Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν, το μοτίβο του  Καναδού Ντενί Βιλνέβ, στην πολυσυζητημένη συνέχεια της  περίτεχνης  και αριστουργηματικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του 1982.  Το πρωτόλειο “Blade Runner”, του Ρίντλεϊ Σκοτ, αρχικά χλευάστηκε , μετέπειτα αποθεώθηκε, χαρακτηριζομενη “κινηματογραφική τομή”, ισορροπώντας μοναδικά ανάμεσα στο σινεμά του δημιουργού και σε αυτό που αγαπούν οι μάζες και τα στούντιο. Η  πάλη των τάξεων, η φυλή, οι σχέσεις των δύο φύλων, η απομυθοποίηση του αστικού περιβάλλοντος και του έρωτα, αποτελούν  αλληλοσυνδεόμενη πλέξη, στον  μακρινό -τότε-κόσμο( Καλιφόρνια 2019). Ένας ντετέκτιβ, ο Ρικ Ντέκαρντ ( Χάρισον Φορντ) μετά κόπων και βασάνων αποδέχεται να βρει και να εξουδετερώσει τα προπλάσματα(  γενετικά προηγμένες ρέπλικες), απαγορευμένα στη Γη, τα οποία είναι όμοια με τους ανθρώπους.

Μολονότι ο Βιλνέβ διατηρεί τον ρόλο του Ρικ Ντέκαρντ, δεν αποτελεί εδώ-35 χρόνια μετά- την πρωταγωνιστική φιγούρα(εμφανίζεται περίπου στο ενενηκοστό λεπτό), αλλά αποτελεί πρόσωπο- καταλύτη στην αποκάλυψη ενός μυστικού, από τον αντικαταστάτη του,  τον Ράιαν Γκόσλινγκ( το όνομά του είναι “Κ”),εν έτει 2049 και πάλι βεβαίως στο Λος Άντζελες.

Ο χαμηλών τόνων και μελαγχολικός Κ,  προτού οδηγηθεί στα ίχνη του Ρικ Ντέκαρντ, είναι επιφορτισμένος με την εξάρθρωση των παλαιών ρέμπλικών, τους Nexus 8, όπως η αρχική σκηνή, μας αποκαλύπτει. Όμως ο Κ είναι…

Ενώ η ταινία του 1982, την κατακερματισμένη δομή της, τις αφηγηματικές ελλείψεις και τον νωχελικό ρυθμό, τον τοποθετούσε εμβόλιμα, δίνοντας χρόνο στο θεατή να εισαχθεί ομαλά σε αυτήν, μέσα από μια στρωτή και κατανοητή αφήγηση,  εδώ , ο Καναδός σκηνοθέτης αποφασίζει να φέρει τα πίσω-μπρος, επενδύοντας από την αρχή και επί μακρόν, στα αξιοθαύμαστα εικαστικά, στα οπτικά εφέ, αλλά και στις αφηγηματικές   ασάφειες και περιπλοκότητες, αλλάζοντας ύφος και δομή, μόνο όταν ο Γκόσλινγκ συναντάει τον Φορντ. Η συγκεκριμένη κινηματογραφική οπτική, οδήγησε αναγκαστικά και στην χρονική επέκταση του έργου, από τα 117 λεπτά της πρώτης ταινίας, στα 163 λεπτά της δεύτερης.

Ο Ντενί Βιλνέβ, μένει πιστός στα στιλιστικά νέο-νουάρ χαρακτηριστικά που εισήγαγε στα 80s ο Ρίντλεϊ Σκοτ, μεγάλο βάθος πεδίου, χιονιά, βροχή,σκιές, γυναίκες με διπλό ρόλο, δηλητηριώδη (Τζόσι) και λυτρωτικό(Τζόι), φρεσκάροντας την ατμόσφαιρα, με μια μορφή οικεία στην νέα γενιά θεατών, που αγάπησαν το “Ex Machina “του Άλεξ Γκάρλαντ και το  “Drive” του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν. Ιδίως το στιλ του Ρεφν, είναι εμφανές στο έργο αυτό, όχι μόνο από το “Drive” αλλά και από τις πρόσφατες του ταινίες “  Μόνο Ο Θεό Συγχωρεί” και “ The Neon Demon”. Μινιμάλ σκηνικό, μετρημένοι διάλογοι.

Μπορεί η σίκουελ εκδοχή να μην προσφέρει κάτι καινούριο και εν τέλει να ήταν αχρείαστη, θα επιτύχει ο Βιλνέβ,  να αναγάγει και να αναδείξει φιλοσοφικά ζητήματα, όπως είναι η ελευθερία, οι επιθυμίες, η μνήμη και τα συναισθήματα, ως η  πεμπτουσία αυτού του πολύπλοκου εγχειρήματος και αυτό αποτυπώνεται μοναδικά στο τελευταίο πλάνο.

“Blade Runner 2049″ από την Πέμπτη 5/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Blade Runner 2049 appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική, 117’, ΗΠΑ

Του Ζαν-Μαρκ Βαλέ

Με τους Μάθιου Μακόναχι, Τζάρεντ Λέτο, Τζένιφερ Γκάρνερ, Στιβ Ζαν

Ο 35χρονος ηλεκτρολόγος Ρον Γούντρουφ από το Ντάλας είναι αθεράπευτος πότης, γυναικάς και κομπιναδόρος αναβάτης σε ροντέο, που γουστάρει να εξαπατάει αφελείς γελαδάρηδες ακόμα κι όταν ρισκάρει να φάει το ξύλο της αρκούδας. Μισεί τους γκέι («Αν είναι δυνατόν να έχει όλα τα μου… του Χόλιγουντ στα πόδια του κι αυτός να θέλει να παίρνει πίπ… σε άντρες» λέει για τον Ροκ Χάτσον όταν διαβάζει στην εφημερίδα ότι πέθανε από AIDS), θέλει να κάνει συνέχεια σεξ – η ταινία ξεκινάει με ένα φοβερό… τρίο στο χώρο του ροντέο- και να μεθάει με τους κολλητούς του στα παραδοσιακά μπαρ του Τέξας. Ένας αυθεντικός καουμπόι δηλαδή, που κάποια στιγμή θα δει τη μοίρα να του κλείνει το μάτι με ύπουλο τρόπο.

Ύστερα από ένα εργατικό ατύχημα μαθαίνει ότι πάσχει από AIDS. Η είδηση γίνεται ακόμη πιο τρομακτική όταν μαθαίνει από τους γιατρούς πως ίσως και να του μένουν μόλις 30 μέρες ζωής ακόμη, λόγω των καταχρήσεων (ναρκωτικά και αλκοόλ είναι στην καθημερινή διατροφή του) που κάνει. Ο Ρον σκυλοβρίζει τους γιατρούς («σιγά μην έγω την αδελφίστικη αρρώστια» ουρλιάζει φεύγοντας από το νοσοκομείο), συνεχίζει να κάνει ότι και πριν, αλλά το σώμα του κάποια στιγμή τον προδίδει. Με όση δύναμη του απομένει θα ερευνήσει σε εφημερίδες και περιοδικά τα στοιχεία της νέας ασθένειας (βρισκόμαστε στα 1985) και θα πειστεί για την κατάσταση του. Τότε αποφασίζει ως ύστατη λύση κι ενώ το μοιραίο δείχνει αναπόφευκτο – τα φάρμακα που λαμβάνει δεν τον βοηθούν- να ταξιδέψει ως το Μεξικό για να δει ένα φημισμένο γιατρό. Εκεί θα συντελεστεί ένα μικρό θαύμα. Με βιταμίνες κυρίως και ιατρικά σκευάσματα που δεν κυκλοφορούν στις ΗΠΑ, ο Ρον θα δει την υγεία του να βελτιώνεται. Μάλιστα με την επιστροφή του στο Ντάλας θα στήσει μια άκρως επικερδή επιχείρηση φροντίδας για ασθενείς του AIDS, το «Dallas buyers club»…

Το υποψήφιο για 6 όσκαρ φιλμ έχει περάσει στη συνείδηση του κοινού για τη «συγκλονιστική ερμηνεία ενός αδυνατισμένου κατά 20 κιλά Μακόναχι», που ίσως να του αποφέρει και το Όσκαρ ερμηνείας με την πρώτη του υποψηφιότητα. Όντως ο Μακόναχι είναι στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ αγνώριστα αδυνατισμένος κι ερμηνευτικά εντυπωσιακός. Εκείνο όμως που μετράει περισσότερο ίσως κι από τη δική του παράσταση ή την αβανταδόρικη ερμηνεία του Τζάρεντ Λέτο ως τρανσέξουαλ (που επίσης είναι υποψήφιος για Όσκαρ με την περσόνα του να είναι βγαλμένη από τον Marc Bolan των T.Rex), είναι η αυθεντικότητα και σημειολογία της ιστορίας. Πώς γίνεται ένας ομοφοβικός, μάτσο κρετίνος να μεταμορφωθεί σε ανοιχτόμυαλο, ευαίσθητο και συνειδητοποιημένο άνθρωπο; Ίσως ο καναδός σκηνοθέτης του «C.R.A.Z.Y.» να υπερβάλλει στις λεπτομέρειες της προσωπογραφίας του Γούντρουφ για να κάνει πιο πικάντικη την εκδοχή του. Ίσως και όχι. Αν υποθέσουμε ότι όσα βλέπουμε είναι αλήθεια τότε μιλάμε όχι απλώς για μια σπάνια ιστορία δύναμης και θέλησης, διανθισμένη χιούμορ και συγκίνηση σε ισόποσα μέρη, αλλά για μια αποθέωση του αμερικανικού ονείρου.

Με άλλα λόγια, όταν στο β μέρος βλέπουμε πλέον τον ήρωα να μεταμορφώνεται από μίστερ Χάιντ σε ντόκτορ – κυριολεκτικά «γιατρό» αφού πλέον κλέβει ασθενείς από τους δικούς του πρώην γιατρούς-  Τζέκιλ, συνειδητοποιούμε τη σοκαριστική αλήθεια του «Dallas Buyers club»: το AIDS έσωσε τη ζωή του Γούντρουφ!

Εκτός από την μεταμόρφωση του από κτήνος σε άνθρωπο, τον έκανε και πετυχημένο επιχειρηματία. Η μπίζνα που σκαρφίστηκε μάλιστα και τον έκανε πλούσιο (να τη ιδεατή εκδοχή του αμερικανικού ονείρου), λαμβάνει το μέγεθος και την ισχύ μιας αδιάσειστης φωνής καταγγελίας για το τρίγωνο αμαρτίας «αμερικανικής κυβέρνησης- φαρμακοβιομηχανιών- ιατρών» που εκμεταλλεύεται την αρρώστια του απελπισμένου κόσμου για να εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Και πολιτικός ακτιβιστής γίνεται λοιπόν ο Γούντρουφ, ο οποίος δεν διστάζει να πάει κόντρα σε όλους – ακόμη και να μηνύσει το αμερικανικό κράτος ή την εφορία του που τον υποβάλλει σε διαρκούς ελέγχους- για να δώσει άθελα του το ισχυρότερο μήνυμα ελπίδας. Αν κάνεις την αδυναμία σου το ισχυρότερο πλεονέκτημα σου μπορεί και να μεγαλουργήσεις. Κι αν αγαπάς τη ζωή τότε μπορείς να νικήσεις ακόμη και το θάνατο. Ο αληθινός Ρον Γούντρουφ πέθανε 7 χρόνια αργότερα από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι πάσχει από AIDS.

To “Dallas Buyers Club” από 13/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Dallas Buyers Club appeared first on screeneye.gr.