Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία που με το ένα πόδι πατά στην Ιστορία και με το άλλο στην ψυχολογία των Ναζί, χωρίς όμως να βρίσκει σταθερό έδαφος. Η εύπεπτη χολιγουντιανή ματιά τελικά κυριαρχεί, παρά την έξυπνη ιδέα να ενταχθούν στην αφήγηση και αυθεντικές εικόνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή η προσπάθεια του σκηνοθέτη Τζέιμς Βάντερμπιλτ να επιρρίψει ευθύνες και στην αμερικανική αλαζονεία. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, δεν είναι επιτυχημένο.

Ο Ράμι Μάλεκ υποδύεται τον στρατιωτικό ψυχίατρο Ντάγκλας Κέλι (υπαρκτό πρόσωπο), ο οποίος κλήθηκε να εξετάσει τους πρωτεργάτες του ναζισμού πριν από τις Δίκες της Νυρεμβέργης. Ανάμεσά τους βρίσκεται το δεξί χέρι του Χίτλερ, ο Χέρμαν Γκέρινγκ (Ράσελ Κρόου),  αλαζόνας, χαρισματικός και συνάμα αινιγματικός. Ο χαρακτήρας του μετατρέπεται σε καθρέφτη της ηθικής σύγχυσης του ίδιου του ψυχιάτρου.

Στο πλευρό τους, ο Μάικλ Σάνον ως Ρόμπερτ Τζάκσον, ο Αμερικανός εισαγγελέας που, από τη μια, δεν επιθυμεί να καταδικαστούν οι πρωτεργάτες του ναζισμού χωρίς δίκαιη διαδικασία, ενώ, από την άλλη, ζητά από τον νεαρό ψυχίατρο να του μεταφέρει πληροφορίες από τις προσωπικές του συναντήσεις με τον Γκέρινγκ.

Ο Βάντερμπιλτ βασίζεται σε αληθινά γεγονότα,  δεν αντιστέκεται όμως στη γοητεία του σύγχρονου Χόλιγουντ και της μυθοπλασίας , κι εκεί ακριβώς χάνει το στίγμα του. Ένα τόσο καίριο θέμα, που συνεχίζει να μας απασχολεί ογδόντα χρόνια μετά, θα άξιζε μια προσέγγιση πιο απελευθερωμένη από τα στεγανά του εμπορικού κινηματογράφου. Ίσως μια ματιά πιο κοντά στην «Ζώνη Ενδιαφέροντος» του Τζόναθαν Γκλέιζερ, η οποία, παρότι αντιεμπορική, κατέγραψε έξυπνα , σαρκαστικά και αιχμηρά υπηρέτες του Χίτλερ να εξοντώνουν ενώ στην προσωπική τους ζωή περνάνε φίνα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της επιφανειακής προσέγγισης του Βάντερμπιλτ είναι η σχέση Κέλι–Γκέρινγκ, που αρχικά μοιάζει με ψυχολογικό μπρα-ντε-φερ, αλλά η σκηνοθεσία την υποβαθμίζει σε σχεδόν προσωπική κόντρα. Στη σκηνή της πρώτης ημέρας της δίκης, ο ψυχίατρος ξεσπά θεωρώντας πως ο Γκέρινγκ τον πρόδωσε, ενώ στην πραγματικότητα ο ίδιος έχει ήδη προδώσει την εμπιστοσύνη του, παραδίδοντας πληροφορίες στον Τζάκσον. Η ηθική αυτή αντιστροφή θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα μιας συναρπαστικής αφήγησης, όμως μένει στην επιφάνεια,  θυμίζοντας την εμβληματική ατάκα του Τομ Κρουζ προς τον Τζακ Νίκολσον, «I want the truth», από την ταινία A Few Good Men.

Πιο πειστικές είναι οι σκηνές με τη γυναίκα και την κόρη του Γκέρινγκ, όπου ο Μάλεκ αφήνει πίσω τη θεωρία και πλησιάζει τον άνθρωπο. Η χρήση αυθεντικού υλικού από τη δίκη και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσθέτει ρεαλισμό, όμως το πολιτικό σχόλιο για την αμερικανική υποκρισία (και τη ρίψη της ατομικής βόμβας) παραμένει ημιτελές. Ο Κρόου κυριαρχεί, ο Σάνον ισορροπεί, ενώ ο Μάλεκ δυσκολεύεται.

Νυρεμβέργη από την Πέμπτη 13/11 στους κινηματογράφους

The post Νυρεμβέργη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αστυνομικό θρίλερ βασιζόμενο στην πολυφορεμένη κινηματογραφική κατασκευή της αμνησίας των ηρώων – όπως επί παραδείγματι συνέβη στις ταινίες Memento,  Το Νησί των Καταραμένων, Δαιμονισμένος Άγγελος,   με τη διαφορά ότι η ιστορία του  Άνταμ Κούπερ, ξεκινάει πολλά υποσχόμενη αλλά στην πορεία εξελίσσεται και καταλήγει με μη πειστικές ανατροπές και μια ίντριγκα που δεν εξάπτει το ενδιαφέρον, το καθηλώνει.

Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο  Άνταμ Κούπερ υιοθετεί στο έργο,  τη φιλοσοφία των ταινιών που έχουν έναν κεντρικό χαρακτήρα  αουτσάιντερ, όπως ο παλαίμαχος ντεντέκτιβ της ταινίας του Χίτσκοκ « Vertigo» ή ο αλκοολικός δικηγόρος της ταινίας του Λιούμετ « Ετυμηγορία», οι οποίοι επιδιώκουν να αποδείξουν ότι έχουν τις ικανότητες να πολεμήσουν τους προσωπικούς τους δαίμονες και να λύσουν το μυστήριο.

Ο ήρωας της ταινίας,  ο Ρόι,  δεν βρίσκεται πια στο αστυνομικό σώμα. Είναι καθηλωμένος  στο σπίτι , εξαιτίας του προχωρημένου σταδίου άνοιας που τον έχει αδρανοποιήσει.

Για να διατηρεί ζωντανές τις μνήμες, διαβάζει , λύνει σταυρόλεξα ενώ το σπίτι του κατακλύζουν επιγραφές με το ποιος είναι που μένει, μέχρι και που θα βρει το φαγητό. Μια παλιά ανεξιχνίαστη υπόθεση δολοφονίας ενός ψυχιάτρου και η καταδίκη σε θανατική ποινή ενός αφροαμερικανού, κινητοποιεί εκ νέου τον Ρόι, σε μια προσπάθεια να βρει τα στοιχεία που θα αθωώσουν τον εν δυνάμει ένοχο και θα βρεθεί ο ηθικός αυτουργός.

Στην αρχή , η ταινία διατηρεί σταθερό ρυθμό που ενισχύει το σασπένς και με έναν Ράσελ Κρόου ευτραφή και επιβλητικό που θυμίζει τον Όρσον Γουέλς να γεμίζει τα πλάνα, με την ήπια υποκριτική του παρουσία. Η συναρπαστική έναρξη εξασθενεί όταν στην πλοκή εισχωρεί η femme fatale ( Λόρα) και ο Ρόι,  μια βρίσκεται σε κατάσταση αμνησίας και μια στην πραγματικότητα. Οι αναδρομές στο παρελθόν δίνουν και παίρνουν. Δύο πυροβολισμοί προς στο τέλος,  εντελώς γκροτέσκο, αποδεικνύουν ότι το σενάριο της ταινίας βραχυκυκλώθηκε ήδη από πολύ νωρίς.

Σταθερή αξία ο Ράσελ Κρόου και αξιέπαινη η παρουσία της Κάρεν Γκίλαν και του Μάρτον Τσόκας.

Κρυμμένα Μυστικά από την Πέμπτη 23/5 στους κινηματογράφους

The post Κρυμμένα Μυστικά appeared first on screeneye.gr.

Ο Ράιαν Γκόσλινγκ και ο Ράσελ Κρόου θα πρωταγωνιστήσουν στο φιλμ νουάρ «The Nice Guys» του Σέιν Μπλακ. Το σενάριο ακολουθεί τον «σκληρό άντρα» Τζάκσον Χίλι και τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Χόλαντ Μαρτς στη δεκαετία του ’70 στο Λος Άντζελες, οι οποίοι συνεργάζονται σε μια υπόθεση που αφορά την αυτοκτονία μιας σταρ του πορνογραφικού σινεμά. Η θεία της κοπέλας που αυτοκτόνησε ισχυρίζεται ότι είδε την ανιψιά της ζωντανή μετά το συμβάν. Ο Μαρτς έχει ανάγκη από χρήματα και αναλαμβάνει την υπόθεση η οποία αναπτύσσεται σε μια δολοφονία με συνομωσιολογικό υπόβαθρο και ρίζες που οδηγούν στην αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία.

The post Μαζί σε φιλμ νουάρ ο Ράιαν Γκόσλινγκ και ο Ράσελ Κρόου appeared first on screeneye.gr.

Βιβλική περιπέτεια, 139΄, ΗΠΑ 2014

του Ντάρεν Αρονόφσκι

Με τους Ράσελ Κρόου, Τζένιφερ Κόνελι, Άντονι Χόπκινς, Ρέι Ουίνστον, Έμα Γουάτσον, Λόγκαν Λέρμαν

Ο Νώε (Ράσελ Κρόου), ο πιο ευσεβής και ενάρετος άνθρωπος σε μια εποχή βίας και μίσους, επιλέγεται από τον Πλάστη – η λέξη θεός δεν ακούγεται ποτέ στην ταινία- για να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά, που ταυτόχρονα θα είναι η αρχή μιας νέας εποχής. Αποστολή του όμως δεν είναι απλώς η κατασκευή μιας γιγάντιας κιβωτού «για να σωθούν τα ζώα, οι μόνοι αθώοι στον κόσμο αυτό», από όπου θα προκύψει η νέα, αμόλυντη από ανθρώπους, Εδέμ. Όπως λέει στον Νώε ο παππούς του Μαθουσάλας (Άντονι Χόπκινς), επιλέχτηκε για συγκεκριμένους λόγους. Με τη βοήθεια των πέτρινων Γιγάντων (φωτεινά πλάσματα του Παραδείσου που τιμωρήθηκαν από τον Πλάστη επειδή βοήθησαν τον Αδάμ και την Εύα έπειτα από το προπατορικό αμάρτημα) και την οικογένεια του δίπλα του, ο Νώε ολοκληρώνει την κιβωτό μακριά από τα βλέμματα των αμαρτωλών ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ερμηνεύσει σωστά τα θεόσταλτα οράματα που δοκιμάζουν την πίστη του.

Μια εντυπωσιακή ξύλινη κιβωτός τεράστιων διαστάσεων. Ένας Νώε βγαλμένος από το γυμναστήριο με τη μορφή του Ράσελ Κρόου. Η πάντα έγκυρη και αγαπητή Τζένιφερ Κόνελι στο ρόλο της συζύγου. Ο Άντονι Χόπκινς σε συνέχεια της κωμικής κατιούσας καριέρας του ως Μαθουσάλας αυτή τη φορά -ο παππούς του Νώε- να ονειρεύεται να φάει ένα απλό μούρο την ίδια ώρα που κάνει πράματα και θαύματα με ένα απλό άγγιγμα του.

Αυτά είναι μερικά μόνο αλλά ενδεικτικά κομμάτια του κινηματογραφικού «Νώε», από τις πιο αναμενόμενες ταινίες της χρονιάς. Τα κινηματογραφικά βιβλικά έπη συνήθως ακολουθούν την πεπατημένη οδό. Θρησκευτική κατάνυξη, σεβασμός στις πηγές, καμιά παρέκκλιση από το πρωτότυπο κείμενο. Ο Ντάρεν Αρονόφσκι θεώρησε σωστό να δοκιμάσει τα όρια αυτών στην πρώτη συνεργασία του με το Χόλιγουντ. Αφού έπεισε τους παραγωγούς της Paramount να του εμπιστευτούν πάνω από 125 εκατομμύρια δολάρια (κάποιοι μιλούν για 170 εκατομμύρια) δημιούργησε μια επική απεικόνιση του Κατακλυσμού με φιλοσοφικές προεκτάσεις. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει ως προς τις εντυπώσεις (τέτοιο θέαμα αξίζει την τρισδιάστατη παρακολούθηση του) αλλά χάνει συντριπτικά σε ουσία. Ο «Νώε» του δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια έξυπνα πλασαρισμένη αλλά αφελής εντέλει θρησκευτική παραβολή για το Κακό και το Καλό, χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Από την πλέον δημοφιλή ιστορία της «Γένεσης», ο Αρονόφσκι τοποθετεί τους πυλώνες της (την αυτοθυσία, το κουράγιο και την πίστη του κεντρικού ήρωα) δίπλα σε ελαφρώς άσχετα ή αφελήπεριστατικά. Οι πέτρινοι γίγαντες είναι δανεισμένοι από κόμικ αισθητική, η μία και μόνη σκηνή ωμής βίας και σαδισμού παραπέμπει ευθέως σε πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, ενώ τέλος, η artistic αντίληψη περί Δημιουργίας του νεοϋορκέζου Αρονόφσκι μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από  κομμένα πλάνα του «Δέντρου της ζωής» του Τέρενς Μάλικ .

Θεωρούμε πως ο σκηνοθέτης στην προσπάθεια του να διατηρήσει την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ εμπορικού και καλλιτεχνικού (αναζητήστε τον αυθεντικό Αρονόφσκι στα «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο», «Π» και «Μαύρο κύκνο») έχασε μεγάλη ευκαιρία να δώσει μια πραγματικά τολμηρή άποψη γύρω από την αμφιλεγόμενη αξία της ιστορίας του. Μήπως πίσω από την καταστροφή της ανθρωπότητας και της Γης (το πρώτο disaster story της ιστορίας;) κρύβεται το πρόσωπο ενός εκδικητικού θεού, αυτού της Παλαιάς Διαθήκης, που σκορπά το θάνατο στα δημιουργήματα του που έφτιαξε «καθ’ εικόνα και ομοίωση»; Μόνο ξώφαλτσα φέρνει αυτό το ερώτημα στα καρέ του ο Αρονόφσκι και το τοποθετεί στα χείλη του νιτσεϊκού υπερανθρώπου, που υποδύεται υποδειγματικά ο Ρις Ουίνστον. Όμως για να μην έχει τραβήγματα με παραγωγούς ή χριστιανικές ενώσεις ο Αρονόφσκι, πράττειτο καθήκον του βάζοντας στο στόμα του θανάσιμου εχθρού του Νώε, ατάκες απύθμενης βλακείας και καλοδεχούμενης μανιχαϊστικής λογικής, που κατευνάζει το όποιο θρησκευτικό αίσθημα και δίνει το πράσινο φως για την ολοκλήρωση της ταινίας του.

“Νώε” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Νώε(Νoah) appeared first on screeneye.gr.

Με λιγότερο από 6 μήνες πριν την έξοδο του επικού ιστορικού δράματος «Noah» του Ντάρεν Αρονοφσκι, , με πρωταγωνιστή τον Ράσελ Κρόου, επιτέλους έρχονται στο φως πληροφορίες σχετικά με τα οπτικά εφέ της ταινίας. Ο Αρονόφσκι αναφέρει ότι δημιούργησε στη Νέα Υόρκη και στην Ισλανδία ένα  ολόκληρο εικονικό  ζωικό βασίλειο. Σε συνεργασία με την Industrial Light & Magic έκανε επιλογές τί σωματικό τύπο χρειαζόταν για την ταινία: άλλα παχύδερμα, άλλα τρωκτικά, ερπετά και πουλιά. «Επιλέγαμε τα είδη και τα ζωντανεύαμε χρησιμοποιώντας διάφορα είδη γούνας και χρώματα. Δεν θέλαμε κάτι εντελώς αναγνωρίσιμο αλλά ούτε και εντελώς παράλογο». Ο Αρονόφσκι ακόμα τόνισε ότι

«αυτό που φιλμάρεις δεν είναι αυτό που τελικά θα εμφανιστεί στην οθόνη. Υπάρχει μια ολόκληρη οπτική αρχιτεκτονική που τοποθετείται πάνω από την αρχική…μερικές φορές το μόνο που θα μείνει στην τελική εικόνα από το γύρισμα είναι το κεφάλι του ηθοποιού».

Αναμένουμε σύντομα  το τρέιλερ του « Noah « στο οποίο θα δούμε και τα αποτελέσματα της μίξης με τα ειδικά εφέ.

Επιμέλεια: Ελίνα Τραιφόρου

The post Ο Αρονόφσκι και το εικονικό ζωικό βασίλειου του ” Νόε” appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.