Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ταινία  επιθυμεί να παρουσιάσει μια γοητευτική, αλλά και πικρή ιδέα.

Στην Αμερική το ταλέντο –όσο εκρηκτικό κι αν είναι– δεν αρκεί.

Πρέπει να ντυθεί με εμμονή, να ποτιστεί με επιμονή, να περάσει από τη δοκιμασία της συναλλαγής, του «γλειψίματος», της φλυαρίας, της μικρής ή μεγάλης απάτης, ακόμη και της δημόσιας ταπείνωσης( χαστουκάκια στον ποπό με ρακέτα του πινγκ πονγκ).

Κι όταν όλα αυτά αποδώσουν, τότε –σχεδόν σαν ηθικό άλλοθι– επιτρέπεται στον νικητή να επιδείξει φευγαλέα ανθρωπιά.

Μια στιγμιαία τρυφερότητα προς τη μητέρα του παιδιού του, ένα βλέμμα προς το ίδιο το παιδί, σαν απόδειξη ότι «κάπου μέσα του» υπάρχει καρδιά.

Αν η ταινία του  ξέφευγε από την επιφάνεια, θα μπορούσε  όλα τα πιο πάνω που εμφανίζονται στην ταινία, να λειτουργούν είτε για να  στηρίχθει το αμερικανικό σύμπαν είτε να χλευαστεί.

 Όμως, όσο περνά η ώρα,

το έργο δείχνει να προτιμά τον ανούσιο σαματά. Οι αδελφοί Σάφντι, με δικούς τους πόρους και δυναμική είσοδο στην κινηματογραφική σκηνή –χωρίς να είναι σπουδαίοι σκηνοθέτες– θέλουν να φτάσουν τους Κοέν, αλλά δεν μπορούν.

Ο Μάρτι Ράιτμαν, διάσημος αμερικανός παίκτης του πινγκ πονγκ (Τιμοτέ Σαλαμέ), παρουσιάζεται χειριστικός, αεικίνητος, φλύαρος νέος, που μετατρέπει τα πάντα σε παζάρι. Πουλάει παπούτσια με την ίδια ευκολία που την κοπανάει από τη δουλειά για να παίξει πινγκ πονγκ. Γίνεται «υπεύθυνος» από τον θείο-αφεντικό, αλλά με την ίδια ευκολία απειλεί με πιστόλι συνάδελφό του για να πάρει ολόκληρο τον μισθό, ‘ενώ έχει εργαστεί ελάχιστα. Κρατά σχέση με την παιδική του φίλη και μετέπειτα  ερωμένη του, αλλά εξαφανίζεται για μήνες, επιστρέφοντας μόνο όταν τον βολεύει.

Η ένσταση, δεν είναι ότι ο ήρωας είναι αντιπαθής ή ηθικά αμφίσημος, είναι ότι η ταινία τον αφήνει επίπεδο.  Τραγικοκωμικά επεισόδια χωρίς εσωτερική αιτιολόγηση, χωρίς ρωγμές, χωρίς κόστος που να τον μεταμορφώνει. Μετά το πρώτο διερευνητικό εικοσάλεπτο, βυθίζεται σε σκηνές φτιαγμένες για φασαρία (η μπανιέρα που γκρεμίζεται, η ακατανόητη αναζήτηση του σκύλου, το κυνηγητό με την καραμπίνα). Τα 150 λεπτά μοιάζουν μεγάλης διάρκειας, επειδή η αφήγηση δεν έχει επιλέξει τι θέλει να είναι.

Απουσιάζει η ψυχολογική ματιά (ο ναρκισσισμός ως άμυνα, τραύμα, φόβος εγκατάλειψης), η κοινωνική (το πως είναι δομημένη η μεταπολεμική Αμερική) και η  πολιτική (η αποδόμηση του μύθου «όποιος θέλει, μπορεί»). Ακόμη και η υποπλοκή με την ηθοποιό του Χόλιγουντ (Γκουίνεθ Πάλτροου) και τον καταπιεστικό σύζυγό της μπορεί να λειτουργεί ως καθρέφτης αγοράς και εξουσίας, αλλά,  τη μια η ιστορία έρχεται μπροστά μας, την άλλη φεύγει, μετά από ώρα ξανάρχεται, όλα γρήγορα,  στην υπηρεσία της επόμενης θορυβώδους σκηνής.

Ο Σαλαμέ υποκριτικά ανταποκρίνεται, όμως εγκλωβίζεται σε μια  μονοτονία νευρικών ενέργειών, γιατί η ταινία δεν του δίνει εσωτερικές μεταπτώσεις,  μόνο διαδρομές. Ίσως γι’ αυτό κλέβουν τις εντυπώσεις οι γκεστ, ο Έιμπελ Φερράρα, ο Ντέιβιντ Μάμετ, ακόμη και η παρουσία του τραμπικού ελληνοαμερικάνου Τζον Κατσιματίδη με το υπονοούμενο βάρος της.

Έργο θορυβώδες, νοηματικά απλό-όσα διαπραγματεύεται τα έχουμε δει σε έξοχες εκδοχές-και τελικά ρηχό.

“ Marty Supreme” από την Πέμπτη 15/1 στους κινηματογράφους

The post Marty Supreme appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το «A Complete Unknown»  του Τζέιμς Μάνγκολντ (Walk the Line) εξερευνά την καθοριστική τετραετία στη ζωή του Μπομπ Ντίλαν, από το 1961 έως το 1965, σε μια ταραγμένη Αμερική που δοκιμάζεται από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, την κρίση στην Κούβα και τους αγώνες για φυλετική ισότητα.

Παρότι  η ταινία καταφέρνει να αναδείξει τη μουσική του Ντίλαν, η αφήγηση υστερεί στη διαμόρφωση των δευτερευόντων χαρακτήρων, περιορίζοντας τη συναισθηματική δυναμική της ιστορίας.

Η ταινία ξεκινά με τον Ντίλαν να επισκέπτεται τον άρρωστο Γούντι Γκάθρι, τον θρυλικό τραγουδοποιό της φολκ μουσικής, στο νοσοκομείο Greystone. Η σκηνή αυτή αποτελεί έναν συγκινητικό φόρο τιμής, με τον Ντίλαν να εκφράζει τον θαυμασμό του μέσα από το τραγούδι “Song to Woody“. Ο Πιτ Σίγκερ, ως εμβληματικός εκπρόσωπος της παραδοσιακής φολκ μουσικής, ενσαρκώνεται υποδειγματικά από τον Έντουαρντ Νόρτον. Η ρήξη τους στο Newport Folk Festival το 1965, όπου ο Ντίλαν αποχωρεί από τον ακουστικό ήχο και περνά στον ηλεκτρικό, είναι μία από τις ισχυρές και φορτισμένες σκηνές  της ταινίας, αναδεικνύοντας το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό χάσμα της εποχής.

Οι γυναικείες φιγούρες που διαμόρφωσαν την πορεία του Ντίλαν αποδίδονται εξαιρετικά από τη Μόνικα Μπάρμπορο και την Ελ Φάνινγκ.

Η Μπάρμπορο αποτυπώνει έντονα την ένταση και τη σύνδεση της Τζόαν Μπαέζ με τον Ντίλαν, ειδικά στη σκηνή όπου τραγουδούν μαζί το “With God on Our Side“.

Αντίστοιχα, η Φάνινγκ, ως Σουζ Ροτόλο, αποδίδει με ευαισθησία την απογοήτευση και την απομόνωση της Ροτόλο, ειδικά σε στιγμές όπως εκείνη που παρακολουθεί τον Ντίλαν να γράφει στίχους, ενώ παραμένει αποξενωμένη.

Από την άλλη, η  αφήγηση του Μάνγκολντ,  παραλείπει να εμβαθύνει στις ιστορίες τους, περιορίζοντάς τις δύο γυναικείες παρουσίες  σε συνοδευτικούς ρόλους.

Η χρήση της τηλεόρασης ως μέσο αποτύπωσης των πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων της εποχής, είναι μια έξυπνη επιλογή, που δίνει βάθος στο ιστορικό πλαίσιο της ιστορίας.

Παράλληλα, ο Τιμοτέ Σαλαμέ ενσαρκώνει με πειστικότητα έναν μοναχικό, αντισυμβατικό Ντίλαν, αποδίδοντας τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από την αμηχανία, την εμμονική δημιουργικότητα και τις συναυλιακές του ερμηνείες, όπως στο “Blowin’ in the Wind”.

Παρά την εξαιρετική μουσική και τις δυνατές ερμηνείες, το έργο  στερείται ενός ισχυρού αφηγηματικού πυρήνα, αφήνοντας ανεκμετάλλευτες τις πλούσιες ανθρώπινες πτυχές της ζωής του Ντίλαν. Αναγνωρίζουμε όμως, ότι παραμένει μια αξιόλογη μουσική απεικόνιση της περιόδου,  που καθόρισε την μετέπειτα θριαμβευτική καριέρα του.

«A Complete Unknown» από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post A Complete Unknown appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αποτελεί « γεγονός», κάθε νέα ταινία του ιταλού σκηνοθέτη Λούκα Γκουαντανίνο.

Αποκτά δημοσιότητα, συζητείται και τελικά,

είτε  επιβεβαιώνει πανηγυρικά τις προσδοκίες είτε  απογοητεύει και τις διαψεύδει.

Η κινηματογραφική του σταδιοδρομία, από το ξεκίνημά της, έχει ακραία σκαμπανεβάσματα.

Στο Φεστιβάλ Βενετίας  του 1999, η αριστοτεχνική  εξερεύνηση ενός εγκλήματος  στο ημί-ντοκιμαντέρ « The Protagonists», με την Τίλντα Σουίντον  να μαγεύει στον κεντρικό ρόλο,  κατατάχθηκε από εμάς  τους κριτικούς , ως μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και ο σκηνοθέτης της,  ένα από  τα μεγαλύτερα  ταλέντα του παγκόσμιου σινεμά.  Δικαίως.

 Έξι χρόνια αργότερα, όταν ο Γκουαντανίνο  σκηνοθετεί το εφηβικό ερωτικό δράμα  « Melissa P», οι ίδιοι που τον επαινούσαμε, τον ρίχνουμε στην πυρά. Δικαίως.

Επανερχόμαστε  θριαμβευτικά το 2009 , όταν καθοδηγεί το εξαιρετικό  δράμα εποχής « Είμαι ο Έρωτας», τον επαινούμε και   το 2018 για το « Call me by your name» και στο μεσοδιάστημα, οι υπόλοιπές του δημιουργίες, σχεδόν όλες, είναι είτε άνισες (Suspiria), είτε αδιάφορες ( Κάτω από τον Ήλιο).

Το «Bones and All», στηρίζεται πάνω στο ομώνυμο  βιβλίο της Camille DeAngelis.

Κουβαλάει πολλά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του «Suspiria», ως προς τα εμβόλιμα κομμάτια  σουρεαλισμού του, αλλά η φόρμα του «Bones and All»

παραμένει ρεαλιστική  και  τα διάσπαρτα μέρη   σαρκοβόρας  αισθητικής , τροφοδοτούν τις αντιαισθητικές-ακραίες  σκηνές, χωρίς να προσδίδουν κάποια εξήγηση.

Βλέπουμε τους  ανθρωποφάγους ήρωες του έργου,  να είναι γεμάτοι  αίματα στα χείλη, άξαφνα να   κατασπαράσσουν και να τρώνε από ένα δάχτυλο, μέχρι  να σκύβουν πάνω  στην ζωντανή ή νεκρή ανθρώπινη σάρκα  και να επιδίδονται σε ό,τι το ένστικτο και η επιθυμία τους επιτάσσει.

Δεν είναι όμως και  μια  ταινία τρόμου, από την αρχή μέχρι το τέλος,  ούτε  το μοτίβο είναι σχεδόν προκαθορισμένο.

Είναι και ταινία τρόμου , που  δεν της αξίζει να είναι,

είναι ταινία δρόμου,  που της αξίζει και με το παραπάνω να είναι.

Θυμίζει  στην αρτιότητα της  φωτογραφίας της ,  της μουσική της επένδυσης , των ερμηνειών και της ατμόσφαιρας,

το Παρίσι-Τέξας του Βέντερς,  χωρίς να το αντιγράφει.

 Και πως θα μπορούσε να το αντιγράψει,

όταν η υπόθεση στην ταινία του Γκουαντανίνο, στηρίζεται σε πρόσωπα που οσφραίνονται τους όμοιους τους   αιμοβόρους αμερικανούς πολίτες.

Βέβαια, υπάρχει και μια γυναικεία παρουσία, απομονωμένη, μακριά από το παιδί της, όπως και στην ταινία Παρίσι- Τέξας.

Το « Bones and All «, είναι  και μια απλοϊκή ρομαντική ταινία,  για τους έρωτες στην εφηβεία.

Ο Γκουαντανίνο , προκαλεί σύγχυση ως προς  το νόημα της ταινίας, από τη στιγμή που το βασικό χαρακτηριστικό των ηρώων του, είναι  η ανθρωποφαγία τους.

Την ανθρωποφαγία με τη σκηνοθετική του ματιά δεν την κατακρίνει. Αντιθέτως, ακόμα και με το καταπληκτικό και προσεγμένο του σάουντρακ , δημιουργεί πρωτίστως  για τους δύο βασικούς του ήρωες , την  Μάρεν .και τον Λι,    αισθήματα συμπάθειας.

 Τη θεωρεί ίσως και φυσιολογική, στη λογική κάποιων ,  που ισχυρίζονται επί παραδείγματι  για την παιδεραστία , ότι οι παιδεραστές είναι άρρωστοι,  άρα κι εν δυνάμει αθώοι. Ο Γκουαντανίνο βλέπει τους ήρωες  του, μέσα από έναν παρόμοιο φακό, ο οποίος ,

από εμάς είναι καταδικαστέος.

Διερωτόμαστε,  εάν το δέλεαρ της πρόκλησης, είναι τόσο ισχυρό, ούτως ώστε  να οδηγήσει το δημιουργό, να ασχοληθεί μονάχα με την πρόκληση, χωρίς οποιοδήποτε άλλο φιλοσοφικό, κοινωνικό ή πολιτικό υπόβαθρο να σιγοβράζει.

Και να επιθυμούσε να σιγοβράζει, δεν τον επιτυγχάνει.

 Βρισκόμαστε στην Αμερική του ’80, της νέας δεξιάς, της προώθησης με κάθε τρόπο, της ευτυχίας  διαμέσου του χρήματος και του κοινωνικού στάτους.

Εάν,  ο Γκουατανίνο, άφηνε κατά μέρος την ρεαλιστική βαμπιρίστικη λογική και προσέφερε ρεαλισμό με αλληγορία,

τότε το έργο θα το αντικρίζαμε θετικά, από τη στιγμή που τα επί μέρους του κομμάτια, είναι άρτια δουλεμένα.

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, αποδεικνύει, ότι με τον Γκουαντανίνο σκηνοθέτη ,

μπορεί να απελευθερώσει την  ευρεία γκάμα των δυνατοτήτων του. Η αφροαμερικανίδα  νεαρή ηθοποιός Τέιλορ Ράσελ . στάθηκε πλάι στον Σαλαμέ, ισάξια, όμως τις εντυπώσεις, απόλυτα κέρδισε η γκεστ εμφάνιση του Μαρκ Ράιλανς  στο ρόλο  του ανθρωποφάγου  Σάλι.

Στην ταινία,  ρόλο έχει και ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν.

“Bones and All “από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post Bones and All appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  βροχερή μέρα στη γοητευτική Νέα Υόρκη.. την οποία απολαμβάνουν από μακριά  οι  Κορεάτες άντε και οι Ευρωπαίοι, ούτε λόγος για τα εκατομμύρια των κατοίκων της.

Η περιγραφή μας μπορεί να πάρει σάρκα κι οστά μόνο στις ταινίες…και κάπως έτσι θα γίνει.

Η   48η ταινία μεγάλου μήκους   του Γούντι Άλεν και  η 27η του, γυρισμένη στην  αμερικανική μητρόπολη, δέχτηκε προ μηνών κόκκινη κάρτα από την εταιρία που ανέλαβε τη διανομή της στις 50 πολιτείες( Amazon) και κανένα μεγάλο στούντιο δεν προτίθεται( όπως όλα τα δεδομένα συνηγορούν)  να τείνει χέρι βοηθείας στον 84χρόνο δημιουργό. Η αφορμή δόθηκε τον Ιανουάριο του ’18( είχαν ήδη ολοκληρωθεί τα γυρίσματα), όταν η υιοθετημένη κόρη του Γούντι Άλεν και της Μία Φάροου, η Ντίλαν Φάροου, κατηγόρησε -ξανά- τον θετό της πατέρα για σεξουαλική κακοποίηση της, όταν ήταν 7 ετών, το 1992. Οι κατηγορίες της Ντίλαν θεωρήθηκαν αβάσιμες στη δικαστική μάχη που -τότε- διεξήχθη κι ο Άλεν αθωώθηκε.  Η Ντίλαν επανέφερε  το θέμα, τη χρονική στιγμή, όπου τα βλέμματα των Αμερικανών ήταν στραμμένα στα σεξουαλικά σκάνδαλα στο Χόλιγουντ και το κίνημα MeToo γιγαντώθηκε. Η στήριξη δεκάδων μελών του σωματείου των ηθοποιών στο πρόσωπο της Ντίλαν  και η δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων σταρ ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Άλεν, οδήγησε την Amazon στη διακοπή της συνεργασίας της μαζί του, παραχωρώντας του τα δικαιώματα της ταινίας και η προβολή της θα γίνει στην Ευρώπη και στην Ασία.

Η εισαγωγή   κρίνεται αναγκαία.

Στο ” A Rainy Day in New York” υποβόσκουν μπόλικα  στερεότυπα γύρω από τα δύο φύλα και  βιτριολικό χιούμορ περί σεξισμού, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου σκοπίμως κυριαρχούν πρόσωπα και συμβάντα-στη σφαίρα της μυθοπλασίας- που σχετίζονται με την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει και με την πρόσφατη ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “Κάποτε…στο Χόλιγουντ”.

Στο έργο,  παρελαύνει  ο  ανασφαλής για τα δημιουργήματα του σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόλαρντ( μας παραπέμπει στον  Ρόμαν Πολάνσκι), ο φλύαρος σεναριογράφος του σκηνοθέτη, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του μπήκε κρυφά στο διαμέρισμα του καλύτερού του φίλου( ερμηνεία υψηλής κλάσης από τον Τζουντ Λο) και ο “jeune premier” ηθοποιός Φρανσίσκο Βέγκα, που διαδίδει ότι χώρισε με την ερωμένη του ( ο ρόλος δίνεται στον Ντιέγκο Λούνα). Τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα κρατούν δευτερεύοντες ρόλους και συσχετίζονται με την κεντρική ηρωίδα, την Ασλέι, μια  αλλοπαρμένη φοιτήτρια δημοσιογραφίας από τον αμερικανικό νότο, η οποία καταφθάνει στη βροχερή Νέα Υόρκη για να “ανακρίνει” τον Ρόλαντ Πόλαρντ συνοδεία του ιντελεκτουέλ, συνεσταλμένου και οικονομικά ευκατάστατου( από τη μαμά και τον μπαμπά)  αγοριού της, του Γκάτσμπι ( Ελ Φάνινγκ- Τιμοτέ Σαλαμέ).

Η ταινία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου.

Ο Άλεν -όπως το συνηθίζει επεμβαίνει με σαρκασμό -και με θανατηφόρες ατάκες- στους προβληματισμούς των σύγχρονων αστών, παρατηρεί την επαγγελματική  φιλοδοξία και ματαιοδοξία,  τα μικρά ή μεγάλα  ψέματα ( κάποιες φορές τα ψέματα είναι αναγκαία,  αλλά για τον Άλεν είναι και  μέρος της ανθρώπινης φύσης),  καταπιάνεται με την τέχνη, την ημιμάθεια, το χρήμα,  την  απροβλεπτότητα των συναισθηματικών ερεθισμάτων(   με ποιον/ με ποια θα ταιριάξει κανείς ερωτικά και συναισθηματικά), σε ένα κόσμο όπου και πάλι  κυριαρχούν οι συμπτώσεις…πρόκειται για μία από τις αγαπημένες  του εμμονές.

Στο γλυκόπικρο φιλμ  το παρακάνει με τις συμπτώσεις, σίγουρα γίνεται εν γνώσει του, θέλοντας να μεταφέρει το μήνυμα πως ” το σινεμά είναι ένα παραμύθι ίσως παραμύθι  είναι και η ίδια η ζωή”.   Ο κινηματογραφικός κόσμος του εργασιομανή σκηνοθέτη( κλείνει 50 χρόνια από το Take the Money and Run, κάνοντας τουλάχιστον μία ταινία το χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις) επαναλαμβάνεται, δεν πρωτοτυπεί και το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρείται  βαρετό για τους μανιακούς σινεφίλ, εξακολουθεί βέβαια να διαθέτει επίκαιρους προβληματισμούς και προσεγμένη-αν και απλοϊκή- κινηματογραφική φόρμα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως   στο “A Rainy Day in New York” η παρουσία του Γκάτσμπι και της Άσλει,  μας θυμίζει πολλά πρόσωπα των ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη, όπως  για παράδειγμα ο ρόλος του Άλβυ στον ” Νευρικό Εραστή”, της Τρέισι στο” Μανχάταν” ή της Τζάσμιν στην ομώνυμη ταινία.

Η  21 ετών Ελ Φάνινγκ  διαρκώς εξελίσσει τις τεχνικές της και προσαρμόζεται πλήρως στην ιδιοσυγκρασία της αφελούς κι εκστασιασμένης με το σταρ σύστεμ ηρωίδας. Είναι καταπληκτική η στιγμή,  όπου ( ως Άσλει) παίζει με τις λέξεις και με τις νευρικές κινήσεις του προσώπου της   στην προσπάθεια της να εξηγήσει στον  Φρανσίσκο Βέγκα  ( που  την φλερτάρει όπως και σχεδόν  όλοι οι άντρες του έργου) αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Μέσα στην απερισκεψία της και την ολιγοστροφία της, μετατρέπεται σε κουτοπόνηρη  κι αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Ο Γούντι Άλεν αναγνώρισε στον Τιμοτέ Σαλαμέ την συναισθηματική του παρουσία στο ” Call me by your name” και του έδωσε απλόχερα τον ρόλο,  όπου τα πνευματικά χαρακτηριστικά( όχι τα σεξουαλικά) του νεαρού αγοριού από την ταινία του Γκουαντανίνο, μεταφέρονται στο  ”A Rainy Day in New York”, αλλά βρίσκεται μακριά και από την παθιασμένη ερμηνεία του  σε εκείνη την ταινία, αλλά κι από άλλους νεαρούς πρωταγωνιστές των ταινιών του Άλεν.  Η σκηνή στο σπίτι της πρώην του, παρέα με την αδερφή της   ( Σελενα Γκόμεζ) ανήκει στις όμορφες στιγμές , με τον Σαλαμέ να τραγουδάει φάλτσα και να παίζει στο πιάνο.

Οι μουσικές είναι τζαζ, από τους γνώριμους συνθέτες που αγαπά ο Άλεν, είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον soundtrack από την εποχή της ταινίας ” Μεσάνυχτα στο Παρίσι”.

“Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη” από 22/8/2019 στους κινηματογράφους

The post Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.