Βιογραφικό δράμα, 116′, Αυστραλία, Μ. Βρετανία 2013

Του Τζόναθαν Τεπλίτζκι

Με τους  Κόλιν Φερθ, Νικόλ Κίντμαν, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέρεμι Ιρβάιν

Ο Έρικ Λόμαξ  ήταν μέλος του Βρετανικού στρατού στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η  διμοιρία του είχε επιφορτιστεί με την κατασκευή ένα σιδηροδρόμου στη Νοτιοανατολική Ασία. Ο νεαρός στρατιώτης θα πέσει στα χέρια των Ιαπώνων και θα κακοποιηθεί ανελέητα.

Η ταινία έχει ως αφετηρία τη δεκαετία το 80’ , όταν ο Έρικ κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με  τρένο για τη Σκωτία, θα συναντήσει τη νοσοκόμα Πάτι θα την ερωτευτεί και θα την παντρευτεί. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο η Πάτι θα αντιληφθεί την αλλόκοτη συμπεριφορά του συζύγου της, στα τακτά διαστήματα αναζωπύρωσης των εφιαλτικών αναμνήσεων , μιας περιόδου της ζωής του , που για αυτήν είναι ακόμα άγνωστη. Θα ζητήσει τη βοήθεια ενός φίλου του, του Φίνλει, θα της πει χαρτί και καλαμάρι, τι συνέβη στο πεδίο της μάχης. Η μόνη λύση για τον Έρικ για να ξεπεράσει τους δαίμονες είναι να βρει τον βασανιστή του και να εξιλεωθεί… όπερ και εγένετο.

Στις αμέτρητες αντιπολεμικές ταινίες, προσθέτουμε τη βιογραφία του Έρικ Λόμαξ , όμως οι  μεγάλες ιδέες και οι καλοπροαίρετες  προθέσεις του Αυστραλού Τζόναθαν Τεπλίτζκι, δεν αρκούν.

Η σκηνοθετική του αυτοσυγκράτηση τον οδηγεί σε υπερβολικό ακαδημαϊσμό, που συν τω χρόνω,  καταλήγει –στα δύο από τα τρία μέρη-ανυπόφορα στατικός και μονότονος.

Υπερ-χρησιμοποιείται η σιγουριά που προσδίδει η τεχνική του φλας μπακ ,με τέτοιο τρόπο, ώστε το αποτέλεσμα να είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο, και τελικά το οδυνηρό οδοιπορικό του πρωταγωνιστή,  να  μην αγγίζει τις καρδίες μας.

 Η παρατεταμένη σε διάρκεια ρομαντική ιστορία του Έρικ με τη μετέπειτα σύντροφό του, τη Πάτι, θα παραμερίσει το πραγματικό ζητούμενο του κοινωνικού δράματος , που είναι η επώδυνη διαδικασία λύτρωσης κι επούλωσης των ψυχικών τραυμάτων του κεντρικού προσώπου, 40 χρόνια μετά τους φρικτούς βασανισμούς που υπέστη.

Όπως είναι δομημένο το έργο και με το σαθρό σεναριακό υπόβαθρο, κατ’ουδένα λόγο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο « Κύκλος των Αναμνήσεων» διερεύνα τις διαταραχές του Έρικ ή γενικά των μεταπολεμικών ψυχολογικών του νευρώσεων, όπως τις αποτύπωσε πιο πετυχημένα η Κάθριν Μπιγκελόου στο «Hurt Locker».

Στην τρίτη και τελευταία πράξη, στο τετ α τετ  του θύματος με τον θύτη, η συνάντηση δηλαδή του Έρικ  με τον Ιάπωνα βασανιστή του, τον Τακέσι Ναγκάσι,  εκεί θα δούμε τις πιο καλοδουλεμένες σκηνές του έργου και στο κομμάτι της φωτογραφίας, των ερμηνειών και των ουμανιστικών μηνυμάτων,  αλλά είναι δώρον άδωρον, όταν αυτό ξεκινά να συμβαίνει  από το 95 λεπτό. Μέχρι τότε, ποιος  πραγματικά αντέχει.

“Ο Κύκλος των Αναμνήσεων” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Ο Κύκλος των Αναμνήσεων appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό Δράμα, 106’, Γαλλία 2014, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Τζαλίλ Λεσπέρ

Με τους Πιερ Νινέι, Γκιγιόμ Γκαλιέν, Σαρλότ Λε Μπον, Λάουρα Σμετ, Μαρί Ντε Βιλεπίν, Νικολάι Κίνσκι, Ρούμπεν Άλβες

Έξι χρόνια μετά το θάνατο του μεγάλου δημιουργού της μόδας και η μυθιστορηματική ζωή του Υβ Σεν Λοράν εξακολουθεί να δίνει λαβή για εντάσεις, καθώς το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο ταινίες βασισμένες στη ζωή και στο έργο του, γυρισμένες σχεδόν ταυτόχρονα, προκαλώντας η μία τα πυρά της άλλης.

Με πάνω από δέκα εκατομμύρια εισπράξεις στις γαλλικές αίθουσες, με επίσημη παρουσία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάντανς και στην Μπερλινάλε,  η βιογραφία “Yves Saint Laurent” του Χαλίλ Λεσπέρ προσπαθεί να μας δώσει μία γεύση της ταραχώδους ζωής και του εμβληματικού έργου μίας προσωπικότητας, που διαμόρφωσε την ιστορία της σύγχρονης μόδας.

 Έχοντας την έγκριση του Πιερ Μπρεζέ, διαχειριστή της κληρονομιάς του Λοράν, αλλά και συντρόφου του ως το τέλος της ζωής του, το «Yves Saint Laurent» μονοπωλεί το ενδιαφέρον, καθώς ο σκηνοθέτης είχε πρόσβαση σε αρχεία, στο ατελιέ του μόδιστρου, στο εξοχικό του στο Μαρακές και φυσικά σε ρούχα υψηλής ραπτικής. Από την άλλη πλευρά, η βερσιόν του Μπερτράν Μπονελό “Saint Laurent” με πρωταγωνιστή τον Γκασπάρ Ουλιέλ, η οποία προβλήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, συναντά την έντονη αντίθεση του Μπρεζέ, ενώ έχει την έγκριση και στήριξη του τωρινού ιδιοκτήτη του οίκου μόδας.

Βρισκόμαστε στο Παρίσι του 1957, ο οίκος μόδας του Κριστιάν Ντιόρ σοκάρει τον κόσμο της μόδας αναθέτοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση του οίκου στον 21χρονο μαθητευόμενο Υβ Σεν Λοράν. Με την πρώτη του επίδειξη λίγους μόνο μήνες μετά, ο νεαρός δημιουργός θα δικαιώσει την εμπιστοσύνη και την επιλογή του Ντιόρ και θα ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς. Η υποσχόμενη καριέρα του Γάλλου σχεδιαστή μόλις ξεκινά, αλλά ο πόλεμος της Αλγερίας θα μπει εμπόδιο στην πορεία του μετά την κλήτευσή  του από το κράτος να καταταγεί στο γαλλικό στρατό. Ο ψιλόλιγνος νεαρός με την ασθενική φυσή καταρρέει, νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου και διαγιγνώσκεται με μανιοκατάθλιψη, ενώ δεν αργεί και η λύση της συνεργασίας του με τον Ντιόρ.

Στο κρίσιμο αυτό σημείο καταλυτικό ρόλο παίζει ο σύντροφος της ζωής του, ο Πιερ Μπερζέ, ο οποίος μαζεύει τα κομμάτια του καταρρακωμένου Υβ και αποφασίζουν το μεγάλο βήμα της ίδρυσης νέου οίκου μόδας, υπό το όνομα του σχεδιαστή. “Εσύ έχεις το ταλέντο, εγώ θα ασχοληθώ με τα υπόλοιπα”, δηλώνει ο μάνατζερ Πιερ Μπερζέ, ρισκάροντας τα πάντα, καθώς η πρώτη επίδειξη μόδας του νεοσύστατου οίκου είναι γεγονός και ακολουθεί η αποδοχή και η επιτυχία.

Ο Υβ Σεντ Λοράν αφουγκράζεται την εποχή, είναι διάχυτο το πνεύμα του Μάη του 1968, η ποπ κουλτούρα γίνεται τάση κυρίαρχη και ο Γάλλος couturier “κατεβάζει” τη μόδα στο δρόμο, κάνοντας την προσιτή μέσα από το πρετ-α-πορτέ, ενώ σχεδιάζει φορέματα, δανειζόμενος θέματα από τους πίνακες του Μοντριάν. Τα άγρια χρόνια της δεκαετίας του ’70 έρχονται σαν λαίλαπα και ο «κακομαθημένος αστός μοναχογιός» βυθίζεται στον κόσμο των ναρκωτικών και του σεξουαλικού πειραματισμού. Προκαλεί με τα σόου του, ενώ με το εμβληματικό γυναικείο σμόκιν υμνεί τη γυναικεία απελευθέρωση και δυναμικότητα. Η παγκόσμια αναγνώριση και επιτυχία μεταφράζεται σε πίεση, για δύο συλλογές το χρόνο, την οποία η ευάλωτη προσωπικότητά του, πασχίζει να διαχειριστεί και το φλερτ του με την αυτοκαταστροφή και την κατάθλιψη είναι αναπόφευκτο.

 “Ο,τι μου έλειπε το είχε εκείνος. Η δύναμή του σήμαινε ότι μπορούσα να στηριχτώ πάνω του όταν ένιωθα να πνίγομαι”, δήλωνε ο σχεδιαστής προς το τέλος της ζωής του για το μοναδικό του έρωτα, αλλά και διαχειριστή της αυτοκρατορίας του, Πιερ Μπερζέ.

Υπό το πρίσμα της μεγάλης αυτής σχέσης αλλά και της προσπάθειας του Μπερζέ να σώσει τον Λοράν από τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του, ο σκηνοθέτης εστιάζει στη σκοτεινή και αχαλίνωτη πλευρά του δημιουργού. Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο υστερεί η ταινία, η οποία διαλέγει τον εύκολο δρόμο καθώς δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την παγίδα της σκανδαλοθηρικής αποτύπωσης της άγριας δεκαετίας του ’70 και δεν φωτίζει την πλευρά εκείνη του σχεδιαστή που επηρεάζει τη μόδα μέχρι και σήμερα: την αισθητική, τη διορατικότητα, το ταλέντο του.

 Αν και το σενάριο του Λεσπέρ (συνυπογράφουν οι Ζακ Φιεσί και Μαρί-Πιερ Χαστέρ) αδυνατεί να προσδώσει άποψη και όραμα στην προσωπικότητα του ήρωα του, η ερμηνεία του Πιερ Νινέ είναι καθηλωτική. Η αφοπλιστική ομοιότητα με τον Λοράν όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και στις κινήσεις, καθώς και η απόδοση της εύθραυστης ιδιοσυγκρασίας του συνθέτουν μία ερμηνεία υψηλού επιπέδου. Παράλληλα ο Γκιγιόμ Γκαλιέν ενσαρκώνει χαμηλόφωνα τον Πιέρ Μπρέζε, με μοναδική ευαισθησία, και καταφέρνει να συγκινήσει πραγματικά χωρίς να καταφεύγει σε μελοδραματισμούς.

Η έλλειψη δομημένου σεναρίου είναι στο φινάλε εμφανής, όπου ο σκηνοθέτης στήνει από την αρχή την εμβληματική για το χώρο της haute couture -και ορόσημο για την καριέρα του ήρωα- επίδειξη “Ballet Russe”, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα αυθεντικά κοστούμια του σόου. Εν τέλει δεν θα κατορθώσει να περάσει στο θεατή την κορύφωση και το momentum της ιστορικής επίδειξης.

Στον αντίποδα, οι φανς της υψηλής ραπτικής θα ενθουσιαστούν με τη μόδα που κυριαρχεί σε όλόκληρη την ταινία, με τις άγνωστες λεπτομέρειες της ζωής του δημιουργού, με την απεικόνιση της ατμόσφαιρας της εποχής, ενώ όπως είναι αναμενόμενο δεν λείπει από τα πλάνα του σκηνοθέτη η επιβλητική ομορφιά της πόλης του Παρισιού.

 Το “Υves Saint Laurent” μπορεί να μην καταφέρνει να ανταποκριθεί στον πήχη των προσδοκιών για την κινηματογραφική μεταφορά μίας τόσο πολυδιάστατης και επιδραστικής προσωπικότητας, αλλά αξίζει της προσοχής μας για το ταξίδι και την ατμόσφαιρα της εποχής.

“Ιβ Σεν Λοράν” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Ιβ Σεν Λοράν(Yves Saint Laurent) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό Δράμα,127′ Πολωνία 2013,

Γλώσσα: Πολωνικά, Πρωτότυπος Τίτλος: Walesa. Czlowiek z nadziei

Του Αντρέι Βάιντα

Με τους Ρόμπερτ Βιεσκίεβιτς, Ανιέσκα Γκροτσόφσκα,  Ζμπίγκνιου Ζαμακόφσκι

Εύπεπτο μάθημα πολωνικής ιστορίας, από το 1970 μέχρι το 1989, με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά του 88 χρόνου θρύλου του πολωνικού σινεμά, Αντρέι Βάιντα. Η εμφανής προπαγανδιστική διάθεση να αγιοποιηθεί ο  εν ζωή ηγέτης του κινήματος της  «Αλληλεγγύης» Λεχ Βαλέσα,  δημιουργεί σκιές στο εγχείρημα, το οποίο όμως υλοποιείται με δεξιοτεχνία και σύμφωνα με κάποιους επιτυχημένους κανόνες της κινηματογραφικής τέχνης. Ο πρωταγωνιστή Ρόμπερτ Βιέσκιεβιτς είναι απολαυστικός και πιστό αντίγραφο του «πρωτότυπου», το τέμπο είναι γοργό, οι μουσικές είναι ροκ, οι στιγμές που θα μας κάνουν να χαμογελάσουμε είναι επιτυχημένες, και στους λιγότερο καχύποπτους από μας, η συγκινησιακή φόρτιση θα φτάσει στα ύψη, όταν ο Βαλέσα θα βρεθεί στο Αμερικανικό Κογκρέσο για να πει στους περιχαρείς Αμερικάνους  το αλησμόνητο «We the People»(σε δική μας πειραγμένη μετάφραση «εμείς που τώρα διώξαμε τους κακούς κομμουνιστές, είμαστε  μια χαρά, κι ελεύθεροι»).

Το έργο μέσα από χρονικά πισωγυρίσματα ξεδιπλώνει ένα μέρος της πολιτικής και οικογενειακής διαδρομής του Βαλέσα, με επίκεντρο μια συνέντευξη που έδωσε μεταγενέστερα, στην ιταλίδα δημοσιογράφο -που σαγήνεψε και τον Αλέκο Παναγούλη-, Οριάνα Φαλάτσι.

Ένας λαϊκός ήρωας που ξεκίνησε από το μηδέν, ως ηλεκτρολόγος, συνέχισε με την παράνομη δράση του από τα ναυπηγεία του Γκντανσκ ξεσηκώνοντας τους εργαζόμενους ενάντια στο φιλοσοβιετικό καθεστώς, για να φτάσει χρόνια αργότερα να ηγείται πια ολόκληρης της Πολωνίας.

Ο Βάιντα με μια όμορφη αλλά λίγο ξεπερασμένη αβάν γκαρντ αισθητική, αναμιγνύει πλάνα και σκηνές που θυμίζουν ενίοτε ντοκιμαντέρ. Αυτό γίνεται για να συνθέσει το πολιτικό με το οικογενειακό, με τον Λεχ Βαλέσα να φανερώνει ένα πρόσωπο με πολλές ιδιότητες(συζύγου, πατέρα, συνδικαλιστή, ακτιβιστή),  ακόμα και στις περιπτώσεις παραμέλησης της οικογένεια του. Ο σκηνοθέτης με τον τρόπο που τον παρουσιάζει(ακόμα και με το νεογέννητο παιδί του, μαζί στη φυλακή), του δίνει ελαφρυντικά, και τον από-ενοχοποιεί, τη στιγμή που αυτό δεν γίνεται από αμέλεια, αλλά από όραμα κι έναν αγνό ιδεαλισμό.

Απαλείφονται όλες οι ιστορικές αναφορές που χαρακτήριζαν κάπου-κάπου αλαζονική την συμπεριφορά του Λεχ Βαλέσα , δίνοντας έμφαση ιδιαίτερα στα αιρετικά κι επαναστατικά του χαρακτηριστικά. Υπάρχει μια σκηνή-απάντησης  προς τους επικριτές του, για το λόγο που δεν προχώρησε σε πλήρη ρήξη με το καθεστώς, και μια ακόμη,  που με έμμεσο αλλά καυστικό τρόπο αναφέρεται στην  αγνωμοσύνη των συμπατριωτών του, όταν κάποιοι θεώρησαν ότι συνεργάζεται με τους κομμουνιστές.

Όσον αφορά τον πολυβραβευμένο Αντρέι Βάιντα, η ταινία αυτή αντανακλά και τις δικές του πεποιθήσεις κι αντιφάσεις, ως ένα πρόσωπο που αγάπησε τον κομμουνισμό, αργότερα τον πολέμησε, αλλά πάντα δήλωνε σοσιαλιστής στην καρδιά. Αυτές οι αντιφάσεις εμφανίστηκαν και στα δύο διεθνώς αναγνωρισμένα του έργα « Άνθρωπος από Μάρμαρο» κι « Άνθρωπος από Ατσάλι». Ίσως εδώ στο πρόσωπο του Βαλέσα να βλέπει κι ένα κομμάτι του δικού του εαυτού, για το όνειρο μιας πραγματικής δημοκρατίας, με τον λαό στην εξουσία , αλλά η ελπίδα που γέννησε η «Αλληλεγγύη»,  χάθηκε από το 89’ και μετά, για αυτό ακριβώς τελειώνει χρονικά εκεί και η ταινία.

 ”Βαλέσα, η δύναμη της ελπίδας” από 24/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade, Spentzos Film

The post Βαλέσα, η δύναμη της ελπίδας(Walesa, Man of Hope) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 111΄, Μεγάλη Βρετανία, 2013

του Ρέιφ Φάινς

Με τους Ρέιφ Φάινς, Φελίσιτι Τζόουνς, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Τζοάνα Σκάνλαν, Αμάντα Χέιλ 

Δεκαετία του 1850, βικτοριανή Αγγλία. Ο Τσαρλς Ντίκενς (Ρέιφ Φάινς) απολαμβάνει τη φήμη και τα πλούτη του σημαντικότερου συγγραφέα της εποχής του. Παντρεμένος εδώ και 20 χρόνια με την Αικατερίνη Χόγκαρθ (Τζοάνα Σκάνλαν) – με την οποία απέκτησε 9 (!) παιδιά – έχει την αποδοχή μιας διασημότητας και χωρίς υπερβολή κάθε δημόσια εμφάνιση του καταλήγει σε ενθουσιώδες λαϊκό παραλήρημα. Το 1857 ο 45χρονος Ντίκενς βλέπει σε μια θεατρική παράσταση την 18χρονη εκκολαπτόμενη ηθοποιό Νέλι Τέρναν (Φελίσιτι Τζόουνς) και μαγεύεται από την ομορφιά της. Γίνεται φίλος με τη μητέρα της Φράνσις (Κριστίν Σκοτ Τόμας), μια χήρα ηθοποιό που έχει μεταδώσει στις 3 κόρες της το μικρόβιο της υποκριτικής και αρχίζει να περνάει όλο και περισσότερες ώρες μαζί τους παρά με την οικογένεια του. Ύστερα από λίγο καιρό ο ερωτευμένος πλέον συγγραφέας εκφράζει τον έρωτα του για την Νέλι και ξεκινάει μια ιστορία με πολλά δραματικά επεισόδια που κάλλιστα θε μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό για κάποιο έργο του.

Ειδικά οι «Μεγάλες προσδοκίες» που γράφτηκαν εκείνη την εποχή (δημοσιεύτηκαν τη διετία 1860-61), μοιάζουν βγαλμένες από αυτή την παράνομη σχέση που ποτέ δεν έγινε γνωστή παρά τις κατά καιρούς φήμες που κυκλοφόρησαν στις φυλλάδες της εποχής.

Μια από τις πιο σκληρές αλλά και συγχρόνως λιγότερο γνωστές τραγωδίες του Σαίξπηρ, τον «Κοριολανό», επέλεξε ο Ρέιφ Φάινς για να κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πριν από 4 χρόνια. Για τη δεύτερη σκηνοθεσία του επέλεξε πάλι ένα εμβληματικό καλλιτέχνη, τον Τσαρλς Ντίκενς, για να μεταφέρει όμως όχι κάποιο έργο του βικτοριανού συγγραφέα αλλά μια σχετικά άγνωστη ιστορία της ζωής του. Ο έρωτας του δημιουργού των ακόμη και σήμερα αξεπέραστων «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ», «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία», «Όλιβερ Τουίστ» και, κυρίως, «Μεγάλες προσδοκίες», για τη νεαρή και άσημη Νέλι Τέρνερ είναι το θέμα που επέλεξε ο Φάινς για να μας δώσει μια αρκετά συγκροτημένη αλλά όχι και πληρέστατη άποψη για το συγγραφέα.

Ο Φάινς προσπαθεί να είναι ακριβοδίκαιος με τον Ντίκενς: ούτε να τον αγιοποιήσει αλλά ούτε και να μειώσει στο ελάχιστο το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του. Τι συμβαίνει όμως με τον άνθρωπο πίσω από τον συγγραφέα; Ακόμη κι εκεί όμως ο Φάινς διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις παρότι δείχνει βέβαιος στις πιο κομβικές σκηνές του φιλμ για το σκληρό και εγωιστή άντρα που περισσότερο από όλα αγάπησε τα λογοτεχνικά έργα του. Ο Ντίκενς του είναι ένας… σταρ αλλοτινής εποχής- τα θέατρα που γεμίζουν από πλήθη που συρρέουν για να ακούσουν τις συνέχειες των δημοφιλών ιστοριών του, παραπέμπουν στις κινηματογραφικές αίθουσες του σήμερα- γεμάτης αντιθέσεις αλλά και αρκετούς συσχετισμούς με τη σημερινή εποχή.

Το βικτοριανό Λονδίνο της πνευματικής άνθησης και του αριστοκρατικού φωτός από τη μια πλευρά, αλληλοσυμπληρώνεται από το σκοτάδι των απόκληρων και εξαθλιωμένων Όλιβερ Τουίστ που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ο Φάινς θέλει να δώσει το στίγμα αυτής της εποχής και ταυτόχρονα μια αίσθηση από τα αριστουργήματα του Ντίκενς αλλά πέρα από μια νατουραλιστική σκηνή -αυτή της βραδυνής περιπλάνησης του ήρωα μετά μια θεατρική παράσταση στα σκοτεινά υπόγεια που φυτοζωούν οι άθλιοι του Λονδίνου-  όλο το υπόλοιπο φιλμ πηγαινοέρχεται μεταξύ της κλασικής ακαδημαϊκής βιογραφίας εποχής και του τυπικού μοντέρνου μελοδράματος που έχει ως θέμα ένα παράνομο έρωτα. Τα βαριά κοστούμια και η ογκώδης παραγωγή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης που αναπαριστά το βικτοριανό Λονδίνο μοιάζουν να προσθέτουν… βαρύδια στην αφήγηση του σκηνοθέτη Φάινς.

Ο βρετανός ηθοποιός-σκηνοθέτης ευτυχεί περισσότερο στην υποκριτική απόδοση του χαρακτήρα του Ντίκενς. Ορμητικός, με σπάνια χαρίσματα – πέρα από ακαταμάχητος storyteller ήταν ένας δεξιοτέχνης υπνωτιστής και μεγάλος χιουμορίστας- θαυμαστή παιδικότητα και λαχτάρα για ζωή ο Ντίκενς του Φάινς, μπορεί να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη από μεγαλόψυχο και ανθρωπιστή καλλιτεχνή σε εγωιστή, άκαρδο σύζυγο – εξαιρετικά καλογυρισμένη η σκηνή που «αναγκάζει» τη γυναίκα του να συναντήσει την ερωμένη του -και αδίστακτο καριερίστα που ενδιαφέρεται μόνο πως θα διαφυλάξει τη φήμη του. Αυτό πιστεύω πως είναι και το πρόβλημα με την ταινία του Φάινς.

Την ίδια στιγμή που θέλει να επιδείξει τόλμη και αποφασιστικότητα γύρω από μια τόσο ελκυστική ιστορία – το σενάριο της Άμπι Μόργκαν που ανάμεσα σε άλλα έχει δώσει το στίγμα της με το «Shame» του Στιβ Μακ Κουίν, αποτελεί διασκευή του ομότιτλου βιβλίου της Κλερ Τόμαλιν- αποφασίζει να συμβιβαστεί με πιο σίγουρες κι εύκολες λύσεις προκειμένου να διαφυλάξει την καλή φήμη και τις έντιμες προθέσεις της.

“H Αόρατη Γυναίκα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Σπέντζος     

The post H Αόρατη Γυναίκα (The Invisible Woman) appeared first on screeneye.gr.