Κριτική, Ιάκωβος Γωγάκης,

Ο βίος και η πολιτεία του Σαρλ ντε Γκωλ στα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της κυβέρνησης του Βισύ.

Σε μια υπερπαραγωγή δύο ωρών και σαράντα λεπτών.

Και δεν τελειώνουμε εδώ.

Υπάρχει και δεύτερο μέρος, σχεδόν άλλης τόσης διάρκειας, που οδηγεί την ιστορία μέχρι την Απελευθέρωση της Γαλλίας.

Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται ο σκηνοθέτης Αντονέν Μποντρί, πρώην διπλωμάτης και άλλοτε συνεργάτης του γκωλιστή πολιτικού Ντομινίκ ντε Βιλπέν.

Στον ρόλο του Ντε Γκωλ συναντάμε τον Σιμόν Αμπκαριάν και στον ρόλο του Τσόρτσιλ τον εξαιρετικό Σάιμον Ράσελ Μπιλ.

Το εγχείρημα παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες.

Η βασική είναι ότι θέλει να τα πει όλα, χωρίς όμως να παιδεύεται ιδιαίτερα με το βάθος των χαρακτήρων.

Και όταν μια ταινία θέλει να τα πει όλα, συνήθως ο δημιουργός της δεν ξέρει τι να κόψει.

Και τελικά τα αφήνει όλα.

Ο Ντε Γκωλ φτάνει στο Λονδίνο. Προσπαθεί να οργανώσει την Ελεύθερη Γαλλία.

Και από εδώ ξεκινάει η φλυαρία.

Υπάρχει, για παράδειγμα, μια μεγάλη σεκάνς.

Βλέπουμε ανθρώπους να κλείνουν την πόρτα στον Ντε Γκωλ. Αξιωματικούς να αμφισβητούν το σχέδιό του.

Συζητήσεις.

Νέες συζητήσεις.

Και ακόμη περισσότερες συζητήσεις.

Μέχρι που ο Ντε Γκωλ πηγαίνει στον παπά να εξομολογηθεί.

Και κάπου εκεί η υπερφλύαρη σεκάνς κλείνει.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η δύσκολη σχέση του με τον Τσόρτσιλ.

Ο Τσόρτσιλ εμφανίζεται ως κάποιος που λειτουργεί με μια πολύ απλή λογική:

«Όσο μου είσαι χρήσιμος, σε στηρίζω. Όταν γίνεσαι πρόβλημα, σε απομονώνω».

Ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ κλέβει αρκετές φορές την παράσταση από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή.

Αν και ο σκηνοθέτης παρουσιάζει και τους δύο ήρωες, και ιδιαίτερα τον Τσόρτσιλ, σχεδόν σαν καρικατούρες.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι η υποπλοκή με τον νεαρό Φερνάν.

Μια ιστορία που προσπαθεί να μας θυμίσει ότι την Αντίσταση δεν την έκαναν μόνο οι στρατηγοί και οι πρωθυπουργοί.

Τη μετουσίωσαν σε πράξη και οι απλοί άνθρωποι.

Αλλά και αυτή η ιστορία δουλεύεται από τον Μποντρί αρκετά απλοϊκά.

Η ταινία μπορεί να διαβαστεί και ως μια προσπάθεια να ξανασυστηθεί σήμερα ο γκωλικός μύθος.

Η ισχυρή Γαλλία.

Η εθνική ανεξαρτησία.

Ο ηγέτης που αντιστέκεται μόνος.

Το ερώτημα είναι:

Άξιζε αυτή η ταινία να βγει στη μεγάλη οθόνη;

Για μένα, ξεκάθαρα όχι.

Με τόσο υλικό, τόσους χαρακτήρες και τόση διάρκεια, η φυσική της θέση θα ήταν σε μια μίνι σειρά μερικών επεισοδίων.

Από την Πέμπτη 1/10 στους κινηματογράφους

The post Ντε Γκωλ: Η Ώρα της Αντίστασης appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό Δράμα, 138′, Γερμανία/Τουρκία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:The Cut

Γλώσσα: Αγγλικά/ Αραβικά/ Τουρκικά

Του Φατίχ Ακίν

Με τους  Ταχάρ Ραχίμ, Σιμόν Αμπκαριάν, Μακράμ Κουρί, Χιντί Ζαχρά, Κεβόρκ Μαλικιάν

Με το έργο αυτό ολοκληρώνεται η κινηματογραφική  τριλογία του βραβευμένου Φατίχ Ακίν, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στη  ” Μαχαιριά” ο ίδιος ο σκηνοθέτης, το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, όπου μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα,  ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος, είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων, πίσω από τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη και η εξαιρετική αισθητική αποτύπωση των συμβάντων, καθιστούν το έργο ως ένα από τα πιο καθηλωτικά φιλμ της χρονιάς.

“Η Μαχαιριά” από 5/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Μαχαιριά appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 115′, Ισραήλ 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gett/ Gett: The Trial of Viviane Amsalem

Γλώσσα: Εβραικά/ Γαλλικά/ Αραβικά

Των  Ρόνιτ Ελκαμπέτζ & Σλόμι Ελκαμπέτζ

Με τους  Ρόνιτ Ελκαμπέτζ, Σιμόν Αμπκαριάν,   Σασόν Γκαμπάι, Ζέεβ Ρεβάς

Κινηματογραφικό πορτρέτο μιας μητέρας 4 παιδιών, που αγωνίζεται να κερδίσει νομικά την “ανεξαρτησία” της, έξω από τα δεσμά του γάμου αλλά παρεμποδίζεται από τους ραβίνους, τις ισχυρές παραδόσεις του ισραηλινού κράτους και του Ιουδαϊσμού, μη επιτρέποντας στις γυναίκες να χωρίσουν, με μοναδική εξαίρεση, τη συγκατάθεση του συζύγου τους.
Η τρίτη ταινία των αδελφών Ελκαμπέτζ ακολουθεί τους κανόνες του σύγχρονου νεορεαλιστικού σινεμά της περιοχής-ιδίως της ιρανικής σχολής- σε ένα ακατάπαυστο δικαστικό παιχνίδι λόγου, δοσμένο με θεατρική υφή- διαδραματιζόμενο μέσα σε τέσσερις τοίχους-μια έμμεση μα φανερή καταδίκη των διακρίσεων κατά των γυναικών, στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Η τεχνική ροπή κλείνει προς την τραγικωμωδία, κινούμενη στη μεθοριακή ζώνη του καφκικού παραλογισμού, δίχως να στοχοποιεί τα πρόσωπα, παρά μόνο τις αντιλήψεις τους.
Το πρόσφατο αριστούργημα του Ασγκάρ Φαραντί ” Ένας Χωρισμός” είναι πανταχού παρόν, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να το φτάσει.
Λαμπρή και λαμπερή η παρουσία της μαυροφορεμένης αισθησιακής σκηνοθέτη, σεναριογράφου και πρωταγωνίστριας Ρόνιτ Ελκαμπέτζ, ως Βίβιαν Αμσαλέμ, συνεπικουρούμενη από τον εξίσου εξαιρετικό Σιμόν Αμπκαριάν.

Η ιστορία αντλεί τη δύναμη της από την επιθυμία της Βίβιαν να χωρίσει “επίσημα” τον Ελισά, μετά από 15 χρόνια έγγαμου βίου. Δεν έχει να του καταλογίσει κάποια επαχθή ενέργεια(βιαιοπραγία), παρά μόνο θρησκευτική προσήλωση στις κατά γράμμα εντολές του Ορθόδοξου Εβραϊσμού, δημιουργώντας τριβές στη σχέση τους, με τον Ελισά μετά από κάθε καβγά να ασκεί ψυχολογική πίεση στη σύντροφο του, με τη σκόπιμη μουγκαμάρα του. Η σεξουαλική τους ζωή είναι ανύπαρκτη, ακόμα και για αυτό, ο ένας ρίχνει το μπαλάκι στον άλλο.
Τρεις συντηρητικοί ραβίνοι δικαστές, καλούνται να σχηματίσουν γνώμη για την υπόθεση, φέρνοντας σε ακρόαση μάρτυρες, ένθεν κακείθεν. Βέβαια, ο νόμος για μας τους δυτικούς είναι ανόητος, για αυτούς είναι σοβαρός και σαφής. Εάν δεν συναινέσει ο άντρας-σύζυγος, η γυναίκα παραμένει παντρεμένη. Ο Ελισά εκμεταλλεύεται τη μεροληπτική δυνατότητα που του παρέχει ο νόμος και ζορίζει τη σύζυγό του, αρνούμενος να συναινέσει στο αίτημα της για διαζύγιο. Η υπόθεση κρατάει χρόνια και η Βίβιαν αρχίζει σιγά-σιγά να χάνει τις ελπίδες της μαζί και τη ψυχραιμία της.

Το έργο ανοίγει με δύο στατικές λήψεις εντός του χώρου και σε πρώτο πλάνο η Βίβιαν, ο Ελισά και το δικαστικό τρίο. Η συγκεκριμένη έξυπνη οπτική αφήγηση, που απομονώνει το μέσα από το έξω, λειτουργεί σε πολλά επίπεδα.
Ο δίωρος κινηματογραφικός μαραθώνιος καλύπτει την 5χρόνη δίκη του ζευγαριού, τη σύγκρουση των δύο βασικών αντιλήψεων, καταγράφει τον πόλεμο νεύρων και τα εκατέρωθεν λάθη στην τακτική τους. Κάπου το έργο επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια, κάπου θεατρινίζει πέραν του δέοντος , το αποτέλεσμα όμως είναι και διασκεδαστικό και συμβολικό.
Το Ισραήλ ενώ καταβάλλει προσπάθειες να αποδείξει ότι απέχει έτη φωτός από τις υπάρχουσες οπισθοδρομικές νοοτροπίες των γειτονικών του χωρών, αυτό δεν φαίνεται να επιτυγχάνεται. Η απαγόρευση του πολιτικού γάμου -ως επιλογή- και ο διαχωρισμός των δύο φύλων, είναι τροχοπέδη στον επιδιωκόμενο εξευρωπαϊσμό, του σχετικά νεογέννητου αυτού κράτους  και το συγκεκριμένο έργο αυτό το αναδεικνύει.

“Το διαζύγιο: Η δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ” από 19/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Το διαζύγιο: Η δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ appeared first on screeneye.gr.

1. Το Διαζύγιο: Η Δίκη της Βίβιαν Αμσαλέμ

Δράμα, 115′, Ισραήλ 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gett/ Gett: The Trial of Viviane Amsalem

Γλώσσα: Εβραικά/ Γαλλικά/ Αραβικά

Των  Ρόνιτ Ελκαμπέτζ & Σλόμι Ελκαμπέτζ

Με τους  Ρόνιτ Ελκαμπέτζ, Σιμόν Αμπκαριάν,   Σασόν Γκαμπάι, Ζέεβ Ρεβάς

ΠΛΟΚΗ

Στο Ισραήλ, δεν αναγνωρίζεται ο πολιτικός γάμος, πόσω μάλλον το διαζύγιο. Μόνο οι ραβίνοι νομιμοποιούν έναν γάμο και, αν χρειαστεί, τη διάλυση του. Όμως στην τελευταία περίπτωση χρειάζεται η συναίνεση του συζύγου, ο οποίος έχει μεγαλύτερη εξουσία ακόμα και από τους δικαστές. Η Viviane Amsalem κάνει αιτήσεις διαζυγίου για τρία ολόκληρα χρόνια, όμως ο σύζυγος της Elisha δεν συμφωνεί.Υποψήφια ταινία στις Χρυσές Σφαίρες

Αναλυτική Κριτική+Τρέιλερ

2. Ελεύθερος Σκοπευτής 

Βιογραφικό πολεμικό δράμα,132 , Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: American Sniper

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Κλιντ Ίστγουντ

Με τους   Μπράντλεϊ Κούπερ, Σιένα Μίλερ, Μπεν Ριντ, Σάμι Σέικ, Τζέικ ΜακΝτόρμαν, Ερικ Κλόουζ, Τζόναθαν Γκροφ

ΠΛΟΚΗ

Ο Κρις Κάιλ (Μπράντλεϊ Κούπερ) είναι ο πιο φονικός ελεύθερος σκοπευτής στην στρατιωτική ιστορία των ΗΠΑ. Το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό τον στέλνει στο Ιράκ με μία μόνο αποστολή: να προστατεύσει τους συμπατριώτες και συμπολεμιστές του. Η σκοπευτική του δεινότητα σώζει αμέτρητες ζωές στο πεδίο μάχης, και μετά από πολλά θαρραλέα κατορθώματα, κερδίζει τον τίτλο του “Θρύλου”. Η φήμη του όμως, εξαπλώνεται μέχρι το εχθρικό στρατόπεδο, καθιστώντας τον πρωταρχικό τους στόχο. Την ίδια στιγμή δίνει μία εξίσου δύσκολη μάχη στην προσπάθεια του να είναι καλός σύζυγος και πατέρας από την άλλη μεριά του κόσμου.

3. Τα Παιδικά Χρόνια του Μάξιμ Γκόρκι (Επανέκδοση)

Βιογραφικό δράμα, 98′, Σοβιετική Ένωση 1938

Πρωτότυπος Τίτλος: Detstvo Gorkogo/The Childhood of Maxim Gorky

Γλώσσα: Ρωσικά

Του Μαρκ Ντονσκόι

Με τους Αλεξέι Λιάρσκι, Βαρβάρα Μασαλιτίνοβα, Μικαήλ Τρογιανόφσκι

ΠΛΟΚΗ

The post Πρεμιέρες… από 19 Φεβρουαρίου appeared first on screeneye.gr.