απειλή όσο και για ανθρώπινη αντίδραση είναι πανομοιότυπη στα φιλμ αυτά. Ο εξωγήινος εχθρός αν και προηγμένος τεχνολογικά παρουσιάζεται με τυπικά ανθρώπινα γνωρίσματα: είναι μοχθηρός και αδίστακτος, αλλά ανίκανος να κατανοήσει την υπεροχή (;) του ανθρώπινου πνεύματος. Από την άλλη, όσο κι αν υστερούν οι άνθρωποι στην πολεμική τους δυναμική, διατηρούν μια ανεξήγητη υπεροπλία στα υπόλοιπα, κι ειδικά στο κομμάτι της αυτοθυσίας και του ηρωισμού. Θυμηθείτε τόσο τον απλό πολίτη (πάλι ο Κρουζ στο σπιλμπεργκικό «Πόλεμο των κόσμων») όσο και τον πλανητάρχη (μνημείο μπαλαφάρας ο ιπτάμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Πούλμαν στην «Ημέρα ανεξαρτησίας» που καβαλάει το αεροπλάνο και κάνει σκόνη τους εξωγήινους) και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Από αυτή την άποψη το φιλμ «Στα όρια του αύριο» δεν αποτελεί την εξαίρεση.

Η προσπάθεια των συντελεστών να παρουσιαστεί μια διαφορετική και θεαματική εικόνα της εξωγήινης οντότητας, δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ο εξωγήινος του φιλμ είναι μια μορφή όχι ακριβώς απροσδιόριστη – υπάρχουν οι απλοί στρατιώτες που θυμίζουν μηχανικά χταπόδια που κινούνται ταχύτατα (sic) ενώ οι επιτελείς τους φέρνουν στο νου τις εξωγήινες οντότητες του Τζέιμς Κάμερον- αλλά ελάχιστα εντυπωσιακή. Τουλάχιστον η σχετική πρωτοτυπία της πλοκής (το σενάριο βασίζεται στο ιαπωνικό μυθιστόρημα «All you need is kill» του Χιρόσι Σακουραζάκα) αποτελεί το βασικό μοχλό διατήρησης του σασπένς σε υψηλά επίπεδα.

Αναπόφευκτα το βάρος πέφτει στους χαρακτήρες (εννοείται τους ανθρώπινους) με τον Κρουζ να παλεύει να χτίσει το πολύπλευρο alter ego του, με αντιφατικές πάντως εντυπώσεις. Αν και δικαιωματικά πλέον αξίζει τον τίτλο του κινηματογραφικού σωτήρα της ανθρωπότητας – έχουμε χάσει το μέτρημα από τις χάρες που του χρωστάμε για τη σωτηρία μας- το παλεύει σε ικανοποιητικό βαθμό. Υπάρχουν όμως αρκετές σκηνές που δύσκολα αποβάλλει τα πατροπαράδοτα χούγια του με το χαμόγελο αυτοπεποίθησης αλά «Τοπ Γκαν» και το στιλ «βαράτε με, αντέχω» που έκανε μανιέρα στο πάλαι ποτέ ένδοξο παρελθόν του, με σκηνές δράσης που γύριζε ο ίδιος χωρίς κασκαντέρ. Όσον αφορά το χιούμορ του, αφήστε καλύτερα…

Αντίθετα, ειδική μνεία αξίζει η βρετανίδα Έμιλι Μπλαντ («Ο διάβολος φοράει Prada», «Looper», «Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη»). Σε ένα ρόλο που απαιτεί πέρα από ένα γυμνασμένο κορμί και τις κατάλληλες ανάσες για να αποδοθεί πλήρως η τραγικότητα του χαρακτήρα της – και να χτιστεί παράλληλα ιδανικά το διακριτικό love story-  η βρετανίδα παίρνει άριστα και πιθανότατα με αυτή την ταινία, μεταφέρεται στην πρώτη γραμμή του σταρ σύστεμ.

Πάντως, η ταινία του Νταγκ Λάιμαν είναι κάτι παραπάνω από ευπρεπής. Διαθέτει σφιχτοδεμένο ρυθμό, πλούσιο θέαμα και είναι αν μη τι άλλο καλογυρισμένη. Ο σκηνοθέτης του πρώτου «Μπορν» αλλά και των «Jumper», «Ο κος και η κα Σμιθ», αν και άνισος, εδώ ξεπερνάει τον εαυτό του. Έχει φτιάξει μερικές εντυπωσιακές σκηνές ( η σεκάνς της σφαγής στα γαλλικά παράλια είναι βγαλμένη από την D- Day στη Νορμανδία),  η σοβαρότητα της αφήγησης υπερσκελίζει την όποια σοβαροφάνεια και το στάτους της ποιοτικής σφραγίδας του έργου βρίσκεται τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι παραπάνω από τις ανούσιες και ανεγκέφαλες κατασκευές του Χόλιγουντ.

Τέλος, το να ισοπεδωθεί το Λούβρο πέρα από άποψη (;) είναι και μια εναλλακτική ματιά του Χόλιγουντ γύρω από την καταστροφή του πλανήτη. Προφανώς η δύσμοιρη Νέα Υόρκη δεν αντέχει άλλο τέτοια χτυπήματα..

.”Στα Όρια του Αύριο” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Στα Όρια του Αύριο(Edge of Tomorrow) appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 119΄, ΗΠΑ 2013

Του Καρλ Ριντς

Παίζουν: Κιάνου Ριβς, Ρίνκο Κικούτσι, Χιρογιούκι Σανάντα, Κο Σιμπασάκι, Μιν Τανάκα, Ταντανόμπου Ασάνο

Ύστερα από τη δολοφονία του δασκάλου τους και το διωγμό από την πατρίδα τους, 47 καταζητούμενοι σαμουράι περιπλανιούνται από πόλη σε πόλη, αναζητώντας τρόπο να αποκαταστήσουν την τιμή τους. Εκείνο που τους ενδιαφέρει περισσότερο όμως είναι η εκδίκηση. Πάντως ο σατανικός Κίρα (ο σταρ Ταντανόμπου Ασάνο θεωρείται ένας συνδυασμός Τζόνι Ντεπ και Τοσίρο Μιφούνε στη χώρα του), υπεύθυνος τόσο για τη δολοφονία του αφέντη τους όσο και για το δικό τους ξεπεσμό, δεν είναι εύκολος στόχος.

Οι σχεδόν εξωπραγματικές δυνάμεις και ο τεράστιος στρατός του Κίρα, κάνει απαγορευτική κάθε σκέψη όχι μόνο για εκδίκηση αλλά και να τον πλησιάσουν έστω. Ο Όισι (Χιρογιούκι Σανάντα) που ηγείται των 47 Ρόνιν έχει μια ιδέα που ίσως αποφέρει αποτέλεσμα. Αναθέτει την αρχηγία σε έναν απόκληρο της ιαπωνικής κοινωνίας, τον Κάι (Κιάνου Ριβς), νόθο γιο ενός βρετανού ναυτικού και μιας γιαπωνέζας. Ο Κάι, ικανότατος στο σπαθί και γνώστης αρχέγονων πολεμικών τεχνών, έχει τους δικούς του λόγους για να συμπορευθεί με τους 47 Ρόνιν κατά του Κίρα…

Είναι η 7^η φορά και η πρώτη από πλευράς Χόλιγουντ, που ο μύθος των 47 Ρόνιν, ένας από τους μεγαλύτερους της ιαπωνικής κουλτούρας, μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη. Εξέχουσα παραμένει η αρχική (1941) ομότιτλη ταινία του Κένζι Μιζογκούτσι αλλά και το έπος του Χιρόσι Ιναγκάκι «Chushingura» του 1962. Η πραγματική ιστορία των γενναίων Ρόνιν που ζήτησαν δικαιοσύνη και εκδίκηση, αντιμετωπίζοντας το στρατό ενός αδίστακτου και διεφθαρμένου ηγεμονα, έχει τις ρίζες της στον 18^ο αιώνα. Μάλιστα ο συγκεκριμένος μύθος είναι τόσο δημοφιλής ακόμη και σήμερα, ώστε στην επέτειο του κλείνουν τραπέζες και σχολεία της Ιαπωνίας ως ένδειξη τιμής!

Ο σκηνοθέτης Καρλ Ρινς που ανέλαβε το πανάκριβο (πάνω από 225 εκατομμύρια δολάρια κόστισε συνολικά η παραγωγή και η προώθηση του) πρότζεκτ της Universal, έχει κάνει μόνο φιλμ μικρού μήκους και διαφημίσεις. Σε τούτη την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, η γραφή του, χαοτική, δίχως έμπνευση και στείρα, παραπέμπει κυρίως σε φαντασμαγορική comic αισθητική τύπου «300» παρά σε κάτι πιο μινιμάλ που να θυμίζει την ιαπωνική παράδοση.

Το 3D είναι ένα στοιχείο που προσθέτει πόντους στην παρακολούθηση του έργου (παρότι είναι προφανής η τάση αντιγραφής των τεράτων του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών»), ειδικότερα αν καταφέρει κανείς να απωθήσει το γενικό αχταρμά που θέλει στο ίδιο μπλέντερ πολεμικές τέχνες, υπερφυσικά όντα, έρωτα – το love story μεταξύ του Κάι και της Μίκα, της κόρης του σκοτωμένου αφέντη τους, δοκιμάζει τη συνοχή των Ρόνιν -  και δυνατές μονομαχίες με σπαθιά. Δυστυχώς δεν μπορείς να βρεις πολλά καλά στοιχεία σε μια ταινία που η έξοδος της αναβλήθηκε δύο φορές (γιατί άραγε;) και το ξόδεμα των εκατομμυρίων δολαρίων γίνεται χωρίς μέτρο και ποιοτικό αντιστάθμισμα.

Ok, τα εφέ και τα σκηνικά είναι άκρως χορταστικά και μεγαλοπρεπή (οι σκηνές μεταμόρφωσης της μάγισσας σε δράκο είναι το χιτ του φιλμ) και εκεί τα λεφτά φαίνεται να πιάνουν τόπο. Όχι όμως και στα υπόλοιπα: από την επιλογή του Κιάνου Ριβς ως πρωταγωνιστή, ενός σταρ που ανέκαθεν αποτελούσε ρωσική ρουλέτα για τους παραγωγούς, έως την ξεδίπλωση μιας ιστορίας που μπολιάζεται αναίτια με πανάκριβες σαβούρες πάσης φύσης. Σε τούτη την εισαγωγή απόκοσμων μπανάλ στοιχείων που κάνει αυτό τον ανερμάτιστο πακτωλό χρημάτων να δείχνει εντέλει φτηνιάρικος και δευτεροκλασάτος, το στοίχημα δείχνει εκ προοιμίου χαμένο. Μάλιστα αν η ταινία δεν βγάλει τα λεφτά της – ορατός ο κίνδυνος ναυαγίου στα ταμεία – τότε ποιος είδε τους αληθινούς Ρόνιν (της Universal) και δεν τους φοβήθηκε…

To ” 47 Ronin” από 26/12 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post 47 RONIN appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 161’ ΗΠΑ- Ν. Ζηλανδία 2013

του Πίτερ Τζάκσον

Παίζουν: Μάρτιν Φρίμαν, Ίαν Μακ Κέλεν, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κέιτ Μπλάνσετ, Λουκ Έβανς, Εβατζελίν Λίλι, Ορλάντο Μπλουμ

Στην περίπτωση του δεύτερου «Χόμπιτ» οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο – μεταξύ άλλων, για 25 χρόνια δούλευε η εταιρεία ειδικών εφέ Weta Digital το δέρμα του δράκου Νοσφιστή ώστε να πετύχει το ιδανικό αποτέλεσμα-, τα εφέ αρπάζουν κυριολεκτικά το βλέμμα του θεατή και η δράση εκτινάσσεται σε επίπεδα που βάζουν τον πήχυ ψηλά. Πολύ ψηλά. Το καλύτερο παραμύθι των ημερών μάς έρχεται από τη Μέση Γη και είναι ήδη εδώ…  

Οι 13 νάνοι με αρχηγό τον Θόριν Δρύασμπι και το χόμπιτ Μίλμπο Μπάκινς συνεχίζουν το ταξίδι τους για «πέρα από την ερημιά», έχοντας συνοδοιπόρο τους το μάγο Γκάνταλφ. Στο τελικό προορισμό τους, το θεόρατο βουνό που βρίσκεται πάνω από την παρακμιακή Λιμνούπολη (μια Βενετία της Μέσης Γης), ο Θόριν είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει το χαμένο βασίλειο του Έρεμπορ από το Νοσφιστή, τον άπληστο δράκο που κοιμάται πάνω στο χρυσάφι που έκλεψε από τους προγόνους των νάνων. Μέχρι να φτάσει όμως εκεί η παρέα τους, έχει πολλά επικίνδυνα εμπόδια να ξεπεράσει. Περισσότερο απειλητικό όμως ακόμη κι από το μαγεμένο δάσος Mirkwood ή τους λύκους, τις αράχνες, τους γίγαντες και τα άλλα μοχθηρά πλάσματα που ορέγονται τη σάρκα τους, ακούγεται -και το πιθανότερο είναι- , οι ορδές των μοχθηρών Ορκ που έχουν μία και μόνη εντολή. Να εξολοθρεύσουν τον Θόριν.

Μεγαλειώδες. Αυτή η λέξη και μόνο αρκεί για να αποδώσει την ουσία του επικού θεάματος που παραδίνει στους λάτρεις του Τόλκιν – και όχι μόνο- ο Πίτερ Τζάκσον με την «Ερημιά του Νοσφιστή». Παρότι το «Χόμπιτ» είναι ένα μικρό βιβλίο σε σχέση με τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», ο Τζάκσον το χώρισε σε τρία κινηματογραφικά μέρη για να ακολουθήσει τη λογική της συνέχειας όπως τη γνωρίσαμε στην πρώτη τριλογία, με το αποτέλεσμα- έχοντας δει πλέον τα 2/3 της σειράς- να φαίνεται να τον δικαιώνει.

Το εισπρακτικό …success story είναι εξασφαλισμένο ακόμη κι αν δεν έρθουν τα Όσκαρ που απέσπασε η πρώτη τριλογία κι ειδικότερα η «Επιστροφή του βασιλιά» με τις 11 νίκες ανάμεσα στις οποίες τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας .

Στo «Νοσφιστή» το βασικό θέμα της προβληματικής του Τόλκιν, η μεταμόρφωση των χόμπιτ από ανεύθυνα, δειλά και σκανδαλιάρικα πλάσματα σε θαρραλέους, ηρωικούς μαχητές, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Θα θυμάστε βέβαια πως ο Μπίλμπο από φοβιτσιάρης και φιλήσυχος… εργένης, βρέθηκε όχι μόνο στο επίκεντρο της πολυπληθούς παρέας των νάνων (τι αστεία η σκηνή της κατάληψης του σπιτικού του από τους μπρουτάλ νάνους στο πρώτο «Χόμπιτ») αλλά μάλιστα και σε ρόλο κομβικό, λόγω των επιδόσεων του στην κλεψιά, για την αίσια έκβαση της αποστολής των νάνων.

Η παρέα του βέβαια δεν θα έφτανε ούτε στα μισά της διαδρομής αν ο ίδιος δεν φρόντιζε να έχει κρυμμένο στις τσέπες του το χρυσαφένιο δαχτυλίδι με τις ανίκητες ιδιότητες, άλλη μια απόδειξη για το πόσο κατεργάρικα είναι τα χόμπιτ . Όπως προείπαμε ο Τόκλιν ως άλλος σαιξπηρολόγος αναδεικνύει τις ανθρώπινες αρετές και αδυναμίες, στα πρόσωπα των φανταστικών ηρώων του. Ο άπληστος κι αλαζόνας δράκος Νοσφιστής, ο ηρωικός αλλά ξεροκέφαλος Θόριν, ο τραγικός όσο και τρομακτικός Άρκο (ένας από τους νέους χαρακτήρες που μας συστήνει ο «Νοσφιστής» είναι ο πελώριος άνθρωπος- αρκούδα), ο εύθραυστος συναισθηματικάς αλλά και ανίκητος πολεμιστής Λέγκολας,  ο σκανδαλιάρης αλλά και παρεξηγημένος Μπίλμπο είναι σύμβολα ενός μαγικού κόσμου που δημιούργησε από το μηδέν ο Τόκλιν.

Ο Τζάκσον είναι από τους πιο πιστούς οπαδούς του συγγραφέα και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή. Το δεύτερο μέρος του «Χόμπιτ» είναι δοσμένο μέσα από απίστευτες  χορογραφίες μεταξύ ξωτικών και Ορκς – καταπληκτική ολόκληρη η σεκάνς με τα βαρέλια-, με πινελιές όπου η σαιξπηρική καταγωγή (κυρίαρχο μοτίβο η δίψα για εξουσία) συναντάει το παραμύθι της Μέσης Γης. Πρόκειται για έναν υπέροχο, θεαματικό κόσμο – η Νέα Ζηλανδία πρωτοστατεί στην ανάπλαση της τολκινικής φαντασίας-  που μας παρουσιάζεται στην ολότητα του όσο το ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του. Εκεί που βαθαίνει το σκοτάδι της Μέσης Γης και η ώρα της Αποκάλυψης πλησιάζει…

“Xόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή” απο 12/12 στου κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Xόμπιτ:Η ερημιά του Νοσφιστή(The Hobbit:The Desolation of Smaug) appeared first on screeneye.gr.