Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Λιν Ράμσεϊ,  σκηνοθέτις με ισχυρό  αποτύπωμα στην 7^η τέχνη που κάποτε χαρακτηρίστηκε ως μία από τις πιο επιδραστικές γυναίκες δημιουργούς  (Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν, You Were Never Really Here),  φτιάχνει ένα έργο με τον ζοφερό τίτλο  «Πέθανε Αγάπη μου », μια ταινία που πραγματεύεται τη φλόγα του έρωτα που σβήνει, την απόκτηση παιδιού και μια γυναίκα που βυθίζεται σε έναν συναισθηματικά ασφυκτικό γάμο. Το θέμα της, η ψυχολογική φθορά μέσα στη μητρότητα και η αδιαφορία του συντρόφου, είναι διαχρονικό και έχει απασχολήσει την έβδομη τέχνη σε έργα του μακρινού παρελθόντος αλλά και πιο σύγχρονα,  όπως το »Blue Valentine»  και «Ιστορία Γάμου». Παράλληλα, η θεματική της ψυχικής αποσταθεροποίησης παραπέμπει αναπόφευκτα στο κλασικό έργο του Πολάνσκι  « Το Μωρό της Ρόζμαρυ», που αξιοποιούσε αριστοτεχνικά,  το μοτίβο της μητρότητας ως πηγή παράνοιας.

Η Ράμσεϊ επιχειρεί να συνδυάσει τον αμερικάνικο ρεαλισμό- διόλου τυχαίο δεν είναι πως η ιστορία του ομώνυμου βιβλίου διαδραματίζεται στο Παρίσι και επιλέγει να τοποθετήσει την ιστορία στον αμερικανικό Νότο-  με τον σύγχρονο σουρεαλισμό, υιοθετώντας  Λανθιμικά στοιχεία (ψυχρή παρατήρηση, παράλογες εξάρσεις, συζυγική αποξένωση) για να εξηγήσει τις ψυχικές ρωγμές της ηρωίδας.

Εντούτοις, η κινηματογραφική φόρμα της –αν και ρίχνει εικαστικά πυροτεχνήματα, όπως το φλεγόμενο δάσος ή τις παραισθήσεις με τον μοτοσικλετιστή– παραμένει στατική και αντικινηματογραφική στη ραχοκοκαλιά της αφήγησης.

Η απομόνωση, το δημιουργικό μπλοκάρισμα, ο εγκλωβισμός στο σπίτι και η θολή γραμμή πραγματικότητας–παραισθήσεων είναι καίρια θέματα της εποχής, αλλά χάνονται μέσα σε μια φαντεζί σκηνοθεσία που δεν αποκτά δραματική συνοχή.

Η Τζένιφερ Λόρενς προσφέρει μια έντονη, νευρώδη, αντιφατική ερμηνεία –θυμό, επιθυμία, φόβο, τρυφερότητα– ενώ ο Ρόμπερτ Πάτινσον αποδίδει έναν χειριστικό αλλά ταυτόχρονα εξαρτημένο σύζυγο. Το σάουντρακ ξεχωρίζει, ιδίως στις σκηνές όπου καθρεφτίζει τις ψυχικές μεταπτώσεις της Γκρέις, όμως δεν αρκεί για να στερεώσει το έργο.

Πέθανε Αγάπη μου από την Πέμπτη 27/11 στου; κινηματογράφους 

The post Πέθανε Αγάπη μου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Είναι πιο εύκολο να φανταστεί κανείς το τέλος του κόσμου, παρά το τέλος του καπιταλισμού» .
Στο πρόσφατο συμπέρασμα του Σλοβένου φιλοσόφου Ζίζεκ , ο εμπνευστή της ταινίας «Μην Κοιτάτε Πάνω»(Don’t Look up), απαντάει –μάλλον- καταφατικά.
Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Άνταμ ΜακΚέι, μαγνητίζεται από τα πρόσωπα εξουσίας και  από τον γυμνό μανδύα που τα περιβάλλει, συσσωρεύοντας όλη την εξουσία γύρω τους. Μια κίνηση είναι αρκετή, έτσι ώστε… όλα να  καταρρεύσουν.

Καταρρέουν και όσοι τους πίστεψαν, καταρρέουν κράτη και λαοί. Η κινηματογραφική γλώσσα του Άνταμ ΜακΚέι , ήταν αιχμηρή σε δύο περιπτώσεις.

« Στο Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015), για τα αίτια της κατάρρευσης της εταιρίας Lehman Brothers, όπως επίσης και για την ηγεμονική φιγούρα του Αντιπροέδρου των Ή.Π.Α, του Ντικ Τσέινι, ο οποίος επιβλήθηκε απόλυτα του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, μεθοδεύοντας τον Πόλεμο στο Ιράκ και ελέγχοντας από τη θέση του Αντιπροέδρου,  την αμερικανική εξουσία( η ταινία λεγόταν Vice).
Ο ΜακΚέι, προτού ξεσπάσει η πανδημία, ξεκίνησε, ένα νέο σενάριο να επεξεργάζεται, για την  οικολογική καταστροφή που ήδη συντελείται.

Η αδιαφορία των πολιτικών και των δημοσιογράφων αλλά και της κοινωνίας, που    αποσβολωμένη από την υπέρ- πληροφόρηση και  απορροφημένη  από τον εικονικό κόσμο του διαδικτύου,    δεν ξέρει που πατά και που βαδίζει, βρίσκονται σε πρώτο πλάνο.
Προκρίνει την ιδέα, της διακωμώδησης, αντί του δράματος. Ακολουθεί τα βήματα του Κιούμπρικ(,Dr. Strangelove), ο οποίος χλεύασε τον αποκαλούμενο Ψυχρό Πόλεμο. Ακολουθεί τα βήματα του Μπάρι Λέβινσον στο έργο  « Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος», όπου ένα σεξουαλικό σκάνδαλο στον Λευκό Οίκο, συγκαλύπτεται με πόλεμο σε μια χώρα, σαν εξιλαστήριο θύμα.
Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης, έχοντας αυτές τις ταινίες κατά νου- ίσως και το « Elections» του Αλεξάντερ Πέιν- παρουσιάζει εντελώς απλουστευμένα, απολύτως στρογγυλεμένα και πονηρά- στη λογική, να μιλήσουμε για τα κακώς έχοντα αλλά με μέτρο, να μην ενοχλήσουμε ιδιαίτερα  την άρχουσα τάξη και το οικογενειακό κοινό του netflix-, μια ιστορία πολύ περιορισμένου σεναριακού εύρους, η οποία επεκτείνεται  στις 2.5 ώρες, με τη χρήση  άσκοπων  σεκάνς και μπόλικων επαναλήψεων. Σαφέστατα, μια ιστορία που χρειαζόταν πολλά κότσια, ούτως ώστε να αποκτήσει δύναμη και καλλιτεχνική αξία. Ο σκηνοθέτης, απέδειξε ότι διαθέτει τα εφόδια, αλλά  τώρα δίστασε.
Επικεντρώνεται η υπόθεση, σε έναν – όχι ιδιαίτερα γνωστό- αστρονόμο( τον οποίο ερμηνεύει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο) και σε μια διδακτορική φοιτήτρια( ο ρόλος ανήκει στην Τζένιφερ Λόρενς), απόλυτα βέβαιοι και οι δύο, πως ένας κομήτης θα πέσει στη γη και θα επέλθει το τέλος της ανθρωπότητας.

Xτυπάνε την πόρτα του Λευκού Οίκου.

Η Πρόεδρος των Η.Π.Α ( την ερμηνεύει με φινέτσα η Μέριλ Στριπ), ειρωνεύεται και υποβαθμίζει τα ευρήματα της επιστημονικής έρευνας και με   πονηριά , εκμεταλλεύεται την πληροφορία, έτσι ώστε, όχι μονάχα να μην υποστεί η ίδια  απώλειες στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές, αλλά να κερδίσει την συμπάθεια μεγαλύτερου ακροατηρίου. Ένας χορηγός της Προέδρου- διαπλεκόμενος μεγιστάνας της κινητής τηλεφωνίας- επιθυμεί διακαώς να αποκτήσει τεραστίων διαστάσεων έσοδα, από την κατάρρευση του πλανήτη. Στην ανάλαφρη ιστορία βλέπουμε και μια φιλόδοξη δημοσιογράφο, οι περγαμηνές της οποίας, είναι -μεταξύ άλλων- ότι κοιμήθηκε με δύο Προέδρους της χώρας( Κέιτ Μπλάνσετ).

Η πρόδηλη αμηχανία του σκηνοθέτη, να αντιμετωπίσει το νέο του δημιούργημα με αιχμηρή διάθεση ( που έχει την στήριξη της πλατφόρμας Netflix), αποδεικνύεται, από την επιθυμία του, να προσπαθεί-επί ματαίω-  να προκαλεί τον γέλωτα, με διάφορες ατάκες, οι οποίες και εξαντλήθηκαν ήδη  από τα αρχικά στάδια της ταινίας και δεν είναι ιδιαίτερα ευρηματικές.

Καταγράψαμε -τουλάχιστον τέσσερις φορές- την ανακύκλωση του ίδιου ζητήματος, ως απτή απόδειξη, ότι το σενάριο, πέραν της ωραίας ιδέας, δεν είχε αναπτυχθεί ουσιαστικά, δεν διέθετε δυναμική. Και οι χαρακτήρες, παρουσιάστηκαν χωρίς την απαιτούμενη στιβαρότητα, εκτός από τον ρόλο του « αστρονόμου» (Ντι Κάπριο) και μιας προσωρινής μεταστροφής του, από την αγάπη για την επιστήμη, στο σαγηνευτικό δέλεαρ της δημοσιότητας και του έρωτα, με την προκλητική δημοσιογράφο ( Κέιτ Μπλάνσετ). Ο σκηνοθέτης –επιμένει συντηρητικά- και προσφέρει μια παραδοσιακού-τύπου κατάληξη, για το συγκεκριμένο ειδύλλιο.
Η Τζένιφερ Λόρενς, χωρίς να προκαλεί- σε έναν underground νεανικό-επαναστατικό ρόλο- κλέβει για μία ακόμη φορά τα βλέμματα και τις εντυπώσεις στην πιο αδύναμη όμως δουλειά,  του σκηνοθέτη Άνταμ ΜακΚέι.

Από την Πέμπτη  9/12 στους κινηματογράφους

The post Μην Κοιτάτε Πάνω appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 124′,Η.Π.Α 2015

Του Ντέιβιντ Ο. Ράσελ

Με τους Τζένιφερ Λόρενς,Μπράντλεϊ Κούπερ, Ρόμπερτ Ντε Νίρο,Τζάκι Γουίβερ, Τζούλια Στάιλς,Κρις Τάκερ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Στα γνώριμα του μονοπάτια, της ενασχόλησης με το αμερικανικό όνειρο, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, διηγείται μια πραγματική ιστορία έντονων σκαμπανεβασμάτων, αποτυχιών και εν τέλει προσωπικής λύτρωσης, της νεαρής διαζευγμένης  μητέρας, ονόματι Τζόι Μαγκάνο, που επιδιώκει με ηθικά μέσα και με μια δικιά της πατενταρισμένη σφουγγαρίστρα  «ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε», να «πιάσει την καλή» και να λύσει  μια για πάντα  το βιοποριστικό της πρόβλημα.

Η ωραία ιδέα του 57χρόνου σεναριογράφου και σκηνοθέτη , να δείξει ξανά, μέσα από διαφορετική ματιά, τη ματαιότητα του ατομικισμού, δύο χρόνια μετά τον «Οδηγό Διαπλοκής»,  αλλά και τη δυσκολία ανέλιξης των γυναικών στον επιχειρηματικό κόσμο , θα σκαλώσει, στο σημείο εκείνο που ο ατομικισμός και σαρκάζεται αλλά και ανυψώνεται, αφήνοντας μια διφορούμενη και θολή νοηματική κατασκευή.  Δεν είναι μόνο αυτό. Ο τρεις φορές υποψήφιος  για  Όσκαρ Σκηνοθεσίας   Ντέιβιντ Ο. Ράσελ τα βρίσκει σκούρα  και σε ένα σημείο που  θεωρείται το φόρτε του. Δηλαδή να παρουσιάζει απλοϊκά- γραμμικά περιστατικά, με  βιρτουόζικη τακτική, απολαμβάνοντας στις περισσότερες του ταινίες να βλέπει κανείς -παρά τις επιμέρους ενστάσεις-  τον τρόπο που από τη μια συνδυάζει το χιούμορ με το ρομαντισμό(« Οδηγός Αισιοδοξίας» ) και από την άλλη, τους ήρωες στο χείλος της ψυχικής καταστροφής («The Fighter» και « Οδηγός Διαπλοκής»), με ένα συνδυασμό του κινηματογραφικού μέσου και της ρεαλιστικής αμερικάνικης θεατρικής παράδοσης.

Εδώ για κάποιο ανεξήγητο λόγο   τα κάνει όλα αχταρμά, παρότι το έργο είχε λίγα πράγματα να πει.

Επί του προκειμένου, τοποθετεί  σε ρόλο αφηγήτριας τη γιαγιά της νεαρής ηρωίδας, με το υποκοριστικό Mimi, που ενώ σε κάποια στιγμή πεθαίνει, ο σκηνοθέτης της δίνει τη δυνατότητα-άγνωστο γιατί- να εξακολουθεί να αφηγείται την ιστορία. Βλέπουμε επίσης άλματα αδικαιολόγητα,  που μας μπερδεύουν, από το παρόν στο παρελθόν και ξανά στο παρόν, σκηνές μακρόσυρτες, κι αμυδρή έως υποτυπώδη σκιαγράφηση των βασικών και  ουκ ολίγων χαρακτήρων του έργου, όλα αυτά καταφέρνουν να εκτοπίσουν τις αξιόλογες αναφορές, για το ρόλο της τηλεόρασης τη δεκαετία του ’70-’80, για τον  οικογενειακό ανταγωνισμό ως απόρροια της απληστίας,  για τη δόξα και το χρήμα και το θέμα του γυναικείου φύλου στη ζούγκλα του αχαλίνωτου κέρδους.

Το έργο είναι εξολοκλήρου πάνω στη μούσα του Τζένιφερ Λόρενς. Ίσως ο Ο. Ράσελ  να το έφτιαξε στα μέτρα της, για μια οσκαρική υποψηφιότητα Α’ γυναικείου ρόλου, αλλά η ταλαντούχα 25χρόνη ηθοποιός, ό,τι είχε να δώσει το έδωσε και με το παραπάνω, όμως  είναι το έργο που  δεν τράβαγε.

Μικρός ο ρόλος του έτερου του συνεργάτη, Μπράντλεϊ Κούπερ.

“Joy” από από 24/12 στους κινηματογράφους από Odeon 

The post Joy appeared first on screeneye.gr.

Ύστερα από μια μάχη για τη διεκδίκηση των απομνημονευμάτων της πολεμικής ανταποκρίτριας και φωτογράφου Λίνσεϊ Αντάριο, η συμφωνία έκλεισε και η ταινία θα γυριστεί με τον Στίβεν Σπίλμπεργκ να σκηνοθετεί την Τζένιφερ Λόρενς στο ρόλο.

Τα απομνημονεύματα της βραβευμένης με Πούλιτζερ Αντάριο «What I do: Life Of Love And War, a memoir» είχαν κινήσει το ενδιαφέρον πολλών στούντιο και όχι άδικα αν κρίνουμε από τα όσα γράφει.

Η Αντάριο ήταν νέα στο χώρο όταν μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους πήγε στο Αφγανιστάν να καταγράψει την κατάσταση εκεί. Κατέγραψε τις ζωές των ανθρώπων στο Αφγανιστάν πριν και μετά τους Ταλιμπάν, τις άγνωστες πτυχές του πολέμου, τις απώλειες των αμάχων, τα καμένα χωριά και τους νεκρούς στο Νταρφούρ. Έδειξε την κουλτούρα της βίας κατά των γυναικών στο Κονγκό φωτογραφίζοντας και παίρνοντας συνεντεύξεις από τις γυναίκες που είχαν βιαστεί δίνοντας τους έτσι πρόσωπο και φωνή, φωτογράφισε τα παιδιά που πέθαιναν από την πείνα στη Σομαλία, ενώ κινδύνευσε και η ζωή της όταν την απήγαγαν υποστηρικτές του καθεστώτος Καντάφι κατά τον εμφύλιο στη Λιβύη.

Όπως αναφέρει η ίδια στα απομνημονεύματά της, είναι ατρόμητη αλλά δεν σημαίνει πως δεν φοβάται. Παίρνει τον φόβο της και τον μετατρέπει σε κατανόηση και συναισθηματική ταύτιση, πράγμα απαραίτητο για να πετύχει αυτό που θέλει τη δουλειά της και να δείξει την αλήθεια. Είναι μια γυναίκα σε ένα κόσμο αντρικό αποφασισμένη να την πάρουν σοβαρά οι συνάδελφοί της και κάνει τη δουλειά της χωρίς να υποκύπτει στο πλαστό δίλημμα που τίθεται στις γυναίκες «καριέρα ή οικογένεια», καταφέρνοντας να ισορροπήσει και τα δύο.

Ακόμα δεν είναι γνωστό πότε θα ξεκινήσει η παραγωγή καθώς ο Σπίλμπεργκ έχει προγραμματισμένες ήδη δύο ταινίες για το εγγύς μέλλον.

The post Η Τζένιφερ Λόρενς σε ρόλο πολεμικής ανταποκρίτριας σε ταινία του Σπίλμπεργκ appeared first on screeneye.gr.

Επιβεβαιώθηκαν από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο οι φήμες πως  θα συμμετέχει στην νέα ταινία του Ντέιβιντ Ο.Ράσελ “Joy”. Αυτή θα είναι η τρίτη φορά που συμμετέχει σε ταινία του σκηνοθέτη καθώς είχε τον ρόλο του πατέρα του Μπράντλεϊ Κούπερ στον «Οδηγό Αισιοδοξίας», για τον οποίο μάλιστα είχε προταθεί για Όσκαρ Β’Αντρικού Ρόλου, αλλά είχε και μια μικρή συμμετοχή στην περσινή επιτυχία «Οδηγός Διαπλοκής».

Η ταινία θα είναι μια βιογραφία της Τζόι Μανγκάνο, μιας πολύ πετυχημένης και αυτοδημιούργητης επιχειρηματία της Αμερικής. Ο ομώνυμος ρόλος έχει προταθεί στη Τζένιφερ Λόρενς, αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί ακόμα η συμμετοχή της, ενώ ο σκηνοθέτης δήλωσε πως σκέφτεται να ετοιμάσει ένα ρόλο και για τον Μπράντλεϊ Κούπερ στην ταινία.

The post Ξανά σε ταινία του Ντέιβιντ Ο.Ράσελ ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο μαζί με την Τζένιφερ Λόρενς appeared first on screeneye.gr.

Η Τζένιφερ Λόρενς και ο Μπράντλεϊ Κούπερ συνεργάζονται ξανά μετά τον «Οδηγό Αισιοδοξίας» και τον «Οδηγό Διαπλοκής», στην ταινία της Σουζάνα Μπίερ με τίτλο «Serena»( Σερίνα).

Στα βουνά της Βόρειας Καρολίνας, στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο Τζορτζ και η Σερίνα Πέμπερτον, που μόλις έχουν παντρευτεί, χτίζουν μια αυτοκρατορία ξυλείας.  Η Σερίνα σύντομα αποδεικνύεται ότι είναι ισάξια με οποιονδήποτε άντρα: παρακολουθεί τους ξυλοκόπους, κυνηγάει  κροταλίες και σώζει τη ζωή ενός άντρα στην άγρια φύση. Με τη δύναμη και την επιρροή στα χέρια τους οι Πέμπερτον αρνούνται να αφήσουν τον οποιονδήποτε να μπει εμπόδιο στην αγάπη και τις φιλοδοξίες τους.

 Όμως η Σερίνα ανακαλύπτει το κρυμμένο παρελθόν του Τζορτζ και πρέπει να αντιμετωπίσει την προσωπική της αμετάβλητη μοίρα, κι έτσι το παθιασμένο αντρόγυνο οδηγείται σε μια δραματική κρίση.Πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο

The post Η Σουζάνα Μπίερ κατευθύνει τους Μπράντλεϊ Κούπερ&Τζένιφερ Λόρενς στο ερωτικό δράμα εποχής “Σερίνα”. Τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 131΄, ΗΠΑ- Μ. Βρετανία 2014

Του Μπράιαν Σίνγκερ

Με τους Μάικλ Φασμπέντερ, Χιου Τζάκμαν, Τζένιφερ Λόρενς, Τζέιμς ΜακΑβόι, Νίκολας Χουλτ, Πίτερ Ντινκλέιτζ, Χάλι Μπέρι, Έλεν Πέιτζ, Ομάρ Σι, Άννα Πάκουιν, Ίαν Μακέλεν, Πάτρικ Στιούαρτ, Έβαν Πίτερς

Κάπου στο μέλλον η φυλή των μεταλλαγμένων X- Men βρίσκεται στο σημείο μηδέν όσον αφορά την επιβίωση της. Για να αλλάξουν το ρου της ιστορίας προς την καταστροφή τους αποφασίζουν να στείλουν πίσω στο χρόνο τον Γούλβεριν. Εκείνος θα επιχειρήσει να φέρει κοντά τους νέους ακόμη Μαγκνίτο και Χαβιέ, να λύσει τις μεταξύ τους διαφορές και, το κυριότερο, να τους πείσει ότι αυτοί οι ίδιοι είναι που τον έστειλαν από το μέλλον, με σκοπό να τους προειδοποιήσει όχι μόνο για το δικό τους δυσοίωνο μέλλον αλλά για την ολοκληρωτική καταστροφή της ανθρωπότητας. Το σωτήριον έτος 1973 όπου «ταξιδεύει» ο Γούλβεριν ο κόσμος βράζει. Η Αμερική προσπαθεί να συνέλθει από τον πόλεμο του Βιετνάμ, ο Νίξον θέλει να ενισχύσει τη θέση του σε μια νέα τάξη πραγμάτων κι οι κανονικοί άνθρωποι, βουβοί και τρομαγμένοι, αντικρίζουν τα νέα τέρατα, τους μεταλλαγμένους, να κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα τους. Ο σατανικός δρ. Μπόλιβαρ Σταρκ (θεσπέσιος κακός ο Πίτερ Ντινκλέιτζ του «Game of thrones») αρπάζει την ευκαιρία για να προωθήσει τα δόλια σχέδια του.. 

Επικό στα όρια του απόλυτου κι ολοκληρωτικού θεάματος, χορταστικό όσο δεν φαντάζεστε, ενίοτε χιουμοριστικό σε σημείο ξεκαρδίσματος και εντυπωσιακό σε βαθμό… προσκυνήματος, τούτο το «X- Men» έχει τοποθετήσει τόσο ψηλά τον πήχυ, που δεν συζητάμε αν πρόκειται απλώς για το κορυφαίο της σειράς. Το ζητούμενο είναι αν υπάρχει άλλο comic action φιλμ στη διάρκεια των τελευταίων 10-15 ετών όπου η ψηφιακή εικόνα έχει τοποθετήσει άλλα στάνταρ και μεγέθη στην τεχνογνωσία του κινηματογράφου, ώστε να μπορεί να το ξεπεράσει σε αξία. Αναμφισβήτητα ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι μόνο ένας κι ακούει στο όνομα Μπράιαν Σίνγκερ. Έχοντας την εμπειρία του γυρίσματος των 2 πρώτων και καλύτερων μέχρι σήμερα φιλμ της σειράς («X- Men», 2000 -  «X- Men 2», 2003) αλλά και το ψύχραιμο βλέμμα της αποστασιοποίησης που προσφέρει η 10ετής αποχή του από τον κόσμο των μεταλλαγμένων – μαζί με τα στραπάτσα από το «Superman Returns» και τις «Βαλκυρίες»- , ο Σίνγκερ επέστρεψε στην αρχική πηγή έμπνευσης πιο σοφός και περισσότερο κατασταλαγμένος σε σχέση με το ποια είναι τα όρια δράματος, ηρωισμού και αυτοθυσίας των ηρώων του.

Ο Γούλβεριν παρουσιάζεται το ίδιο νευρικός, ανυπόμονος και αποφασιστικός όσον αφορά τις αντιδράσεις του αλλά παράλληλα γνωρίζει πλέον τα περιορισμένα πεδία δράσης του και κυρίως ποια είναι τα ευάλωτα όπλα του. Η «Ρέιβεν» που παίρνει οποιαδήποτε μορφή θέλει είναι το πρόσωπο κλειδί του φιλμ που ζητάει την εκδίκηση για το χαμό των πρώτων X- Men. Η Τζένιφερ Λόρενς διαθέτει όλο το πακέτο του χαρακτήρα: είναι σέξι, δυναμική, συγκινητική, θεσπέσια. Ο αληθινός λόγος που προκάλεσε τη ρήξη στη φιλία Μαγκνίτο και Ξαβιέ, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλος από μια τέτοια μεταλλαγμένη γυναίκα! Φυσικά ο πλέον πιασάρικος ρόλος του φιλμ ανήκει στον Μάικλ Φασμπέντερ. Ως νέος Μαγκνίτο είναι μια αρχετυπική μεσσιανική φιγούρα, ένας υπεράνθρωπος που μαγεύει όχι μόνο τα μεταλλικά αντικείμενα αλλά και τα πλήθη, χάρη στις ακαταμάχητες δυνάμεις και τη μεταφυσική γοητεία του. Δίπλα τους με μεγάλη χαρά στα όρια της ηδονής οι φαν της σειράς θα δουν όλα, μα όλα, τα πρόσωπα που έχτισαν το μύθο των X-Men στα 6 προηγούμενα φιλμ. Με τη καθοριστική συνδρομή του σεναριογράφου Σάιμον Κίνμπεργκ, ο Σίνγκερ θέλει πάντως να μιλήσει για πολλά παραπάνω από ένα απλώς τέλεια ενορχηστρωμένο θέαμα αξίας 250 εκατομμυρίων δολαρίων και τα καταφέρνει περίφημα.

Η 7η ταινία των «X- Men» λαμβάνει σχεδόν φιλοσοφικές διαστάσεις με κοινωνικοπολιτικη χροιά, αναφερόμενη σε ένα εφιαλτικό μέλλον όπου το κάθε τι έχει το νόημα του. «Αρνητικοί» πρωταγωνιστές σε αυτό το μέλλον είναι οι  Μεταλλαγμένοι που απειλούνται με ολοκληρωτικό πόλεμο και αφανισμό. Είναι οι άνθρωποι δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Οι φοβισμένοι, οι άστεγοι, οι σημαδεμένοι, οι περιθωριακοί. Το χάρισμα του καθενός θα γίνει η γραμμή άμυνας τους. Το φιλμ μιλάει για την αξία της ανεκτικότητας, τη διαφορετικότητα και το φυλετικό μίσος. Ο Σίνγκερ αναφέρεται σε ένα πεσιμιστικό, φουτουριστικό μέλλον, στηρίζοντας τον προβληματισμό του στα λάθη του παρελθόντος και ασκώντας δριμύ κατηγορώ στη σύγχρονη εποχή. Αυτοί οι «X- Men» είναι όντως μια σπάνια περιγραφή του χτες, του σήμερα, του αύριο…

“Χ- Μεν: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος” από 22/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Χ- Μεν:Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος(X- Men:Days of Future Past) appeared first on screeneye.gr.