Στις τελικές διαπραγματεύσεις βρίσκονται οι συζητήσεις προκειμένου να πρωταγωνιστήσει ο Σάμιουελ Τζάκσον στην επόμενη ταινία του Τιμ Μπάρτον με τίτλο “Miss Peregrine’s Home For Peculiar Children”. Μέχρι στιγμής έχει γίνει γνωστό πως τον ρόλο της Miss Peregrine θα έχει η Γαλλίδα ηθοποιός Εύα Γκριν και ένα από τα παιδιά θα είναι ο νεαρός και πολύ ταλαντούχος Άσα Μπάτερφιλντ. Ο ρόλος που προορίζεται για τον Τζάκσον λέγεται Barron αλλά δεν έχει γνωστοποιηθεί τι ακριβώς θα κάνει και αν είναι καλός ή κακός.

Η ταινία είναι βασισμένη στο πρώτο βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα Ράνσομ Ριγγκς που εκδόθηκε το 2011. Η ταινία αναμένεται στις αίθουσες τον Μάρτιο του 2016.

The post Ο Samuel L. Jackson θα πρωταγωνιστήσει στην νέα ταινία του Tim Burton appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία, Δράμα, 105′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Big Eyes

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Τιμ Μπάρτον

Με τους Κριστόφ Γουόλτς, Έιμι Άνταμς,Τζέισον Σβάρτσμαν, Ντάνι Χιούστον, Τέρενς Σταμπ και Κρίστεν Ρίτερ

Η νέα ταινία του Τιμ Μπάρτον είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν. Οι πίνακες της Κιν έγιναν πολύ γνωστοί κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του’50 και του ’60 για τα χαρακτηριστικά μεγάλα μάτια τους, όμως όλοι νόμιζαν πως ήταν πίνακες που ζωγράφιζε ο άντρας της, Γουόλτερ.

Μεγάλα μάτια συναντούμε παντού στο έργο του Τιμ Μπάρτον («Frankenweenie», «Ο Εφιάλτης των Χριστουγέννων», «Η Νεκρή Νύφη», «Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ», και σε άλλα). Με ή χωρίς μαύρους κύκλους, άλλοτε τεράστια άλλοτε πιο μικρά, στρογγυλά και διεισδυτικά, προεξέχοντα από το υπόλοιπο πρόσωπο, έρχονται να σημάνουν κάτι απόκοσμο, μυστήριο και αινιγματικό. Θύρες του άγνωστου ή καθρέπτες της ψυχής, εκπέμπουν μία θλίψη και μια μελαγχολία για τα ανθρώπινα, αντανακλώντας έναν κόσμο σκοτεινό.

Σε αυτό το στοιχείο-φετίχ του έργου του, τα μεγάλα μάτια, τώρα ο Μπάρτον αποδίδει φόρο τιμής, φτιάχνοντας μια ταινία αφιερωμένη σε αυτά. Η αληθινή ιστορία της ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν, της οποίας οι πίνακες με τις παιδικές φιγούρες και τα τεράστια μάτια θεωρήθηκαν ως τα πρώτα έργα «της τέχνης της μάζας» (Mass art),  υπήρξε η βάση και η αφορμή, θα λέγαμε, για να εκθειάσει ο καλλιτέχνης και να εξυψώσει ακόμη περισσότερο ένα βασικό συστατικό του φαντασιακού του. Εξάλλου, ο ίδιος είναι συλλέκτης των έργων της, έχοντας εμπνευστεί από αυτά για τις δημιουργίες του.

Είκοσι χρόνια μετά το «Ed Wood», επιστρέφει στο είδος biopic, στη βιογραφία, και μας εξιστορεί με λεπτομέρειες τις σχέσεις του ζευγαριού Κιν, από την αρχή μέχρι την τελευταία τους αναμέτρηση στο δικαστήριο. Οι διαφωνίες όπως και οι διαδοχικές ρήξεις μεταξύ της Μάργκαρετ και του συζύγου της Γουόλτερ Κιν, ο οποίος ιδιοποιήθηκε τα έργα της εκφοβίζοντάς την, εκτίθενται στην ταινία με μια αφήγηση γραμμική, χωρίς πολλές μεταπτώσεις και μια φροντισμένη φωτογραφία καρτ-ποστάλ, κάποιες φορές θα λέγαμε, της δεκαετίας του ’50.  Τα κοστούμια και το ντεκόρ συνθέτουν σχολαστικά το περιβάλλον εκείνης της εποχής, ένα περιβάλλον που φέρει την κομψή σοφιστικέ ματιά του δημιουργού του.

Το ύφος κινηματογράφησης όπως και η αισθητική αυτού του φιλμ, ωστόσο, δεν έχει καμία σχέση με την μπαρόκ παράξενη ατμόσφαιρα άλλων δημιουργιών του σκηνοθέτη ή με το υπέρμετρα φαντασιακό μπαρτονικό σύμπαν για το οποίο έχει ξεχωρίσει. Όμορφες ζωηρόχρωμες εικόνες παρατίθενται με έναν τρόπο απλό, ευθύ, άμεσα προσλήψιμο από ένα ευρύ κοινό, μπαίνοντας αυτόματα στην κατηγορία ταινιών «γυαλιστερών και φανταιζί», θυμίζοντας αυτές που προτείνονται συχνά για Όσκαρ. Η απλότητα του φιλμικού κειμένου βρίσκεται σε μία αναλογία με τα έργα της «τέχνης της μάζας», των οποίων οι επιλογές κατασκευής και δόμησης γίνονται με το κριτήριο της μεγαλύτερης δυνατής προσβασιμότητας, απαλλάσσοντας τον παραλήπτη από οποιαδήποτε προσπάθεια σύλληψης του έργου.

Η ταινία «Μεγάλα Μάτια» θα πληροφορήσει αρχικά τους θεατές επάνω στα «hip»  έργα και την τέχνη αυτής της ζωγράφου, προσθέτοντας ένα ακόμη πετραδάκι στην αισθητική και καλλιτεχνική τους καλλιέργεια. Πέρα από τη –μπανάλ θα έλεγα- ιστορία, ο θεατής θα έχει την ευκαιρία να «θαυμάσει» ή να παρατηρήσει απλώς τα διάφορα πορτραίτα, τα οποία παρατίθενται μέσα στο φιλμ, όπως σε μια έκθεση, της οποίας το θέμα είναι ένα αλλά δίνεται σε διάφορες versions.

Τα νεαρά πρόσωπα με τα θλιμμένα μάτια, συχνά εισβάλλουν στην αφήγηση αντανακλώντας τα συναισθήματα των προσώπων της, κάνοντας ένα σιωπηρό σχολιασμό ή και αντανακλώντας το βλέμμα αυτού που κοιτάζει, τοποθετημένα ακριβώς δίπλα του. Προεκτείνοντας, θα λέγαμε, ότι, εγγεγραμμένα καθώς είναι μέσα στο φιλμικό κείμενο, αναπαριστούν το δικό μας βλέμμα, το βλέμμα του «θεατή» (ή μάλλον του σινεφίλ) που, μαγεμένος από τις κινούμενες εικόνες, θέλει όλες να τις καταβροχθίσει, συνεπαρμένος από την ισχυρή δύναμη της περιέργειας ή και στοχαστικός επάνω στην εξύψωση του πραγματικού μέσα από την τέχνη. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο, θα αναγνωρίζαμε, ίσως, κάποια ψήγματα τέχνης μέσα σε αυτό το φιλμ, στο οποίο, όπως και στα περισσότερα μέτρια φιλμ, διακρίνονται μέσα στο τετριμμένο και κοινότοπο (ή χιλιο-ιδωμένο) κάποια ίχνη του καλλιτεχνικού, του εξαιρετικού.

Τα Μεγάλα Μάτια συνοψίζουν τις διάφορες φιγούρες της κινηματογραφίας του Τιμ Μπάρτον, μέσα από τα οποία ο μεγάλος μετρ του Κιτς αναγνωρίζεται βάζοντας την προσωπική του σφραγίδα.

Οι ερμηνείες είναι αξιοπρόσεχτες, με έναν Κριστόφ Γουόλτς («Django Unchained» «Ιnglourious Basterds») να αποδίδει με δεξιοτεχνία όλο τον αμοραλισμό και κυνισμό του Γουόλτερ Κιν, ενώ η Έιμι Άνταμς («American Hustle», «The Master») ενσαρκώνει τη ζωγράφο, μεταδίδοντας μια πλούσια γκάμα συναισθημάτων.

Τα «Μεγάλα Μάτια» δεν διαθέτουν την τρέλα ή τις φανταστικές υπερβολές άλλων φιλμ του ίδιου σκηνοθέτη, ωστόσο, αναπαριστούν μια αληθινή ιστορία που προκαλεί το ενδιαφέρον.

The post Μεγάλα Μάτια appeared first on screeneye.gr.

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Τιμ Μπάρτον μίλησε ξεκάθαρα για το πόσο τον ενδιαφέρει να κάνει μια συνέχεια της ιστορίας του Σκαθαροζούμη. Μπορεί να έχουν περάσει 26 χρόνια από την πολύ πετυχημένη ταινία, αλλά ο Μπάρτον είπε πως ήδη έχει ετοιμάσει ένα αρχικό σενάριο και πως σίγουρα θέλει να το σκηνοθετήσει ο ίδιος.

Πρωταγωνίστρια θέλει και πάλι να είναι η Γουινόνα Ράιντερ στον ρόλο της ηρωίδας Λίντια Ντιτζ, η οποία μάλιστα ήταν και η αφορμή για να αρχίσει να σκέφτεται το ενδεχόμενο να κάνει αυτή τη ταινία. Το 2012 τους δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστούν ξανά στα γυρίσματα του video-clip του συγκροτήματος των Killers και του άρεσε πολύ η συνεργασία τους. «Δούλεψα μαζί της, είχα καιρό να την δω και ήταν τόσο υπέροχη. Χάρηκα που την είδα.» δήλωσε. «Αυτά τα στοιχεία κάτι σημαίνουν για’μένα. Ο Μάικλ (Κίτον), και αυτή(Ράιντερ)…και αυτός ο χαρακτήρας, μου λείπει, έχει κάποιου είδους ελευθερίας αυτός ο χαρακτήρας που αγαπώ».

Όσο για τον «Σκαθαροζούμη» Μάικλ Κίτον, σε συνέντευξη που είχε δώσει τον Φεβρουάριο είχε πει πως έχουν επικοινωνήσει μέσω e-mail με τον Μπάρτον για το θέμα, αν και είναι πολύ αρχή ακόμα. Μάλιστα είχε πει για το θέμα: «Πάντα έλεγα πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα ήθελα να κάνω ξανά, αν ήταν ποτέ να ξανακάνω κάτι . Αλλά χρειαζόταν να ενεπλακεί ο Τιμ σε αυτό με κάποιο τρόπο».

Προς το παρόν το πρόγραμμα του Μπάρτον μοιάζει γεμάτο οπότε μάλλον θα χρειαστεί να περιμένουμε για να ξέρουμε ακριβείς ημερομηνίες παραγωγής. Παρακάτω μπορείτε να δείτε το βίντεο κλιπ των Killers στο οποίο συνεργάστηκαν ξανά ο Μπάρτον και η Ράιντερ.

The post Ο Τιμ Μπάρτον και η επιστροφή του Σκαθαροζούμη appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Τιμ Μπάρτον είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της ζωγράφου Μάργκαρετ Κιν. Οι πίνακες της Κιν έγιναν πολύ γνωστοί κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του’50 και του ’60 για τα χαρακτηριστικά μεγάλα μάτια τους, όμως όλοι νόμιζαν πως ήταν πίνακες που ζωγράφιζε ο άντρας της, Γουόλτερ.

Το ζευγάρι θα υποδυθούν οι Έιμι Άνταμς και Κρίστοφερ Γουάλτς, ενώ δεν θα έχουν ρόλους οι Τζόνυ Ντεπ και Έλενα Μπόναμ-Κάρτερ. Η ταινία αναμένεται στις αίθουσες τα Χριστούγεννα.

The post Πρόγευση από το “Big Eyes” του Τιμ Μπάρτον στο βίντεο που μόλις κυκλοφόρησε appeared first on screeneye.gr.

Το δράμα «Big Eyes» του Τιμ Μπάρτον έχει σαν κεντρικό πυρήνα τη σχέση και την επαγγελματική συνεργασία ενός ζευγαριού, από την πρώτη τους συνάντηση στη δεκαετία του ’50 μέχρι την περίοδο που ο Γουόλτερ πήρε ο ίδιος τα εύσημα για τους πίνακες που απεικόνιζαν παιδιά με μεγάλα μάτια που ήταν δημιουργία της Μάργκαρετ. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας πόλεμος μεταξύ τους που κατέληξε στα δικαστήρια στη δεκαετία του ’80.

Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Κριστόφ Βαλτς και Έιμι Άνταμς στο ρόλο του ζευγαριού ενώ το καστ συμπληρώνουν οι Τζέισον Σβάρτσμαν, Ντάνι Χιούστον, Τέρενς Σταμπ και Κρίστεν Ρίτερ.

Ανοίγει στην Αμερική ανήμερα χροστουγέννων.

The post Οικογενειακό δράμα ολοκλήρωσε ο Τίμ Μπάρτον με τους Κριστόφ Βαλτς και Έιμι Άνταμς. Πληροφορίες, φωτογραφίες appeared first on screeneye.gr.

Ο Τιμ Μπάρτον, που θα θέλαμε να τον θυμόμαστε περισσότερο για τα πρώτα του έργα και όχι για τα τελευταία, φαίνεται πως γυρίζει πίσω στα παλιά λημέρια. Επιβεβαιώνεται ότι ο Μπάρτον συζητά με την WarnerBros  για να γυρίσει το σήκουελ του «Σκαθαροζούμη « (1988) πάλι με τον Μάικλ Κίτον.

Δεν υπάρχουν ακόμα πολλές πληροφορίες σχετικά με την ιστορία του έργου παρά μόνο ότι θα συμβαίνει 26 χρόνια μετά. Ο Μπάρτον προς το παρόν έχει να τελειώσει το «Big Eyes «ενώ ίσως ξεκινήσει γυρίσματα για το «Miss Peregrine’s Home for Peculiar Children»  οπότε ο “Σκαθαροζούμης 2″ αναμένεται το νωρίτερο το 2015/2016.

Επιμέλεια: Ελίνα Τραιφόρου

The post Σε σκηνοθετικό οργασμό ο Τιμ Μπάρτον. Ετοιμάζει 3 ακόμα ταινίες appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.