Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Πριν από μερικά χρόνια, θεωρείτο αυτονόητο ότι η «Ημέρα Αποκάλυψης» θα ήταν το ιδανικό υλικό για τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Επιστημονική φαντασία, μυστηριώδη πλάσματα, άνθρωποι που διεισδύουν στο μυαλό άλλων ανθρώπων, κρατικά και ιδιωτικά μυστικά, ήρωες πρόθυμοι να ρισκάρουν τα πάντα για να ταξιδέψει η αλήθεια από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Όλα αυτά παραπέμπουν στον δημιουργό που έχτισε ένα μεγάλο μέρος του μύθου του κοιτάζοντας προς τον ουρανό.
Μόνο που ο Σπίλμπεργκ των τελευταίων χρόνων έδειχνε να έχει ανάγκη ακριβώς το αντίθετο. Το έδαφος, το χορό τη μνήμη, το βίωμα, τον ρεαλισμό. Μετά το βαθιά προσωπικό «The Fabelmans» και το καλοδουλεμένο ριμέικ του «West Side Story», είχε αφήσει να εννοηθεί ότι ο «άλλος κόσμος» της επιστημονικής φαντασίας δεν τον απασχολεί πια με την ίδια ένταση. Γι’ αυτό και η επιστροφή του σε αυτό το πεδίο, παρά τις προηγούμενες δηλώσεις του, είναι στρατηγική εμπορική επιλογή και ουδεμία σχέση δεν έχει με την καλλιτεχνική του ανάγκη. Και το απογοητευτικό αποτέλεσμα της «Ημέρας Αποκάλυψης» το επιβεβαιώνει σχεδόν σε κάθε σκηνή.
Ένας από τους πιο καταρτισμένους επιστήμονες στον χώρο της κυβερνοασφάλειας, ο Ντάνιελ Κέλνερ (Τζος Ο’Κόνορ), αποφασίζει να αποκαλύψει ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά των τελευταίων δεκαετιών. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο Νόα Σκάνλον (Κόλιν Φερθ), επικεφαλής της Wardex, ένα πρόσωπο εξουσίας που έχει και προσωπικούς λόγους να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε το μυστικό να μη βγει ποτέ στο φως. Γι’ αυτό κυνηγά τον Κέλνερ μέχρι θανάτου.
Σε μια παράλληλη αφήγηση, η οποία αργότερα ενώνεται με τον κεντρικό κορμό της ιστορίας, η δημοσιογράφος μετεωρολογίας Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ (Έμιλι Μπλαντ), μια γυναίκα που μπορεί να μιλά, εκτός από τη μητρική της γλώσσα, κορεάτικα και ρωσικά, ξυπνά μια μέρα και αντιλαμβάνεται ότι έχει αποκτήσει την ικανότητα να μπαίνει στη σκέψη των ανθρώπων. Από εκείνη τη στιγμή γίνεται κι εκείνη στόχος εξόντωσης από τον Σκάνλον και τους μηχανισμούς που υπηρετεί.
Ο Ντάνιελ Κέλνερ και η Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ ενώνουν σταδιακά τις δυνάμεις τους και για να επιβιώσουν, και για να φέρουν στην επιφάνεια μια αλήθεια ικανή να ανατρέψει όσα γνωρίζει η ανθρωπότητα για τους εξωγήινους, και τις αθέατες δυνάμεις εξουσίας.
Η «Ημέρα Αποκάλυψης» θέλει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για την εξουσία, για κράτη που κρύβουν, μυστικές υπηρεσίες που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, προέδρους που θυμίζουν βιτρίνες και μηχανισμούς που επιβιώνουν πολύ πέρα από εκλογές, θητείες και κυβερνητικές αλλαγές. Η σύνδεση με τον Νίξον και το Γουότεργκεϊτ έχει, ασφαλώς, μια δραματουργική γοητεία, αλλά παραμένει και η πιο ασφαλής επιλογή. Είναι εύκολο να φορτώνεις το σκοτάδι της αμερικανικής πολιτικής Ιστορίας στον πιο αναγνωρίσιμο «ένοχο». Το πραγματικά τολμηρό θα ήταν να ειπωθεί ότι η απόκρυψη δεν έγινε μια φορά και τέλος αλλά είναι μια από τις βασικές του λειτουργίες.
Μόνο που η ταινία, αντί να ακολουθήσει αυτή τη σκέψη μέχρι τέλους, συχνά καταφεύγει σε σκηνές αφελείς. Ο Κέλνερ, περικυκλωμένος από τους ανθρώπους του Σκάνλον, φορά κρυφά γάντια, ενεργοποιεί ένα μαγικό αντικείμενο και δραπετεύει. Αργότερα, η Φέρτσαϊλντ τον καθοδηγεί τηλεπαθητικά, εκείνος βρίσκει αυτοκίνητο με τα κλειδιά έτοιμα, μπαίνει μέσα σε σπίτι εν μέσω πυροβολισμών και διαφεύγει σαν ήρωας ταινίας Τζέιμς Μποντ . Η σκηνή στο τρένο απλώς επιβεβαιώνει την υπερβολή.

Στις ερμηνείες, η Έμιλι Μπλαντ δίνει στη Μάργκαρετ ένταση και εσωτερικότητα, ενώ ο Κόλιν Φερθ προσπαθεί να φορτίσει τον Σκάνλον με ενοχή και αμφιβολία. Οι υπόλοιποι, όμως, περνούν χωρίς ιδιαίτερο αποτύπωμα. Και το φινάλε, όπου ο Σπίλμπεργκ φαντάζεται μια ανθρωπότητα καθηλωμένη μπροστά στην αποκάλυψη, είναι εκτός εποχής. Σήμερα ακόμη και πραγματικά αρχεία για UFO χάνονται μέσα στον θόρυβο της πληροφορίας.

Ημέρα Αποκάλυψης από την Πέμπτη 11/6 στους κινηματογράφους

The post Ημέρα Αποκάλυψης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το « The Fabelmans», η πιο προσωπική και  αυτοβιογραφική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, διαθέτει στοιχεία μοναδικής αισθητικής κι αποδεικνύει την  καλλιτεχνική ωριμότητα του 75χρόνου δημιουργού.

Mέσα σε δύο χρόνια,  παρουσίασε δύο  ταινίες  πολύ υψηλού επιπέδου.

Του « The Fabelmans»,  προηγήθηκε,   η εξαιρετική διασκευή του μιούζικαλ « West Side Story».

Η οικογένεια Σπίλμπεργκ  μετονομάζεται σε οικογένεια Fabelmans ,

από Στίβεν σε Σάμι, από τον τόπο καταγωγής  το Σινσινάτι, στο Φοίνιξ της Αριζόνα.

Ξεδιπλώνει τα παιδικά χρόνια του νεαρού ήρωά του,

όπου η φαινομενικά αρμονική σχέση των μελών της οικογένειας, διαταράσσεται τη στιγμή  που ο νεαρός Σάμι, εξασκώντας το ερασιτεχνικό του  πάθος  με το φιλμ, καταγράφει τη μεγάλη οικειότητα της μητέρας του, με τον αποκαλούμενο θείο Μπένι.

Τότε όλα αλλάζουν.

Ο Σπίλμπεργκ, κινηματογραφεί με μεγάλη ακρίβεια, το μοτίβο μιας  δεμένης εβραϊκής οικογένειας , αλλά άκρως δυσλειτουργικής και παρακολουθεί μέσα από δύο φακούς, το δικό του αλλά και του πρωταγωνιστή, όλα τα στάδια της μεταβατικής περιόδου, ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι επιθυμίες , αλλά και οι καταστάσεις, από ένα παιδί  και μετά από ένα έφηβο.

Το πώς μετατοπίζεται και πάλλεται η  σχέση του παιδιού  με τη μάνα, παρουσιάζεται από τον Σπίλμπεργκ , μαεστρικά.

Χρησιμοποιεί βήμα- βήμα τα  στάδια, όπου αρχικά η σχέση γίνεται  βίαιη και απόμακρη, αλλά τραγικά αποδεικνύεται,  πως μάνα και γιος, έχουν πολλές ομοιότητες.

Ο έφηβος Σάμι αντιλαμβάνεται, με ποιο τρόπο η μητέρα του θα ήταν ισορροπημένη κι ευτυχισμένη, όπως κι ο ίδιος γνωρίζει τις δικές του επιθυμίες.

Αλλά κι ο πατέρας, για τον Σπίλμπεργκ είχε ιδιαίτερη θέση στις ταινίες του.

Πλέον ξεκαθαρίζεται,  ότι ο χαρακτήρας του Τζορτζ Μακφλάι, του  έξυπνου μα φοβισμένου και δειλού πατέρα του Μάρτι, στην ταινία « Back to the Future»,

ήταν στην πραγματικότητα ο δικός του πατέρας.  Στο « Back to the Future» , ο Σπίλμπεργκ, μπορεί να ήταν τύποις εκτελεστικός παραγωγός, ουσιαστικά ήταν ο εμπνευστής της ταινίας.

Στο « The Fabelmans», παρουσιάζεται αρχικά κι ο νεαρός Σάμι, να αντιμετωπίζει αμυνόμενος το μπούλινγκ των συμμαθητών του.

Στην πορεία,  κάπως αλλάζει, γιατί δεν επιθυμεί σε αυτό να του μοιάσει.

Ο πατέρας,  διαδραματίζει κι ένα θετικό ρόλο, παρά την αντίθεσή του για την επιθυμία του γιου του,  να ασχοληθεί με τη «φαντασία» ( δηλαδή με το σινεμά).

Τον δείχνει στα δύσκολα,  βαθιά στοργικό.

Το πρώτο κινηματογραφικό  ερέθισμα για τον Σάμι,  δηλαδή για τον Σπίλμπεργκ, ήταν μια ταινία του σκηνοθέτη που λάτρευε τις μεγάλες παραγωγές αλλά ήταν και ορκισμένος αντικομμουνιστής, του Σεσίλ Ντε Μιλ.

Το τελευταίο ερέθισμα, ήταν η συνάντηση με τον αριστερό  σκηνοθέτη του Χόλιγουντ, τον Τζον Φορντ κι αυτή η συνάντηση, έμελλε να τον στιγματίσει εξίσου.

Ορθά επιμελημένο το σάουντρακ  και στοχευμένο   στις εναλλαγές του,

αλλά    και  σπουδαίες ερμηνείες, από τους Πολ Ντέινο- Σεθ Ρόγκεν, ιδιαίτερα όμως,  από την Μισέλ Γουίλιαμς.

                                                           “The Fabelmans” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post The Fabelmans appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ιστορικοί και θεωρητικοί του σινεμά , κριτικοί αλλά και ρομαντικοί παραγωγοί της 7ης τέχνης, μετ’ επιτάσεως ζητούν από τους φιλόδοξους νέους σκηνοθέτες, να το ξεχάσουν. Είναι ιεροσυλία, απαντούν. Και συνεχίζουν.

Οι νέοι, να βγάλουν από το μυαλό τους την ιδέα, ότι θα μπορούσε να πέσει στα χέρια τους «Ο Πολίτης Κέιν», τo «Όσα Παίρνει ο Άνεμος »και δεκάδες άλλες ταινίες- που καθόρισαν την εξέλιξη του μέσου.

Τι θέλουν; Να τις φρεσκάρουν; Nα τις φέρουν στο σήμερα; Υπάρχει λόγος;

Το «φρένο», έγκειται στο γεγονός, ότι σε ένα μέρος της κινηματογραφικής βιομηχανίας, επικρατεί ο άτυπος νόμος μιας ηθικής υποχρέωσης, ο οποίος λέει « Σεβασμός στην Ιστορία». Σεβασμός στους κλασικούς δημιουργούς, σεβασμός και στις ταινίες που τα είπαν όλα, που είναι διαχρονικές και δεν υπάρχει τίποτα άλλο να λεχθεί.
Το μιούζικαλ « West Side Story» άραγε θεωρείται κλασικό; Ατόφιο στο πέρασμα του χρόνου;
Η ιστορία είναι οικεία, θυμίζει Ρωμαίο και Ιουλιέτα, όμως η μουσική είναι χάρμα ώτων.
Η έμπνευση ανήκει στον Λέοναρντ Μπερνστάιν.
Το έργο διαδραματίζεται στην Νέα Υόρκη, περίπου τριάντα χρόνια μετά το οικονομικό κραχ του ’29 . Τότε, οι Αμερικανοί είχαν ήδη αρχίσει να ορθοποδούν. Ένας μεγάλος αριθμός κατοίκων της υποβαθμισμένης Δυτικής Πλευράς, μετακινήθηκε σε προάστια αναβαθμισμένα. Στην περιοχή, παρέμειναν αρκετοί Αφροαμερικανοί αλλά και μετανάστες από την Καραϊβική.
Δύο ομάδες εφήβων, μία  με καταγωγή  από το Πουέρτο Ρίκο και μία  λευκών Αμερικανών, συγκρούονται για τον έλεγχο της περιοχής. Ο πολωνικής καταγωγής Τόνι ( μέλος των γιάνκηδων), ερωτεύεται την Μαρία, δηλαδή την αδελφή του Πορτορικανού γκάνγκστερ Μπερνάρντο, και η κόντρα των δύο συμμοριών,  μετατρέπεται σε μάχη μέχρι εσχάτων.
Το « μετά βαΐων και κλάδων» ανέβασμα του μιούζικαλ στο θεατρικό πλατώ του   Μπρόντγουεϊ ( 1957), δεν αποκόμισε μονάχα θριαμβευτικά σχόλια, μα και ένα καλοπληρωμένο  συμβόλαιο για τον κινηματογραφικό σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γουάιζ αλλά και τον χορογράφο Τζερόμ Ρόμπινς , που επιλέχθηκαν να μεταφέρουν το « West Side Story» στην μεγάλη οθόνη.
Η ταινία του 1961, κέρδισε 10 Όσκαρ.
Εντούτοις, η ταινία δημιουργήθηκε μετά κόπων και βασάνων, εξαιτίας ενός έντονου διαπληκτισμού, μεταξύ των δύο συν-σκηνοθετών και την αποχώρηση από το έργο, του χορογράφου Ρόμπινς.
Συν τοις άλλοις, ο Κώδικας Παραγωγής και Δεοντολογίας του Χόλιγουντ, απέρριπτε και την αμυδρή υπόνοια να εμφανιστούν οι Αμερικανοί, ολίγον ρατσιστές. Επίσης, στο Χόλιγουντ επικρατούσαν προκαταλήψεις για το χρώμα του δέρματος, οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, στο να αναζητηθούν λευκοί ηθοποιοί, ακόμη και για τους ρόλους των Πορτορικανών, με μία και μοναδική εξαίρεση, την επιλογή σε –δευτερεύοντα- ρόλο ( Ανίτα) της Ρίτα Μορένο, η οποία εμφανίζεται και στην προσαρμογή του 2021.
Κλείνοντας  το κεφάλαιο της παρελθοντολογίας, το συμπέρασμα που προκύπτει για την ταινία του 1961, είναι η τάση περιορισμού της καλλιτεχνικής δημιουργίας, που είχε αντίκτυπο στο ίδιο το έργο και στη δυναμική του –ίσως-για να θεωρηθεί λιγότερο κλασικό από κάποια  άλλα, και ίσως να δικαιολογείται η φρέσκια ματιά.
Το γεγονός, ότι τα δικαιώματα της δεύτερης κινηματογραφικής μεταφοράς, δεν δίνονται σε εκπρόσωπο της νέας γενιάς, αλλά σε έναν από τους βετεράνους σκηνοθέτες της Αμερικής, όπως είναι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, αποδεικνύεται ότι οι ταινίες που χρειάζονται ειδική μεταχείριση, παραχωρούνται στους δημιουργούς με περγαμηνές και ισχυρό καλλιτεχνικό εκτόπισμα.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ , στην νέα εποχή με τους Δημοκρατικούς στην εξουσία, είναι περισσότερο ελεύθερος από τα « πρέπει» και «μη», που είχαν υποστεί οι δύο προκάτοχοί του, τη δεκαετία του ’60. Παρά το γεγονός, πως και τότε Δημοκρατικοί διοικούσαν… μα όχι το Χόλιγουντ.
Ο Σπίλμπεργκ « διαβάζει» την ιστορία -αλλά και τις παρτιτούρες του Μπερνστάιν- έχοντας στο μυαλό του, την εξέλιξη της Αμερικής μέσα στα χρόνια, ωστόσο το έργο διαδραματίζεται- όπως και το πρωτότυπο- στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Πλέον, το χρώμα του δέρματος  δεν υφίσταται λογοκρισία και ο σκηνοθέτης αποφασίζει το καστ ελεύθερα.
Ο Σπίλμπεργκ, περιορίζει το  μακρόσυρτο πανοραμικό πλάνο διαρκείας από την Νέα Υόρκη (όπως το είδαμε στην ταινία του ’61) και μας εισάγει άμεσα στις σκηνές νεανικής παραβατικότητας. Αποφεύγει να παρουσιάσει τη βία, απαλή και ισορροπημένη, ούτε η βία υπονοείται, ούτε βεβαίως αμυδρά προβάλλεται. Προβάλλεται ξεκάθαρα και στην έναρξη και σε διάφορα κομμάτια της ιστορίας. Καθρεφτίζεται με σαφήνεια η Αμερική, όπως την αντιλήφθηκε ο Μπερνστάιν. O Σπίλμπεργκ δημιουργεί προσλαμβάνουσες εικόνες, από το παρελθόν και από το παρόν της Αμερικής. Στο πρόσωπο του ντετέκτιβ Lieutenant Schrank (Κόρεϊ Στολ), εμφανίζονται επιθετικά, ξενοφοβικά, ρατσιστικά χαρακτηριστικά, τα οποία στην ταινία  ερμηνεύουν -αλλά δεν δικαιολογούν- την κατάχρηση εξουσίας από το αστυνομικό σώμα. Διαπερνάει επίσης έμμεσα,  η αντίληψη , για το  ” America First” , όπως αποτυπώθηκε-πρόσφατα- και σε πολιτικό σλόγκαν.
Στο τεχνικό μέρος, ο ρυθμός είναι φρενήρης. Τα πάντα και οι πάντες κινούνται με αστραπιαία ταχύτητα, ενώ πολλά κομμάτια του παζλ, λειτουργούν συγχρονισμένα και σωστά, όπως επί παραδείγματι, ότι το κάθε καρέ  έχει και μια ιδιαιτερότητα. Σχεδόν, τίποτα δεν επαναλαμβάνεται δύο φορές και το σκηνικό, είναι προσεγμένο στην εντέλεια. Επί παραδείγματι, το πλούσιο ξύλινο δωμάτιο, όπου μένει η Βαλεντίνα ( Μορένο), με τα βιβλία, τα ρολόγια, την κινούμενη σκάλα, είναι μοναδικής αισθητικής.
Οι λεπτές αντανακλάσεις από τις πολυκατοικίες, τα αυτοκίνητα, ακόμη και τα απλωμένα ρούχα, μεταφέρουν την εντύπωση, ότι βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’50, υπάρχουν όμως άλλες στιγμές που δεν είναι τόσο επιτυχημένη η αποτύπωση της εποχής.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ενώ προσφέρει οπτική συνοχή- στηριζόμενος και στις εκπληκτικές μουσικές συνθέσεις του Μπερνστάιν -τις οποίες βεβαίως τοποθετεί εύστοχα στις διάφορες σκηνές- σκεπάζει με την σκηνοθεσία του, τους ηθοποιούς του. Αφαιρεί τη δυνατότητα, πέρα από τα μπαλέτα και τις κινήσεις στο χώρο, να ξεδιπλώσουν εσωτερικά χαρακτηριστικά, δηλαδή σκέψεις, επιθυμίες, αντιφάσεις. Λείπει η ψυχολογική διάσταση στους χαρακτήρες, με δύο εξαιρέσεις, τους φανατικούς γκάνγκστερς   των δυο στρατοπέδων ( , οι οποίοι  έδειξαν ότι διαθέτουν δυνατότητες αυτονόμησης, από τον χειμαρρώδη και επιβλητικό ρυθμό του Σπίλμπεργκ, ο χορευτής και ηθοποιός Ντέιβιντ Αλβάρεζ ( Μπερνάρντο) και ο ηθοποιός Μάικ Φέιστ ως ο Ριφ ).

Το πρωταγωνιστικό δίδυμο, Άνσελ Έλγκορτ-  Ρέιτσελ Ζίγκλερ,  υποδύθηκαν μέσα σε τυπικό-φορμαλιστικό πλαίσιο τους κεντρικούς ρόλους , ενώ κάπως ξεχώρισε η   Αριάνα ΝτεΜπόουζ, ως η Ανίτα.
Πάρα ταύτα, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, προσφέρει την καλύτερη του ταινία, εδώ και μια δεκαετία τουλάχιστον. Μια ταινία, που αν αγνοούσαμε το ποιος ήταν ο σκηνοθέτης της, ίσως στοιχηματίζαμε ότι είναι δημιούργημα της νέας γενιάς σκηνοθετών. Και όμως, είναι  του 75 χρόνου  Σπίλμπεργκ, που εξακολουθεί να  χορεύει στους ρυθμούς της νιότης.

Από την Πέμπτη 9/12 στις αίθουσες

The post West Side Story appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Καλά κρυμμένα μυστικά μέσα στον Λευκό Οίκο.

Η διαχρονική ευθύνη όλων των Αμερικανών Προέδρων,  στην συγκάλυψη παράνομων πράξεων και δόλιων ενεργειών, στον συνεχιζόμενο τότε πόλεμο στο Βιετνάμ, ώθησαν το 1971 τον στρατιωτικό αναλυτή Ντάνιελ Έλσμπεργκ να διοχετεύσει χιλιάδες έγγραφα-τα οποία αποκάλυπταν την αλήθεια-  στις εφημερίδες New York Times και  Washington Post . Το αποκαλούμενο σκάνδαλο  “Pentagon Papers” έσκασε όταν ήταν στα ηνία η  κυβέρνηση Νίξον, η οποία με διάφορες δικαστικές αποφάσεις και με υπόγειους τρόπους κατάφερε  να περιορίσει τον κοινωνικό αντίκτυπό του, αλλά το σκάνδαλο Watergate, το οποίο αμέσως ακολούθησε, σαν σίφουνας την έριξε.

Ενώ το 1976 ο Άλαν Πακούλα  σκηνοθέτησε το καλύτερο μέχρι τώρα δημοσιογραφικό θρίλερ όλων των εποχών  το “Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου”… για το Watergate, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ στο “The Post” ανασύρει την υπόθεση Pentagon. Δεν επιθυμεί να συναγωνιστεί την ταινία του συμπατριώτη του, αντιθέτως σε κάποιες στιγμές,  μας την θυμίζει.

Ο Σπίλμπεργκ στις περισσότερες ταινίες του  συνήθως ακολουθεί συμβατική αφηγηματική φόρμα( η τελευταία λιγότερο συμβατική ταινία του ήταν το Μόναχο το 2005), έτσι και στο  ”The Post” δεν ξεφεύγει από την πεπατημένη. Δίνει έμφαση στις λεπτομέρειες της υπόθεσης, εξού  και οι λεπτομερέστατοι και εξονυχιστικοί  διάλογοι. Θεωρείται έργο μυστηρίου, εντούτοις ο φόβος των δημοσιογράφων απέναντι στην πανίσχυρη εξουσία, η ψυχολογική ένταση που πρέπει να διακατέχει τα δύο κεντρικά πρόσωπα,τον αρχισυντάκτη και τηςν εκδότρια, απουσιάζουν, διόλου τυχαία.

Ο Σπίλμπεργκ ως γνωστόν διακατέχεται από την Αριστοτελική ηθική, έτσι κι εδώ προτάσσει τις αξίες της αρετής και της δικαιοσύνης, ίσως να είναι και ο λόγος που  κυριαρχεί στο έργο η   αισιοδοξία, μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα τελείως νοσηρή.   Χειρίζεται σοφά την κάμερα, η οποία δεν μένει στατική αλλά κινείται από χώρο σε χώρο και από πρόσωπο σε πρόσωπο, όπως γοργά τρέχουν και τα γεγονότα. Θεωρούμε ατόπημά του, να παρουσιάσει τον αρχισυντάκτη της Washington Post Μπεν Μπράντλι( Τομ Χανκς) από τη μια σαν έναν ιδεολόγο δημοσιογράφο και παράλληλα  εμφανισιακά ατσαλάκωτο και κάπως τεμπέλη. Η ενασχόληση του με την αποκάλυψη της αλήθειας, γίνεται πάντα σε χώρους εκτός γραφείου, μπροστά σε πιάτα με μακαρονάδες, σε πάρτι και σε μπαρ. Έτσι αδικείται ο Μπεν Μπράντλι ο οποίος σε όλη του την καριέρα ήταν δουλευταράς, όπως και ο ηθοποιός που τον υποδύθηκε, ο  Τομ Χανκς, για χρόνια σταθερός συνεργάτης  του Σπίλμπεργκ, δείχνοντας και σε αυτό το έργο να επιθυμεί  να έχει άλλη μία δυνατή παρουσία. Αντίθετα, ήταν πιο εύστοχος ο ρόλος που δόθηκε στην Μέριλ Στριπ( ως η εκδότρια Κάθριν Γκράχαμ),κρύβοντας  ένα μυστικό,  αμφιταλαντευόμενη επί μακρόν, στο εάν θα δώσει το πράσινο φως για τη δημοσιοποίηση του σκανδάλου.

“Περσινά ξινά σταφύλια” μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι η   ιστορία αυτού του έργου. Θα συμφωνήσουμε. Αλλά σε μια εποχή όπου ελάχιστοι  εμπιστεύονται τους δημοσιογράφους, θεωρώντας τους υποχείρια των πολιτικών και οικονομικών παραγόντων, ο Σπίλμπεργκ μας υπενθυμίζει με γενναιότητα   το πως ορίζεται το δημοσιογραφικό λειτούργημα.

“The Post: Απαγορευμένα Μυστικά” από την Πέμπτη 11/1 στους κινηματογράφους

The post The Post: Απαγορευμένα Μυστικά appeared first on screeneye.gr.

Ιστορικό βιογραφικό δράμα, 141, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος:  Bridge of Spies

Του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Με τους Τομ Χανκς, Μαρκ Ράιλανς, Έιμι Ράιαν, Άλαν Άλντα, Σεμπάστιαν Κοχ

Γράφει η  Ελίνα Τραιφόρου

Η πολυαναμενόμενη «Γέφυρα των Κατασκόπων» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, επικεντρώνεται στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και σε μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα.

Η πλοκή ακολουθεί τον Αμερικανό  Τζέιμς Μπ. Ντόνοβαν(Τομ Χανκς), έναν δικηγόρο που καλείται να υπερασπίσει στο δικαστήριο τον  Σοβιετικό κατάσκοπο Ρούντολφ Έιμπελ,. Μέσα από διάφορα γεγονότα, ο πρωταγωνιστής θα εμπλακεί με την CIA, για να λειτουργήσει ως μεσάζοντας στην ανταλλαγή του Σοβιετικού Έιμπελ, με τον πιλότο-κατάσκοπο της αμερικανικής αεροπορίας ονόματι Πάουερς, τον οποίο έχουν συλλάβει οι Σοβιετικοί. Στο μεταξύ, στο Βερολίνο χτίζεται το τοίχος και οι Ανατολικογερμανοί, έχουν συλλάβει κι αυτοί Αμερικάνο πολίτη -φοιτητή εν προκειμένω-, τον Πράιορ, που έκανε διατριβή στο πανεπιστήμιο . Ο δικηγόρος Ντόνοβαν, θα προσπαθήσει να ανταλλάξει όχι μόνο τον ένα συμπατριώτη του φυλακισμένο, αλλά και τους δύο, σε μια επιχείρηση με μεγάλο ρίσκο. 

Εστιάζοντας στα θετικά χαρακτηριστικά, στο έργο γίνεται κριτική για τη διαφθορά που έχει κατακλύσει και καταλύσει τη δικαιοσύνη της Αμερικής, την περίοδο εκείνη, θέτοντας ζητήματα για το κατά πόσο ένας ξένος ,αν είναι εν δυνάμει εχθρός, πρέπει να τυγχάνει ίσης μεταχείρισης βάσει των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του συντάγματος της χώρας. Ο Σπίλμπεργκ, δεν φοβάται να στηλιτεύσει μεθόδους και πρακτικές, ακόμα και για την πυρηνική τρομολαγνεία των μέσων, μέσα σε μια και μόνο σκηνή, όταν ο γιος του Ντόνοβαν γεμίζει την μπανιέρα με νερό, σαν ένα παιδί ετοιμοπόλεμο, καταδεικνύοντας τον παραλογισμό στην πιθανότητα μιας επικείμενης καταστροφής. Ο Τομ Χανκς στο ρόλο του Ντόνοβαν, είναι η φωνή της λογικής, μιας λογικής που αρχικά δέχεται απειλές ,μαζί με την οικογένειά του, όταν ο γύρω κόσμος  τον κοιτάζει με επικριτικό μάτι.

Από την άλλη, υπάρχει μια αποστασιοποίηση στη μάχη «καλής» Αμερικής και «κακής»Σοβιετικής Ένωσης. Και από τις δύο μεριές ο φόβος, οι υποψίες που κατατρέχουν την συνεχή κατασκοπία, στη μάχη για το ποιος θα έχει τον έλεγχο της ψυχροπολεμικής εποχής, διαφαίνονται μέσα από τα μάτια του Ντόνοβαν. Ο Σοβιετικός Έιμπελ μόνο τέρας δεν είναι,περισσότερο ένας άντρας που κάνει το καθήκον του, πιστός στην πατρίδα του, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, που εάν είχε γεννηθεί στην Αμερική, θα αντιμετωπιζόταν ως ήρωας. Ο Αμερικανός πιλότος Πάουερς από την άλλη, είναι ταγμένος στο να υλοποιήσει την  αποστολή του, ακόμαι κι ως όμηρος, και οι ανώτεροι του όμως είναι διατεθειμένοι ακόμα και  να χάθουν ζωές, προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτά τα μυστικά τους, στην αντίπαλη όχθη.

Ίσως η «Γέφυρα των Κατασκόπων» , δεν είναι απλά ένας τόπος ανταλλαγής κρατουμένων κατασκόπων. Ίσως η γέφυρα, να είναι μεταφορικά κι ο ίδιος ο ήρωας μας, ο Ντόνοβαν, δηλαδή το ενδιάμεσο σημείο επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Και η ίδια η ταινία, ακολουθεί την ιδέα της γεφύρωσης των διαφορών και της εξάλειψης των φοβικών στερεοτύπων, αποφεύγοντας τον μανιχαϊσμό. Να σημειωθεί, οτι το «bridge» παραπέμπει και σε είδος χαρτοπαίγνιου. Ο Σπίλμπεργκ -μάλλον όχι τυχαία-, συνδέει έτσι τους διακανονισμούς μεταξύ των χωρών, με όρους«αγοράς» και «δυναμικότητας ομάδων», που εμπεριέχονται στο μπριτζ. Δεν μπορεί όμως ο Σπίλμπεργκ να ξεφύγει από την κλασσική δομή του ήρωα. Ενός ήρωα, που πρέπει να ξεπεράσει εμπόδια για να έρθει τελικά η λύτρωση, διαμέσου Χολιγουντιανών προτύπων, δηλαδή γλυκανάλατη μουσική, αλλά και με την happy end επιστροφή του, ως νικητής στα πάτρια εδάφη, ήρωας στην κυριολεξία που έχει νικήσει, πετυχαίνοντας τον σκοπό του.

Αν ο διάσημος και μάστορας Σπίλμπεργκ, μπορούσε να αποδεσμευτεί από αυτό το εύπεπτο κλισέ, κάνοντας τον ήρωά του πιο γκρίζο, ίσως θα είχε πετύχει ένα πιο πρωτοποριακό αποτέλεσμα, σε Οσκαρικά δεδομένα, αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη ύπαρξη στο σύνολό της, ως τρωτή. Ενώ τώρα, ο Ντόνοβαν, φαίνεται πως εκπροσωπεί το καλό του κόσμου, είτε με διδακτικούς διαλόγους, είτε με ένα σωτήριο ρίσκο που όπως αναμένεται, φέρει αίσιο τέλος. Εξάλλου κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε κι οι ατομικές μας γέφυρες, που κάποια στιγμή ραγίζουν. Αυτό που είναι αναγκαίο, σε όλες τις εποχές, είναι, αν όχι η πρόληψη του ραγίσματος, τουλάχιστον η επιδιόρθωση στο γεφύρωμα του χάσματος, των κοινωνιών και των ανθρώπων κατ’επέκταση.

“Η Γέφυρα των Κατασκόπων” από 26/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Γέφυρα των Κατασκόπων appeared first on screeneye.gr.

Η επιστροφή του Στίβεν Σπίλμπεργκ στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας ανακοινώθηκε χθες αφού θα μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μπεστ σέλερ βιβλίο “Ready Player One” του Έρνεστ Κλάιν. Η ταινία αυτή θα είναι επίσης και μια επιστροφή του σκηνοθέτη στην Warner Bros. με την οποία τελευταία φορά συνεργάστηκαν το 2001 για την ταινία “  A.I. Artificial Intelligence”.

Το πολυσυζητημένο βιβλίο του Κλάιν εκδόθηκε το 2011 και η μεταφορά του είχε κινήσει το ενδιαφέρον πολλών σκηνοθετών, μεταξύ άλλων και των Ρόμπερτ Ζεμέκις και Κρίστοφερ Νόλαν.

Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στο όχι και πολύ μακρινό 2044 όπου που η πρόοδος της τεχνολογίας, του ίντερνετ και των παιχνιδιών έχουν αλλάξει τον τρόπο ζωής. Ο κόσμος μπορεί να δραπετεύει στην εικονική πραγματικότητα την οποία πολλοί προτιμούν από τον πραγματικό κόσμο. Εκεί ένας προγραμματιστής αποφασίζει να δώσει όλη του την εταιρία σε όποιον παίκτη καταφέρει να λύσει όλους τους γρίφους που έχει κρύψει σε έναν από τους πολλούς εικονικούς κόσμους και να ανακτήσει τον τυχερό λαχνό. Ο Γουέιντ Γουάτς είναι και αυτός ένας από τους εκατομμύρια παίκτες του OASIS που θα δοκιμάσει να βρει τον λαχνό που θα του εξασφάλιζε μια ζωή με ισχύ και χρήματα.

Τα στοιχεία που έχουν κινήσει το ενδιαφέρον για τον τρόπο που θα παρουσιαστούν στην ταινία είναι η τεχνολογία και τα δικαιώματα. Όλη σχεδόν η ταινία θα διαδραματίζεται σε μια εικονική πραγματικότητα, που σημαίνει πως το στούντιο θα πρέπει να χρησιμοποιήσει νέα τεχνολογία για να έχει τα αποτελέσματα που χρειάζονται, πράγμα που στο παρελθόν  έχουν επιτυχημένα καταφέρει με άλλες εξίσου απαιτητικές ταινίες (Matrix, Inception). To κομμάτι των δικαιωμάτων είναι λίγο πιο περίπλοκο καθώς  οι γρίφοι έχουν όλοι αναφορά σε στοιχεία της ποπ κουλτούρας της δεκαετίας του ’80, μεταξύ άλλων και των ταινιών του Σπίλμπεργκ. Σε αντίστοιχο θέμα που παρουσιάστηκε για την ταινία Lego Movie οι κάτοχοι των δικαιωμάτων ήταν συνεργάσιμοι και το ίδιο ελπίζουν οι άνθρωποι της Warner ότι θα γίνει και αυτή τη φορά.

Την προσαρμογή σεναρίου κάνει ο Ζακ Πεν (X-Men: The Last Stand, The Avengers), ο οποίος πρόσφατα είχε συμμετάσχει στην παραγωγή του ντοκιμαντέρ «Atari: Game Over» για την εταιρία που δημιούργησε μια από τις πιο εικονικές παιχνιδομηχανές των ’80ς.

Ο Σπίλμπεργκ ολοκληρώνει αυτό το καιρό την ταινία “Bridge of Spies(Γέφυρα Κατασκόπων)” και τα γυρίσματα του “Ready Player One” αναμένεται να αρχίσουν μετά την ολοκλήρωση της επόμενης ταινίας τού, “B.F.G(Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας).

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη με τον τίτλο “Αν είσαι έτοιμος, πάτα enter”.

Επιμέλεια: Ελισάβετ Παπανικολάου

The post Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ θα μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη το μπεστ σέλερ “Ready Player One“ appeared first on screeneye.gr.

Το μέχρι πρότινος ανώνυμο ψυχροπολεμικό θρίλερ του Στίβεν Σπίλμπεργκ θα λέγεται τελικά “Bridge of Spies(Γέφυρα Κατασκόπων)” και αναμένεται στις αίθουσες το φθινόπωρο. Ο τίτλος αναφέρεται στην γέφυρα Γκλίνικε την οποία έλεγαν και «γέφυρα κατασκόπων» καθώς είχε γίνει τόπος ανταλλαγής κρατουμένων μεταξύ των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Η ταινία είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία του δικηγόρου της C.I.A. Τζέιμς Ντόνοβαν τον οποίο θα ενσαρκώσει ο Τομ Χανκς. Το 1960 ο Ντόνοβαν βρέθηκε πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα προκειμένου να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση του Αμερικανού πιλότου Φράνσις Γκάρυ Πάουερς του οποίου το κατασκοπευτικό αεροπλάνο U-2 καταρρίφθηκε από τις σοβιετικές δυνάμεις.

Το σενάριο έχουν προσαρμόσει οι αδελφοί Κοέν, ενώ σήμερα ανακοινώθηκε πως ο τακτικός συνεργάτης του Σπίλμπεργκ και συνθέτης των περισσότερων σάουντρακ των ταινιών του, Τζον Γουίλιαμς, δεν θα συνθέσει την μουσική γι’αυτήν την ταινία λόγω προβλημάτων υγείας, τη θέση του όμως θα πάρει ο  12 φορές υποψήφιος για Όσκαρ, Τόμας Νιούμαν.

Ο Γουίλιαμς πάντως φέρεται πως θα συνθέσει τη μουσική για την επόμενη ταινία του Σπίλμπεργκ “B.F.G(Μεγάλος Φιλικός Γίγαντας)”της οποίας τα γυρίσματα ξεκινάνε αμέσως μόλις ολοκληρωθεί το “Bridge of Spies” και αναμένεται στις αίθουσες τον Ιούλιο του 2016.

The post ‘Bridge Of Spies’ θα λέγεται η επόμενη ταινία του Σπίλμπεργκ με τον Τομ Χανκς appeared first on screeneye.gr.

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ βρέθηκε στην Πολωνία για να γυρίσει μέρη από το επερχόμενο  θρίλερ κατασκοπείας που ετοιμάζει,  με τίτλο «Cold War(St James Place)».

Η πόλη του Wroclaw της κάτω Σιλεσίας μεταμορφώθηκε σε Βερολίνο της δεκαετίας του ’60 με τον Τομ Χανκς σε πρωταγωνιστικό ρόλο, συνεχίζοντας έτσι την μακροχρόνια συνεργασία μεταξύ τους. Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και ο Χανκς υποδύεται τον Τζέιμς Ντόνοβαν, έναν δικηγόρο από τη Νέα Υόρκη, στον οποίο ανατέθηκε να αναλάβει τη διαπραγμάτευση για την αποφυλάκιση ενός αμερικανού πιλότου που χτυπήθηκε από κατασκοπικό αεροπλάνο στη Σοβιετική Ένωση του ’60. το επεισόδιο αυτό προέτρεψε την ανταλλαγή κατασκόπων μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ένωσης στον Ψυχρό Πόλεμο.

Οι αδερφοί Κοέν μάλιστα έχουν συνεργαστεί στο σενάριο της ταινίας και τα γυρίσματα ξεκίνησαν ήδη στη Νέα Υόρκη στις 8 Σεπτεμβρίου. Η ταινία θα βγει στις Αμερικάνικες αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου 2015

The post “Cold War”Κατασκοπικό θρίλερ με τη σφραγίδα του Στίβεν Σπίλμπεργκ και του Τομ Χανκς . Πρώτη φωτογραφία appeared first on screeneye.gr.