Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το « The Fabelmans», η πιο προσωπική και  αυτοβιογραφική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, διαθέτει στοιχεία μοναδικής αισθητικής κι αποδεικνύει την  καλλιτεχνική ωριμότητα του 75χρόνου δημιουργού.

Mέσα σε δύο χρόνια,  παρουσίασε δύο  ταινίες  πολύ υψηλού επιπέδου.

Του « The Fabelmans»,  προηγήθηκε,   η εξαιρετική διασκευή του μιούζικαλ « West Side Story».

Η οικογένεια Σπίλμπεργκ  μετονομάζεται σε οικογένεια Fabelmans ,

από Στίβεν σε Σάμι, από τον τόπο καταγωγής  το Σινσινάτι, στο Φοίνιξ της Αριζόνα.

Ξεδιπλώνει τα παιδικά χρόνια του νεαρού ήρωά του,

όπου η φαινομενικά αρμονική σχέση των μελών της οικογένειας, διαταράσσεται τη στιγμή  που ο νεαρός Σάμι, εξασκώντας το ερασιτεχνικό του  πάθος  με το φιλμ, καταγράφει τη μεγάλη οικειότητα της μητέρας του, με τον αποκαλούμενο θείο Μπένι.

Τότε όλα αλλάζουν.

Ο Σπίλμπεργκ, κινηματογραφεί με μεγάλη ακρίβεια, το μοτίβο μιας  δεμένης εβραϊκής οικογένειας , αλλά άκρως δυσλειτουργικής και παρακολουθεί μέσα από δύο φακούς, το δικό του αλλά και του πρωταγωνιστή, όλα τα στάδια της μεταβατικής περιόδου, ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι επιθυμίες , αλλά και οι καταστάσεις, από ένα παιδί  και μετά από ένα έφηβο.

Το πώς μετατοπίζεται και πάλλεται η  σχέση του παιδιού  με τη μάνα, παρουσιάζεται από τον Σπίλμπεργκ , μαεστρικά.

Χρησιμοποιεί βήμα- βήμα τα  στάδια, όπου αρχικά η σχέση γίνεται  βίαιη και απόμακρη, αλλά τραγικά αποδεικνύεται,  πως μάνα και γιος, έχουν πολλές ομοιότητες.

Ο έφηβος Σάμι αντιλαμβάνεται, με ποιο τρόπο η μητέρα του θα ήταν ισορροπημένη κι ευτυχισμένη, όπως κι ο ίδιος γνωρίζει τις δικές του επιθυμίες.

Αλλά κι ο πατέρας, για τον Σπίλμπεργκ είχε ιδιαίτερη θέση στις ταινίες του.

Πλέον ξεκαθαρίζεται,  ότι ο χαρακτήρας του Τζορτζ Μακφλάι, του  έξυπνου μα φοβισμένου και δειλού πατέρα του Μάρτι, στην ταινία « Back to the Future»,

ήταν στην πραγματικότητα ο δικός του πατέρας.  Στο « Back to the Future» , ο Σπίλμπεργκ, μπορεί να ήταν τύποις εκτελεστικός παραγωγός, ουσιαστικά ήταν ο εμπνευστής της ταινίας.

Στο « The Fabelmans», παρουσιάζεται αρχικά κι ο νεαρός Σάμι, να αντιμετωπίζει αμυνόμενος το μπούλινγκ των συμμαθητών του.

Στην πορεία,  κάπως αλλάζει, γιατί δεν επιθυμεί σε αυτό να του μοιάσει.

Ο πατέρας,  διαδραματίζει κι ένα θετικό ρόλο, παρά την αντίθεσή του για την επιθυμία του γιου του,  να ασχοληθεί με τη «φαντασία» ( δηλαδή με το σινεμά).

Τον δείχνει στα δύσκολα,  βαθιά στοργικό.

Το πρώτο κινηματογραφικό  ερέθισμα για τον Σάμι,  δηλαδή για τον Σπίλμπεργκ, ήταν μια ταινία του σκηνοθέτη που λάτρευε τις μεγάλες παραγωγές αλλά ήταν και ορκισμένος αντικομμουνιστής, του Σεσίλ Ντε Μιλ.

Το τελευταίο ερέθισμα, ήταν η συνάντηση με τον αριστερό  σκηνοθέτη του Χόλιγουντ, τον Τζον Φορντ κι αυτή η συνάντηση, έμελλε να τον στιγματίσει εξίσου.

Ορθά επιμελημένο το σάουντρακ  και στοχευμένο   στις εναλλαγές του,

αλλά    και  σπουδαίες ερμηνείες, από τους Πολ Ντέινο- Σεθ Ρόγκεν, ιδιαίτερα όμως,  από την Μισέλ Γουίλιαμς.

                                                           “The Fabelmans” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post The Fabelmans appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 122′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Steve Jobs

Του Ντάνι Μπόιλ

Με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Κέιτ Γουίνσλετ, Σεθ Ρόγκεν, Τζεφ Ντάνιελς

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι φανατικοί κομπιουτεράδες δεν θα χρειαστούν ιδιαίτερη προσπάθεια για να βυθιστούν στον κόσμο της «Lisa» του «NeXTcube», του «Macintosh» και του «IMac», δηλαδή στις πρωτοποριακές εφευρέσεις του αλήστου μνήμης και ειδήμονα των νέων τεχνολογιών Στιβ Τζομπς, που μας άφησε από καρκίνο το 2011 στα 56 του, ενώ παράλληλα για μας τους υπόλοιπους φρόντισε ο εξειδικευμένος σεναριογράφος Άαρον Σόρκιν( The Social Network) μαζί με τον ταλαντούχο Βρετανό σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ(Trainspotting, 127 Ώρες) να μας σερβίρουν την απαραίτητη κλασική συνταγή «κοινωνικής σάλτσας» και χωρίς να εντυπωσιάζει, ήταν τουλάχιστον καλόμαγειρεμένη .

Εντούτοις, το υπόβαθρο της υπέρ-φιλόδοξης βιογραφικής ταινίας είναι για λίγους και δεν μπορεί να αποτελέσει το απαραίτητο δόλωμα για το ευρύ κοινό, όταν καταπιάνεται πέραν του δέοντος με τη motherboard, το hard disk τις δισκέτες, το « πόσο μίσησε δεν ξέρω» την Apple ll από την Apple l και με το δυσνόητο -όπως παρουσιάζεται- παρασκήνιο της απόλυσης του, από τη διάσημη εταιρία, προτού επαναπροσληφθεί ως θριαμβευτής.

Το αμερικάνικο κοινό είχε εν μέρει τα δίκια του, να γυρίσει την πλάτη στη φιλόδοξη και πολυδάπανη παραγωγή, η οποία ξεκίνησε με κακούς οιωνούς( αλλαγή εταιρίας παραγωγής, ακύρωση συμβολαίων από ηθοποιούς, αντικατάσταση σκηνοθέτη), αλλά δεν μπορείς να τη στείλεις και στον Καιάδα.
Καθοριστικός αποδείχθηκε ο ρόλος του σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ, να αναπροσαρμόσει τις περιορισμένες δυνατότητες της συγκεκριμένης βιογραφίας, φέρνοντας το έργο στα μέτρα του. Πως το πέτυχε αυτό; Επιλέγοντας αρχικά να τοποθετήσει -σχεδόν εξολοκλήρου- την κάμερα του μέσα σε ένα θέατρο, τις μέρες που λανσάρει ο αποκαλούμενος και« πατέρας της hi-tech εποχής» τις προχωρημένες του εφευρέσεις, σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους της ζωής του, δηλαδή σαν να βλέπουμε τρία θεατρικά μονόπρακτα. Επιπλέον, έδωσε ένα μυσταγωγικό και φρενήρη ρυθμό στο έργο, που δεν μας άφησε ούτε λεπτό να ανασάνουμε- και συνέδεσε μαεστρικά -στον ίδιο χωροχρόνο- τους τεχνικούς όρους, με την αρρωστημένη του εργασιομανία , τη σχέση εξάρτησης μα και ζήλιας για τον συνεργάτη του, τον Στήβεν Βόζνιακ αλλά και με το μπάχαλο της προσωπική του ζωής, αρνούμενος για χρόνια να αναγνωρίσει την κόρη του, κρύβοντας τις φοβίες του, από τα δύσκολα παιδικά, οικογενειακά βιώματα του.

Τα flashbacks μικρής διάρκειας, λειτούργησαν άψογα στο καταιγιστικό οπτικό σύστημα του Μπόιλ, επεξηγηματικά και καταλυτικά για το σκέπτεσθαι του Στιβ Τζόμπς, όπως επίσης και το- όπως πάντα- προσεγμένο του σάουντρακ.
Δεν τον εξυμνεί απόλυτα, ούτε και τον ισοπεδώνει πλήρως.
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, πως τουλάχιστον 5 αστέρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας αρνήθηκαν να αρπάξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, μόνο ο Μαικλ Φασμπέντερ είπε το ναι, δεν θα το λέγαμε πως είναι πιστό αντίγραφο του πρωτότυπου, παίζει όμως παθιασμένα και μας πείθει. Ο θαυμασμός μας και τα εύσημα μας, για την Κέιτ Γουίνσλετ, ερμηνεύοντας τη βοηθό του Στιβ Τζομπς, ρόλος για αυτήν ίσως και ολίγον υποτιμητικός, το τόλμησε και πέτυχε.

“Στιβ Τζομπς” από 21/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Στιβ Τζομπς appeared first on screeneye.gr.

Ύστερα από απειλές για τρομοκρατικές επιθέσεις σαν την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους σε κινηματογράφους που θα πρόβαλαν την ταινία Interview από την ίδια ομάδα ατόμων που έκαναν την κυβερνοεπίθεση στους υπολογιστές της εταιρίας Sony οι μεγαλύτερες εταιρίες διανομής των Ηνωμένων Πολιτειών, AMC, Cineplex, Regal, Cinemax και Allen, δήλωσαν πως ακυρώνουν την πρεμιέρα της ταινίας.

Η Sony που αρχικά στήριζε την ταινία του Σεθ Ρόγκεν αποφάσισε τελικά να ακυρώσει όχι μόνο την πρεμιέρα στις 25 Δεκεμβρίου αλλά όλες τις πιθανότητες προβολής της σε οποιαδήποτε μορφή(dvd,vod) και αφαίρεσε ό,τι υλικό σχετικό με την ταινία υπήρχε στο site της. Άγνωστο είναι ακόμα αν θα προβληθεί εκτός ΗΠΑ. Σε μια προσπάθεια να αποσυμφορήσει το κλίμα εντός Αμερικής ο πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε πως ο κόσμος «θα πρέπει να πάει να δει ταινίες», πως είναι πολύ προσεκτικοί και αν αντιληφθούν κάτι επικίνδυνο θα ενημερώσουν το κοινό.

Αντιδράσεις ακόμα αναμένονται από την Βόρεια Κορέα καθώς στα e-mail της Sony που έδωσαν στη δημοσιότητα οι χάκερς αποκαλύπτεται πως το State Department είχε εγκρίνει την φρικιαστική σκηνή θανάτου του Κιμ Τζονγκ Ουν στην ταινία, με το κεφάλι του να εκρηγνύεται. Από τη μεριά της η κυβέρνηση της Αμερικής δεν έχει κάνει κάποια επίσημη ανακοίνωση ακόμα παρόλο που βρήκε πως η επίθεση έγινε από διευθύνσεις που είχαν άμεση σχέση με την κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας.

Μια ακόμα παράπλευρη απώλεια της υπόθεσης του “Interview” είναι η ακύρωση των γυρισμάτων ενός ψυχολογικού θρίλερ σκηνοθεσίας Γκορ Βερμπίνσκι (The Ring, Πειρατές της Καραϊβικής) και πρωταγωνιστή τον Στιβ Καρέλ η οποία θα διαδραματιζόταν στη Βόρεια Κορέα.

The post H Sony ακυρώνει την προβολή της ταινίας Interview, αλλά τα προβλήματα διογκώνονται appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 96’, ΗΠΑ 2014

Του Νίκολας Στόλερ

Με τους Ζακ Έφρον, Ρόουζ Μπερν, Σεθ Ρόγκεν, Ντέιβ Φράνκο

Ο Μακ (Σεθ Ρόγκεν) και η Κέλι (Ρόουζ Μπερν) μόλις έχουν αποκτήσει το πρώτο τους παιδί. Ως νέοι γονείς βλέπουν τα άγχη και τις δυσκολίες του μεγαλώματος ενός παιδιού να τους καταβάλλει αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που… έρχεται. Φοιτητική αδελφότητα αγοριών που ξεχειλίζουν από τεστοστερόνη, νοικιάζουν το απέναντι σπίτι και επιδίδονται σε πάσης φύσης και ποικιλίας κραιπάλες. Οι γυμνασμένοι κοιλιακοί μύες του προέδρου (ο Ζακ Έφρον είναι απρόβλεπτα καλός ως… κακός) είναι το μικρότερο πρόβλημα για τους νέους γονείς και η μουσική στη διαπασών το μεγαλύτερο, ενώ εμβόλιμα παρεμβάλλονται ανεξέλεγκτα πάρτι με ονοματεπώνυμο («Robert de Niro party»), ποτάμια αλκοόλ, πυροτεχνήματα που κάνουν τη νύχτα μέρα και έντονες σκηνές βγαλμένες από τα πιο ακραία κεφάλαια του τρίπτυχου «sex, drugs and rock’n’roll». Φυσικά το ζευγάρι δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια και γρήγορα ανακαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Τα σατανικά, δόλια σχέδια τους θα έκαναν τον Βελζεβούλ να τους χρίσει άξιους προφήτες του στην αμερικανική Γη της Επαγγελίας.

Αναπάντεχα αστείο, διαολεμένα έξυπνο, τρομακτικά καταιγιστικό. Από την εποχή του «Τρελού θηριοτροφείου» και της ανεξέλεγκτης αυτοκαταστροφικής μανίας του μακαρίτη Τζον Μπελούσι μέχρι το πιο πρόσφατο «Project X» όπου το πάρτι 3 σπασίκλων του λυκείου μετατρέπεται σε πρώτη είδηση στο διαδίκτυο, το αμερικανικό σινεμά αγκαλιάζει συνήθως με θέρμη τέτοια… projects, αλλά σπανίως το τελικό αποτέλεσμα αξίζει τα λεφτά του. Στους «Ανυπόφορους γείτονες» όμως γίνεται κάτι θαυμάσιο. Είναι τόσο δυνατό το κωμικό ένστικτο όλων των ηθοποιών ώστε το φτιαγμένο στη σωστή θερμοκρασία σενάριο διαθέτει μερικές επικές στιγμές γέλιου που δεν αφήνουν τίποτα όρθια. Οι συνηθισμένοι θεατές στα καθιερωμένα 2-3 καλά αστεία αντίστοιγων κωμωδιών, θα εκπλαγούν ευχάριστα διαπιστώνοντας ότι το κωμικό κρεσέντο του Ρόγκεν και της παρέας του δεν πατάει φρένο πουθενά. Μπορεί ο ευτραφής ηθοποιός να το παρακάνει κάπως με τη δοκιμασμένη και πετυχημένη μανιέρα του (μην ξεχνάμε ότι ο ηθοποιός των «Με την πρώτη», «50/50» είναι επιπλέον και συνσεναριογράφος του θρυλικού πλέον «Superbad») αλλά τα κάστανα από τη φωτιά βγάζουν οι δύο υπεράνω υποψίας συμπρωταγωνιστές του. Η ντελικάτη Ρόουζ Μπερν δεν έχει πρόβλημα να τσαλακώσει μια και καλή το clean cut ίματζ της, ενώ ο απρόβλεπτος Ζακ Έφρον, μας αναγκάζει να επαναπροσεγγίσουμε την περίπτωση του.

Σε σκηνοθετικό επίπεδο ο Νίκολας Στόλερ προχωράει ένα βήμα παραπάνω από ότι στα επίσης σπαρταριστά και απενοχοποιημένα απολαυστικά δύο προηγούμενα φιλμ του «Forgetting Sarah Marshall» και «Σηκωτός στη συναυλία».  Οπτικά και λεκτικά γκαγκς σε απόλυτο συγχρωτισμό, ατάκες που γράφουν με τη μία, ανατροπές των κλισέ του είδους με τον πλέον ευρηματικό και θεαματικό συνάμα τρόπο. Σε ένα τόσο δύσκολο είδος όπως η κωμωδία οι σκηνές που θα θυμάστε με χαμόγελο από τους «Γείτονες» πιάνουν διψήφιο νούμερο. Εκείνο όμως το στοιχείο που κάνει πραγματικά ξεχωριστή την περίπτωση τους είναι η ουσία τους. Πριν και πάνω από όλα το φιλμ μιλάει για δύο κόσμους. Εκείνον που χάνεται με τον ερχομό ενός παιδιού στη ζωή των γονιών αλλά κι εκείνον που ξεκινά την ίδια ακριβώς στιγμή. Ο πρώτος, η νεότητα που μοιραία θα χαθεί κάποτε, συμβολίζεται με τα ακραία πάρτυ της αδελφότητας. Ο δεύτερος με την πάλη του ζευγαριού να διατηρήσει το νεανικό πνεύμα αμείωτο παρότι έχει άλλες δουλειές πλέον. Δύσκολα συναντιούνται αυτοί οι δύο ξένοι κόσμοι. Κι ακόμη πιο δύσκολα γίνονται καλοί γείτονες.

Οι “ Ανυπόφοροι Γείτονες” από 8/5 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Ανυπόφοροι Γείτονες(Neighbors) appeared first on screeneye.gr.