Κωμωδία, Δράμα,108′ Μ. Βρετανία 2014

Του Μάικλ Γουίντερμπότομ

Με τους  Στιβ Κούγκαν, Ρομ Μπράιντον

Με το ίδιο καστ ηθοποιών, το δυναμικό δίδυμο Steve Coogan και Rob Brydon επέστρεψε στις κινηματογραφικές αίθουσες ο Michael Winterbottom. Η νέα παραγωγή, sequel στο «The trip»(2010), ευχάριστα μας ταξιδεύει αυτή τη φορά, από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ιταλία δημιουργώντας την απορία εάν θα υπάρξει και ποια θα είναι η συνέχεια της συνεργασίας των δυο κωμικών σε ένα μελλοντικό τρίτο μαγευτικό προορισμό.

Το «The Trip to Italy» αφορά και πάλι ένα γαστρονομικό road trip. Ακολουθεί τους δυο χαρακτήρες πέραν από τη περιδιάβαση στα άδυτα των υδατανθράκων, των θαλασσινών και λοιπών εδεσμάτων που παρελαύνουν εντυπωσιακά στα πιάτα και τα ποτήρια τους, από τη βόρεια Piemonte στην ακτή του Αμάλφι, προς περισυλλογή του απαραίτητου υλικού από έξι ιταλικά εστιατόρια για τις ανάγκες των κριτικών τους κειμένων για την «The Observer» του Λονδίνου. Ταξιδεύοντας με ένα Mini Cooper και έχοντας το Jagged Little Pill (1995) της Alanis Morissette να τους συντροφεύει στη διαδρομή, ο Coogan και Brydon συμπληρώνουν το χρόνο μεταξύ δειγματοληψίας, γευμάτων και διαμονής σε παραδεισένιους προορισμούς και εντυπωσιακούς ξενώνες, με σκέψεις για την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη ζωή και μια αδιάκοπη αναπαράσταση διαλόγων πληθώρας χαρακτήρων από κλασικές και μη κινηματογραφικές παραγωγές.

Λογοτεχνική τους αναφορά, αυτή τη φορά, ο Λόρδος Βύρων, ο οποίος έζησε στην Ιταλία το 1817, πριν από τη συμμετοχή του στην ελληνική επανάσταση. Με ρομαντική και ποιητική αφήγηση, ενίοτε με χιούμορ και τη συντροφιά των (λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών) φαντασμάτων, οι δυο τους στοχάζονται για τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο.

Το παλιό και το νέο, το θνητό και το αιώνιο εναλλάσσονται όχι μόνο ως σχήματα λόγου αλλά και ως διάσπαρτες αναφορές σε εικόνες καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η θεματολογία που επιλέγει ο Winterbottom, σοβαροφανής για αυτή τη ταινία και μια τάση μελαγχολίας η οποία προκύπτει από τη συγκρουόμενη συνύπαρξη των εν λόγω στοιχείων εξαλείφεται, και επιτυγχάνεται τελικά εξισορρόπηση από τη γενικότερη αισθητική του φιλμ που υπαγορεύει το χιούμορ, το λογοπαίγνιο, τη χαλαρότητα και τέρψη στο ηλιόλουστο μεσογειακό σκηνικό, που περιβάλλει τους πάντες. Μετατοπίζοντας ακόμη περισσότερο (σε σχέση με την πρώτη του ταινία) τη βαρύτητα από το γαστρονομικό κομμάτι αυτού του ταξιδιού, ο Winterbottom, μας περιγράφει άρτια τη νέα ιστορία που πλάθει για τους δυο συνεργάτες, δημιουργώντας μας την επιθυμία να κρατάμε σημειώσεις για τους όποιους προορισμούς με το λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως το φιλμ παραπέμπει σε ταξιδιωτικό.

                                  “Ταξίδι στην Ιταλία” από 25 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Ταξίδι στην Ιταλία appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, Δράμα,108′ Μ. Βρετανία 2014

Του Μάικλ Γουίντερμπότομ

Με τους  Στιβ Κούγκαν, Ρομ Μπράιντον

Με το ίδιο καστ ηθοποιών, το δυναμικό δίδυμο Steve Coogan και Rob Brydon επέστρεψε στις κινηματογραφικές αίθουσες ο Michael Winterbottom. Η νέα παραγωγή, sequel στο «The trip»(2010), ευχάριστα μας ταξιδεύει αυτή τη φορά, από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ιταλία δημιουργώντας την απορία εάν θα υπάρξει και ποια θα είναι η συνέχεια της συνεργασίας των δυο κωμικών σε ένα μελλοντικό τρίτο μαγευτικό προορισμό.

Το «The Trip to Italy» αφορά και πάλι ένα γαστρονομικό road trip. Ακολουθεί τους δυο χαρακτήρες πέραν από τη περιδιάβαση στα άδυτα των υδατανθράκων, των θαλασσινών και λοιπών εδεσμάτων που παρελαύνουν εντυπωσιακά στα πιάτα και τα ποτήρια τους, από τη βόρεια Piemonte στην ακτή του Αμάλφι, προς περισυλλογή του απαραίτητου υλικού από έξι ιταλικά εστιατόρια για τις ανάγκες των κριτικών τους κειμένων για την «The Observer» του Λονδίνου. Ταξιδεύοντας με ένα Mini Cooper και έχοντας το Jagged Little Pill (1995) της Alanis Morissette να τους συντροφεύει στη διαδρομή, ο Coogan και Brydon συμπληρώνουν το χρόνο μεταξύ δειγματοληψίας, γευμάτων και διαμονής σε παραδεισένιους προορισμούς και εντυπωσιακούς ξενώνες, με σκέψεις για την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη ζωή και μια αδιάκοπη αναπαράσταση διαλόγων πληθώρας χαρακτήρων από κλασικές και μη κινηματογραφικές παραγωγές.

Λογοτεχνική τους αναφορά, αυτή τη φορά, ο Λόρδος Βύρων, ο οποίος έζησε στην Ιταλία το 1817, πριν από τη συμμετοχή του στην ελληνική επανάσταση. Με ρομαντική και ποιητική αφήγηση, ενίοτε με χιούμορ και τη συντροφιά των (λογοτεχνικών και καλλιτεχνικών) φαντασμάτων, οι δυο τους στοχάζονται για τον έρωτα, τη ζωή και το θάνατο.

Το παλιό και το νέο, το θνητό και το αιώνιο εναλλάσσονται όχι μόνο ως σχήματα λόγου αλλά και ως διάσπαρτες αναφορές σε εικόνες καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Η θεματολογία που επιλέγει ο Winterbottom, σοβαροφανής για αυτή τη ταινία και μια τάση μελαγχολίας η οποία προκύπτει από τη συγκρουόμενη συνύπαρξη των εν λόγω στοιχείων εξαλείφεται, και επιτυγχάνεται τελικά εξισορρόπηση από τη γενικότερη αισθητική του φιλμ που υπαγορεύει το χιούμορ, το λογοπαίγνιο, τη χαλαρότητα και τέρψη στο ηλιόλουστο μεσογειακό σκηνικό, που περιβάλλει τους πάντες. Μετατοπίζοντας ακόμη περισσότερο (σε σχέση με την πρώτη του ταινία) τη βαρύτητα από το γαστρονομικό κομμάτι αυτού του ταξιδιού, ο Winterbottom, μας περιγράφει άρτια τη νέα ιστορία που πλάθει για τους δυο συνεργάτες, δημιουργώντας μας την επιθυμία να κρατάμε σημειώσεις για τους όποιους προορισμούς με το λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό υπόβαθρο, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως το φιλμ παραπέμπει σε ταξιδιωτικό.

The post The trip to Italy appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 99’, ΗΠΑ 2012

Των Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ.

Με τους Στιβ Κούγκαν, Τζούλιαν Μουρ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Ονάτα Έιπριλ, Τζοάνα Γουόντερχαμ

Η 7άχρονη Μέιζι (Ονάτα Έιπριλ) βρίσκεται στη μέση ενός ανεπιθύμητου και οδυνηρού για την τρυφερή ψυχή της καβγά. Οι γονείς της, ο ευκατάστατος έμπορος τέχνης Μπιλ (Στιβ Κούγκαν) και η ώριμη ροκ σταρ Σουζάνα (Τζούλιαν Μουρ) χωρίζουν και καθένας τους διεκδικεί την κηδεμονία της Μέιζι. Εν μέσω καθημερινών και έντονων σκηνών που ανεβάζουν το volume ψυχολογικής βίας και στρες στη διαπασών, το διαζύγιο βγαίνει εις βάρος της Σουζάνα που δεν έχει κόψει τις αμαρτίες του παρελθόντος (αλκοόλ, ουσίες κ.α.). Η απόφαση αυτή όμως δεν σημαίνει βελτίωση των συνθηκών ζωής για την άτυχη Μέιζι. Παρότι μετακομίζει σε ένα άλλο πολυτελές διαμέρισμα του Μανχάταν, ο πατέρας της λείπει διαρκώς σε επαγγελματικά ταξίδια. Έχει φροντίσει πάντως να δημιουργήσει ένα «κατάλληλο» περιβάλλον ασφάλειας και σιγουριάς για τη Μέιζι καθώς τα έχει φτιάξει με τη νταντά της, η οποία προφανώς θα φροντίζει τη μικρή όταν αυτός θα απουσιάζει! Την ίδια εποχή η Σουζάνα δεν διστάζει να ξαναπαντρευτεί ένα νεαρό bartender που γνώρισε πριν από λίγες βδομάδες στο πάρτυ γενεθλίων της κόρης της…   

Όχι τόσο το θέμα του επώδυνου χωρισμού ενός παντρεμένου ζευγαριού με παιδί (τύπου «Κράμερ εναντίον Κράμερ») όσο ένα σχόλιο για τη γονική ευθύνη (ή μάλλον ανευθυνότητα) της υγιούς διαπαιδαγώγησης του παιδιού, που βρίσκεται πιο κοντά στον προβληματισμό του «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», δίχως πάντως να φτάνει την καλλιτεχνική αξία της ταινίας της Λιν Ράμσεϊ.

Το σκηνοθετικό δίδυμο ποντάρει στο πρωτότυπο κείμενο του Χένρι Τζέιμς (γραμμένο στα 1897!), η σεναριακή διασκευή των Νάνσι Ντόιν και Κάρολ Καρτράιτ το εκμοντερνίζει ιδανικά στο σήμερα και οι τρεις βασικές ερμηνείες το στηρίζουν κατάλληλα για να παρακολουθήσει κάποιος άνετα την ταινία χωρίς να χάσει στιγμή το ενδιαφέρον του. Είναι άλλωστε τόσο δυνατό το θέμα του έργου που δύσκολα μπορεί να το δει κάποιος χωρίς να τον αγγίξει. Η Μέιζι, που την υποδύεται με απαράμιλλη φυσικότητα η Ονάτα Έιπριλ, είναι ο βασικός λόγος για αυτό. Πρόκειται μια μικρή, εύθραυστη κούκλα που τη διεκδικούν δύο (μεγάλα) παιδιά, χωρίς να την έχουν ουσιαστικά ανάγκη. Από τα πρώτα πλάνα καταλαβαίνουμε ότι ο Μπιλ και η Σουζάνα δεν θα έπρεπε να γίνουν γονείς. Η μικρή Μέιζι δεν το καταλαβαίνει αυτό. Πώς θα μπορούσε άλλωστε με την ανόθευτη, αθώα ψυχή της να οδηγηθεί σε ένα τέτοιο τραυματικό συμπέρασμα; Αμίλητη, ανέκφραστη και βαθιά μελαγχολική υπομένει το βασανιστήριο, του να την τραβάει με μανία πότε ο ένας γονιός και πότε ο άλλος στη ψυχρή αγκαλιά του. Όχι για να της προσφέρει τη στοργή ή την αγάπη που χρειάζεται κι αξίζει αλλά για να ικανοποιήσει το δικό του εγωισμό.

Οι συνσκηνοθέτες Σκοτ Μακ Γκίχι και Ντέιβιντ Σίγκελ, υπογράφουν την πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία τους επενδύοντας στην υψηλή δραματικότητα του θέματος τους. Κορυφαία τους πάντως στιγμή παραμένει το οικογενειακό θρίλερ «Deep end», παραγωγής 2001, με την Τίλντα Σουίντον (υποψήφια τότε για Χρυσή Σφαίρα στη κατηγορία δράματος που το έχασε από τη Σίσι Σπέισεκ για το εξαίσιο «Μέσα στην κρεββατοκάμαρα» του Τοντ Φιλντ) στο ρόλο μιας μητέρας που προσπαθεί να συγκαλύψει το έγκλημα του γιου της. Παρότι το οικογενειακό σκηνικό είναι ένας χώρος που τον κατέχουν καλά και γνωρίζουν τα… μυστικά του, δεν ευτυχούν πάντα στα κινηματογραφικά αποκαλυπτήρια του. Πολλοί διάλογοι είναι προκάτ ενώ κάποιες καταστάσεις δεν χαρακτηρίζονται από την πρωτοτυπία τους (απεναντίας, το προβλέψιμο σκάει που και που μύτη στο σετ) αφήνοντας όλο το βάρος να το σηκώσει η μικρή πλατίτσα της Ντέιζι..

“Το Μυστικό της Μέιζι” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Μυστικό της Μέιζι (What Maisie Knew) appeared first on screeneye.gr.

Το «The Trip to Italy»του Μάικλ Γουίντερμπότομ  έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σάντανς και μόλις βγήκε και το τρέιλερ της ταινίας.
Με πρωταγωνιστές και πάλι τους Στιβ Κούγκαν και Ρομ Μπράιντον, όπως και στην προηγούμενη ταινία «Το ταξίδι», οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν αυτή τη φορά στην Ιταλία, βλέποντας αξιοθέατα και συνομιλώντας με τον ιδιαίτερο κωμικό τους τρόπο αν και δεν λείπουν τα δραματικά στοιχεία.

The post “The Trip to Italy”: Ο Στιβ Κούγκαν και ο Ρομπ Μπράιντον σε νέες περιπέτειες. Δείτε το τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 98′, Μ. Βρετανία 2013

του Στίβεν Φρίαρς

Με τους Τζούντι Ντέντς, Στιβ Κούγκαν, Σοφι κένεντι Κλαρκ ,

        Μεϊρ Γουίνινγκχαμ , Μπάρμπαρα Τζεφορντ Σοφι

Μια περίεργη αληθινή ιστορία για μια γυναίκα με εξίσου περίεργο όνομα. Η Φιλομένα Λι  εμπνέει τον επιτυχημένο Βρετανό σκηνοθέτη Στίβεν Φρίαρς( High Fidelity, Επικίνδυνες Σχέσεις, Dirty Pretty Things), ο οποίος θα πιάσει το νήμα από την αρχή, στηριζόμενός  στη κινηματογραφική του εμπειρία και στο δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζούντι Ντέντς, Στιβ Κούγκαν). Το έργο δεν συγκαταλέγεται στα  2-3 καλύτερα του σκηνοθέτη, είναι όμως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του, ίσως  από το 2006 που είχε σκηνοθετήσει τη « Βασίλισσα» με την Έλεν Μίρεν να κερδίζει το Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η  Τζούντι Ντέντς  θα επαναλάβει την επιτυχία της Μίρεν, κατά την απονομή των Αμερικανικών βραβείων στις 2 Μαρτίου με το έργο να έχει λάβει 4 υποψηφιότητες . Παραμένει άγνωστο. Είναι  όμως  συγκλονιστική στο ρόλο της Φιλομένα, ενός τραγικού προσώπου, που το 1952 θα μείνει έγκυος και θα σταλεί σε μοναστήρι της Ιρλανδίας. Ο θρησκευτικός  νόμος των καθολικών  είναι αμείλικτος για τις ανήλικες μητέρες. Μετά τη γέννα, αναγκάζεται να υπογράψει ένα έγγραφο που λέει ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναζητήσει το παιδί της. Η καθολική εκκλησία όπως έπραξε σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, έστειλε το νεογέννητο τέκνο της για υιοθεσία εκτός της Μ. Βρετανίας.

Η κινηματογραφική ιστορία του Φρίαρς ξεκινάει 50 χρόνια αργότερα, όταν η Φιλομένα παρά τις προσπάθειες της να αναζητήσει τα ίχνη του γιού της, αυτές πέφτουν στο κενό. Τότε γνωρίζει τον Μάρτιν έναν πρώην δημοσιογράφο του BBC που θέλει να βγάλει στο φως όλα τα γεγονότα. Από εκείνο το σημείο,  οι δύο τους θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι μέχρι τις Η.Π.Α,  όπου οι ενδείξεις  θέλουν το γιο της να βρίσκεται εκεί.

Ο Στίβεν Φρίαρς σκηνοθετεί το ανθρώπινο δράμα πάνω στα δικό του γνώριμο ύφος του κοινωνικού ρεαλισμού, μακριά από αυτό που λέγεται « art cinema», και δίνει όλο το βάρος στη συγκινητική ιστορία και στα κεντρικά πρόσωπα.

Ο σκηνοθέτης διαθέτει το γνωστό φλεγματικό χιούμορ των βρετανών συμπατριωτών του, κι όπου χρειάζεται το χρησιμοποιεί επιτυχημένα και στη μεγάλη οθόνη. Η συνεργασία του εδώ με τον πασίγνωστο κωμικό Στιβ Κούγκαν, λειτουργεί κι ως ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ πανέξυπνων ατακών που αποφορτίζουν τη δεδομένη ψυχολογική φόρτιση των ίδιων των γεγονότων.

Υποπτευόμαστε ότι ο Φρίαρς έδωσε το ελεύθερο στον Κούγκαν να κάνει παιχνίδι αυτοσχεδιασμών, που είναι τελικά ένα από τα δυνατά σημεία του έργου.

Παράλληλα, ο  βρετανός δημιουργός  με την ιστορία της Φιλομένα Λι, ρίχνει τα βέλη του προς την καθολική εκκλησία και τον πουριτανισμό της, αλλά και προς το  Βρετανικό κράτος για την  αδιαφορία του  ( όπως ακριβώς και στο «Dirty Pretty Things»), που άφηνε να διαιωνίζεται ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα χωρίς να παίρνει θέση.

Η σκηνή προς το τέλος του έργου,  όπου  η Φιλομένα κι ο Μάρτιν θα επιστρέφουν στο μοναστήρι,

ο Φρίαρς  μέσα εκεί  θα θυμηθεί τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα και  το θεατρικό του παρελθόν. Σε ένα δωμάτιο θα παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Όπως και στο θέατρο πριν την υπόκλιση,  έτσι κι εδώ, θα εμφανιστούν όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν το κοινωνικό δράμα , σε μια στιγμή απαράμιλλης καλλιτεχνικής και υποκριτικής αξίας που θα ζήλευε και το West End του Λονδίνου.

“Φιλομένα” από 27/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Φιλομένα(Philomena) appeared first on screeneye.gr.

Το «Παιδί του Θεού» του Τζέιμς Φράνκο

Το Μάιο που μας πέρασε ο Τζέιμς Φράνκο(127 Ώρες) με το « As I Lay Dying » άφησε ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις στο Φεστιβάλ των Καννών, εκεί που προβλήθηκε  η ταινία για πρώτη φορά. Ο 35 χρόνος πολυτάλαντος δημιουργός, διάλεξε μία από τις πιο διάσημες νουβέλες της αμερικάνικης βιβλιογραφίας, γραμμένη από τον Γουίλιαμ Φόλκνερ το 1930 , για την οδύσσεια μιας φαμίλιας από το Μισισιπή στο δρόμο για τη ταφή της μητέρας, Άντι Μπάουντερ.

Εδώ στο Φεστιβάλ της Βενετίας 4 μήνες αργότερα ο Φράνκο προβάλει το « Child of God»( Το παιδί του Θεού), τίτλος σαρκαστικός και αλληγορικός, επίσης  έργο εμπνευσμένο από μυθιστόρημα.

Η ταινία ανοίγει με έναν νεαρό με καραμπίνα στο χέρι και σε κατάσταση αμόκ, να ωρύεται προς το πλήθος ότι το κομμάτι γης που βρίσκονται είναι δικό του. Πρόκειται για τον Λέστερ Μπάλαρντ, έναν αγροίκο της υπαίθρου με νοητική υστέρηση, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει του τι είναι νόμιμο και τι όχι. Ικανός να κλέψει, να σκοτώσει, μέχρι και να βιάσει τις νεκρές γυναίκες. Η παράνοια του είναι τόσο ασύλληπτη που τον βλέπουμε να κουβαλάει στους ώμους του τα θύματα του, να τις πηγαίνει βόλτα στη σπηλιά του, να τις ντύνει με ωραία φορεματάκια, να ανάβει κεράκια και να επιδίδεται σε πράξεις πέρα από αυτό που μπορεί να φανταστεί το λογικό ανθρώπινο μυαλό.

Ο Τζέιμς Φράνκο στη καταιγίδα των ερωτήσεων που ακολούθησαν τη συνέντευξη τύπου, απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες και να απαντήσει γιατί επέλεξε αυτή την ιστορία, αρκέστηκε να πει ότι ο ήρωας του είναι ένα σκοτεινό πρόσωπο και όχι απαραίτητα αυτό που δείχνει.

Μίλησε επίσης  για συμβολισμούς, και για την απομόνωση που οδηγεί σε ακραία συμπεριφορά.

Το έργο όμως δεν μπορεί να βρει αυτή τη διαχωριστική γραμμή της απομόνωσης του ήρωα από το κοινωνικό σύνολο, μάλλον το αντίθετο. Ότι ο Λέστερ μέσα στη τρέλα και στη παράνοια του απομονώνεται οικιοθελώς σε  μια έμφυτη συμπεριφορά βίας κατά πάντων. Όπως και να χει, και παρά τη συγκεκριμένη αδυναμία να δοθεί υπόσταση στο χαρακτήρα, ο Τζέιμς Φράνκο μέσα σε έναν φρενήρη ρυθμό , θα μας θυμίσει στιγμές της ταινίας του Ντάνι Μπόιλ «127 Ώρες» , όταν θα λειτουργήσει για τον Λέστερ το ένστικτό της επιβίωσης, τη στιγμή που η δικιά του ζωή θα τεθεί σε κίνδυνο.

Η ταινία διαθέτει νευρωτικό ρυθμό, και μια περίφημη λήψη που ξεκινά με κοντινά πλάνα στον κεντρικό ήρωα και καταλήγει  να χρησιμοποιεί τις πιο ευφάνταστες τεχνικές κινηματογράφησης( υπόγεια και πανοραμικά πλάνα). Όλα αυτά για τον Φράνκο έχουν τη σημασία τους, γιατί θέλει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον κλειστοφοβικό και μια ατμόσφαιρα όπου ο θεατής να μην μπορεί να ξεκολλήσει από την οθόνη. Και θα το πετύχει.

Ο Σκοτ Χείζ αποδεικνύεται ιδανικός πρωταγωνιστής. Με το βίαιο βλέμμα, με τη σπαστή προφορά, με τα χαρακτηριστικά της παραφροσύνης να τα παίζει στα δάχτυλα,  ένα μοναδικό one man show που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου,  εδώ στη Βενετία.

«Φιλομένα Λι « του Στίβεν Φρίαρς

Μια περίεργη αληθινή ιστορία μιας γυναίκας με εξίσου περίεργο όνομα. Η Φιλομένα Λι  ιντριγκάρει τον επιτυχημένο Βρετανό σκηνοθέτη Στίβεν Φρίαρς( High Fidelity, Η Βασίλισσα,  Επικίνδυνες Σχέσεις, Dirty Pretty Things) ο οποίος έπιασε  το νήμα από την αρχή, και στηριζόμενος στη κινηματογραφική του εμπειρία και στο δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζούντι Ντέιβις, Στιβ Κούγκαν) κατάφερε να συγκινήσει το κοινό στη Μόστρα της Βενετίας αποσπώντας παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Το έργο δεν συγκαταλέγεται στα  2-3 καλύτερα του σκηνοθέτη, είναι όμως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του, ίσως  από το 2006 που είχε σκηνοθετήσει τη « Βασίλισσα» με την Έλεν Μίρεν να κερδίζει το Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας.

Το ερώτημα που τίθεται ,είναι κατά πόσο η  Τζούντι Ντέιβις  θα επαναλάβει την επιτυχία της Μίρεν. Άγνωστο. Είναι  όμως  συγκλονιστική στο ρόλο της Φιλομένα, ενός τραγικού προσώπου που το 1952 μένει έγκυος και στέλνεται σε μοναστήρι της Ιρλανδίας. Ο θρησκευτικός  νόμος των καθολικών  είναι αμείλικτος για τις ανύπαντρες μητέρες. Μετά τη γέννα, αναγκάζεται να υπογράψει ένα χαρτί που λέει ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναζητήσει το παιδί της. Η καθολική εκκλησία όπως έπραξε σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, έστειλε το μικρό της παιδί  για υιοθεσία εκτός Μ. Βρετανίας.

Η κινηματογραφική ιστορία του Φρίαρς ξεκινάει 50 χρόνια αργότερα, όταν η Φιλομένα παρά τις προσπάθειες της, να αναζητήσει τα ίχνη του γιού της, αυτές πέφτουν στο κενό. Τότε γνωρίζει τον Μάρτιν έναν πρώην δημοσιογράφο του BBC που θέλει να βγάλει στο φως όλα τα γεγονότα. Από εκείνο το σημείο οι δύο τους , ξεκινούν ένα ταξίδι μέχρι τις Η.Π.Α, όπου οι ενδείξεις  θέλουν το γιο της να βρίσκεται εκεί.

Ο Στίβεν Φρίαρς σκηνοθετεί το ανθρώπινο δράμα πάνω στα δικό του γνώριμο ύφος του ρομαντικού ρεαλισμού, μακριά από αυτό που λέγεται « art cinema», και δίνει όλο το βάρος στη συγκινητική ιστορία και στα κεντρικά πρόσωπα. Ο σκηνοθέτης διαθέτει το γνωστό φλεγματικό χιούμορ των βρετανών συμπατριωτών του, κι όπου χρειάζεται το χρησιμοποιεί  και κινηματογραφικά. Η συνεργασία του εδώ με τον πασίγνωστο κωμικό Στιβ Κούγκαν λειτουργεί κι ως ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ πανέξυπνων ατακών που αποφορτίζουν τη δεδομένη ψυχολογική φόρτιση των γεγονότων.

Υποπτευόμαστε ότι ο Φρίαρς έδωσε το ελεύθερο στον Κούγκαν να κάνει παιχνίδι αυτοσχεδιασμών, που είναι τελικά ένα από τα δυνατά σημεία του έργου.

Παράλληλα ο  βρετανός δημιουργός  με την ιστορία της Φιλομένα Λι ρίχνει τα βέλη του προς τη καθολική εκκλησία και τον πουριτανισμό της, αλλά και προς το  Βρετανικό Κράτος για την  αδιαφορία του  ( όπως ακριβώς και στη ταινία Dirty Pretty Things).

Η σκηνή προς το τέλος του έργου  όπου  η Φιλομένα κι ο Μάρτιν επιστρέφουν στο μοναστήρι, ο Φρίαρς εκεί μέσα  θα θυμηθεί τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα και  το θεατρικό του παρελθόν. Σε ένα δωμάτιο θα παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Όπως και στο θέατρο πριν την υπόκλιση,  έτσι κι εδώ θα εμφανιστούν όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν το κοινωνικό δράμα , σε μια στιγμή απαράμιλλης καλλιτεχνικής και υποκριτικής αξίας που θα ζήλευε και το West End του Λονδίνου.

Το Φιλομένα Λι θέτει τις βάσεις για σημαντικές διακρίσεις τους επόμενους μήνες

The post Το Παιδί του Θεού και η Φιλομένα Λι μαγνήτισαν τα βλέμματα στη Μόστρα appeared first on screeneye.gr.