Όλα τα βραβεία του 57ου Φεστιβάλ αναλυτικά:
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος – Θόδωρος Αγγελόπουλος απονέμεται στην ταινία:

ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΑΜΑΞΙΔΙΑ / TISZTA SZIVVEL / KILLS ON WHEELS, Ατίλα Τιλ / Attila Till, Ουγγαρία, 2016

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος απονέμεται στην ταινία:

Η ΠΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ / HJARTASTEINN / HEARTSTONE, Γκούδμουντουρ Άρναρ Γκούδμουντσον / Gudmundur Arnar Gudmundsson, Ισλανδία – Δανία, 2016

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής για Καλύτερη Σκηνοθεσία – Χάλκινος Αλέξανδρος απονέμεται στην ταινία:

Ο ΣΠΟΡΕΑΣ / TANEOMAKUHITO / THE SOWER, Γιόσουκε Τακέουτσι / Yosuke Takeuchi, Ιαπωνία, 2016

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στους:

Ζόλταν Φένιβεσι, Σάβολτς Τούροτσι και Άνταμ Φέκετε / Zoltan Fenyvesi, Szabolcs Thuroczy και Adam Fekete

για τις ερμηνείες τους στην ταινία:
ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΑ ΑΜΑΞΙΔΙΑ / TISZTA SZIVVEL / KILLS ON WHEELS, Ατίλα Τιλ / Attila TILL, Ουγγαρία, 2016

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας εξ ημισείας στις:

Δήμητρα Βλαγκοπούλου
για την ερμηνεία της στην ταινία:

PARK, Σοφία Εξάρχου, Ελλάδα – Πολωνία, 2016

και

Σουζούνο Τακενάκα / Suzuno Takenaka
για την ερμηνεία της στην ταινία:

Ο ΣΠΟΡΕΑΣ / TANEOMAKUHITO / THE SOWER, Γιόσουκε Τακέουτσι / Yosuke Takeuchi, Ιαπωνία, 2016

Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης στην ταινία:

ΑΦΤΕΡΛΩΒ, Στέργιος Πάσχος, Ελλάδα, 2016

Ειδική Μνεία στον ηθοποιό:
Βασίλη Κουκαλάνι / Vassilis Koukalani
Για την ερμηνεία του στην ταινία:
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, Γιάννης Σακαρίδης, Ελλάδα – Μεγάλη Βρετανία – Γερμανία, 2016

Και

Ειδική Μνεία στον ηθοποιό:
Χάρης Φραγκούλης
Για την ερμηνεία του στην ταινία:
ΆΦΤΕΡΛΩΒ, Στέργιος Πάσχος, Ελλάδα, 2016

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI (The International Federation of Film Critics)

Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) αποτελούμενη από τους:

Αλεξάντερ Χούζερ, Πρόεδρος (Νορβηγία), Αχμέτ Γκιουρατά (Τουρκία) και Ιφιγένεια Καλαντζή (Ελλάδα)

Απονέμει τα εξής βραβεία:

Για το Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία:
ΛΑΙΔΗ ΜΑΚΜΠΕΘ / LADY MACBETH, Ουίλιαμ Όλντροϊντ / William Oldroyd, Μεγάλη Βρετανία, 2016

Για Ελληνική Ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2016 (πρεμιέρα) στην ταινία:
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, Γιάννης Σακαρίδης, Ελλάδα – Μεγάλη Βρετανία – Γερμανία, 2016

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ
Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απονέμει το βραβείο της στην ταινία:

90 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΟΚ – ΝΟΣΤΑΛΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, Νίκος Τριανταφυλλίδης, Ελλάδα, 2016

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ»
Ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής των Ελλήνων (Βουλή-Τηλεόραση), με κριτική επιτροπή τους ​Κώστα Δήμο, Άρη Φατούρο και Βασίλη Δούβλη, απονέμει το καθιερωμένο βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» στην ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος:

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΣΑΜΙ / SAMEBLOD / SAMI BLOOD, Αμάντα Κέρνελ / Amanda KERNELL, Σουηδία – Δανία – Νορβηγία, 2016

ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΡΤ
H ΕΡΤ, με κριτική επιτροπή τους Γιώργο Μπότσο, Νίκο Βεζυργιάννη και Μένο Δελιοτζάκη, απονέμει βραβείο αξίας 3.000 ευρώ σε μια ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2016 (ενότητα «Επίσημη Πρώτη») στην ταινία:

PARK, Σοφία Εξάρχου, Ελλάδα – Πολωνία, 2016

ΒΡΑΒΕΙΑ ΝΕΟΤΗΤΑΣ
Η επιτροπή αποτελείται από φοιτητές Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης και τα μέλη της είναι οι Σωτήρης Πετρίδης, Κωνσταντίνα Δάβαλη, Νατάσσα Δεληβοριά, Γιάννης Μέλφος και Άννα Xατζηπαντελή. Η επιτροπή είναι μια εκπαιδευτική πρωτοβουλία του τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών υπό την επίβλεψη της καθηγήτριας κας Μπέτυ Κακλαμανίδου. Η επιτροπή απονέμει δύο βραβεία σε ταινίες του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2016 (πρεμιέρα) και συγκεκριμένα τα εξής:

Καλύτερη Ταινία:
ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ, Σωτήρης Τσαφούλιας, Ελλάδα, 2016

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής:
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ, Γιάννης Σακαρίδης, Ελλάδα – Μεγάλη Βρετανία – Γερμανία, 2016

BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΡΥΒΟΜΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΠΝΙΣΩ / A MON AGE JE ME CACHE ENCORE POUR FUMER / I STILL HIDE TO SMOKE, Ριάνα / Rayhana, Γαλλία – Ελλάδα – Αλγερία, 2016

Το βραβείο Κοινού FISCHER Ελληνικής Ταινίας – Μιχάλης Κακογιάννης για ταινία του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου 2016 (πρεμιέρα) του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΕΤΕΡΟΣ ΕΓΩ, Σωτήρης Τσαφούλιας, Ελλάδα, 2016

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΡΑΟΥΦ / RAUF, Μπαρίς Καγιά / Baris Kaya & Σονέρ Τζανέρ / Soner Caner, Τουρκία, 2016

Το βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία του τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

Ο ΕΠΙΦΑΝΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ / EL CIUDADANO ILUSTRE / THE DISTINGUISHED CITIZEN, Γκαστόν Ντουπράτ / Gaston Duprat & Μαριάνο Κον / Mariano Cohn, Αργεντινή – Ισπανία, 2016.

The post Τα βραβεία του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης appeared first on screeneye.gr.

ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ / RAMS, Γκρίμουρ Χακόναρσον, Ισλανδία, 2015, 93΄

Κριτική

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος 

Η ΓΗ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ /  LAND AND SHADE, Σέσαρ Ασεβέδο , 2015, 97΄

Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής– Χάλκινος Αλέξανδρος 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑ ΠΑΣ /  ROAD TO LA PAZ, Φρανσίσκο Βαρόνε, Αργεντινή, 2015, 92΄

Βραβείο Σκηνοθεσίας στον:

Γκαμπριέλ Ριπστάιν, για την ταινία: 600 ΜΙΛΙΑ, Μεξικό, 2014, 85΄

Βραβείο Σεναρίου στον:

Λορένσο Βίγας για το σενάριο της ταινίας: ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ  / FROM AFAR, Βενεζουέλα,  2015, 93΄

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στην:

Ντέβον Κέλερ για την ερμηνεία της στην ταινία: ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ / PETTING ZOO,  ΗΠΑ, 2015, 93΄

Συνέντευξη

Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας στον:

Αλφρέδο Κάστρο /Alfredo Castro για την ερμηνεία του στην ταινία: ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ/ FROM AFAR, Βενεζουέλα, 2015, 93΄

Βραβείο Καλλιτεχνικής Επίτευξης

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙΑ / SPARROWS, Ρούναρ Ρούναρσον,Ισλανδία, Δανία, Κροατία, 2015, 99΄

ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI (The International Federation of Film Critics)

Απονέμει τα εξής βραβεία:

Για το Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία:
SILENT, Γιώργος Γκικαπέππας, Ελλάδα, 2015, 90΄

Για Ελληνική Ταινία στην ταινία:
ΚΑΥΣΩΝΑΣ/BLIND SUN, Τζόις Α. Νασαουάτι, Ελλάδα, Γαλλία, 2015, 88’

ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ

Η Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου απονέμει το βραβείο της στην ταινία:
ΤΕΤΑΡΤΗ 04:45/WEDNESDAY 04:45, Αλέξης Αλεξίου, Γερμανία, Ελλάδα, Ισραήλ, 2015, 116’

ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ»

Η ΓΗ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ / LAND AND SHADE, Σέσαρ Ασεβέδο, Κολομβία, 2015, 97΄

BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER

Το βραβείο Κοινού FISCHER του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

Η ΓΗ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ /LAND AND SHADE, Σέσαρ Ασεβέδο,Κολομβία,  2015, 97΄

Το βραβείο Κοινού FISCHER του Ελληνικού Προγράμματος – Μιχάλης Κακογιάννης, του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται εξ’ ημισείας στις ταινίες:

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ/SPRING AWAKENING, Κωνσταντίνος Γιάνναρης, Ελλάδα, 2015, 89’

Και

CHEVALIER, Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Ελλάδα, 2015, 99’

Κριτική

Το βραβείο Κοινού FISCHER του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΑΤΙΘΑΣΕΣ/MUSTANG, Ντενίζ Γκαμζέ Έργκυβεν / Deniz Gamze Erguven, Γαλλία, Τουρκία, Γερμανία, Κατάρ, 2015, 94’

Κριτική

Το βραβείο Κοινού FISCHER του τμήματος Ανοιχτοί Ορίζοντες του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονέμεται στην ταινία:

ΕΓΩ, Ο ΕΡΛ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ / ME AND EARL AND THE DYING GIRL, Αλφόνσο Γκόμεζ- Ρεχόν / Alfonso Gomez-Rejon, ΗΠΑ, 2015, 104΄

The post Ο Χρυσός Αλέξανδρος στην καλύτερη ταινία του διαγωνιστικού στους ” Δεσμούς Αίματος”. Όλα τα βραβεία appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ένα chevalier είναι το τρόπαιο σε ένα πρωτότυπο παιχνίδι που σκαρφίζεται μία παρέα έξι ανδρών, για να περάσει η ώρα ενώ βρίσκονται αποκλεισμένοι για λίγες ώρες στο πολυτελές σκάφος των διακοπών τους. Το δαχτυλίδι, που είναι γνωστό για τον συμβολισμό του ως διακριτικό της γαλλικής αριστοκρατική καταγωγής ή ως έπαθλο των πιο ανδρείων ιπποτών στο μεσαίωνα, θα το κερδίσει οποίος αποδειχθεί ότι είναι καλύτερος σε όλα.

Πέντε χρόνια μετά την αναγνώριση με το “Attenberg”, η Αθηνά Τσαγγάρη απομακρύνεται από την άκαμπτη φόρμα του Greek weird cinema, απευθύνεται σε ευρύτερο κοινό με μία καυστική κωμωδία που δεν μένει στο μαύρο χιούμορ και στους έξυπνους διαλόγους. Χωρίς καμία διάθεση διδακτισμού ή ψόγου, η γυναικεία σκηνοθετική μάτια στρέφεται σε μία φαινομενικά δεμένη ανδρική παρέα για να αναδείξει τις αδυναμίες της ανδρικής ιδιοσυγκρασίας, τον εγωισμό και τις ανασφάλειες, τον ανταγωνισμό και τη φιλοδοξία.  Η γυναικεία απουσία είναι ηχηρή, αλλά ο σαρκασμός για τα γυναικεία στερεότυπα παρών. Με έξυπνα καυστικό τρόπο αναδεικνύεται ότι η αυταρέσκεια και η ματαιοδοξία δεν είναι γυναικεία υπόθεση.

Ομορφιά και επαγγελματική καταξίωση, πείρα και ανάγκη για επικράτηση, φοβίες και ανασφάλειες, οι έξι χαρακτήρες συγκεντρώνουν τυπικά χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης ανδρικής προσωπικότητας. Τα προσχήματα πέφτουν και οι αδυναμίες τους αναδύονται όταν σαν μικρά παιδιά, που πάση θυσία, θέλουν να κερδίσουν, θα διεκδικήσουν την πρωτιά σε ένα παιχνίδι. Φάρσα ή αφορμή για ενδοσκόπηση, η ταινία ξεχωρίζει για τη θηλυκή ματιά στο ανδρικό σύμπαν, που περισσότερο προσπαθεί να κατανοήσει την ανδρική φύση, παρά να δώσει έτοιμα συμπεράσματα.

Αν και η σκηνοθέτης θα μπορούσε να πάει ένα βήμα παρακάτω και να επιλέξει έναν πιο ζεστό τρόπο ερμηνείας από τον κυνικό και άψυχο, που έχουμε συνηθίσει στις ταινίες του weird cinema, καθώς οι βάσεις για τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων υπάρχουν, το καστ ανταποκρίνεται πλήρως στις ανάγκες της μαύρης κωμωδίας. Οι πανέξυπνα χιουμοριστικοί διάλογοι και η πρωτοτυπία του σεναρίου, χάρη στην ευφυή γραφή του Εύθυμη Φιλίππου (“Κυνοδοντας”, “Αστακός”), κάνουν την ταινία να ξεχωρίζει. Η άψογη φωτογραφία, ο απόλυτος έλεγχος του κλειστού, αποστειρωμένου χώρου, το τρυφερό σάουντρακ ολοκληρώνουν μια διασκεδαστική κωμωδία. Το Greek weird cinema ωριμάζει και εμείς περιμένουμε τη συνέχεια.

The post Οι αδυναμίες της ανδρικής ιδιοσυγκρασίας στο “Chevalier” της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-Κριτική Ελένη Ανδρεάδου

To “An” είναι μια ταινία που ανοίγει δημιουργικά με την απλότητά της ένα προωθήσιμο μονοπάτι ανθρωπιάς μέσα στην κοινωνία. Μ’ έναν σταθερό, σχεδόν συμπαγή πυρήνα πλοκής γύρω από τον οποίο κατανέμει τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων της, η Naomi Kawase διαχειρίζεται το υλικό της με τρυφερότητα και μορφολογική λιτότητα. Σχηματίζει τις αισθητικές της αποχρώσεις κλειδώνοντας τις κυρίως σε πλάνα λεπτομέρειας, ικανά να αποδώσουν ξεκάθαρα την πολυμορφία των ανθρώπων αλλά και τις ομοιότητές τους.

Τα συναισθήματα εκδηλώνονται αργά χωρίς επισφάλεια, “χτίζονται” διακριτικά γεφυρώνοντας τα εξωτερικά ερεθίσματα και τις εσωτερικές εντυπώσεις, μνήμες και εμπειρίες για να γεννήσουν τελικά μια βαθιά αφοσίωση ανάμεσα στους πρωταγωνιστές. Οι ήρωες του “An” δε διεκδικούν την πρώτη θέση. Αναζητούν, ψηλαφίζοντας με διακριτική αξιοπρέπεια και αγάπη τον κόσμο, τη δική τους θέση μέσα σ’ αυτόν χωρίς να εκλιπαρούν παρά την όποια ανάγκη τους. Ζώντας σε ένα περιθώριο που έχει επιβληθεί είτε από την κοινωνία είτε από το δικό τους αξιολογικό σύστημα ηθικής οι τρεις σύμμαχοι- πρωταγωνιστές προτάσουν στην επιφυλακτικότητα των έμψυχων εκπροσώπων του κόσμου τον αγώνα της ίδιας της φύσης για επιβίωση και εν τέλει την ομορφιά που διασφαλίζεται μέσα από την αέναη προσπάθειά της για συνέχεια, ανεξάρτητα από τους ανθρώπινους κανόνες.

Η ψυχοσύνθεση των ηρώων της γίνεται ίσως το πιο αποκαλυπτικό και εύχρηστο εργαλείο στα χέρια της Kawase, για να αποδώσει με τις εικόνες της το μήνυμα της κινηματογραφικής της δημιουργίας. Έτσι αυτό που ξεκινά ως καταθλιπτική πιθανότητα μετατρέπεται σε επιλογή ελευθερίας και παρηγοριάς μέσα από τη σκηνοθετική της ματιά που ξεχωρίζει για την αισθητική και συναισθηματική της λεπτότητα και αρμονία.

The post Είδαμε το ” An” της βραβευμένης Ναόμι Καουάσε appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση Δέσποινα Ηλέκτρα Βούλγαρη

Η ταινία που απέσπασε το πρώτο βραβείο στο τμήμα “Ένα κάποιο βλέμμα” στο Φεστιβάλ των Καννών, διεκδικεί επάξια το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και βρίσκεται ήδη μεταξύ των αγαπημένων ταινιών του κοινού, που έσπευσε να γεμίσει τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Σε μία απομονωμένη κοιλάδα της Ισλανδίας η εκτροφή κριαριών είναι η μοναδική ασχολία των λιγοστών κατοίκων. Δύο αδέρφια, ο Γκούμι και ο Κίντυ, έχουν τα δικά τους κοπάδια, ζουν σε αντικριστά σπίτια, αλλά έχουν σαράντα χρόνια να μιλήσουν μεταξύ τους. Η σχέση τους θα επαναπροσδιοριστεί όταν θα ξεσπάσει μια θανατηφόρα νόσος και όλα τα ζώα πρέπει να θανατωθούν. Ο καθένας θα αντιμετωπίσει διαφορετικά το ενδεχόμενο αυτό, αλλά η αγάπη τους για τα ζώα θα τους αναγκάσει να έρθουν κοντά.

Σε ένα άγριας ομορφιάς και αφιλόξενο για τον άνθρωπο τοπίο, εξαιρετικά φωτογραφημένο, ο Γκριμούρ Χακόναρσον χτίζει μία βαθιά ανθρώπινη ταινία, βάζοντας στο επίκεντρο τη σχέση ανθρώπου- φύσης και την αδερφική αγάπη. Εναρμονισμένοι με την αγριάδα της φύσης, οι άνθρωποι έχουν αναπτύξει τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας, μιλάνε ελάχιστα και διοχετεύουν όλη τη στοργή και την αγάπη στη φροντίδα των ζώων. Η τραγικότητα της μοναξιάς και η έμφυτη ανάγκη του ανθρώπου για επικοινωνία είναι διακριτικά παρούσα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, καθώς οι ήρωες αρνούμενοι να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο, στρέφονται στη θαλπωρή της σχέσης με τα ζώα.

Η απλότητα της ιστορίας είναι και το μεγαλύτερο ατού της ταινίας. Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να γλιστρά από τη μελαγχολία στην ελαφράδα έχοντας στα χέρια του ένα σφιχτό σενάριο και επιλέγοντας μία λιτή αφήγηση. Αντιμετωπίζει τους χαρακτήρες και τον ιδιαίτερο τρόπο ζωής της ισλανδικής υπαίθρου με σεβασμό και τρυφερότητα και αποσπά δύο εξαιρετικές ερμηνείες. Η ευαίσθητη προσέγγιση στην ουσία της αδερφικής σχέσης -και ίσως κάθε σχέσης εν γένει- συνοψίζεται και κορυφώνεται στο τέλος της ταινίας σε μία από τις πιο αληθινές και συγκινητικές σκηνές που είδαμε φέτος στη μεγάλη οθόνη.

The post Όπως το είχαμε προβλέψει. Η Ισλανδική ταινία ” Δεσμοί Αίματος” ξεχωρίζει από τις ταινίες του διαγωνιστικού( Κριτική) appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Ιάκωβος Γωγάκης

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει, τη γοητευτική Ντενίζ Γκαμζέ Εργκουβέν, να ονειρεύεται μια λαμπρή κινηματογραφική σταδιοδρομία, αποφασίζοντας στα 37 της χρόνια, να γυρίσει την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους, ένα υποδειγματικά σκηνοθετημένο δράμα βίαιης ενηλικίωσης, παράλληλα και γροθιά στο στομάχι, για τις αναχρονιστικές αντιλήψεις των Τούρκων συμπατριωτών της, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα, το μεγάλο πολιτιστικό χάσμα που επικρατεί, από τη μια άκρη της χώρας της, έως την άλλη.

Εστιάζει σε μια ανώνυμη, αλλά βαθιά συντηρητική πόλη της Τουρκίας, 1000 χιλιόμετρα μακριά, από την περισσότερο κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη, στις αρχές του καλοκαιριού. Πέντε ανήλικες ορφανές αδερφές, μεταξύ 12-16 χρονών, συναντιούνται σε μια παραλία, με μια ομάδα αγοριών. Μιλούν, γελούν και κολυμπούν μαζί. Τίποτα το μεμπτών. Κακοπροαίρετοι συμπολίτες τους, θα τους δουν, μεταφέροντας ψέματα στη γιαγιά τους και στον αυταρχικό θείο τους, πως δηλαδή υπήρξε μεταξύ τους φλερτ και πράξεις ακολασίας. Στο απομονωμένο σπίτι που θυμίζει φυλακή, με κάγκελα παντού, επικρατεί πανδαιμόνιο. Την ίδια στιγμή, μία προξενήτρα, θα φέρει μήνυμα γάμου στην οικογένεια, για το μεγαλύτερο κορίτσι, από έναν άγνωστο για αυτήν άντρα. Τα επόμενα χρόνια, θα συμβεί το ίδιο και για τις υπόλοιπες. Καμία δεν επιτρέπεται να πει όχι. Η 12 χρόνη Lale, ψάχνει τρόπο να κάνει τη δικιά της επανάσταση και να δραπετεύσει. Η σκηνοθέτις, από ένα σημείο κι έπειτα, την καθιστά πρωταγωνίστρια.

Τα αρχικά στάδια, δημιουργούν την εντύπωση, πως η Σοφία Κόπολα είναι πανταχού παρούσα. Το ανώνυμο προάστιο, η εξερεύνηση των πρώτων ερωτικών εμπειριών, η ανήσυχη εφηβεία κι άλλα στοιχεία, που δεν μπορούμε όλα να αποκαλύψουμε, φανερώνουν την επίδραση που είχε στην Ντενίς Γκαμσέ Εργκουβέν, η ταινία της Αμερικανίδας δημιουργού « Αυτόχειρες Παρθένοι». Κι αυτή, είναι εν μέρει η αλήθεια. Η ευφυΐα της, βρίσκεται στο γεγονός, πως χρησιμοποιεί την ταινία της Κόπολα, σαν δόλωμα.

Ο τρόπος που κινηματογραφεί, είναι  ακριβώς στο αντίθετο άκρο. Ο ρυθμός της είναι από το ξεκίνημα καταιγιστικός.
Η Ντενίς Γκαμσέ Εργκουβέν ακολουθεί κατά πόδας, πρώτον, το πρωτοποριακό νεορεαλιστικό σινεμά, του Τούρκου διδάξαντα, Γιλμάζ Γκιουνέι,  επιλέγοντας κατά βάση ερασιτέχνες ηθοποιούς.Δεύτερον, όσον αφορά το χωροχρόνο, το έργο παραπέμπει στις πρώτες ταινίες του Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, αλλά πάνω απ’όλα, ακολουθεί την παράδοση του Ιρανικού ρεαλιστικού σινεμά, δηλαδή υπάρχει σεναριακή ένταση, κι αυτή αποτυπώνεται και στο τεχνικό μέρος. Ο χώρος του σπιτιού, μετατρέπεται σε πεδίο φωνών, βίαιων ενεργειών, σκηνικής δράσης, θεατρικής υφής. Άλλωστε, σε μια σκηνή, με έντονο χιούμορ, που μπλέκεται, το πραγματικό, με το φανταστικό, τα κορίτσια, δραπετεύουν, για να παρακολουθήσουν αγώνα ποδοσφαίρου, άμεση αναφορά στο «Offside», του Ιρανού Τζαφάρ Παναχί.

Η ταινία, παρότι δραματοποιεί ίσως περισσότερο απ’ όσο θα θέλαμε, τα γεγονότα, παρουσιάζει γλαφυρά, το γολγοθά των γυναικών, στην Τουρκία κι ευρύτερα στον μουσουλμανικό κόσμο.

Το σπίτι-φυλακή, η οικογενειακή τυραννία, η καταπίεση των παιδιών από τους μεγαλύτερους, που οφείλουν να υπακούουν στους δικούς τους κανόνες, η προσπάθεια των παιδιών να αλλάξουν ζωή, έφερε στο μυαλό μας και τον «Κυνόδοντα» του Γιώργου Λάνθιμου.
Όσα πολλά κι αν ήταν τα ερεθίσματα για την κυρία Εργκουβέν, η ταινία της φέρει τη δικιά της σφραγίδα, σίγουρα αξίζει τις διακρίσεις που έλαβε μέχρι τώρα.
Καταπληκτικές ερμηνείες από το σύνολο του καστ, ιδιαίτερη μνεία στην έφηβη Γκιουνές Σενσόι.

The post Η δυστυχία των γυναικών στα βάθη της Τούρκίας, αποτυπώνεται μοναδικά στις “Ατίθασες” της Ντενίζ Γκαμζέ Εργκουβέν appeared first on screeneye.gr.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης και ο παρουσιαστής της τελετής, ηθοποίος Αντίνοος Αλμπάνης

Ανταπόκριση-Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, άνοιξε την 56 αυλαία του, την Παρασκευή, το βράδυ, στο κατάμεστο θέατρο Ολύμπιον, σε μια ακόμη διοργάνωση με περιορισμένο προϋπολογισμό, όμως το πρόγραμμα του, θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε, το πιο αξιόλογο των τελευταίων χρόνων.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της διοργάνωσης, Δημήτρης Εϊπίδης, στον ολιγόλεπτο εναρκτήριο του χαιρετισμό, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στον  μεγάλο αριθμό ταινιών που θα προβληθούν-ξεπερνώντας τις 200,από κάθε γωνιά του πλανήτη-και ταυτόχρονα στάθηκε στο επίκαιρο θέμα της εποχής, στο προσφυγικό, με το θλιβερό κοινωνικό φαινόμενο, να  αποτελεί μια άτυπη θεματική, σε όλα τα τμήματα του Φεστιβάλ.

Μήνυμα του Υπουργού Πολιτισμού Αριστείδη Μπαλτά, ανέγνωσε η σκηνοθέτις Κυριακή Μάλαμα, δίνοντας  ιδιαίτερη έμφαση στο ελληνικό και βαλκανικό σινεμά, που προβάλλεται στη διοργάνωση, αλλά και μια υπόσχεση στους κινηματογραφιστές, για την επαναφορά του Ειδικού Φόρου επί των εισιτηρίων των κινηματογραφικών αιθουσών.

Μικρής διάρκειας θεατρικό δρώμενο, τιμής ένεκεν στο βωβό σινεμά, έδωσε η ομάδα σπουδαστών της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Ταινία Έναρξης κι ενθουσιώδης υποδοχή

Η αυλαία άνοιξε με το έργο “Victoria”, του Γερμανού σκηνοθέτη Σεμπάστιαν Σίπερ, ένα μονοπλάνο 144 λεπτών, γεμάτο σασπένς και αδρεναλίνη, που πρωτοπαίχτηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου του 2015, ενθουσιάζοντας το κοινό, όπως ακριβώς είδαμε να συμβαίνει και τώρα, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Την ταινία προλόγισε ο συν-σεναριογράφος της Φρέντερικ Σουλτς.

Πιο κάτω, θυμόμαστε τι είχαμε γράψει για το έργο αυτό στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Η Κριτική μας & Τρέιλερ

Η ταινία ξεκινά μέσα σε ένα Βερολινέζικο μπαρ του Κρόιτσμπεργκ, με τη Βικτώρια να λικνίζεται στους ρυθμούς της ηλεκτρονικής μουσικής, φλερτάροντας ακόμα με τον μπάρμαν. Η βραδιά για τη νεαρή Ισπανίδα δεν τελειώνει εκεί, κατά την έξοδο της από το μαγαζί θα συναντήσει μια παρέα μεθυσμένων συνομηλίκων της αγοριών, που την προτρέπουν να τους ακολουθήσει, σε μια βόλτα με το αμάξι τους. Το όχημα αποδεικνύεται πως δεν είναι δικό τους, προσπαθούσαν να το διαρρήξουν. Η Βικτώρια θα αφεθεί στο κόσμο του φλερτ και της εφηβικής τρέλας. Ακολουθεί μια μικροκλοπή από περίπτερο της γειτονιάς, το ένα ψέμα φέρνει το άλλο, και θα βρεθεί οικειοθελώς μπλεγμένη σε ένα μεγάλο κόλπο. Ταυτόχρονα αρχίζει να συνδέεται με έναν από τη παρέα, τον Σον.

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σεμπάστιαν Σίπερ ανήκει στο νέο Γερμανικό ρεύμα. Έχει γυρίσει 4 ταινίες μεγάλου μήκους, όλες έχουν να κάνουν με τα όνειρα, τις φιλοδοξίες και τη κοινωνική θολούρα της νέας γενιάς.

Το ατού του τελευταίου του έργου, βρίσκεται στη δική του σκηνοθετική μαγκιά, να κινηματογραφήσει σερί 2 και κάτι ώρες, χωρίς αλλαγή πλάνου. Το σενάριο είναι χωρίς παρακλάδια και διακλαδώσεις , η διάρκεια των 140 λεπτών φαντάζει πελώρια, η λογοδιάρροια των νεαρών παραβατών του νόμου είναι ακατάσχετη, αλλά θα πετύχει με τον τρόπο που ξεδιπλώνει την ιστορία να μας κρατήσει κολλημένους στην μεγάλη οθόνη, με το ερώτημα να πλανάται για ώρα στην ατμόσφαιρα ” που τελικά το πάει;”. Στα πρώτα 40 λεπτά ο θεατής μπορεί να εικάσει πολλά, επί παραδείγματι ότι η Βικτώρια θα βρεθεί παγιδευμένη, ένα ακόμα θύμα βιασμού. Προσεγγίζει τους ήρωες του μακριά από τη γνώριμη ατζέντα του κοινωνικό-πολιτικού περιβάλλοντος ( όπως είδαμε στο ” Μίσος” του Κάσσοβιτς) ,που σπρώχνει μερίδα των νέων στις συμμορίες και στην παραβατικότητα. Εδώ δεν μιλάμε για μαύρους, δεν μιλάμε για φτωχούς, είναι μια κατηγορία ανθρώπων που δεν αντιλαμβάνεται τις συνέπειες των πράξεων της. Η παρανομία του χαβαλέ. Βέβαια η έλλειψη αναφορών στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα μπορεί να τη δει κανείς κι ως προτέρημα ταυτόχρονα και ως η αδυναμία της ταινίας. Όσο βιρτουοζικη είναι η σκηνοθετική τεχνική του Σίπερ, του εξαιρετικού του μονοπλάνου, στρεσάροντας μας, με την άψογη χρήση της κάμερας στο χέρι, του αγχωτικού close-up πάνω στους νεαρούς ήρωες, άλλο τόσο δυσκολεύεται να σκιαγραφήσει επαρκώς τα κίνητρα και τις πράξεις των παιδιών, πρώτα και κύρια της Βικτώρια, χαρίζοντας της και τον τίτλο της ταινίας.

Αναμφισβήτητα μιλάμε για έργο πρωτίστως του δημιουργού και των υψηλών του σκηνοθετικών δυνατοτήτων και λιγότερο της ίδιας της ιστορίας, που την προσέγγισε με αμηχανία. Σε πλήρη αρμονία μαζί του βρίσκονται και οι ηθοποιοί του. Η 30 χρόνη Λάια Κόστα και ο Φρέντερικ Λάου αποδίδουν πειστικά τους ατίθασους ρόλους τους.

The post Βρεθήκαμε στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ενθουσιώδης η υποδοχή του έργου” Βικτώρια”, του Σεμπάστιαν Σίπερ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Γιορτή που κρατάει χρόνια κι ευτυχώς δεν λέει να κοπάσει, σε μια συγκυρία γεμάτη οικονομικά εμπόδια αλλά κι ευχάριστες προκλήσεις, από την αθρόα ανταπόκριση του κοινού, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ανοίγει για 56η χρονιά τις πύλες του, την ερχόμενη Παρασκευή 6 Νοεμβρίου.

100 και πλέον σινεφίλ ταινίες του σύγχρονου παγκόσμιου σινεμά, όλες οι ολοκληρωμένες νέες ελληνικές παραγωγές, αφιερώματα, ειδικές προβολές και 16 έργα στην κούρσα για το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, τον Χρυσό Αλέξανδρο, φιλοξενούνται, στην πιο σημαντική κινηματογραφική διοργάνωση των Βαλκανίων.
Οι συντάκτες του Screeneye κάποιες από αυτές τις ταινίες, τις έχουμε δει, σε διοργανώσεις του εξωτερικού όπως στο Φεστιβάλ Βερολίνου και Τραϊμπέκα και τα κείμενα αυτά, μαζί με συνεντεύξεις, θα ενσωματωθούν στις καθημερινές μας ανταποκρίσεις, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Για όσους σκοπεύουν να παρακολουθήσουν τη διοργάνωση, προτείνουμε από το διαγωνιστικό τμήμα 7 ταινίες +τις 2 ελληνικές.

Οι προτάσεις μας για το Διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2015

Ισλανδική Απόβαση με « Κριάρια» και « Σπουργίτια» χωρίς τον Ντακούρ Κάρι

Παρότι το μεγάλο όνομα του Ισλανδικού σινεμά, ο Ντακούρ Κάρι, κυκλοφόρησε πρόσφατα μια καινούρια και βραβευμένη ταινία, το « Παγωμένο Βουνό», αυτή δεν θα προβληθεί στο Φεστιβάλ, αλλά δύο άλλες ταινίες, που άφησαν εξαιρετικές εντυπώσεις στο κοινό του εξωτερικού.

1. « Σπουργίτια »(Sparrows) του Ρούναρ Ρούναρσον

Πρόκειται για την ιστορία ενηλικίωσης ενός 16χρόνου αγοριού, που ζει με τη μητέρα του στο βόρειο τμήμα της Ισλανδίας και στέλνεται τις μέρες των μεγάλων φωτεινών καλοκαιρινών νυχτών, να μείνει με τον αποξενωμένο πατέρα του, τη στιγμή που η μητέρα αποφασίζει να ζήσει μόνη της στην Αφρική. Κέρδισε το « Χρυσό Κοχύλι», το μεγάλο βραβείο του 63ου ισπανικού κινηματογραφικού φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν.

2. « Κριάρια»(Hrutar) του Γκρίμουρ Χακόναρσον

Η ιστορία δύο αδελφών που έχουν να μιλήσουν μεταξύ τους πάνω από σαράντα χρόνια και ενώνονται για να σώσουν ό,τι έχουν πολυτιμότερο, τα κριάρια τους. Βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος “Ένα Κάποιο Βλέμμα” του Φεστιβάλ Καννών.

Τουρκικό Θρίλερ εν Πλω

3. Κισσός(Sarmasik) του Τολγκά Καρατσελίκ

Τέσσερα χρονιά μετά το «60 Seconds of Solitude in Year Zero», που προβλήθηκε επίσης στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο Τούρκος σκηνοθέτης Τολγκά Καρατσελίκ, επιστρέφει, με ένα ψυχολογικό θρίλερ, που κρατάει το κοινό με κομμένη την ανάσα, για 6 ναυτικούς, που παραμένουν εγκλωβισμένοι, σε ένα πλοίο, όταν ο ιδιοκτήτης του χρεοκοπεί, αυτοί μένουν μετέωροι στο πέλαγος και μια μάχη επιβίωσης ξεκινά, παράλληλα με τις συγκρουσιακές μεταξύ τους σχέσεις, που βγαίνουν στην επιφάνεια.

Η Ρουμάνική Κοινωνία στις Νέες Συνθήκες

4. Κουτί ( Box) του Φλορίν Σερμπάν

Το 2013 η « Οικογενειακή Υπόθεση» του Κάλιν Πέτερ Νέτζερ έφυγε από το Βερολίνο με την Χρυσή Άρκτο, το « Κουτί» του Φλορίν Σερμπάν κέρδισε το καλοκαίρι το βραβείο κριτικών στο Κάρλοβι Βάρι, διερευνώντας κι εδώ τις σχέσεις παιδιού-μητέρας, έχοντας σε πρώτο πλάνο έναν 19χρόνο πυγμάχο, που ψάχνει να βρει την ισορροπία και τη γαλήνη, με μητέρα εργασιομανή ηθοποιό που τον έχει παραμελήσει.

Μοναξιά κι εγκατάλειψη στην Κολομβία

5. Η Γη και η Σκιά( Land and Shade) του Αουγκόστο Σέζαρ Ασεβέδο

Ο Κολομβιανός σκηνοθέτης Αουγκόστο Σέζαρ Ασεβέδο, αφιερώνει 97 λεπτά ,σε μια οικογένεια χωρικών της Κολομβίας, σε ένα πατέρα που επιστρέφει στην πρώην σύζυγο του, στο γιο και στο εγγόνι του. Ένα σκληρό οικογενειακό δράμα, άρτια σκηνοθετημένο, με καταπληκτικές ερμηνείες και ανατροπές. Χρυσή Κάμερα στις Κάννες.

Η Τέχνη και το Γήρας

6. Εύα Νόβα( Eva Noba) του Μάρκο Σκοπ

Χαμηλών τόνων έργο από τη Σλοβακία, για το δράμα μιας σταρ του θεάτρου και του κινηματογράφου, που αρχίζει να παραπαίει ως άλλη Μπλανς ΝτιΠουά, όταν αντιλαμβάνεται πως το άστρο της δύει για τα καλά. Οι λανθασμένες επιλογές της, ο αλκοολισμός , οι αμέτρητοι εραστές , η προβληματική σχέση με το γιο της, στο προσκήνιο αυτής της ταινίας, σε ένα τραγικό πρόσωπο , που ψάχνει τη λύτρωση. Η Εμιλία Βασαρίοβα, είναι ασυναγώνιστη.

Ανεξάρτητο Αμερικάνικο Σινεμά… με στήριγμα την Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη

7. Ζωολογικός Κήπος( Petting Zoo) της Μάικα Μαγκί

H πρωτοεμφανιζόμενη αμερικανίδα σκηνοθέτις Μάικα Μαγκί « ξέρει από σινεμά και μας στέλνει αδιάβαστους». Μια κοπέλα. Ένας χωρισμός. Μια φίλη κι ένα νέο αγόρι. Το υγρό στοιχείο. Πίνακας σχολείου. Δεσμοί αίματος να βαραίνουν. Εγκυμονεί. Κίνδυνοι. Θ’αντέξει άραγε; Για το έργο αυτό, θα πούμε πολλά, σίγουρα αξίζει να βρίσκεται στις επιλογές σας.

The post Αναζητώντας τον “Χρυσό Αλέξανδρο”. Οι 9 ταινίες του διαγωνιστικού που αξίζει να δείτε appeared first on screeneye.gr.