Ιστορικό Δράμα, 138′, Γερμανία/Τουρκία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος:The Cut

Γλώσσα: Αγγλικά/ Αραβικά/ Τουρκικά

Του Φατίχ Ακίν

Με τους  Ταχάρ Ραχίμ, Σιμόν Αμπκαριάν, Μακράμ Κουρί, Χιντί Ζαχρά, Κεβόρκ Μαλικιάν

Με το έργο αυτό ολοκληρώνεται η κινηματογραφική  τριλογία του βραβευμένου Φατίχ Ακίν, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στη  ” Μαχαιριά” ο ίδιος ο σκηνοθέτης, το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, όπου μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα,  ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος, είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων, πίσω από τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη και η εξαιρετική αισθητική αποτύπωση των συμβάντων, καθιστούν το έργο ως ένα από τα πιο καθηλωτικά φιλμ της χρονιάς.

“Η Μαχαιριά” από 5/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Μαχαιριά appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ελίνα Τραιφόρου

Ο  Τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν μίλησε στο ινστιτούτο Γκαίτε ,σε συνέντευξη τύπου εφ’ολης της ύλης. Σας παραθέτουμε ενδεικτικά κάποια σημεία-θεματικές:

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δε γνωρίζω πολλά για το τι συμβαίνει με το θέμα της κρίσης στην Ελλάδα. Η εικόνα που προβάλουν τα μέσα είναι μονοσήμαντη, λείπουν κομμάτια. Το ίδιο ισχύει και για το πρόβλημα Ρωσίας- Ουκρανίας. Σχηματίζεται μια μονόπλευρη εικόνα από τη σκοπιά της κάθε χώρας.
Είμαι ειρηνιστής αλλά ούτε η αντίσταση καθιστικής διαμαρτυρίας λύνει τελικά τα προβλήματα.
Η δημοκρατία δεν έρχεται με το ταχυδρομείο, πρέπει να την υπερασπιστείς.
Όσο για την Ευρώπη τίποτα δεν είναι τέλειο. Δεν ασπάζομαι κανέναν –ισμό. Η δημοκρατία έχει πολλές εκφάνσεις και η άνοδος του ρατσισμού προέρχεται μέσα από εκλεγμένα κόμματα, όπως συνέβη και με την άνοδο του Χίτλερ. Δεν θέλω να αποκοπεί η Ελλάδα από την Ευρώπη. Δεν είναι λύση ούτε ο ατομισμός ούτε ο απόλυτος σοσιαλισμός. Αυτό που ξέρω είναι ότι μαζί με κάποιον γίνεσαι ισχυρότερος και ότι το γκρι έχει πολλές αποχρώσεις. Ο γάμος και το σεξ χρειάζονται συμβιβασμούς. Το ίδιο ισχύει και για τις γεωπολιτικές στρατηγικές.

ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Θαυμάζω τον Γκιλμάζ Γκιουνέι αλλά ίσως ο κινηματογράφος του να ήταν ακόμα καλύτερος αν είχε ξεπεράσει πολιτικά στεγανά που ο ίδιος έβαλε στον εαυτό του. Η τέχνη πρέπει να αποφεύγει τους δογματισμούς και να ορθώνει μια εναλλακτική φιλοσοφική πέρα από το δίπολο θέση-αντίθεση.
Έχω δει το «Αμέρικα-Αμέρικα» πάνω από 50 φορές και κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούριο. Θεωρώ τον εαυτό μου πνευματικό παιδί του Μάρτιν Σκορσέζε, όχι μόνο γιατί ταυτίζομαι με τις ταινίες του αλλά και με τον ίδιο. Ο Σκορσέζε αντιστοίχως θεωρεί τον εαυτό του πνευματικό παιδί του Ιλία Καζάν. Άρα ο Καζάν είναι ο παππούς μου.

ΓΙΑ ΤΟ «ΤΗΕ CUT» ( «Η ΜΑΧΑΙΡΙΑ») 5/3 στους ελληνικούς κινηματογράφους

Πριν πολλά χρόνια είχα σκεφτεί με τον Αδάμ Μπουσδούκο να γράψουμε ένα σενάριο με έλληνες πειρατές, μετά το γυρίσαμε στο γουέστερν, κάτι που να αφορά τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας αλλά οι σχέσεις των δυο κρατών έχουν διευθετηθεί και συν τοις άλλοις το μπάτζετ έβγαινε πολύ μεγάλο οπότε στην πορεία κατέληξα να γράψω για την γενοκτονία των Αρμενίων που ακόμα είναι θέμα-ταμπού. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων προσπαθήσαμε να το κρατήσουμε κρυφό γιατί υπήρχε η πιθανότητα να διακόψει η Τουρκική κυβέρνηση το πρότζεκτ αν μάθαινε πως σχετίζεται με τη συγκεκριμένη θεματολογία. Έτσι καμουφλάραμε την ταινία λέγοντας πως γυρίζουμε μια ταινία για το μποξ, τύπου Τζέιμς Μποντ.

Η Κριτική μας για το ” The Cut” από το Φεστιβάλ Βενετίας

ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΟΠΤΙΚΗΣ

Εκτιμώ τους σκηνοθέτες που δημιουργούν ένα δικό τους ύφος αλλά στην δική μου περίπτωση θέλω να πειραματίζομαι κάθε φορά και να αλλάζω στυλ. Κάθε ταινία προσφέρει μια κοσμοθεώρηση και ίσως η δική μου κοσμοθεώρηση να είναι μειοψηφική. Πάντα έπαιρνα το μέρος της μειοψηφίας. Στη Γερμανία θα υποστηρίξω τους Έλληνες μετανάστες, στην Ελλάδα τους Πακιστανούς. Από την άλλη έχω έρθει σε επαφή με άτομα διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων. Ο πατέρας μου ήταν στους γκρίζους λύκους. Και μπορεί οι διανοούμενοι να δουν την τελευταία μου ταινία ως «χαμηλών προδιαγραφών» αλλά το ζητούμενο είναι να καταφέρει να αγγίξει το κοινό και να αλλάξει τη συνείδηση κάποιων ανθρώπων προς το καλύτερο, να αναρωτηθεί π.χ. κάποιος εθνικιστής για τη δική του αντίληψη.
Προσπαθώ να κάνω ταινίες με ειλικρίνεια. Μια ταινία για την οποία δεν θα ντρέπομαι. Φυσικά πάντα υπάρχουν λάθη αλλά κάποιες φορές η κριτική βασίζεται και στην άγνοια. Στο «The Cut» ένας Γερμανός γελούσε εκεί που ένας Αρμένιος έκλαιγε. Εγώ κρατάω την συγκίνηση του Αρμενίου. Όσο για το γέλιο, μπορεί να κρύβει και άγνοια.
Και να έχεις στο νου σου πως «όταν γυρίζεις μια ταινία πρέπει να μην φοβάσαι την αποτυχία» όπως έχει πει και ο Τζον Κασσαβέτης.

The post Ο Φατίχ Ακίν στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας. Αφορμή το τελευταίο του φιλμ ” The Cut” appeared first on screeneye.gr.

Το έργο  κλείνει μια κινηματογραφική  τριλογία, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στο ” The Cut” ο ίδιος ο σκηνοθέτης το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, που μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα πρόσφατα ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack-που είναι από τα καλύτερα της διοργάνωσης- παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος(που να βρει πρόθυμο ηθοποιό για τέτοιο ρόλο), είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων πίσω, με τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη, κάνουν το έργο αυτό πιο επίκαιρο από ποτέ

The post ” The Cut” του Φατίχ Ακίν appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση -Κριτική από Φ. Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Διαγωνιστικό

” The Cut”

Έτοιμος να προσθέσει ακόμα ένα βραβείο στην πλούσια συλλογή του βρίσκεται ο Γερμανός σκηνοθέτης -αλλά τούρκικης καταγωγής -Φατίχ Ακίν, μετά το πέρας της δημοσιογραφικής προβολής (της δίωρης και βάλε ταινίας του), που κέρδισε δικαιολογημένα το θερμό χειροκρότημα.

Το έργο  κλείνει μια κινηματογραφική  τριλογία, που ξεκίνησε το 2004 για τον έρωτα,  (Μαζί, Ποτέ) συνέχισε το 2007  για το θάνατο (Η άκρη του Ουρανού) και τώρα στο ” The Cut” ο ίδιος ο σκηνοθέτης το χαρακτηρίζει έργο του διαβόλου.

Όπως κι αν το χαρακτηρίσει κανείς, η ουσία είναι ότι ξύνει πληγές, όχι τις δικές μας, αλλά των γειτόνων μας, που μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν αναγνωρίσει επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων. Μάλιστα πρόσφατα ο Φατίχ Ακίν δέχθηκε απειλές κατά της ζωής του, από την τουρκική ακροδεξιά.

Η ταινία ανοίγει με  χάρτη γεωγραφίας, που μας προσδιορίζει τον χώρο(το Μαρτίν της Νοτιοανατολικής Τουρκίας) και μια χρονολογία(1915).Ένας νεαρός Αρμένιος σιδηρουργός ο Ναζαρέτ, χωρίζεται βίαια από τη γυναίκα και τις δίδυμες του κόρες, από μια ομάδα ακραίων Οθωμανών στρατιωτών και μαζί με άλλους Αρμένιους  οδηγείται στην έρημο για να θανατωθεί. Στη διαδρομή βλέπουμε βιασμούς γυναικών, φρικτές δολοφονίες, χωριά να καταστρέφονται, η γενοκτονία σε όλο της, το εμετικό μεγαλείο.Η ώρα έφτασε. Αποκεφαλισμός. Οι Οθωμανοί δεν θα διαπράξουν αυτό το έγκλημα αλλά θα αναγκάσουν έναν Αρμένιο, να αποτελειώσει τον Ναζαρέτ. Αυτός διστάζει ,μα θα κάνει με το μαχαίρι τη κίνηση. Ο στρατός αποχωρεί, πιστεύοντας ότι είναι όλοι νεκροί. Ο ήρωας μας αντίθετα είναι ζωντανός αλλά μουγκός. Θα διασχίσει την έρημο, ψάχνοντας τους δικούς του. Θα μάθει αργότερα ότι η γυναίκα του πέθανε, όμως οι κόρες τους έχουν διασωθεί. Τότε ο Φατίχ Ακίν αλλάζει το σκηνικό και ακολουθεί τον απελπισμένο πατέρα στη μακροχρόνια οδύσσεια του, μέχρι να βρει κάποιο στοιχειό για την τύχη των παιδιών του. Θα φτάσει μέχρι την Αβάνα, ακόμα και στο Μισισιπή.

Σκεφτείτε, ότι είναι ο πρώτος  τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτης που δεν υπονοεί απλά την γενοκτονία των Αρμενίων, την δείχνει ξεκάθαρα.

Θέλοντας βέβαια να αποφύγει τις ακραίες αντιδράσεις εντός Τουρκίας, καμουφλάρει το πολιτικοιστορικό γεγονός και δίνει από τα μισά του έργου κι έπειτα,  όλο του το κινηματογραφικό βάρος , σε αυτό που θα ονομάζαμε “κοινωνικό σινεμά”…ένας πατέρας που ψάχνει τα παιδιά του.

Την αισθανθήκαμε τη ροπή προς το μελό σε κάποιες στιγμές, ιδίως όταν ο Ναζαρέτ πληροφορείται διάφορα περιστατικά και ατυχίες της ζωής των κοριτσιών, αλλά πάντα  βρίσκεται στο σωστό σημείο , την λάθος ώρα.

Μία και μοναδική είναι η  χαριτωμένη στιγμή που σπάει για λίγα δευτερόλεπτα το σκληρό δράμα, όταν ο άφωνος ήρωας  θα “συναντήσει “το βωβό σινεμά του Τσάρλι Τσάπλιν.  Ο Ακίν συνδέει δυο χώρες φαινομενικά διαφορετικές. Κούβα και Αμερική. Την Αμερική δε,  τη κτυπάει με το γάντι.

Το Soundtrack-που είναι από τα καλύτερα της διοργάνωσης- παίζει καθοριστικό παράγοντα στον τρόπο με τον οποίο οι θεατές διατηρούνται σε εγρήγορση. Ο πρωταγωνιστής δεν είναι Τούρκος(που να βρει πρόθυμο ηθοποιό για τέτοιο ρόλο), είναι ο Γαλλοαλγερινός Ταχάρ Ραχίμ, γνωστός από την ταινία ” Προφήτης” και “Παρελθόν” και είναι κάτι περισσότερο από εξαιρετικός.

Οι έντονοι συσχετισμοί  και συνειρμοί μιας ιστορίας 110 χρόνων πίσω, με τα δραματικά γεγονότα που συμβαίνουν -τις ανήσυχες μέρες που διανύουμε-σε Ιράκ, Συρία και Παλαιστίνη, είναι απίθανο να αφήσουν το ” The Cut” χωρίς κάποια διάκριση ,εδώ στο Λίντο της Βενετίας. Άλλωστε είναι από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε μέχρι τώρα.

The post Το ” The Cut” του Φατίχ Ακίν…ξύνει πληγές. Στο προσκήνιο η γενοκτονία των Αρμενίων appeared first on screeneye.gr.

Ο Γερμανός (τουρκικής καταγωγής) σκηνοθέτης Φατίχ Ακίν κάνει πράξει το όραμα του, γυρίζοντας το τελευταίο μέρος μιας δικιάς του κινηματογραφικής  τριλογίας που ξεκίνησε το 2004 με την ταινία   «Μαζί, Ποτέ»….για τον έρωτα, συνέχισε το 2007 με το έργο «Η άκρη του Ουρανού» ….για τον θάνατο, ενώ σε λίγες μέρες στο Φεστιβάλ Βενετίας, θα προβληθεί το « The Cut» που έχει να κάνει με το φιλοσοφικό ζήτημα του καλού και του  κακού, όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει είναι μια ταινία για τον διάβολο που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του. Ένα ιστορικό έπος που μας πάει 100 χρόνια πίσω, με μια σύγχρονη όμως ματιά. Πως γίνεται αυτό; Το τρέιλερ κάπως διαφωτίζει

The post Έρωτας, θάνατος και διάβολος η κινηματογραφική τριλογία του Φατίχ Ακίν που ολοκληρώνεται με το « The Cut». Επίσημο τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.