Κοινωνικό δράμα ,103′, Γερμανία-Ελλάδα 2014

Αγγλικός Τίτλος: At Home

Του Αθανάσιου Καρανικόλα

Με τους  Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Γιάννης Τσορτέκης, Ζωή Ασημάκη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Γεωργάκης, Νεφέλη Κουρή

Η ταινία βασίζεται στην ιστορία της Νάντιας, μιας μετανάστριας από τη Γεωργία, που εργάζεται ως οικιακή βοηθός στο σπίτι μιας εύπορης οικογένειας. Ζώντας μαζί  για παραπάνω από μία δεκαετία, έχουν αναπτυχθεί μεταξύ τους προσωπικοί δεσμοί που ξεφεύγουν από την εργασιακή  σχέση. Η Νάντια αντιμετωπίζεται ως μέλος της οικογένειας  μέχρι τη στιγμή που θα διαγνωσθεί ότι πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια. Τότε θα χάσει τη δουλειά της, θα έρθει αντιμέτωπη με τη μοναξιά και με το άλλο πρόσωπο των ανθρώπων που θεωρούσε δικούς της.

Η Νάντια, η οποία ερμηνεύεται υποδειγματικά από τη Μαρία Καλλιμάνη, είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με διακριτικότητα και αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν βιώνει την εγκατάλειψη. Η απλότητα και το βάθος της προσωπικότητάς της υπαγορεύουν και το ύφος της ταινίας, η λιτότητα της οποίας είναι εμφανής ακόμα και στα σκηνικά, στα κουστούμια (τα οποία περιέργως παραμένουν ίδια καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας) αλλά και στην ελάχιστη ύπαρξη μουσικής.

Ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι παρά τις σχέσεις στοργής και εγγύτητας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε μια οικογένεια και σε μια οικιακή βοηθό, υπάρχει πάντα ένας τοίχος που τους χωρίζει, ο οποίος αποκαλύπτεται στις δύσκολες συγκυρίες και απορρέει από τη διαφορά κοινωνικού στάτους.

 Η ταινία κινείται σε ήπιους και ήσυχους ρυθμούς χωρίς να καταφεύγει σε φθηνούς συναισθηματισμούς και περιττά ξεσπάσματα. Παρόλο που τα έντονα συναισθήματα της ηρωίδας και η αντιμετώπισή της από την οικογένεια αποτελούν τον κύριο άξονα της ταινίας, η προσέγγιση του σκηνοθέτη δεν είναι συναισθηματική. Ο Καρανικόλας επιλέγει μια θέση αποστασιοποίησης, από την οποία παρατηρεί και διεισδύει στην καθημερινότητα των ηρώων του, εξετάζει και με τον τρόπο του σχολιάζει μια κοινωνική πραγματικότητα. Επιτυγχάνει εν τέλει να προβληματίσει και όχι τόσο να συγκινήσει, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τα όρια που θέτουν οι άνθρωποι, την αδυναμία τους να παραδεχτούν την ύπαρξή τους και κατ’ επέκταση να τα ξεπεράσουν.

Πρώτη προβολή στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2014

“Στο Σπίτι” από 25/9 στους κινηματογράφους σε διανομή one from the heart

The post Στο Σπίτι appeared first on screeneye.gr.

Ανταποκρίση: Βάλυ Μουκανάκη

Η ταινία βασίζεται στην ιστορία της Νάντιας, μιας μετανάστριας από τη Γεωργία, που εργάζεται ως οικιακή βοηθός στο σπίτι μιας εύπορης οικογένειας. Ζώντας μαζί  για παραπάνω από μία δεκαετία, έχουν αναπτυχθεί μεταξύ τους προσωπικοί δεσμοί που ξεφεύγουν από την εργασιακή  σχέση. Η Νάντια αντιμετωπίζεται ως μέλος της οικογένειας  μέχρι τη στιγμή που θα διαγνωσθεί ότι πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια. Τότε θα χάσει τη δουλειά της, θα έρθει αντιμέτωπη με τη μοναξιά και με το άλλο πρόσωπο των ανθρώπων που θεωρούσε δικούς της.

Η Νάντια, η οποία ερμηνεύεται υποδειγματικά από τη Μαρία Καλλιμάνη, είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με διακριτικότητα και αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν βιώνει την εγκατάλειψη. Η απλότητα και το βάθος της προσωπικότητάς της υπαγορεύουν και το ύφος της ταινίας, η λιτότητα της οποίας είναι εμφανής ακόμα και στα σκηνικά, στα κουστούμια (τα οποία περιέργως παραμένουν ίδια καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας) αλλά και στην ελάχιστη ύπαρξη μουσικής.

Ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι παρά τις σχέσεις στοργής και εγγύτητας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε μια οικογένεια και σε μια οικιακή βοηθό, υπάρχει πάντα ένας τοίχος που τους χωρίζει, ο οποίος αποκαλύπτεται στις δύσκολες συγκυρίες και απορρέει από τη διαφορά κοινωνικού στάτους.

 Η ταινία κινείται σε ήπιους και ήσυχους ρυθμούς χωρίς να καταφεύγει σε φθηνούς συναισθηματισμούς και περιττά ξεσπάσματα. Παρόλο που τα έντονα συναισθήματα της ηρωίδας και η αντιμετώπισή της από την οικογένεια αποτελούν τον κύριο άξονα της ταινίας, η προσέγγιση του σκηνοθέτη δεν είναι συναισθηματική. Ο Καρανικόλας επιλέγει μια θέση αποστασιοποίησης, από την οποία παρατηρεί και διεισδύει στην καθημερινότητα των ηρώων του, εξετάζει και με τον τρόπο του σχολιάζει μια κοινωνική πραγματικότητα. Επιτυγχάνει εν τέλει να προβληματίσει και όχι τόσο να συγκινήσει, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τα όρια που θέτουν οι άνθρωποι, την αδυναμία τους να παραδεχτούν την ύπαρξή τους και κατ’ επέκταση να τα ξεπεράσουν.

The post Στο Σπίτι του Αθανάσιου Καρανικόλα appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Βάλυ Μουκανάκη

Πιστό στο ραντεβού του για τέταρτη χρονιά, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πάτμου κατάφερε για μία ακόμη φορά να μετατρέψει το ειδυλλιακό νησί σε σημείο συνάντησης κινηματογραφιστών και σινεφίλ.

Στο εξαιρετικό πρόγραμμα του φεστιβάλ συμπεριλήφθησαν 10 ταινίες μεγάλου μήκους, 40 ταινίες μικρού μήκους αλλά και 17 ντοκιμαντέρ. Την τιμητική του φέτος είχε το μουσικό ντοκιμαντέρ με το εξαιρετικό 20.000 Days on Earth των Iain Forsyth και Jane Pollard να κλέβει κυριολεκτικά την παράσταση. Αφεθήκαμε και παρασυρθήκαμε για μια ακόμα φορά από βραβευμένες ταινίες όπως το «Η τέλεια ομορφιά», το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» αλλά και τις υπέροχες μουσικές του Sixto Rodriguez στο «Ψάχνοντας τον Βασιλιά της Σκόνης» ενώ παράλληλα απολαύσαμε και ορισμένες ελληνικές πρεμιέρες. Δεν έλειψαν τα παράλληλα ανοιχτά προς το κοινό εργαστήρια με επίκεντρο το σενάριο και την παραγωγή, τα οποία πραγματοποιήθηκαν από Έλληνες αλλά και ξένους επαγγελματίες του χώρου, μεταξύ των οποίων ο Santiago Amirogena, ο Tivi Magnusson, η Dominique Piat και οι Α. Δαρλάσης, Α. Μπούσιου και  Γ. Κοκκινάκης.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε το αφιέρωμα στις γυναίκες δημιουργούς με τίτλο «Women’s Cinema», στα πλαίσια του οποίου προβλήθηκε το έργο των γυναικών δημιουργών και ακολούθησε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση με την ηθοποιό και σκηνοθέτη Valeria Golino, τις σκηνοθέτες Mania Akbari και Joanna Hogg και την παραγωγό Rebecca O’ Brien σχετικά με τις δυσκολίες, τον σεξισμό που αντιμετωπίζει μια γυναίκα πίσω από την κάμερα αλλά και τα κίνητρά τους για έμπνευση και δημιουργία. Μια από τις ομορφότερες στιγμές του φεστιβάλ ήταν η προβολή της ταινίας της Mania Akbari «Από την Τεχεράνη στο Λονδίνο» και η συζήτηση με τη δημιουργό για τις συλλήψεις μερικών εκ των συντελεστών της ταινίας, την κινηματογραφική βιομηχανία του Ιράν εν γένει και τη λογοκρισία με την οποία έρχονται αντιμέτωποι οι δημιουργοί.

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε και ο διαγωνισμός σεναρίου «FADE IN» με θέμα μια καινούργια αρχή, νικήτρια του οποίου αναδείχθηκε η Ζακλίν Λέντζου με το « LUZ». Ανυπομονούμε για την παραγωγή της ταινίας και την προβολή της στο διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Πάτμου του 2015 και στα κινηματογραφικά κανάλια ΟΤΕ ΤV.

Με πολύ όμορφες αναμνήσεις και με την ελπίδα μας να καταστεί θεσμός το διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ Πάτμου τελείωσε, αφού μας ταξίδεψε και μας γέμισε με υπέροχες εικόνες της μεγάλης οθόνης αλλά κα της υπέροχης φυσικής ομορφιάς του νησιού.

The post Βρεθήκαμε στο Φεστιβάλ Πάτμου. Εντυπώσεις και παραλειπόμενα appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Δέκατη πέμπτη διοργάνωση για το Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και όπως κάθε χρόνο ένα πρόγραμμα γαλλικών και γαλλόφωνων ταινιών παρουσιάζεται στο κοινό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Φέτος, το Φεστιβάλ τιμά ιδιαίτερα τον καναδικό κινηματογράφο αλλά και το γαλλόφωνο ντοκιμαντέρ. Σαράντα επτά ταινίες, μεταξύ των οποίων ταινίες που προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα αλλά και αναδρομές στο παρελθόν σε όμορφες στιγμές του γαλλικού κινηματογράφου και σε αγαπημένους δημιουργούς.

Η βιογραφία «Yves Saint Laurent» του Jalil Lespert, λίγο καιρό μετά την προβολή της στη Μπερλινάλε, άνοιξε το Φεστιβάλ και μας μετέφερε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’50 στις αρχές της μεγάλης καριέρας του διάσημου μόδιστρου.

Από τη μόδα στην τέχνη της γλυπτικής και από την αρχή μιας σταδιοδρομίας στο τέλος ενός πολύπαθου βίου… Ο λόγος για τη βιογραφία «Camille Claudel 1915» του Bruno  Dumont με πρωταγωνίστρια τη Juliette Binoche η ερμηνευτική δεινότητα της οποίας αποδίδει εξαιρετικά την πραγματικότητα του εφιάλτη που βίωσε η γλύπτρια κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού της στο ψυχιατρείο. Παρόλο που η ταινία σε ορισμένα σημεία κουράζει ελαφρώς, μένει πιστή στην ουσία της και καταφέρνει να μας μεταφέρει επιτυχώς το αίσθημα ασφυξίας και εγκλωβισμού που διακατείχε τη γλύπτρια.

Από τη φετινή διοργάνωση δεν θα μπορούσαν βέβαια να λείπουν τα κινούμενα σχέδια. Η προβολή του «Ernest et Célestine» σε σκηνοθεσία των Stéphane Aubier, Vincent Patar και Benjamin Renner αφηγείται την ιστορία μιας ιδιαίτερης φιλίας που μέσα από τα εξαιρετικά σχέδια αυτού του animation έκανε τη φαντασία μας να ταξιδέψει ενώ μέσα από την απλότητα και την παιδικότητά του κατάφερε να μας μεταφέρει τα δικά του μηνύματα.

Πέρα από τη μυθοπλασία, την τιμητική τους είχαν και οι ταινίες τεκμηρίωσης. Από αυτές αδιαμφισβήτητα ξεχώρισε το «Le dernier des injustes» με κεντρικό πρόσωπο τον Benjamin Murmelstein, τον τελευταίο πρόεδρο του Εβραϊκού γκέτο στο Theresienstadt, μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που κατηγορήθηκε ως συνεργάτης των Ναζί αλλά κατάφερε να βοηθήσει περισσότερους από 120.000 Εβραίους να εγκαταλείψουν τη χώρα.

Ο Claude Lanzmann, γνωστός από το διάρκειας εννιάμιση ωρών ντοκιμαντέρ «Soah» επιστρέφει σε μια γνώριμη θεματική που δεν μπορεί παρά να αγγίξει και να συγκλονίσει τον θεατή.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε επίσης και το «L’image manquante» του Rithy Panh ο οποίος επέλεξε να χρησιμοποιήσει φιγούρες από πηλό για να αναπαραστήσει τις θηριωδίες του καθεστώτος των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη.

Ένα θέμα επίκαιρο, επηρεασμένο από την οικονομική κρίση και τα προβλήματα της εποχής επέλεξε ο  Sébastien Pilote  για την ταινία του «Le démantèlement» (Ο Πλειστηριασμός ), το σενάριο της οποίας βραβεύτηκε στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών. Όπως ήταν αναμενόμενο η ταινία του τράβηξε και την προσοχή του αθηναϊκού κοινού, κάνοντάς την σημείο αναφοράς μεταξύ των ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος.

Κι ενώ σε λίγες ώρες το 15ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου ετοιμάζεται να αποχαιρετίσει το αθηναϊκό κοινό και να κατευθυνθεί προς τα βόρεια, κάνοντας ένα μικρό απολογισμό, κρατάμε, πέρα από τις παραπάνω ταινίες και τις υπόλοιπες όμορφες στιγμές που μας προσέφερε, τη μεγάλη ποικιλομορφία της γαλλικής κινηματογραφικής παραγωγής και την ανταπόκριση του κοινού για μία ακόμη φορά.    

The post Έξι φωτεινές στιγμές του 15ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου appeared first on screeneye.gr.

Ανταποκρίση: Βάλυ Μουκανάκη

Ο Αθανάσιος Καρανικόλας, μία ενδιαφέρουσα φωνή της σύγχρονης κινηματογραφικής σκηνής, με τη νέα του ταινία «Στο Σπίτι» επανέρχεται για μία ακόμη φορά στο Φεστιβάλ Βερολίνου κερδίζοντας τις εντυπώσεις και το βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο τμήμα Forum.

Η ταινία βασίζεται στην ιστορία της Νάντιας, μιας μετανάστριας από τη Γεωργία, που εργάζεται ως οικιακή βοηθός στο σπίτι μιας εύπορης οικογένειας. Ζώντας μαζί  για παραπάνω από μία δεκαετία, έχουν αναπτυχθεί μεταξύ τους προσωπικοί δεσμοί που ξεφεύγουν από την εργασιακή  σχέση. Η Νάντια αντιμετωπίζεται ως μέλος της οικογένειας  μέχρι τη στιγμή που θα διαγνωσθεί ότι πάσχει από κάποια σοβαρή ασθένεια. Τότε θα χάσει τη δουλειά της, θα έρθει αντιμέτωπη με τη μοναξιά και με το άλλο πρόσωπο των ανθρώπων που θεωρούσε δικούς της.

Η Νάντια, η οποία ερμηνεύεται υποδειγματικά από τη Μαρία Καλλιμάνη, είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με διακριτικότητα και αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν βιώνει την εγκατάλειψη. Η απλότητα και το βάθος της προσωπικότητάς της υπαγορεύουν και το ύφος της ταινίας, η λιτότητα της οποίας είναι εμφανής ακόμα και στα σκηνικά, στα κουστούμια (τα οποία περιέργως παραμένουν ίδια καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας) αλλά και στην ελάχιστη ύπαρξη μουσικής.

Ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι παρά τις σχέσεις στοργής και εγγύτητας που αναπτύσσονται ανάμεσα σε μια οικογένεια και σε μια οικιακή βοηθό, υπάρχει πάντα ένας τοίχος που τους χωρίζει, ο οποίος αποκαλύπτεται στις δύσκολες συγκυρίες και απορρέει από τη διαφορά κοινωνικού στάτους.

 Η ταινία κινείται σε ήπιους και ήσυχους ρυθμούς χωρίς να καταφεύγει σε φθηνούς συναισθηματισμούς και περιττά ξεσπάσματα. Παρόλο που τα έντονα συναισθήματα της ηρωίδας και η αντιμετώπισή της από την οικογένεια αποτελούν τον κύριο άξονα της ταινίας, η προσέγγιση του σκηνοθέτη δεν είναι συναισθηματική. Ο Καρανικόλας επιλέγει μια θέση αποστασιοποίησης, από την οποία παρατηρεί και διεισδύει στην καθημερινότητα των ηρώων του, εξετάζει και με τον τρόπο του σχολιάζει μια κοινωνική πραγματικότητα. Επιτυγχάνει εν τέλει να προβληματίσει και όχι τόσο να συγκινήσει, θέτοντας ερωτήματα σχετικά με τα όρια που θέτουν οι άνθρωποι, την αδυναμία τους να παραδεχτούν την ύπαρξή τους και κατ’ επέκταση να τα ξεπεράσουν.

The post Κριτική για το ελληνικό ” Στο Σπίτι” που κέρδισε βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο Φ.Βερολίνου appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Μερικά χρόνια μετά την επιτυχία του «Ο Μπαμπάς μου, Ο Λένιν και ο Φρέντυ», η Ρηνιώ Δραγασάκη ετοιμάζεται για νέα ταξίδια, αυτή τη φορά με το «Προαύλιο», το οποίο θα προβληθεί στην κατηγορία 14plus του προγράμματος Generation του Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Βερολίνο. Έχοντας στο ενεργητικό της τέσσερις ταινίες μικρού μήκους και ένα ντοκιμαντέρ, ετοιμάζεται να γυρίσει την πρώτη της μεγάλου μήκους, ενώ παράλληλα ασχολείται και με την παραγωγή, ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη της εταιρείας «GUANACO».

Το σενάριο της ταινίας προϋπήρχε σε κάποιο συρτάρι ή ήταν μια έμπνευση της στιγμής;

Γράφτηκε στο πλαίσιο μιας ανάθεσης από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου σε συνεργασία με το Athens Open Air Film Festival. Ανατέθηκε σε πέντε σκηνοθέτες η δημιουργία ταινιών μικρού μήκους με θέμα «Καλοκαίρι στην Αθήνα: Φόβος και Ελπίδα» με σκοπό να παιχτούν στις Νύχτες Πρεμιέρας. Ήταν για μένα μια ευκαιρία να πειραματιστώ λίγο , δεν ήθελα να κάνω κάτι κλασικά αφηγηματικό.

 Σκέφτηκα την ιδέα του προαυλίου ενός σχολείου, όπου τα παιδιά ξεκινάνε να παίζουν μπουγέλο, το οποίο στην πορεία γίνεται πιο βίαιο, σαν ένας μεταξύ τους πόλεμος, σαν κατά κάποιο τρόπο να υπάρχει μια αόρατη απειλή. Στηρίζεται στο slow motion, ώστε με μια απλή κίνηση να καταγράφονται όλες οι εκφράσεις, και να δημιουργείται ένα πιο εικαστικό αποτέλεσμα.

Υπάρχουν ομοιότητες,  είτε θεματολογικές είτε τεχνικές μεταξύ του «Προαυλίου» και της προηγούμενης σου  μικρού μήκους «Ο Μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ»;

 Κάποιες υπάρχουν. Κατά μια έννοια υπάρχει το κοινό στοιχείο της ηλικίας, δηλαδή της προ-εφηβείας. Αρχικά ήθελα να πειραματιστώ με την τελευταία ταινία και να την κάνω πιο αφηρημένη, νομίζω ότι εν τέλει είναι πιο συγκεκριμένη παρά την αρχική μου πρόθεση.

Πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από τις μικρού μήκους ταινίες στις μεγάλου. Ένας σκηνοθέτης πρέπει να περάσει κι από αυτό το στάδιο;

Καλό είναι ένας δημιουργός να δοκιμάζει πρώτα με μικρού μήκους ,αλλά κάποτε πρέπει να βρει τη χρυσή τομή. Είναι άλλο πράγμα να στήσεις μια μεγάλου μήκους και αυτό καλό είναι να γίνεται έγκαιρα. Είναι δύσκολη η μετάβαση. Ίσως να  μπορούσα να είχα κάνει και νωρίτερα το βήμα αυτό.

Υπάρχει μια μεγάλου μήκους στα σκαριά αν δεν κάνω λάθος.

Ναι, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση γιατί ξεκίνησε από τους παραγωγούς. Μετά το «Ο μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ» με προσέγγισαν η Φένια Κοσοβίτσα και ο Κωνσταντίνος Κοντοβράκης, οι οποίοι συνεργάζονται με την Agat films, μια γαλλική εταιρεία παραγωγής. Το σενάριο είναι της Κατερίνας Κακλαμάνη, θα είναι ελληνογαλλική συμπαραγωγή και η ταινία θα είναι γυρισμένη στην Ελλάδα. Θεωρώ ότι είναι μια ταινία προσιτή στο κοινό, δεν θα είναι art-house ούτε καθαρά εμπορική , και αυτό με ιντριγκάρει.

Σε ενδιαφέρει ένα συγκεκριμένο είδος κινηματογράφου ή θα ήθελες να δοκιμαστείς σε πολλά είδη; Θα σε ενδιέφερε για παράδειγμα να ασχοληθείς με το ντοκιμαντέρ;

Ναι σαφώς, με ενδιαφέρει ο κινηματογραφικός πειραματισμός. Έχω γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στη Βαρκελώνη. Ήταν όμως μια ομαδική δουλειά, ασχολήθηκα κυρίως με κάμερα και παραγωγή όχι με τη σκηνοθεσία. Κατάλαβα όμως ότι μου αρέσει περισσότερο, δηλαδή να δημιουργώ έναν δικό μου καινούργιο κόσμο, παρά να διαχειρίζομαι μια πραγματική ιστορία.  Θα με ενδιέφερε να κάνω ταινία με στοιχεία  ντοκιμαντέρ, όπως για παράδειγμα να χρησιμοποιήσω πρόσωπα που δεν είναι ηθοποιοί. Μου αρέσει το φιξιόν-ντοκιμαντέρ.

Πόσο επηρεάζουν τα προσωπικά βιώματα και η κοινωνικοπολιτική κατάσταση έναν δημιουργό;

Είναι δεδομένο ότι σε κάθε ταινία υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία του δημιουργού, κάποτε είναι εμφανή κάποτε είναι κρυμμένα. Σίγουρα επηρεάζει και  η κοινωνικοπολιτική κατάσταση , αλλά όχι απαραίτητα με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Μπορεί να μην επηρεάζεται πάντα το θέμα αλλά και οι χώροι, οι τοποθεσίες που θα επιλέξεις ή να σε οδηγήσει να κάνεις κάτι το ακριβώς αντίθετο. Είναι δράση- αντίδραση. Στο  νέο ρεύμα ελλήνων σκηνοθετών παρατηρείται το εξής φαινόμενο. Υπάρχουν οι λεγόμενες σινεφίλ  ταινίες και από την άλλη οι καθαρά εμπορικές κωμωδίες. Δεν υπάρχει κάτι ανάμεσα τους, είναι λίγες οι παραγωγές που θα καλύψουν και μια άλλη ανάγκη του κοινού που θα κινείται στη μέση αυτών των δύο.

Τι διαφοροποιεί τη νέα γενιά των ελλήνων σκηνοθετών από τις προηγούμενες και εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια μεγαλύτερες επιτυχίες σε σχέση με το παρελθόν; Είναι θέμα συγκυριών ή οι νέοι δημιουργοί αντιλαμβάνονται με διαφορετικό τρόπο το σινεμά;

Νομίζω και τα δύο.  Από τη δεκαετία του εβδομήντα κι έπειτα, υπήρξε κινητικότητα κι ανοδική πορεία του ελληνικού σινεμά, και σε αυτό το γεγονός σημαντική ήταν η συνεισφορά σκηνοθετών όπως ο Βούλγαρης, ο Πανουσόπουλος, ο Παναγιωτόπουλος, ο Νικολαΐδης… Τη δεκαετία του ενενήντα ο ελληνικός κινηματογράφος ήταν τόσο τεχνικά όσο και  θεματολογικά πιο περιορισμένος.

Τώρα είναι πιθανόν η δικιά μας γένια να διαθέτει περισσότερες γνώσεις, είτε λόγω σπουδών στο εξωτερικό, είτε λόγω της τεχνολογίας που διευκολύνει την πρόσβαση σε πληροφορίες. Υπάρχει βέβαια ποικιλομορφία σ’ αυτή τη γενιά, υπάρχουν παραδείγματος χάριν κάποιοι που θέλουν να κάνουν art-house ταινίες , άλλοι που έχουν σαν πρότυπο τους γαλλικές ή αμερικάνικες παραγωγές. Έγινε ένα μεγάλο μπαμ με την κρίση και νιώσαμε όλοι αυτή την υπαρκτή δυσκολία. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου όταν περιόρισε τις χρηματοδοτήσεις, τότε είπαμε ότι ή τώρα θα παράγουμε έργο ή ποτέ. Έτσι οι καλλιτέχνες βρέθηκαν σε εγρήγορση και δημιούργησαν ταινίες που είχαν άλλη ορμή και δυναμική, συγκριτικά με αυτές της προηγούμενης δεκαετίας.

Πιστεύεις  ότι η συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου θα σου ανοίξει καινούργιες πόρτες;

Η συμμετοχή σε ένα μεγάλο φεστιβάλ λογικά ανοίγει πόρτες , ποτέ όμως δεν ξέρεις αν αυτό θα συμβεί . Σίγουρα είναι ένα καλό όχημα αλλά πρέπει να αξίζει και η ταινία για να προχωρήσει. Για μένα είναι σημαντικό το ότι το «Προαύλιο» παίζεται στο πρόγραμμα Generation, το οποίο απευθύνεται σε νέα άτομα που τους ενδιαφέρουν τέτοιου είδους ταινίες.

The post Συνέντευξη με τη Ρηνιώ Δραγασάκη. Το δικό της «Προαύλιο» που ταξιδεύει μέχρι το Βερολίνο appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Το όραμα χρόνων που πήρε σάρκα και οστά

Ένα χρόνο περίπου μετά το «Χόμπιτ, ένα αναπάντεχο ταξίδι» («The Hobbit: An Unexpected Journey»), μια από τις πιο συναρπαστικές από πλευράς σκηνών δράσης αλλά και καινοτόμες από τεχνολογική άποψη ταινίες της χρονιάς, αναμένουμε εντός ολίγων ημερών την προβολή της δεύτερης ταινίας της τριλογίας, «Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή» («The Hobbit: The Desolation of Smaug»).

 Ο Πίτερ Ρόμπερτ Τζάκσον μετά την επιτυχία της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, μεταφέρει στην οθόνη ακόμα ένα βιβλίο του J. R. R. Tolkien και μας ταξιδεύει εκ νέου στη Μέση Γη και στους φανταστικούς κόσμους που με τόση δεξιοτεχνία ξέρει να δημιουργεί.

Το πρώτο ερέθισμα

Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, γνωστός μεταξύ άλλων και για το μακάβριο και αιματοβαμμένο χιούμορ του, γεννήθηκε το 1961 ανήμερα του Halloween. Η αγάπη του για τον κινηματογράφο εκφράστηκε σε νεαρή ηλικία και ιδιαίτερα μετά την παρακολούθηση της ταινίας King Kong (1933).

Και η δημιουργική-επιτυχημένη σταδιοδρομία

Πέρασε μεγάλο μέρος των παιδικών του χρόνων δημιουργώντας στην αυλή του σπιτιού του ταινίες με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και ταινίες με ζόμπι στο νεκροταφείο της γειτονιάς του. Κι έτσι από ένα παιδί γεμάτο φαντασία κατάφερε να εξελιχθεί σε ένα από τα τέσσερα πρόσωπα στην ιστορία του κινηματογράφου που κέρδισαν την ίδια χρονιά Όσκαρ σκηνοθεσίας, σεναρίου και καλύτερης ταινίας.

Η πρώτη του ταινία «Bad Taste»(1987), που αρχικά προβλεπόταν να είναι μικρού μήκους, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών, λαμβάνοντας θετικά σχόλια ενώ απέκτησε και διεθνή διανομή. Στην ταινία αυτή, ο Πίτερ Τζάκσον επιμελήθηκε  των ειδικών εφέ, του μακιγιάζ αλλά και του συνόλου του κινηματογραφικού εξοπλισμού, ενώ τα γυρίσματα πραγματοποιούνταν με φίλους του τα Σαββατοκύριακα.Από την πρώτη του κιόλας κινηματογραφική δουλειά, είναι εμφανή το ενδιαφέρον του να ξεφύγει από την κοινοτυπία, η αγάπη του για το φανταστικό και τα ειδικά εφέ αλλά και η θέλησή του να παρουσιάζει τη βία με κωμικό τρόπο.

Μετά την επιτυχία του στις Κάννες, ο Πίτερ Τζάκσον δέχτηκε αρκετές προτάσεις από το Χόλιγουντ, τις οποίες παραδόξως αρνήθηκε. Αντιθέτως, παρέμεινε στη Νέα Ζηλανδία για τη δημιουργία του «Meet the Feebles» (1989), όπου με τη χρήση μαριονεττών και πάντα πιστός στην αγάπη του για τη βία και το αίμα επιχείρησε να σχολιάσει και ως ένα βαθμό να γελοιοποιήσει την κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία.  Παρά τη μικρή απήχηση της ταινίας, οι προτάσεις προσέγγισής του από το Hollywood συνεχίζονταν ενώ ο ίδιος επέμενε να παραμένει στην πατρίδα του.

Στην επόμενη δουλειά του, που τιτλοφορείται «Εγκεφαλικά Νεκρός» («Braindead»-1992) και κυριαρχούν τα ζόμπι, κινείται σε γνώριμα θεματικά πεδία, ενώ εμφανίζεται φανερά επηρεασμένος από τα σεμινάρια σεναρίου του Robert McKee, καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια από τις πιο «gore» ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ακολουθούν τα «Ουράνια Πλάσματα»  («Heavenly Creatures»), για τα οποία ο Jackson επιλέγει να βασιστεί στην αληθινή ιστορία δύο νεαρών κοριτσιών που διέπραξαν δολοφονία. Σε ένα τελείως διαφορετικό εγχείρημα που έχει ως άξονα πραγματικά στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης εστιάζει στην ψυχοσύνθεση των δολοφόνων χωρίς βέβαια από την ταινία να απουσιάζουν τα φαντασιακά και σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Εικαστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η χρήση πλαστελίνης για τα πρόσωπα που εμφανίζονται στις ονειρικές σκηνές. Άλλωστε ο Τζάκσον ήταν, από νεαρή κιόλας ηλικία, γνωστός για την ικανότητα του στο animation με πηλό. Τα «Ουράνια Πλάσματα» χάρισαν στον Jackson την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου σεναρίου ενώ στάθηκαν αφορμή για να δημιουργήσει την εταιρεία ειδικών εφέ WETA.

Το 1995 πραγματοποιεί μια στροφή προς την τηλεόραση με τη δημιουργία του mockumentary «Forgotten Silver», στο οποίο κυριαρχεί το κωμικό στοιχείο αλλά και τα τεχνικά χαρακτηριστικά.  Η επόμενη ταινία του «Κυνηγός Φαντασμάτων» («The Frighteners»-1996) χρηματοδοτείται από αμερικανούς επενδυτές και οδηγεί στην επέκταση της WETA. Αποδεικνύει επίσης την άνεση με την οποία χρησιμοποιεί ψηφιακά στοιχεία ενώ επιβεβαιώνει την εμμονή του με το φανταστικό. Σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του όμως έμελλε να αποτελέσει η τριλογία «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» («The Lord of the Rings»), για την ολοκλήρωση της οποίας αφιέρωσε έξι ολόκληρα χρόνια.

Ο  Τζάκσον παραμένει πιστός στην ατμόσφαιρα του  βιβλίου του J. R. R. Tolkien και καταφέρνει να μας μεταφέρει στον μαγικό του κόσμο, με την αρμονική ένταξη των ειδικών εφέ και των ψηφιακών στοιχείων και στις τρεις ταινίες. Πέρα από τεράστια εμπορική επιτυχία, η τριλογία αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση τόσο του ιδίου όσο και της WETA Digital.

 Έπειτα λοιπόν από την τεράστια αυτή αναγνώριση και ύστερα από μια παλαιότερη αποτυχημένη προσπάθεια, κατάφερε να λάβει χρηματοδότηση από τη Universal για τη δημιουργία του remake του King Kong, μια ταινία φαντασίας πλούσια σε συναίσθημα και χιούμορ.

Στη συνέχεια, προέβη στην κινηματογραφική μεταφορά ενός ακόμη μυθιστορήματος, αυτή τη φορά του «The lovely bones» της Alice Sebold. Τα «Παραδεισένια οστά» («The lovely bones»-2009) έχουν στο επίκεντρο ένα δεκατετράχρονο κορίτσι,το οποίο γυρνώντας από το σχολείο πέφτει θύμα αποτρόπαιου βιασμού και στη συνέχεια δολοφονείται. Απο τον παράδεισο παρακολουθεί καθημερινά την οικογένειά της που προσπαθεί μάταια να συμβιβαστεί με την απώλεια, αλλά και τους φίλους και τους γνωστούς της, διαπιστώνοντας τις επιπτώσεις που είχε η δολοφονία της σε καθέναν ξεχωριστά.

Με αυτό το έργο ο Πίτερ Τζάκσον ξεφεύγει από τις γνώριμες επικού περιεχομένου ταινίες του, ενώ είναι η πρώτη φορά που ο  Τζάκσον χρησιμοποιεί ειδικά εφέ σε ταινία δραματικού περιεχομένου.

Ο Νεοζηλανδός είναι χωρίς αμφιβολία ένας σκηνοθέτης που έχει αφήσει το δικό του στίγμα στο κινηματογραφικό στερέωμα. Είναι τελειομανής, δίνει έμφαση στη λεπτομέρεια, γι’ αυτό και δηλώνει πως «ποτέ δεν τελειώνεις με μια ταινία, απλώς τελειώνει ο διαθέσιμος χρόνος».

Στις ταινίες του χρησιμοποιεί πολλές γωνίες λήψης καθώς και αρκετά κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών του. Έχει ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, γι’ αυτό και αρέσκεται συχνά στις cameo εμφανίσεις, ενώ οι δουλειές του διαθέτουν πάντα ένα στοιχείο πρωτοτυπίας. Αδιαμφισβήτητα, έχει το δικό του στυλ, χειρίζεται με μαεστρία τα εφέ και τις επικές ταινίες ενώ είναι μοναδικός στο να μεταφέρει τον θεατή σε μέρη πέρα από κάθε φαντασία.

The post Πίτερ Τζάκσον appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Όπως κάθε χρόνο,  έτσι και φέτος ο Νοέμβριος είναι συνδεδεμένος στο μυαλό μας  με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το πολυαναμενόμενο φεστιβάλ θα διεξαχθεί  από την 1η έως τις 10 Νοεμβρίου, παρουσιάζοντας ταινίες από όλο τον κόσμο, πλήθος αφιερωμάτων και ξεχωριστούς προσκεκλημένους.

Έναρξη με την παρουσία του Τζιμ Τζάρμους

Η προβολή της νέας ταινίας του αμερικανού δημιουργού » Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί » θα σηματοδοτήσει την έναρξη του φεστιβάλ, παρουσία μάλιστα του ίδιου του σκηνοθέτη. Στην ταινία περιγράφεται η ερωτική ιστορία δύο περιθωριακών βρικολάκων, μια ιστορία που, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο Τζάρμους, χρησιμοποιείται αλληγορικά για να περιγραφεί η σύγχρονη ανθρώπινη κατάσταση. Τα ανένταχτα και αλλόκοτα αυτά πλάσματα υποδύονται οι Τίλντα Σουίντον και Τομ Χίντλεστον.

Διαγωνιστικό τμήμα

Το επίσημο διαγωνιστικό τμήμα περιλαμβάνει 14 ταινίες, ανάμεσα τους και δύο ελληνικές το «Wild Duck» του Γιάννη Σακαρίδη και η ταινία που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στο Φεστιβάλ του Βερολίνου «H αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» της Ελίνας Ψύκου.

Πολύχρωμο το υπόλοιπο πρόγραμμα με ταινίες ανεξάρτητες από όλο τον κόσμο, όπως για παράδειγμα  το « Good Night» του ταλαντούχου αμερικάνου Σον Γκάλαχερ για την σύγχρονη ζωή των νέων ζευγαριών, η το «Ποτό του διαβόλου» του Χιλιανού Ιγκνάσιο Ροντρίγκες ένα  πορτραίτο ενός άντρα, που δίνει την αέναη μάχη με τους προσωπικούς του δαίμονές.

Η Λατινική Αμερική συμμετέχει με αρκετές ταινίες στο διαγωνιστικό θα ξεχωρίζαμε επίσης το βραβευμένο από το Φεστιβάλ του Σαν  Σεμπάστιαν « Χάλια Μαλλί» της Μαριάνα Ροντόν για ένα 9χρονο παιδί που ισιώνει διαρκώς το μαλλί και τη μάνα του την πιάνει υστερία επειδή πιστεύει ότι γιος της έτσι θα γίνει γκέι.

Ανοιχτοί ορίζοντες

Οι ανοιχτοί ορίζοντες, το τμήμα που είναι αφιερωμένο στην παγκόσμια ανεξάρτητη κινηματογραφική σκηνή, παρουσιάζει φέτος τη νέα ενότητα «Currents» /«Ρεύματα» στο τμήμα με ταινίες πειραματικού ύφους οι οποίες αφηγούνται γνώριμες ιστορίες με ριζοσπαστικό τρόπο. Ενδεικτικά αναφέρονται οι ταινίες «Χανκ και Άσα» του Τζέιμς Ε. Νταφ, το μοντέρνο βωβό φιλμ «Η φωνή των άφωνων» του Μαξιμόν Μόνιχαν και το «Ένα ξόρκι για να διώξεις το σκοτάδι» των Μπεν Ράσελ και Μπεν Ρίβερς. Όπως πάντα οι ανοιχτοί ορίζοντες συστήνουν νέους, πρωτοποριακούς δημιουργούς ενώ παράλληλα παρουσιάζουν νέες δουλειές γνώριμων και καταξιωμένων σκηνοθετών που έχουν αφήσει το δικό τους ξεχωριστό στίγμα.

Φέτος, θα παρουσιαστεί η καινούργια ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, «Η Αφροδίτη με τη γούνα»,  διασκευή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Ντέιβιντ Ιβ, καθώς και το βραβευμένο στο φεστιβάλ των Καννών «Πατέρας και γιος» του Ιάπωνα Χιροκάζου Κόρε Έντα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει κι η ταινία του Μοχάμαντ Ρασούλοφ «Τα χειρόγραφα δεν καίγονται» σχετικά με τη λογοκρισία από το ιρανικό καθεστώς. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ρασούλοφ, έχει υπάρξει «θύμα» της εν λόγω λογοκρισίας, καθώς του έχει απαγορευθεί η άσκηση της σκηνοθετικής δραστηριότητας. Επιπλέον, θα παρουσιαστεί η βραβευμένη στο Τορόντο ασπρόμαυρη ταινία «Ida» του Πολωνού Πάβελ Παβλικόφσκι, καθώς και οι  καινούργιες δουλειές της Κέλι Ράιχαρτ «Κινήσεις στο σκοτάδι», της Βαλέρια Μπρούνι « Ένας πύργος στην Ιταλία» και του Ξαβιέ Ντολάν «Tom At the Farm». Μεταξύ άλλων, στο πρόγραμμα του τμήματος θα συναντήσουμε ταινίες με σημαντικά βραβεία από μεγάλα διεθνή φεστιβάλ, ταινίες που έχουν αποτελέσει επίσημες προτάσεις των χωρών τους για όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, ντοκιμαντέρ που καταπιάνονται με φλέγοντα ζητήματα και δημιουργίες που διεισδύουν σε ακραίες και περιθωριακές καταστάσεις.

Ματιές στα Βαλκάνια 1994 – 2013

Με αφορμή τα είκοσι χρόνια του τμήματος, εκτός από σύγχρονες βαλκανικές παραγωγές, θα παρουσιαστεί κι ένα αναδρομικό αφιέρωμα σε δεκαεπτά ταινίες σταθμούς του κινηματογράφου των Βαλκανίων. Μεταξύ των ταινιών αυτών συγκαταλέγονται η «Βελανιδιά» του Λουτσιάν Πιντιλίε, το «Μην Κρέμεστε απ΄ το Παράθυρο» του Νάε Καρανφίλ, η «Αθωότητα» του Ζέκι Ντεμιρκουμπούζ, το «Χωριό» του Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, η «Οδύσσεια του Κυρίου Λαζαρέσκου» του Κρίστι Πούιου, το «Σεράγεβο σ’ αγαπώ» της Γιασμίλα Ζμπάνιτς, το «Γάλα»του Σεμί Καπλάνογλου και πολλές άλλες κορυφαίες ταινίες της βαλκανικής κινηματογραφίας.

Στα πλαίσια του αφιερώματος αυτού θα παρευρεθούν στο φεστιβάλ καταξιωμένοι και αναγνωρισμένοι βαλκάνιοι σκηνοθέτες όπως οι Ρουμάνοι Κορνέλιου Πορουμπόιου και Κρίστι Πούιου, ο Τούρκος Ρεχά Ερντέμ, ο Κροάτης Βίνκο Μπρέσαν και ο Βούλγαρος Λιουντμίλ Τοντόροφ.

Όσον αφορά το κύριο μέρος του προγράμματός τους, οι Ματιές στα Βαλκάνια περιλαμβάνουν ταινίες γνωστών σκηνοθετών αλλά και νέων ανερχόμενων δημιουργών. Μεταξύ των ταινιών που θα προβληθούν συναντάμε τις εξής: το «Όταν βραδιάζει στο Βουκουρέστι ή Μεταβολισμός» του Ρουμάνου Κορνέλιου Πορουμπόιου (δημιουργού του εξαιρετικού Αστυνομία, Ταυτότητα), τη σουρεαλιστική ασπρόμαυρη ερωτική ιστορία «Φωτίζεις τη νύχτα» του Τούρκου Ονούρ Ινλί, το αντιπολεμικό «Τζιν» του Τούρκου Ρεχά Ερντέμ, το «Σπίτι κανενός» της Ντενίζ Ακτσάι σχετικά με την ανατροπή των ισορροπιών εντός της οικογένειας, την «Εξαφάνιση» του Σέρβου Μίλος Πούσιτς που πραγματεύεται τη σύγκρουση γενεών, το μινιμαλιστικό «Ο Ιαπωνικός σκύλος»  του Ρουμάνου Τουντόρ Κριστιάν Γιουργίου με θεματικό άξονα τη μοναξιά, την «Αγρύπνια» της Μολδαβής Άνα-Φελίτσια Σκουτέλνικου που επιχειρεί μια εθνογραφική προσέγγιση των παραδόσεων του πένθους και την καυστική σάτιρα «Τα παιδιά του ιερέα» του Κροάτη Βίνκο Μπρέσαν.Στο βαλκανικό πρόγραμμα συγκαταλέγονται επίσης και ταινίες μικρού μήκους νέων βαλκάνιων δημιουργών.

Ελληνικές ταινίες

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης και οι ελληνικές ταινίες που αναμένεται να προβληθούν στα διάφορα τμήματα του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πολυαναμενόμενες πρεμιέρες στα πλαίσια του Διεθνούς Διαγωνιστικού, του Ελληνικού Πανοράματος και των Ειδικών Προβολών, κινηματογραφικά σχέδια στο Crossroads και συμμετοχές στο Works in Progress αλλά και στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη…

Περιμένουμε το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Βενετίας «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά, μια ταινία για τη βία ιδωμένη μέσα από τα μυστικά μιας δυσλειτουργικής οικογένειας,  το «Να κάθεσαι και να κοιτάς» του Γιώργου Σερβετά που πραγματεύεται τις δυσδιάκριτες πτυχές της βίας αλλά και το «Η Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» της Ελίνας Ψύκου σχετικά με τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Το Wild Duck του Γιάννη Σικαρίδη επίσης, πραγματεύεται τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και την κατάπτωσή της σε ηθικό επίπεδο, ενώ «Ο Χειμώνας» του Κωνσταντίνου Κουτσολιώτα αναφέρεται στην αντιμετώπιση του παρελθόντος αλλά και του ίδιου μας του εαυτού. Θα προβληθούν επίσης, οι ταινίες « Ο Προφήτης» του Δημήτρη Πούλου,  «Goldfish» του Θάνου Τσαβλή και «Η τελευταία φάρσα» του Βασίλη Ραΐση.

Αφιέρωμα στον αργεντίνικο κινηματογράφο

Το 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πραγματοποιεί ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στο σύγχρονο αργεντίνικο κινηματογράφο με ταινίες που εστιάζουν μεταξύ άλλων στις ταξικές διαφορές, στη , σύγκρουση μεταξύ γενεών, στο αδιέξοδο της νέας γενιάς, καθώς και σε θέματα ταυτότητας και επιστροφής στη φύση. Στα πλαίσια του αφιερώματος θα παρουσιαστούν οι ταινίες: «Los Duenos» των Αγκουστίν Τοσκάνο και Εζεκιέλ Ραντούσκι, μια ταινία που πραγματεύεται την έννοια της ιδιοκτησίας,

το «La Paz» του Σαντιάγκο Λόσα , το βραδυφλεγές δράμα «Hawaii» του Μάρκο Μπέργκερ, η «Viola » του Ματίας Πινιέιρο σχετικά με τις λεπτές ισορροπίες των ερωτικών σχέσεων, το ελαφρώς πειραματικό «Noche» του Λεονάρντο Μπρεζίτσκι, το «Leones» της Χασμίν Λόπες με έντονα μεταφορική διάθεση και το «Deshora» της Μπάρμπαρα Σαρασόλα-Ντέι που αναφέρεται σε καταπιεσμένα πάθη που επιφέρουν απρόβλεπτες συμπεριφορές.

Βραβεία Lux

Το βραβείο που απονέμει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα διεκδικήσουν φέτος οι ταινίες «Ραγισμένα Όνειρα» του Φέλιξ φαν Γρούνινγεν, «Ο εγωιστής γίγαντας» της Κλίο Μπάρναρντ και «Μέλι» της Βαλέρια Γκολίνο, ενώ στα highlights του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συγκαταλέγεται και η παρουσία της Γκολίνο για την παρουσίαση της ταινίας της.

Το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να ψηφίζει την ταινία της προτίμησής του στην ιστοσελίδα luxprize.eu ή στην αντίστοιχη σελίδα στο facebook, ενώ η βράβευση θα πραγματοποιηθεί στις 11 Δεκεμβρίου.

Λήξη με την οσκαρική «Nebraska» του Αλεξάντερ Πέιν

Τη λήξη του φετινού φεστιβάλ θα σηματοδοτήσει η ταινία «Nebraska» παρουσία του σκηνοθέτη της  Αλεξάντερ Πέιν. Το ασπρόμαυρο road movie αποτυπώνει τη γλυκόπικρη σχέση ενός πατέρα με το γιο του, ενώ μέσα από τη διαδρομή του πρωταγωνιστή προσφέρει στον θεατή διαφορετικές και ασυνήθιστες εικόνες της Αμερικής. Το ρόλο του πατέρα ενσαρκώνει ο Μπρους Ντερν, η ερμηνεία του οποίου βραβεύτηκε στο φεστιβάλ των Καννών

Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ

The post Αφιέρωμα στο 54ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης( 1-10 Νοεμβρίου) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Στην ηλικία των 12 ετών απέκτησε για πρώτη φορά κάμερα κι από τότε δεν την άφησε στιγμή από τα χέρια του…Ο λόγος για τον Μεξικανό σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν, η καινούργια ταινία του οποίου  «Βαρύτητα»( Gravity)  αναμένεται να σηματοδοτήσει την έναρξη του 70^ου  φεστιβάλ της Βενετίας.                                      

Ο Κουαρόν   γεννήθηκε το 1961 στην πόλη του Μεξικού και από μικρός ανέπτυξε ένα ιδιαίτερο πάθος για τον κινηματογράφο. Σπούδασε φιλοσοφία, ενώ παράλληλα  ξεκίνησε και κινηματογραφικές σπουδές. Ωστόσο, μια αγγλόφωνη ταινία μικρού μήκους που σκηνοθέτησε μαζί με φίλους του στάθηκε η αιτία αποβολής του από το Πανεπιστήμιο. Κατάφερε να δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες παραγωγές, ενώ το προσωπικό του ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1991 με την ταινία « Ο Άπιαστος Τόμας ».  

Η ταινία σημείωσε επιτυχία και τον οδήγησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μια συνεργασία με τον Σίντνεϊ Πόλακ, ο οποίος του ανέθεσε τη σκηνοθεσία ενός επεισοδίου της νουάρ σειράς «Fallen Angels».  Ακολούθησαν δύο κινηματογραφικές μεταφορές κλασσικών μυθιστορημάτων «Η Μικρή Πριγκίπισσα » του 1995 και  η ταινία που τον καθιέρωσε «Μεγάλες Προσδοκίες του 1998 με τον Ίθαν Χοκ και την Γκουινεθ Πάλτροου.

Σύμφωνα με δηλώσεις του, το Χόλιγουντ αποτέλεσε γι’ αυτόν μονόδρομο, καθώς δεν δεχόταν να συμβιβαστεί με τις προσθήκες και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στις ταινίες, κάτι που φαίνεται να συνέβη και στην πρώτη του ταινία. Παρόλα αυτά δεν το θεώρησε ποτέ προορισμό του αλλά μέρος του ταξιδιού του, γι’ αυτό και το 2000 αποφασίζει να επιστρέψει στη γενέτειρά του και να συνεργαστεί με τον αδερφό του για το « Θέλω και τη Μαμά σου »το 2001.

Παρά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το έργο, δεν προτάθηκε από το Μεξικό για να εκπροσωπήσει τη χώρα του στα Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Παραδόξως όμως, η ταινία κέρδισε μια υποψηφιότητα στην κατηγορία πρωτότυπου σεναρίου. Η μεγάλη αναγνώριση για τον Κουαρόν ήρθε με το «Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν», που τον κατέστησε παγκοσμίως γνωστό και αποτέλεσε για πολλούς μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της «σειράς». Στη συνέχεια, πήρε μέρος στο σπονδυλωτό «Παρίσι, σ’ Αγαπώ (2006), σκηνοθέτησε το αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας «Τα Παιδιά των Ανθρώπων» (2006) αλλά και τις  μικρού μήκους « The Possibility of Hope » και «The Scock Doctrine » (2007). Από τα τοπία του Μεξικού μέχρι τον φανταστικό κόσμο των μάγων, ο Άλφι όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά έχει  αποδείξει ότι μπορεί να ασχοληθεί με πολλά, να κινηθεί με άνεση σε ετερόκλητα μεταξύ τους είδη, καθώς και να χειριστεί θέματα άλλοτε αμφιλεγόμενα κι άλλοτε περισσότερο επιφανειακά. Αρέσκεται συχνά στη χρήση κάμερας στο χέρι και στις συνεχόμενες λήψεις, ενώ επιμένει να εμφανίζει τον τίτλο κάθε ταινίας του τόσο στην έναρξη όσο και στο τέλος.

Μετά από απουσία μερικών ετών, ο  Κουαρόν αποφάσισε να επανέλθει  με νέα δουλειά, τη  πολυαναμενόμενη  ««Βαρύτητα»», μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ Κλούνεϊ και Σάντρα Μπούλοκ . Ο Μεξικανός δημιουργός προσκαλεί τον θεατή αυτή τη φορά σε ένα μακρινό ταξίδι στο διάστημα, σε μια αναμέτρηση με το σκοτάδι, το άπειρο αλλά και τους προσωπικούς μας φόβους. Με την αγωνία μας να έχει φτάσει στα ύψη αλλά και με μεγάλες προσδοκίες, το αναμένουμε σύντομα στη μεγάλη οθόνη. Προσεχώς λοιπόν…

The post Αλφόνσο ΚουαρόνAlfonso Cuaron appeared first on screeneye.gr.