Θρίλερ Μυστηρίου, 111′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Secret in Their Eyes

Του Μπίλι Ρέι

Με τους Τζούλια Ρόμπερτς, Νικόλ Κίντμαν, Τσιούετελ Ετζίοφορ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Στη λίστα με τα πιο απογοητευτικά ριμέικ, μπορούμε επίσημα πια να προσθέσουμε, την υποτιθέμενη διασκευή από τον Αμερικάνο Μπίλι Ρέι του Αργεντίνικου κοινωνικού δράματος του 2009 και βραβευμένου με Όσκαρ « Το Μυστικό στα Μάτια της».
Στο επίκεντρο της πρώτης ταινίας, ο Χουάν Χοσέ Καμπανελά συνταίριαξε με μαεστρία, μία σκοτεινή ιστορία αγάπης με το δράμα, τη κωμωδία και το έγκλημα, παρουσιάζοντας ένα έργο ελκυστικό, με ανατροπές μέχρι και το τέλος.

Η Χολιγουντιανή εκδοχή του 2015 παρότι διαθέτει τρεις πρωτοκλασάτους αστέρες του σινεμά, δεν μπόρεσε ήδη από το ξεκίνημα της να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μας και να μας αιχμαλωτίσει στην οθόνη. Ο σκηνοθέτης-γνωστός από το  «Captain Philips» του 2013 δεν ενέπνευσε τους πρωταγωνιστές του, που φαίνονταν να παίζουν σαν να κάνουν αγγαρεία και αδικαιολόγητα να υπερβάλουν εαυτόν, στις κινήσεις και στις εκφράσεις τους. Δεν μας έπεισε ο θρήνος της αστυνομικίνας μάνας του FBI, της Τζες (Τζούλια Ρόμπερτς), για το δολοφονημένο της έφηβο κορίτσι, ούτε και η εμμονή του συναδέλφου της, του Ρέι (Τσιούετελ Έτζιοφορ) να εξιχνιάσει την υπόθεση σε διάστημα 13 ολόκληρων χρόνων και πώς να μας πείσει, όταν τον βλέπουμε από τη μια να είναι σοκαρισμένος για τη στυγερή δολοφονία και από την άλλη να κάνει ψηστήρι( κοινώς καμάκι) στη γοητευτική εισαγγελέα Κλερ (Νικόλ Κίντμαν).

Κλασικό μοτίβο με αναδρομές στο παρελθόν και πίσω στο παρόν, σε κάποιες στιγμές ο Μπίλι Ρέι πιάνει σωστά την ατμόσφαιρα των ψυχολογικών θρίλερ, βάζει το θεατή σε μια διαδικασία σκέψης και σύγχυσης, όμως οι ιδέες του δεν είναι φρέσκιες αλλά παλαιομοδίτικες και αυτό αποδεικνύεται από το γνώριμο τρόπο που στήνει το παιχνίδι φαντασίας μη φαντασίας αλλά και από το εντελώς παρωδία τελευταίο μέρος του έργου, νομίζοντας πως θα σοκάρει, αλλά η εμπλοκή ενός κεντρικού προσώπου στη διαλεύκανση  της υπόθεσης, μυρίζει κλισέ… από ώρα και από μακριά.

“Το Μυστικό στα Μάτια τους” από 14/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos/Seven

The post Το Μυστικό στα Μάτια τους appeared first on screeneye.gr.

Η Τζούλια Ρόμπερτς απέκτησε τα δικαιώματα ώστε να κάνει την ταινία “Batkid” η οποία θα είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα αλλά και στο ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα στις 24 Ιανουαρίου “Batkid Begins: The Wish Heard Around The World”.

Η ταινία έχει σαν θέμα τον μικρό Μάιλς Σκοτ, ένα παιδί που έπασχε από λευχαιμία και που η ευχή του ήταν να γίνει βοηθός του ήρωα Μπάτμαν. Η ευχή του πραγματοποιήθηκε όταν χιλιάδες εθελοντές αλλά και οι αρχές της πόλης του Σαν Φρανσίσκο μετέτρεψαν την πόλη τους στην φανταστική Γκόθαμ Σίτυ για μία μέρα και ο μικρός Μάιλς έγινε ο “Batkid” που βοήθησε τον Batman να πιάσουν τους κακοποιούς Γρίφο και Πένγκουιν. Το νέο έγινε γνωστό παγκοσμίως μέσω των μέσων μαζικής δικτίωσης.

Η Τζούλια Ρόμπερτς θα χρηματοδοτήσει και θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία, ενώ η σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ Ντάνα Νάχμαν θα είναι η διευθύντρια παραγωγής.

Δείτε ένα ρεπορτάζ για την ημέρα που ο Batkid έσωσε τον κόσμο!

The post Η Τζούλια Ρόμπερτς σχεδιάζει την ταινία “Batkid” appeared first on screeneye.gr.

Δραματική, 121΄, ΗΠΑ 2013

Σκηνοθεσία: Τζον Γουέλς

Με τους :Μέριλ Στριπ, Τζούλια Ρόμπερτς, Τζούλιαν Νίκολσον, Κρις Κούπερ, Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, Μάργκο Μάρτιντεϊλ, Τζούλιετ Λιούις

Ο αλκοολικός ποιητής και συγγραφέας Μπέβερλι Γουέστον (Σαμ Σέπαρντ) εξαφανίζεται και η άρρωστη σύζυγός του Βάιολετ (Μέριλ Στριπ) που μένει μόνη στο σπίτι με την ινδιάνα υπηρέτρια καλεί σε βοήθεια τις 3 κόρες τους. Η μεγάλη κόρη Μπάρμπαρα (Τζούλια Ρόμπερτς) είναι η μόνη που δεν «χαρίζεται» στη σκληρή και πικρόχολη μητέρα της, σε αντίθεση με την πάντα συγκαταβατική μικρή αδελφή της Άιβι (Τζούλιαν Νίκολσον) και την επιπόλαια μεσαία Κάρεν (Τζούλιετ Λιούις), η οποία καταφθάνει εντυπωσιακά στην απομονωμένη οικογενειακή αγροικία της Οκλαχόμα, με νέο αρραβωνιαστικό (Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ) και κάμπριο σπορ αυτοκίνητο!

Οι λεπτές ισορροπίες που κρατούν… οριακά «ενωμένη» την οικογένεια δεν διαταράσσονται ακόμη κι όταν η Βάιολετ εκστομίζει αδιακρίτως την μία προσβολή μετά την άλλη. Η αγωνία για την τύχη του πατέρα είναι εκείνο που μετράει περισσότερο για τις κοπέλες και τα υπόλοιπα μέλη της φαμίλιας (εν τω μεταξύ έχουν προστεθεί στο οικογενειακό κάδρο και η αδελφή της Βάιολετ με τον άντρα της), ώστε τους κάνει να δίνουν τόπο στην οργή και να μην απαντούν στην αυταρχική συμπεριφορά της Βάιολετ. Όταν όμως η αστυνομία της κομητείας Όσατζ, ανακοινώνει στην οικογένεια Γουέστον ότι ο Μπέβερλι αυτοκτόνησε, τότε αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για να βγουν στην επιφάνεια τα μυστικά, οι κακίες και τα ψέματα που ήταν θαμμένα για χρόνια.

Πνιγηρό, σκληρό αλλά και στιβαρό οικογενειακό ψυχόδραμα με αρκετές ανάσες -πικρού πάντως- γέλιου, που είναι βασισμένο στο πολυβραβευμένο (Πούλιτζερ για την αρχική μυθιστορηματική μορφή του και 5 Τόνι αργότερα) θεατρικό έργο του ηθοποιού και συγγραφέα Τρέισι Λετς γύρω από τις σχέσεις αγάπης και μίσους των μελών μιας τυπικής αμερικανικής φαμίλιας από την Οκλαχόμα. Ο ίδιος ο συγγραφέας (τα γνωστότερα σενάρια του στο σινεμά ήταν τα κατάμαυρα «Bug» και «Killer Joe» που είχε σκηνοθετήσει ο Ουίλιαμ Φρίντκιν) έχει αναλάβει τη σεναριακή διασκευή του έργου του, μεταφέροντας αρκετή από τη θεατρική πρόζα των ηρώων του, στα καρέ του φιλμ.

Από την πλευρά του ο σκηνοθέτης Τζον Γουέλς, που είχε δώσει προ τριετίας μια εύστοχη αποδόμηση του αμερικανικού ονείρου με το «The company men», δυναμώνει κινηματογραφικά το στέρεο υλικό με τα υπέροχα πλάνα της απεραντοσύνης των μεσοδυτικών πολιτειών της Αμερικής, που συντείνουν στην αβάσταχτη μοναξιά των χαρακτήρων αλλά και την πολυεπίπεδη σκηνοθεσία του. Στα φαινομενικά καθημερινά ενσταντανέ κι εν μέσω μιας αφόρητης αυγουστιάτικης ζέστης, όπου οι άντρες είναι κυρίως διακοσμητικοί ή απόντες, ο Γουέλς κρύβει έντεχνα τη σπίθα που θα ανάψει αργότερα, μετατρέποντας το σπιτικό των κυρίαρχων θηλυκών Γουένστον σε ωρολογιακή βόμβα. Όλα αυτά όμως λίγη σημασία θα είχαν αν οι καλογραμμένοι και χτισμένοι στη σωστή ψυχολογική βάση χαρακτήρες, δεν είχαν την κατάλληλη υποστήριξη από τους ηθοποιούς.

Η Μέριλ Στριπ βάζει στο ρελαντί τη μηχανή για άλλο ένα οσκαρικό ρόλο (αν το πετύχει θα είναι η 18η υποψηφιότητά της) που αποδίδει με στιλ και σαρκασμό, έχοντας στη φαρέτρα της τις πιο έντονες σκηνές του έργου αλλά και τις πιο θανατηφόρες ατάκες. Ακούγοντας την 65χρονη, χτυπημένη από τον καρκίνο και εθισμένη στα αναλγητικά Βάιολετ να μιλάει για τους Ινδιάνους («εγώ είμαι πιο γηγενής από αυτούς»), τα γηρατεία («οι γυναίκες ασχημαίνουν με τα χρόνια») την επιλεκτική γονική αγάπη («κάθε γονιός έχει το αγαπημένο του παιδί») ή ακόμη και το κάπνισμα ( στην ερώτηση της Άιβι αν «κάνει να καπνίζει;» την αποστομώνει με την αφοπλιστική ατάκα: «Σε ποιον κάνει καλό το κάπνισμα;»), συνειδητοποιούμε ότι αυτή η μητέρα- αφέντης πίσω από το σκληρό, μανιοκαταθλιπτικό προσωπείο της κρύβει βαθιές, μακροχρόνιες πληγές.

Η ευθύνη της βέβαια για το ψυχικό τραυματισμό των παιδιών της δεν μειώνεται παρά ελάχιστα και η επίκληση της αλήθειας σε κάθε πικρία ή προσβολή που λέει, δεν είναι παρά μια δικαιολογία για να συνεχίσει την απεχθή συμπεριφορά της. Ίσως περισσότερο φωνακλού από ότι απαιτεί ο ρόλος της παρουσιάζεται η Τζούλια Ρόμπερτς αλλά εκείνη που κλέβει την παράσταση είναι η αθόρυβη Τζούλιαν Νίκολσον σε μια υπέροχα εσωτερική και χαμηλότονη ερμηνεία ως Άιβι. Η μικρή κόρη επιστρατεύει όλη την καλοσύνη και την πραότητα του χαρακτήρα της για να ξεπληρώσει το οικογενειακό χρέος της και συνάμα να βρει τη δύναμη να αλλάξει τη μοίρα της, παρά το άσχημο παιχνίδι που τελικά της παίζει αυτή.              

“ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ” από 1/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ(AUGUST: OSAGE COUNTY) appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.