Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Η ιεροτελεστία του παπικού κονκλάβιου για την εκλογή Ποντίφικα είναι γνωστή. Συμμετέχουν καμιά εκατοσταριά καρδινάλιοι, μετά ρίχνουν τους σφραγισμένους φακέλους στην κάλπη, γευματίζουν, συζητούν, ξαναψηφίζουν πρωί, μεσημέρι, βράδυ, κι όταν φτάσουν στο αμήν και βγει ο λευκός καπνός, τότε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, ακούγεται το Habemus Papam και τότε τον μαθαίνουμε… τον Πάπα.

Η ταινία «Κονκλάβιο» του Έντουαρντ Μπέργκερ επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο την εσωτερική διαδικασία και τις ίντριγκες που περιβάλλουν την εκλογή Πάπα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και σκότους.

Εντούτοις, η καθοδηγούμενη προσέγγιση του σκηνοθέτη,

που επιλέγει να διαχωρίσει τους χαρακτήρες σε καλούς Καρδινάλιους και κακούς Καρδινάλιους ,

βάσει της ιδεολογικής τους τοποθέτησης – όπου οι φιλελεύθεροι Καρδινάλιοι παρουσιάζονται ως θετικά πρότυπα και οι συντηρητικοί ως αρνητικά πρότυπα

– αποδυναμώνει την πολυπλοκότητα του θρησκευτικού και πολιτικού του δράματος.

Αντί να αναδεικνύει τα εσωτερικά διλήμματα και τις αμφιβολίες που χαρακτηρίζουν τους κεντρικούς χαρακτήρες, η ταινία απλουστεύει και σχηματοποιεί τα πάντα, αποδίδοντας εύκολα ηθικούς χαρακτηρισμούς,

καταλήγοντας σε συγκρούσεις απλουστευμένες

και σε στερεοτυπικές αναπαραστάσεις.

 Τα «θέλω» του σκηνοθέτη περιορίζουν τη δυνατότητα να παρουσιαστούν οι πιο σύνθετες πλευρές των Καρδιναλίων. Οι φιλελεύθεροι Καρδινάλιοι παρουσιάζονται ως ήρωες που επιδιώκουν την πρόοδο, ενώ οι συντηρητικοί απεικονίζονται με έναν μανιχαϊστικό φακό, σαν αντιπρόσωποι του σκότους.

Έξυπνο και εύστοχο το σχόλιο, ότι οι εκλογές για τον νέο Πάπα θυμίζουν περισσότερο την αρένα των πολιτικών εκλογών (όπως τις αμερικανικές που έπονται), όπου ο εξοστρακισμός των αντιπάλων και το ρητό «ο θάνατός σου, η ζωή μου» αντικαθιστούν την ουσιαστική αναζήτηση του πνεύματος και της πίστης.

Οι ερμηνείες των Ρέιφ Φάινς και Στάνλεϊ Τούτσι ξεχωρίζουν μεν, δεν ενισχύονται περαιτέρω δε, εξαιτίας του «γυμνού» σεναριακού υπόβαθρου.

Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε και να μην συγκρίνουμε το «Κονκλάβιο» με την εξαιρετική μίνι σειρά του Πάολο Σορεντίνο «Ο Νέος Πάπας»,

με τον Ιταλό σκηνοθέτη να βουτά με τολμηρότητα σε αμφιλεγόμενα νερά, εξερευνώντας τη σεξουαλικότητα και την ηθική ρευστότητα των κληρικών, αποκαλύπτοντας και την ανθρώπινη πλευρά των ιεραρχών.

Ο Έντουαρντ Μπέργκερ, αντιθέτως, ακολουθεί μια πιο συμβατική-ομογενοποιημένη προσέγγιση -τύπου θρίλερ- παραμένοντας στο επίπεδο των επιφανειακών εντάσεων των Καρδιναλίων,

  και στερούμενος την τόλμη και την πολυπλοκότητα, που θα μπορούσαν να δώσουν ουσία και περιεχόμενο στην ιστορία του.

Κονκλάβιο από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Κονκλάβιο appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό βιογραφικό δράμα, ’128, Η.Π.Α 2015

Του Τομ Μακαρθι

Με τους Μαρκ Ράφαλο, Μάικλ Κίτον, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Λιβ Σράιμπερ, Μπράιαν Ντάρσι Τζέιμς, Στάνλεϊ Τούτσι, Τζον Σλάτερ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

»Εγώ την παιδοφιλία μπορώ να την κατανοήσω, την ομοφυλοφιλία δεν ξέρω»,  δήλωνε τον Οκτώβριο ο Ιταλός ιερέας Τζίνο Φλάιμς, ενώ ο Πάπας Φραγκίσκος εκτίμησε,  πως το 2% των καθολικών ιερέων -μεταξύ αυτών και αρκετοί Καρδινάλιοι- είναι παιδόφιλοι. Η συγκεκριμένη διαστροφή των -κατά τα άλλα-  «άμεμπτων» ρασοφόρων, που διακηρύττουν το Λόγο του Θεού, ήταν η πηγή έμπνευσης του Χιλιανού σκηνοθέτη Πάμπλο Λαραίν στο βραβευμένο « The Club» του 2015 και τώρα, ένα χρόνο αργότερα, ο Αμερικανός Τομ Μακαρθι συνταιριάζοντας τη μυθοπλασία με το ντοκιμαντέρ, φωτίζει τη συστηματική απόκρυψη  από την Καθολική Εκκλησία των σεξουαλικών σκανδάλων 70 ντόπιων ιερέων στη κομητεία Suffolk. Τα  2002 οι δημοσιογράφοι της τοπικής εφημερίδας Μπόστον Γκλομπ  αποκάλυψαν το σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων , κερδίζοντας παράλληλα τον  ύψιστο έπαινο, το Βραβείο Πούλιτζερ της ίδιας χρονιάς.

Αν κανείς περιμένει να δει μια ταινία για  τις διαφορετικές όψεις, τις  προεκτάσεις, τον αντίκτυπο, τη ψυχολογική επίδραση στους θύτες και στα θύματα από τη σεξουαλική κακοποίηση,   θα απογοητευτεί. Ο Τομ Μακαρθι ακολουθεί κατά γράμμα τα πραγματικά ντοκουμέντα. Έχει σίγουρα αγνές προθέσεις και επιτυγχάνει- εν τέλει- να οικοδομήσει την αληθινή ιστορία, επαρκώς και στην ολότητα της,  μέσα από το πρίσμα των  ιδεολόγων-καλοπροαίρετων γραφιάδων της 4ης εξουσίας, παρουσιάζοντας τα βασικά πρόσωπα ως ηθικά και τη δημοσιογραφία όπως πρέπει να είναι, δηλαδή σαν  κοινωνικό λειτούργημα.

Εντούτοις,  το «Spotlight» είναι βραδυκίνητο, μας βομβαρδίζει με εξαντλητικές λεπτομέρειες από το νυχθημερόν ξεσκάλισμα των -τουλάχιστον-τεσσάρων ερευνητών , να βρουν τις πηγές, να ενημερώσουν τους αναγνώστες, ως εκ τούτου το έργο  στερείται  πάθους και συναισθηματικής αλληλεπίδρασης των γεγονότων και των αποκαλύψεων, με τον ουσιαστικό αποδέχτη δηλαδή με το  κοινό.

Συν τοις άλλοις, η οσμή που αναδύεται δεν είναι φρέσκια και αρωματική αλλά αλλοιωμένη και κάπως μπαγιάτικη. Δεν ασπάζεται τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα που οικοδόμησε ο  Ντέιβιντ Φίντσερ στο «Zodiac», ούτε χαράσσει νέους δρόμους αλλά υιοθετεί -σε όλα της τα στάδια- μια αισθητική του κλασικού πολιτικού σινεμά των  70s( ενώ η υπόθεση είναι σχετικά πρόσφατη) προσπαθώντας να ακολουθήσει το αριστούργημα του Άλαν Πάκουλα « Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου».

Εξαιτίας του ασφυχτικά οριοθετημένου σεναρίου και της συνειδητής αποστασιοποίησης από τη ψυχολογία των χαρακτήρων, η δυνατή κινηματογραφική πεντάδα Μάικλ Κίτον, Μαρκ Ράφαλο , Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Μπράιαν Ντάρσι Τζέιμς, Στάνλεϊ Τούτσι αδυνατεί να κάνει την υπέρβαση, βέβαια οι ερμηνείες τους είναι αψεγάδιαστες.

6 οσκαρικές υποψηφιότητες

“Spotlight” από 25 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Spotlight appeared first on screeneye.gr.

Του Μάικλ Μπέι

Με τους Μαρκ Γουόλμπεργκ, Νίκολα Πελτζ, Στάνλεϊ Τούτσι, Τζακ Ρέινορ

Περιπέτεια φαντασίας, 164΄, ΗΠΑ 2014

Ότομποτς εναντίον Ντισέπτικονς, μέρος 4ο. Η ατελείωτη διαμάχη των δύο εξωγήινων ρομποτικών φυλών συνεχίζεται αμείωτη στο ανυπεράσπιστο πεδίο της Γης και ένας νέος ανθρώπινος χαρακτήρας εισέρχεται στο σκηνικό (μαζί όμως εμφανίζεται και ένας νέος εχθρός, οι μοχθηροί Ντίνομποτς). Πρόκειται για τον τεξανό εφευρέτη και ταλαίπωρο γονιό Κέιντ Γίγκερ(ο Μαρκ Γουόλμπεργκ θα επιχειρήσει να ξορκίσει το φάντασμα του μέχρι πρότινος πρωταγωνιστή Σάια ΛαΜπεφ) ο οποίος εκτός από τα οικονομικά προβλήματα του, έχει και την προσοχή του μόνιμα εστιασμένη στην 19χρονη ατίθαση κόρη του Τέσα (η ξανθιά νεοϋορκέζα Νίκολα Πελτζ θα επιχειρήσει να ξορκίσει το… σέξι φάντασμα της Μέγκαν Φοξ!) που κάνει τα δικά της!

Ο Κέιντ θα ανακαλύψει τυχαία ένα εγκαταλειμμένο φορτηγό αγνοώντας ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για το τραυματισμένο μεταλλικό σκαρί του Optimus Prime, του χτυπημένου ηγέτη των καλών Autobots, υπερασπιστών της ειρήνης του σύμπαντος. Όταν μάθει την αλήθεια θα πολεμήσει στο πλευρό του Optimus για τον υπέρ πάντων αγώνα της επιβίωσης της ανθρωπότητας, που απειλείται από την εισβολή των σατανικών Ντίνομποτς.

Τέταρτο σινε-επεισόδιο του μηχανοκίνητου franchise που βασίζεται στα παιχνίδια της εταιρείας Hasbro, η «Εποχή του αφανισμού», έρχεται να ανανεώσει εμφατικά το φιλμ που πρωτογνωρίσαμε στα 2007 με τις βαριές υπογραφές των Μάικλ Μπέι (σκηνοθέτης- παραγωγός) και Στίβεν Σπίλμπεργκ (executive παραγωγός). Ύστερα από την τρίτη ταινία της σειράς, το 2011 και την ανακοίνωση της αποχώρησης του πρωταγωνιστή Σάια ΛαΜπεφ από το καστ, πολλοί θεώρησαν ότι μπήκαν οι τίτλοι τέλους στα «Transformers». Ο Μάικλ Μπέι όμως, όπως έχει αποδείξει και στην περίπτωση του άγριου τσακωμού με την Μέγκαν Φοξ (συμπρωταγωνίστρια στα 2 πρώτα φιλμ), επιδιώκει να έχει πάντα αυτός την τελευταία λέξη. Η αντικατάσταση του ΛαΜπεφ με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ έχει πολλές πιθανότητες να ξεπεραστεί… αναίμακτα ο πρώην σταρ της σειράς αλλά δεν βλέπουμε να γίνεται το ίδιο και με την 19χρονη Πελτζ καθώς η σεξοβόμβα Μέγκαν Φοξ είναι μια κατηγορία από μόνη της.

Έξυπνος γαρ ο καλιφορνέζος Μπέι, στήριξε με σθένος τα καλά του χαρτιά (πρωταγωνιστής, εφέ, στόρι) και ενορχήστρωσε μια οπτική κινηματογραφική συναυλία που μοιάζει με video clip επικών διαστάσεων μεγάλης διάρκειας – μάλλον μεγαλύτερης από όσο θα έπρεπε- και απευθύνεται κυρίως σε κείνους που έκαναν εμπορικά χιτ τα προηγούμενα φιλμ. Όλα λειτουργούν ρολόι σε τούτο το τέταρτο μέρος: οι μετατροπές των μηχανοκίνητων ρομπότ σε αγωνιστικά αυτοκίνητα, εκθαμβωτικές νταλίκες, φλεγόμενους δράκους και ταχύτατα ελικόπτερα, αποτελούν εγγύηση για ένα special – αν και overdose τις περισσότερες φορές- θέαμα, κατά το οποίο δεν μένει τίποτα όρθιο. Αυτή τη φορά δεν είναι μόνο οι αμερικανικές πόλεις που πληρώνουν φόρο… τσιμεντοποίησης στη μανία των εξωγήινων ρομπότ.Το δύσμοιρο Χονγκ Κονγκ για σχεδόν μισή ώρα κοπανιέται από παντού και οι επιβλητικοί ουρανοξύστες του πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα από τη μανία των εξωγήινων.

Εν μέσω τόσης εφετζίδικης, μηχανοκίνητης καταιγίδας ο σκηνοθέτης (όπως και στα 3 προηγούμενα φιλμ) Μάικλ Μπέι προσπαθεί να αρθρώσει κάποιες ανθρώπινες κουβέντες. Ο κώδικας τιμής και αυτοθυσίας των Ότομποτς είναι βγαλμένος από τα βάθη της Άγριας Δύσης. Οι επιστήμονες έχουν συνείδηση (αυτήν επικαλείται ο Γουόλμπεργκ πετυχαίνοντας την… μεταμόρφωση του κακού Στάνλεϊ Τούτσι). Οι κόρες, ειδικά οι όμορφες και σέξι, είναι βραχνάς για κάθε μπαμπά. Το χιούμορ σώζει ζωές. Η οικογένεια και η πατρίδα είναι πάνω από όλα…Ok, νισάφι πιά. Όλα αυτά ακούγονται και κυρίως είναι αυθαίρετα, απλοϊκά, ανερμάτιστα και ανεγκέφαλα. Όμως έτσι δεν μοιάζουν κάπως και οι περισσότερες ταινίες του Μπέι; Οπτικά μεγαλειώδεις, νοητικά ανεπαρκείς (τουλάχιστον…);

” Transformers 4: Εποχή Αφανισμού” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Transformers 4: Εποχή Αφανισμού(Transformers: Age of Extinction) appeared first on screeneye.gr.