Κριτική και συνέντευξη Ευδοκία Αραβατινού Σιμωνέτου

Δεν ήταν όλες οι ταινίες που φιλοξενήθηκαν στο φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου άξιες για χειροκρότημα,   όμως το νέο φιλμ της  Catherine Corsini, “Un Amour Impossible”, ήταν. Γι’ αυτό,  στη γεμάτη αίθουσα του Άστορ και μετά το τέλος της προβολής του έργου,    το κοινό παρέμεινε  στη θέση του, για μια χαλαρή  συζήτηση με  τους συντελεστές του , την σκηνοθέτιδα και τους δύο   ηθοποιούς -που απέδωσαν τους ρόλους τους εξαιρετικά-  την  Virginie Efira και τον Niels Schneider.

Ένα  καλοκαίρι της δεκαετίας του ‘50, στο γαλλικό Chateauroux, η Ρασέλ, μια κοπέλα της μεσαίας τάξης, γνωρίζει και ερωτεύεται τον Φιλίπ, έναν γοητευτικό, διανοούμενο νέο, προερχόμενο από τα υψηλά κοινωνικά στρώματα της χώρας.  Ξεκινώντας από αυτόν τον καλοκαιρινό έρωτα,  η αφήγηση της ταινίας είναι  στραμμένη στη ζωή της Ρασέλ και της κόρης της Σαντάλ – άρα στραμμένη στις γυναίκες – η ταινία ενδιαφέρεται περισσότερο να αναδείξει μια σύγκρουση φύλων και τάξεων, να θέσει ερωτήματα σχετικά με την ανάγκη επιβολής του αρσενικού στοιχείου στο θηλυκό καθώς και τη συναισθηματική και σωματική βία και καταπίεση που ήταν κατά κάποιο τρόπο αποδεκτό να υφίσταται η γυναίκα (και ιδιαίτερα η γυναίκα bourgeoise) , σε αυτές τις δεκαετίες, ακόμα κι αν δεν ενσαρκώνει το κλισέ, δηλαδή το  παθητικό πρότυπο γυναίκας, αλλά εκείνο της- εργασιακά και ως ένα βαθμό σεξουαλικά- χειραφετημένης γυναίκας.Η Virginie Efira  ενσάρκωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, από την νεανική ζωή της ηρωίδας μέχρι τα πρώιμα γεράματα της. Ο φακός της  Catherine Corsini  ακολούθησε το περιπετειώδες ταξίδι της ηρωίδας της , κάτω από συνθήκες βάναυσες για την ίδια. Το θέμα που καταπιάστηκε η Γαλλίδα δημιουργός, αναφέρεται στο  τότε αλλά με το φακό της και με τον τρόπο που  διάβασε την ιστορία αγγίζει απόλυτα και το  τώρα( το σενάριο στηρίζεται πάνω στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Christine Angot).

Παρόλο που το τέλος της ταινίας επιφέρει μια κάποια λύτρωση, ο κόμπος στο λαιμό και η σκέψη ότι πάντα, ακόμα και σήμερα, συναντώνται, σε διαφορετικά ή και ίδια σχήματα σχέσεων, τέτοιες μορφές καταπίεσης, είναι αναπόφευκτα.

Το Q&A με τους συντελεστές στο τέλος της προβολής δεν ήταν αρκετό για να ικανοποιήσει την όρεξη για συζήτηση που άνοιξε η ταινία. Έτσι, μια μέρα μετά την προβολή, συναντήσαμε  και κουβεντιάσαμε με   τον  ηθοποιό Niels Schneider, που ερμήνευσε τον Φιλίπ, το πρόσωπο που καθόρισε τη ζωή της Ρασέλ, 

 Τον ρωτήσαμε για το εάν βλέπει να συνδέονται οι χαρακτήρες της ιστορίας,  με χαρακτήρες και συνθήκες που διαδραματίζονται στην σημερινή εποχή και η απάντηση του ήταν καταφατική. Αναφέρθηκε στο σύμπλεγμα κατωτερότητας που είχαν τότε οι περισσότερες γυναίκες ( όπως ήταν η Ρασέλ) σε αντίθεση με τους άντρες που είχαν τη δύναμη και την εξουσιαστικότητα. Αναγνωρίζει ότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες  και οι γυναίκες έχουν έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην κοινωνία  αλλά γνωρίζει και  γυναίκες που ακόμα χειραγωγούνται, καταπιέζονται και κακοποιούνται. Συμπληρώνει ότι αυτή η “τύφλωση” που έχει η Ρασέλ με την αιμομικτική σχέση του χαρακτήρα της,  την συναντάμε και σήμερα, με γονείς που βλέπουν να συμβαίνει και δεν μιλούν αντιδρούν. Τον προβλημάτισε ένα ντοκιμαντέρ που είδε πρόσφατα για την παιδοφιλία στο Ισραήλ αντιλαμβανόμενος πως και  εκεί παραμένει το θέμα αυτό   ταμπού. Θεωρεί πως η παιδοφιλία είναι  ταμπού  και στη Γαλλία και σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο.

Ήμασταν περίεργοι να μάθουμε αν  κι ο ίδιος βρέθηκε στη θέση του θύματος κι αν κάποιοι άλλοι τον χειραγώγησαν. Διερωτήθηκε εάν  οι μικρές ταπεινώσεις ή χειραγωγήσεις συμβαίνουν σπάνια και σε λίγους. ” Έχουν συμβεί σε όλους άρα και σε μένα ” παραδέχθηκε.

Για τις προκλήσεις του ρόλου του, ερμηνεύοντας τον ” κακό” μας είπε  πως μπορεί να μην διάβασε το μυθιστόρημα, αλλά προσπάθησε να συνδέσει τον χαρακτήρα του Φιλίπ, με το πορτρέτο της Ρασέλ, της εξ ορισμού κορυφαίας παρουσίας στο έργο.

Είδε τη Ρασέλ, ως ένα πρόσωπο όπου μέσα στην περίοδο 40 ετών( από την ηλικία των 25  μέχρι την ηλικία των 65) ήταν θύμα, ήταν όμως και δυνατή,  καταφέρνοντας να μεγαλώνει μόνη ένα παιδί.

” Ο χαρακτήρας του Φιλίπ είναι γεμάτος κενά και μέσα από την παρουσία του και μέσα από την απουσία του. Ήθελε να την ελέγχει, να αφήνει το νήμα και μετά να της το τραβάει ξανά… δεν συμπάσχω με τον χαρακτήρα του , δεν τον δικαιολογώ, ούτε τον υποστηρίζω, βέβαια ήταν κι αυτός δέσμιος των κοινωνικών προτύπων, λογοδοτώντας στον πατέρα του και καταλήγοντας να γίνει ο πατέρας του… προσπάθησα πρωτίστως να  καταλάβω τον Φίλιπ κι έπειτα να τον υποδυθώ” καταλήγει με γενναία δόση ειλικρίνειας ο νεαρός ηθοποιός.

Το έργο σύντομα θα το δούμε στους  ελληνικούς κινηματογράφους

The post Για κάτι αγάπες “ανόητες” που ακόμα μας συγκινούν! Ο Νιλς Σνάιντερ μας αποκαλύπτει το συγκινητικό “Un Amour Impossible” appeared first on screeneye.gr.

Le Vent Tourne

Une film de Bettina Oberli

 Γράφει η Ευδοκία Αραβατινού- Σιμωνέτου

Αντλώντας πίστη από την αγάπη τους, η Πωλίν και ο Αλέξ, ένα νεαρό ζευγάρι, έχουν αποφασίσει να ζήσουν σε ένα αγρόκτημα,  όσο πιο μακριά γίνεται από τις ρυπαρές πτυχές του πολιτισμού και τη σκληρότητα του καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος, και έτσι να φτάσουν σταδιακά την πλήρη αυτονομία που θεωρούν ότι παρέχει η φύση. Προς εξυπηρέτηση του ρομαντικού ονείρου τους, αναγκάζονται να ζητήσουν τις υπηρεσίες ενός πολιτικού μηχανικού,  τον οποίο φιλοξενούν για όσες μέρες χρειάζεται ώστε να εγκαταστήσει μια ανεμογεννήτρια ηλεκτρικού ρεύματος στην αυλή τους.

Το φιλμ της Bettina Oberli, που προβλήθηκε στο Δαναό την Πέμπτη 4/4/2019, στο πλαίσιο του – υπέροχου – 20^ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου,  δεν αναλαμβάνει καμία πρωτότυπη, βαρύγδουπη ή σπαρακτική θεματική. Δεν εμβαθύνει, όπως ίσως θα περίμενε κανείς, στο ζήτημα της αυτονομίας και της επιβίωσης του ανθρώπου που επιθυμεί σήμερα να επιστρέψει σε δομικά πρότυπα αμιγώς αγροτικών κοινωνιών. Θέτει βέβαια κάποιους προβληματισμούς σχετικά με τη σχέσεις ανθρώπου – φύσης, ωστόσο αυτοί απλά αποτελούν τις συνθήκες μέσα στις οποίες η αφήγηση τελικά θα στραφεί αλλού.

Ο φακός της Oberlin πιο πολύ ενδιαφέρεται για τις συναισθηματικές συγκρούσεις που συμβαίνουν μέσα στην Πωλίν, με αφορμή τη γνωριμία της με τον Σαμουέλ. Πιο πολύ σκαλίζει – και πάλι χωρίς να φτάνει σε υπερβολικά βάθη – τους εσωτερικούς προβληματισμούς και την ψυχολογία της πρωταγωνίστριας της, τα προβλήματα που υφίστανται στο δικό της μικρόκοσμο.

Και αυτό δεν πειράζει καθόλου. Γιατί μια ταινία για να είναι καλή δε χρειάζεται απαραίτητα κάτι παραπάνω. Και η ταινία της Oberlin είναι αναμφισβήτητα απλή, αλλά οπωσδήποτε πολύ καλή. Τα υπέροχα πλάνα κοντινά ή πανοραμικά, η χρήση των στοιχείων της φύσης,  η μουσική, όλα γυρίζουν με τον άνεμο και μιλούν με τρυφερότητα και ομορφιά για τη ζωή που αλλάζει, για την πίστη που κλονίζεται.

Στη λογική μιας ταινίας αφιερωμένης στη γυναίκα, η εστίαση εντοπίζεται κυρίως στους γυναικείους ρόλους (να σημειωθεί ότι και η Anastasia Shevtsova, στο ρόλο ενός κοριτσιού που φιλοξενείται για το καλοκαίρι στο αγρόκτημα και αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με την Πωλίν, είναι πολύ καλή), ωστόσο όλο το καστ των ηθοποιών είναι αξιόλογο και το αποτέλεσμα είναι η αρμονική διήγηση ενός στιγμιότυπου της ζωής των χαρακτήρων, με εντάσεις και λυτρώσεις, που πατάει στη γη και δεν υπερβάλλει, που διατηρεί ένα βλέμμα κατανόησης στις ανθρώπινες επιλογές.

Ο άνεμος «γυρνάει» πολύ πριν αρχίσει τη λειτουργία της η ανεμογεννήτρια που στήθηκε σαν μικρό αγκάθι μέσα στην αυλή και την καρδιά της Πωλίν. Είναι όμως αυτή η ανεμογεννήτρια και η άφιξη του μηχανικού (Nuno Lopes) που θα σταθούν αφορμή να αλλάξουν τα δεδομένα της Πωλίν. Το αγκάθι αυτό, μαζί με όλο το φάσμα των συναισθημάτων που επιφέρει μια έλξη μεταξύ δύο ανθρώπων είναι διαρκώς παρόντα στα μάτια και τις κινήσεις της Melanie Thierry, που χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία.

The post Γνώμη για τα ” Παιχνίδια του Ανέμου” της Bettina Oberli. Το έργο προβλήθηκε στο πλαίσιο του 20ου Φ. Γαλλόφωνου κινηματογράφου appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Ευδοκία Αραβαντινού-Σιμωνέτου

Ήταν δύο εβδομάδες γεμάτες από προβολές επιλεγμένων ευρωπαϊκών και ελληνικών ταινιών, αφιερώματα σε καλλιτέχνες που δούλεψαν στον κινηματογράφο ή που τον ενέπνευσαν με τα έργα τους, μια εικαστική εκδήλωση και ένα ενδιαφέρον διαγωνιστικό μέρος. Ήταν ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από σινεμά και ήταν μια μεγάλη σπονδή στη γυναίκα.

Το 31^ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου έφτασε στο τέλος του χθες  Τετάρτη 5/12, στην αίθουσα του κινηματογράφου Τριανόν. Τη μικρή τελετή λήξης και την μετέπειτα προβολή της τελευταίας ταινίας του φεστιβάλ, παρακολούθησαν άνθρωποι σχετικοί με το χώρο, αλλά και απλοί ερασιτέχνες , λάτρεις της έβδομης τέχνης.  Δεν ήμασταν λίγοι, αλλά πάντως όχι και αρκετοί, ώστε να γεμίσουμε τα καθίσματα.

Την παρουσίαση ανέλαβε ο βετεράνος κριτικός Νίνος Μικελίδης, ιδρυτής και διευθυντής του Πανοράματος. Τιμώμενα πρόσωπα ήταν οι σκηνοθέτες Τώνης Λυκουρέσης – που ήταν και μέλος της Επιτροπής του Πανοράματος – και Μιχάλης Χριστοδουλίδης, ο μουσικοσυνθέτης Νίκος Πλάτανος, καθώς και η ηθοποιός Βέρα Κρούσκα. Από το διαγωνιστικό τμήμα ξεχώρισαν οι ταινίες “Η Παύση” και οι “Μύγες του Χειμώνα”, ενώ το βραβείο της Επιτροπής του 31^ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου έλαβαν από κοινού το “Suleiman Mountain”, της Elizaveta Stishova και “Η Ευγενική Αδιαφορία “ του Κόσμου, του Adilkhan Yerzhanov. Η ίδια Επιτροπή απένειμε τιμητική διάκριση στην ταινία “Η Τέχνη Καταστρέφει, του Νίκου Κορνήλιου”.

Ανάμεσα στα βραβεία και τις ευχαριστίες, πολλοί μίλησαν εύστοχα για τη θέση της γυναίκας στις σημερινές κοινωνίες, καταγγέλλοντας διακρίσεις και αδικίες εις βάρους των δικαιωμάτων τους, πολλές εκ των οποίων εξόφθαλμες, κακουργηματικές και καθ’ όλα σύγχρονες.

Σα σφραγίδα όλων αυτών, το φεστιβάλ φύλαξε για το τέλος την “Ayka”, την ταινία του Aleksandr Zlatopolskiy, που χάρισε- δικαίως – στην πρωταγωνίστριά της, Samal Yeslyamova, το χρυσό φοίνικα καλύτερης ηθοποιού στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών. Προσπαθώντας να συναρμολογήσει τη ζωή και τον εαυτό της στη χειμωνιάτικη Μόσχα, η Ayka, μια νεαρή γυναίκα που μετανάστευσε στη Ρωσία με σκοπό να ξεφύγει απ’ την παραδοσιακή ζωή της πατρίδας της και να ανοίξει μια βιοτεχνία ραπτικής, καλείται να πάρει τις σκληρότερες αποφάσεις και να επιβιώσει με όποια θυσία σε ένα κόσμο εχθρικό και κρύο.

Το μονόγραμμα της Ayka είναι ένα φιλμ σκληρό, ωμό, με καμία διάθεση να ωραιοποιήσει καταστάσεις ή να αναδείξει ήρωες. Η ίδια η Ayka είναι ένα ματωμένο και βρώμικο κουρέλι και κάθε της κουνημένο καρέ ένα κλικ πιο κοντά σε μια μαρτυρική, αγωνιώδη και εξαθλιωμένη ζωή.  Η ερμηνεία της Yeslyamova είναι συγκλονιστική, εσωτερική, σπαρακτική. Με σχεδόν μηδέν ξεσπάσματα, με σχεδόν καμία ανάσα και με ποδοπατημένη τη γυναικεία της φύση, η Ayka ενσαρκώνει την ελπίδα που μας κρατάει ζωντανούς ακόμα κι όταν κάθε αξιοπρέπεια έχει χαθεί.

Στα μείον της ταινίας η μονίμως κουνημένη εικόνα και οι εκνευριστικοί ήχοι (κόρνες, φορτηγά, βαβούρα, ένα κινητό που διαρκώς χτυπάει), που, ενώ αρχικά συμβάλλουν έξυπνα στην αφήγηση της υπόθεσης, καταφέρνοντας να διαπεράσουν τις τελευταίες συναισθηματικές άμυνες του θεατή, εντούτοις, από τη μέση περίπου και μέχρι πριν το υπέροχο φινάλε (η τελευταία σκηνή της ταινίας είναι ένα ποίημα), καταντούν δοκιμασία για τα νεύρα.

The post Μια μεγάλη σπονδή στη γυναίκα η ταινία λήξης του 31ου Πανοράματος της Αθήνας appeared first on screeneye.gr.