Τελετή λήξης σήμερα,  για τις ” Νύχτες Πρεμιέρας” της Αθήνας, που ολοκληρώνονται επίσημα την Κυριακή, σε μια διοργάνωση που αποδείχθηκε πετυχημένη και εισπρακτικά και από το επίπεδο των ταινιών που προβλήθηκαν.Όπως το προβλέψαμε, από την ανακοίνωση του προγράμματος, το ” Hedi”  του Μοχάμεντ Μπεν Άτια, ένα έργο από την Τυνησία, στην μετά-αραβική άνοιξη εποχή, κέρδισε το μεγάλο βραβείο. Αλλά και οι περισσότερες από τις ταινίες που βραβεύθηκαν, αποτέλεσαν φωτεινές στιγμές της διοργάνωσης, που το Screeneye κάποιες  τις κατέγραψε.

Βραβείο Χρυσή Αθηνά Καλύτερης ταινίας:
Inhebek Hedi / Η Ιστορία του Χέντι, του Μοχάμεντ Μπεν Άτια

Συνέντευξη με σκηνοθέτη Μοχάμεντ Μπεν Άτια

Βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών:
Operation Avalanche / Επιχείρηση Χιονοστιβάδα, του Ματ Τζόνσον

Βραβείο Σεναρίου:
Under the Shadow / Στη Σκιά του Φόβου, του Μπαμπάκ Ανβάρι

Ειδική Μνεία της Επιτροπής:
La Tortue Rouge / Η Κόκκινη Χελώνα, του Μίκαελ Ντουντόκ ντε Βιτ

Βραβείο Κοινού:
La Tortue Rouge / Η Κόκκινη Χελώνα, του Μίκαελ Ντουντόκ ντε Βιτ
ΧΡΥΣΗ ΑΘΗΝΑ / ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ MUSIC & FILM

Βραβείο Χρυσή Αθηνά Μουσική & Φιλμ:
Eat that Question: Frank Zappa in his Own Words / Βγάλε τον Σκασμό: Ο Φρανκ Ζάπα με Δικά του Λόγια, του Θόρστεν Σέτε

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Πρώτο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας (χρηματικό έπαθλο 1.500 ευρώ)
LIMBO της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη

Β’ Καλύτερης Ταινίας:
ΑΛΕΠΟΥ της Ζακλίν Λέντζου

Καλύτερης Σκηνοθεσίας:
Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη για το LIMBO

Καλύτερου Σεναρίου:
Αλέξανδρος Σκούρας για την ταινία ΚΥΒΟΣ

Καλύτερης Διεύθυνσης Φωτογραφίας:
Γιώργος Καρβέλας για το LIMBO

Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας:
Νίκος Ζεγκίνογλου για την ΑΛΕΠΟΥ

Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας:
Έλενα Τοπαλίδου για το HELGA AR I LUND

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής:
AURELIA των Χρήστου Μπουραντά & Κρέοντα Κρυωνά

The post Πετύχαμε Διάνα. Η ερωτική ιστορία από την Τυνησία ” Hedi” κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στις ” Νύχτες”. Όλα τα βραβεία appeared first on screeneye.gr.

Γράφει από τις ” Νύχτες Πρεμιέρας” η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Στην Τεχεράνη του 1988, οι προσπάθειες της Σιντέχ να συνεχίσει τις σπουδές ιατρικής, που άφησε στη μέση εξαιτίας της γέννησης της κόρης της, πέφτουν στο κενό, καθώς το πανεπιστήμιο -ευθυγραμμισμένο με το ακραία συντηρητικό και καταπιεστικό καθεστώς- αρνείται να δεχθεί μία γυναίκα με έντονη πολιτική δράση στη διάρκεια της ιρανικής πολιτιστικής επανάστασης του 1979. Υπό τους ήχους των σειρήνων του πολέμου, καθώς βρισκόμαστε στην τελευταία χρονιά του ιρανό-ιρακινού πολέμου και ενώ η Τεχεράνη σφυροκοπείται από ιρακινές ρουκέτες, η Σιντέχ αποφασίζει να παραμείνει στην εμπόλεμη πρωτεύουσα και στο σπίτι με την κόρη της, όταν ο σύζυγος της καλείται ως γιατρός να υπηρετήσει στο μέτωπο.

Ο φόβος του πολέμου φαίνεται να ειναι το τελευταίο,πράγμα που απασχολεί μάνα και κόρη , όταν μία ρουκέτα, δίχως να εκραγεί, χτυπήσει το κτήριο και προκαλέσει ρωγμές στο ταβάνι του σπιτιού της Σιντέχ. Η μικρή Ντόρσα, αρχίζει να βλέπει φιγούρες στο σπίτι, χάνει την αγαπημένη της κούκλα, αρχίζει να υποφέρει ψυχολογικά και σωματικά. Η ψυχραιμία και ο ορθολογισμός της μητέρας θα δοκιμαστούν, όταν θα αντιληφθεί υπερφυσικές δυνάμεις και συνειδητοποιήσει ότι τα λεγόμενα της κόρης δεν ειναι αποκυήματα της παιδικής φαντασίας και αναγκαστεί να ανατρέξει σε δοξασίες και μύθους της Μέσης Ανατολής.

Το ντεμπούτο του Βρετανο-Ιρανού σκηνοθέτη Μπαμπάκ Ανβάρι δεν είναι ένα ακόμη ψυχολογικό, υπερφυσικό θρίλερ. Το ιστορικό και κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον της ταινίας είναι αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει και να απευθύνεται όχι μόνο στο κοινό που αγαπά τα θρίλερ, αλλά και στους σινεφίλ που ψάχνουν την επόμενη art-house ανακάλυψη.

Ο σκηνοθέτης χτίζει κλιμακωτά μία ατμόσφαιρα τρόμου, χρησιμοποιώντας πολλά από τα θριλερικά κλισέ, παίζοντας με τους ήχους και τα θροΐσματα του αέρα και δημιουργεί μία αίσθηση κλειστοφοβίας, καθώς η κάμερα ακολουθεί κατά πόδας πρωταγωνιστές και πνεύματα στα όρια των δωματίων του σπιτιού και ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά του ίδιου ορόφου. Η ψυχολογική ασφυξία στο εσωτερικό λειτουργεί παράλληλα με τη ρεαλιστική ατμόσφαιρα φόβου και πανικού που ίπταται στην εμπόλεμη πρωτεύουσα σε μία επιτυχημένη προσπάθεια ισορροπίας του φανταστικού με τον υπαρκτό κίνδυνο.

Πολιτικά αιχμηρό, το “Under the shadow” είναι μία πολιτική αλληγορία της αγωνίας του πολέμου, αλλά και της κοινωνικής καταπίεσης, καθώς η μοντέρνα και δυναμική πρωταγωνίστρια, την οποία ενσαρκώνει μοναδικά η υποσχόμενη Νάργκες Ράσιντι, πρέπει να αντιμετωπίσει το σκοταδιστικό κράτος και τη γενικότερη μειωτική αντίληψη για τη γυναίκα.

Εξαιρετική φωτογραφία, επιδέξιο μοντάζ, ξεχωριστές ερμηνείες διατηρούν την ένταση αναλλοίωτη σε αυτή την προσπάθεια του ιρανικού κινηματογράφου να κάνει ένα βήμα παραπέρα και να διεκδικήσει το χώρο του στο mainstream, ψυχαγωγικό σινεμά, πάντα όμως με την ιδιαίτερη πολιτιστική και κοινωνική σφραγίδα της κινηματογραφικής ιρανικής παράδοσης. Χαρακτηριστικό είναι ότι το Netflix εξασφάλισε τα δικαιώματα της ταινίας λίγο πριν την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Σάντανς, όπως και η πρόσφατη ανακοίνωση ότι είναι η βρετανική πρόταση για το ξενόγλωσσο Οσκαρ.

The post Η κοινωνική καταπίεση στο Ιράν μέσα από τη ψυχολογική ασφυξία ενός πρωτότυπου θρίλερ. Το ” Under the Shadow” στις Νύχτες appeared first on screeneye.gr.

Γράφει από τις ” Νύχτες Πρεμιέρας” η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Τα κύματα παρασύρουν έναν ναυαγό αγνώστου παρελθόντος σε ένα ερημικό τροπικό νησί. Καθώς οι απεγνωσμένες απόπειρές του να αποδράσει αποτυγχάνουν, θα προσπαθήσει να επιβιώσει σε ένα μέρος που μοιάζει να κατοικείται μονάχα από καβούρια, χελώνες και πτηνά. Μέχρι που μια αναπάντεχη συνάντηση θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του.

Η “Κόκκινη Χελώνα” είναι το μοναδικό αποτέλεσμα της συνεργασίας του θρυλικού γιαπωνέζικου στούντιο Ghibli με τον βραβευμένο με Όσκαρ καλύτερης μικρού μήκους ταινίας κινουμένων σχεδίων Μίκαελ Ντε Βιτ για το “Father and Daughter” το 2001. Ο γιαπωνέζικος μινιμαλισμός συμπλέκεται με τη δυτική ψηφιακή τεχνοτροπία παραδίδοντας ένα μικρό αριστούργημα υψηλής αισθητικής.

Η κεντρική θέση της φύσης σε συνδυασμό με την αίσθηση του σουρεαλιστικού και του μυστηρίου, θα έκαναν υπερήφανο τον ιδρυτή του στούντιο Ghibli, Χαγιάο Μιγιαζάκι. Τοπίο σχεδιασμένο με κάρβουνο, ονειρικό περιβάλλον δοσμένο με λεπτές λεπτομέρειες μέσα από τον συνδυασμό ψηφιακών και σχεδιασμένων με το χέρι τεχνικών animation, θόρυβοι και φυσικοί ήχοι έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία ταινία κινουμένων σχεδίων χωρίς ίχνος διαλόγου, που εντέλει δεν το χρειάζεται. Η μυθική φαντασία και το στοιχείο παραμυθιού, συστατικά της αφήγησης, θα δώσει την ανατροπή σε μία λιτή ιστορία επιβίωσης ενός ναυαγού σε ένα έρημο νησί, καθώς η εμφάνιση της μεγάλης, κόκκινης χελώνας θα ταράξει τη ζωή του πρωταγωνιστή.

Η αρχετυπική ιστορία του κύκλου της ζωής, ο αγώνας επιβίωσης, η μοναξιά, η ανάγκη συντροφικότητας και τα οικογενειακά δεσμά αποδίδονται με τέτοια απλότητα και ευαισθησία, που θα ζήλευε οποιαδήποτε μεγάλου μήκους ταινία. Δίχως μία λέξη ο σκηνοθέτης καταφέρνει να θέσει βαθύτερα, ανθρώπινα ζητήματα, δημιουργώντας μία κινηματογραφική ωδή για το δίπολο άνθρωπος- φύση και για τη ζωή, όπως συναντάται σε αρχέγονη μορφή.

Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Καννών με το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής “Ένα κάποιο βλέμμα”, η “Κόκκινη Χελώνα”, ένα σύγχρονο κινηματογραφικό παραμύθι για ενήλικες, αφηγείται την πιο απλή και μεγαλειώδη ανθρώπινη ιστορία με τον πιο όμορφο και λυρικό τρόπο.

The post Είδαμε την “Κόκκινη Χελώνα” που έκανε υπερήφανο τον Χαγιάο Μιγιαζάκι appeared first on screeneye.gr.

Γράφει από τις ” Νύχτες Πρεμιέρας” η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Καναδού Στίβεν Νταν, το οποίο απέσπασε το βραβείο καλύτερης καναδικής ταινίας στο Φεστιβάλ του Τορόντο και έκανε κοινό και κριτικούς να μιλάνε για ένα νέο υποσχόμενο ταλέντο, έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα στις Νύχτες Πρεμιέρας διεκδικώντας επάξια το πολυπόθητο πρώτο βραβείο.

Ο Όσκαρ, μαθητής Λυκείου, ασφυκτιά στο σπίτι με τον οξύθυμο και περίεργο πατέρα του, θέλει να δραπετεύσει από τη μικρή επαρχιακή πόλη, όπου ζει και έχει ως όνειρο να σπουδάσει κινηματογραφικό μακιγιάζ. Τραυματισμένος από το επεισοδιακό διαζύγιο των γονιών του, βρίσκει παρηγοριά σε ένα χάμστερ, το οποίο του μιλάει με τη φωνή της Ιζαμπέλα Ροσελίνι. Στιγματισμένος από τη δολοφονία ενός ομοφυλόφιλου που είδε με τα ματιά του σαν παιδί, θα προσπαθήσει να τιθασσεύσει τη σεξουαλική του ορμή, όταν γνωρίσει το νεαρό Γουάιλντερ και συνειδητοποιήσει ότι ειναι ομοφυλόφιλος.

Γρήγορη ροή, ρεαλιστικές ερμηνείες, στοιχεία θρίλερ συνθέτουν το μοτίβο όχι μίας ακόμη στερεοτυπικής lgbt ταινίας, αλλά ενός δράματος, το οποίο λειτουργεί σε διαφορετικά επίπεδα. Με σαφείς επιρροές από την κινηματογραφία του Ξαβιέ Ντολάν, ο σκηνοθέτης ελίσσεται μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας και καταπιάνεται με ψυχολογικά και κοινωνικά θέματα. Τα τραύματα της παιδικής ηλικίας, το πέρασμα στην ενηλικίωση, η σεξουαλική αφύπνιση, η φιλία, το bullying, η μοναξιά είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που θίγονται σε ένα σενάριο με δομή και ρυθμό.

Χωρίς ιδιαίτερη εμβάθυνση χαρακτήρων με τις αντιδράσεις του πρωταγωνιστή στα γεγονότα να μονοπωλούν το ενδιαφέρον, ο σκηνοθέτης δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει οπτικά εφέ για να τονίσει τις ενοχές και το φόβο, το ψυχοσωματικό αντίκτυπο των βιωμάτων που τον καθόρισαν ως παιδί. Το σουρεαλιστικό στοιχείο του χάμστερ ως φανταστικού φίλου, είναι αυτό που κλέβει την παράσταση, δίνοντας ένα χιουμοριστικό τόνο σε αυτή την άγρια ιστορία ενηλικίωσης. Ψυχολογικό ή κοινωνικό δράμα, ωμός ρεαλισμός ή φαντασία και σουρεαλισμός, σίγουρα το μεγάλου ατού του “Closet Monster” του 26χρονου Στίβεν Νταν, που κερδίζει τις εντυπώσεις.

The post Βαδίζοντας στα χνάρια του Ξαβιέ Ντολάν. Ανακαλύψτε το ” Closet Monster” του Στίβεν Νταν(Διαγωνιστικό) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει από τις ” Νύχτες Πρεμιέρας” η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Με το πολυαναμενόμενο και δυνατό βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τον Μπερτ Μπερνς( bang the bert berns story), τον άνθρωπο πίσω από τα μεγάλα χιτάκια, ξεκίνησε τις προβολές του το δημοφιλές τμήμα Μουσική και Φιλμ στις Νύχτες Πρεμιέρας, θέτοντας από την πρώτη μέρα του Φεστιβάλ ηχηρή υποψηφιότητα για βραβείο και κάνοντας το κοινό να αναρωτιέται αν πρόκειται για το καλύτερο μουσικό ντοκιμαντέρ της χρονιάς.

Τι συνδέει το “Twist And Shout” των Beatles, το “Piece of my heart ” της Έρμα Φράνκλιν (και αργότερα της Τζάνις Τζόπλιν) και το “Brown eyed girl” του Βαν Μόρισον; Ο άνθρωπος πίσω από αυτά, ο ενορχηστρωτής Μπερτ Μπερνς, ένας από τους σημαντικότερους και επιδραστικότερους παραγωγούς της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας των 60′s. Επτά χρόνια ήταν αρκετά για το Νεοϋορκέζο δισκογράφο να βάλει την υπογραφή του σε 51 ροκ, ποπ και σόουλ επιτυχίες πριν πεθάνει από καρδιακή ανακοπή στα 38 του, στα τέλη του 1967.

Χορταστικές λεπτομέρειες, μεστή αφήγηση, συνεντεύξεις του Πολ Μακάρτνεϊ, του Σόλομον Μπερκ, του Βαν Μόρισον και πολλών άλλων, σκιαγραφούν τη διαδρομή μέχρι τα πρώτα χιτάκια, την προσπάθεια του να καθιερωθεί ως παραγωγός και τη μάχη με τα δισκογραφικά θηρία, την επιτυχία, το χρήμα και την ίδρυση της εμβληματικής πια δισκογραφικής εταιρείας Βang. Παράλληλα στο προσκήνιο έρχεται και η σκοτεινή πλευρά της δισκογραφίας, τα τεράστια κέρδη, η αγωνία και ο τρόπος παραγωγής μίας ακόμη επιτυχίας δημιουργώντας μία σαφή εικόνα για την αμερικανική μουσική βιομηχανία της εποχής. Ο σκηνοθέτης και γιος του Μπερνς καταφέρνει να φωτίσει όλες τις πλευρές της προσωπικότητας και να τονίσει τις μυθικές διαστάσεις μίας καριέρας, που του εξασφάλισε φέτος την είσοδο στο Rock and Roll Hall of Fame. Εφευρετικός και ταλαντούχος, υποτιμημένος όσο λίγοι στο χώρο του, με μία τραγική προσωπική ιστορία που αντανακλάται στους σκοτεινούς και σπαρακτικούς στίχους των τραγουδιών του, (καθώς ήταν θαύμα που η ελαττωματική καρδιά του άντεξε ως τα 38 του χρόνια), η ιστορία του Μπερτ Μπερνς, εφάμιλλης καταραμένου ροκ σταρ, τον εκτοξεύει στο πάνθεον της μουσικής ιστορίας.

The post Τι συνδέει τους Beatles την Έρμα Φράνκλιν και τον Βαν Μόρισον; Η ηχηρή μουσική έναρξη στις ” Νύχτες” appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Η πλέον αναγνωρίσιμη προσωπικότητα του ισπανικού κινηματογράφου των τελευταίων τριάντα χρόνων, αλλά και η πιο αντιφατική του σύγχρονου παγκόσμιου σινεμά, είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Κατάφερε να παρακινήσει εκατοντάδες χιλιάδες σινεφίλ να ασχοληθούν με τις προβοκατόρικες του σεξοκωμωδίες, των πρώτων του χρόνων και αργότερα με τα ακραία του μελοδράματα, θεματολογικά σχεδόν αδιανόητα, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης βιομηχανίας. Ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, αρρώστιες, σωματικές και ψυχολογικές, μα και προσωπικότητες που μπορεί με τις πράξεις τους, να μας εκπλήξουν. Βγάζει σπυριά με το συμβατικό, αυτοχαρακτηρίζεται αντιδραστικός, αλλά για να πούμε και την αλήθεια, όλο και πιο πολύ , γίνεται, αυτό που ο ίδιος κατηγορούσε.

Κλασικό Αλμοδοβαρικό σκηνικό, η Μαδρίτη, έτσι κι εδώ, η αρχική σκηνή, είναι από τους δρόμους της ισπανικής μεγαλούπολης. Η 50άρα+Τζουλιέτα, συναντά μια φίλη της κόρης της. Η νεαρή, της λέει πως η κόρη της είναι καλά, έχει κάνει και τρία παιδιά. Αυτή η αποκάλυψη, είναι η αρχή για να ξεδιπλώσει ο σκηνοθέτης της υπόθεση της ιστορίας του, γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, στα εφηβικά χρόνια της Τζουλιέτα, στον έρωτα της για τον Χουάν, για την Άντια και την εξαφάνιση της, για να επιστρέψει ξανά η κάμερα στο σήμερα.

Η « Τζουλιέτα», δεν πρόκειται να γυρίσει τον κόσμο του Πέδρο ανάποδα.

Στα θετικά της. Είναι τεχνικά – πλανοθετικά ενδελεχώς στιλιζαρισμένη και η κάθε σκηνή έχει τη σημασία της, δεν παίζει με το άσκοπο, για να κερδίσει χρόνο. Επίσης, οι δύο πρωταγωνίστριες που ενσαρκώνουν την ηρωίδα, σε δύο διαφορετικές φάσεις της ζωής της, η Αντριάνα Ουγκάρτε, και Έμμα Σουάρεζ, αποδεικνύουν πως ο Αλμοδόβαρ, δεν έχει χάσει την έμπνευση του και τη διαίσθηση του, να επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα.

Ως εδώ όλα καλά.
Όμως,  για πολλοστή φορά, τραβάει το σενάριο από τα μαλλιά( κάπως λιγότερο, από τα δικά του δράματα, του παρελθόντος).
Οι ατελείωτες συμπτώσεις, το εξωπραγματικό, όπως επί παραδείγματι, ένας κοινός θνητός, ο Χουάν, χάνεται από προσώπου γης και όλως τυχαίως η γυναίκα του, η Τζουλιέτα , ανοίγει την τηλεόραση και μαθαίνει για το χαμό του άντρα της. Ο Αλμοδόβαρ δίνει στην ηρωίδα του ελκυστικά χαρακτηριστικά, που δεν την τσαλακώνουν( δοτική, απονήρευτή, συναισθηματική), αλλά εντελώς παράλογα, την παρουσιάζει να είναι ζαμανφού και αναίσθητη, από το θάνατο του συντρόφου της. Επίσης, λείπουν τα πραγματικά κίνητρα για να δικαιολογήσουν τις μεγάλες αποφάσεις. Για το « Κορίτσι που εξαφανίστηκε», δηλαδή για την κόρη της, την Άντια, ο Αλμοδόβαρ, δεν δίνει καμία σοβαρή εξήγηση, για το πώς και το γιατί, μιας τόσο ακραίας ενέργειας.
Ιδέα με πολλές φροϋδικές αναφορές, η σύνδεση της απιστίας του πατέρα της Τζουλιέτα, με μια παρόμοια συμπεριφορά του συζύγου της, αλλά εξίσου άξιο αναφοράς και το σκηνικό με τις τούρτες και τα κεράκια, που σβήνει μόνη της η Τζουλίετα, σε κάθε μέρα γενεθλίων της απούσας κόρης της. Βέβαια, η ανάδειξη αυτού του μοναδικού δεσίματος που έχουν οι μανάδες με τα παιδιά τους, θα είχε ουσιαστικό νόημα και περιεχόμενο, αν μπορούσε η ιστοριογραφία του Αλμοδόβαρ να το στηρίξει έμπρακτα, δυστυχώς αυτό δεν το κάνει, και η ταινία αφήνει την αίσθηση μιας προβοκατόρικης παρωδίας.

The post Είδαμε την ” Τζουλιέτα” του Πέδρο Αλμοδόβαρ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Κινηματογραφική κατασκευή για τις διακρίσεις και τα στερεότυπα μιας μερίδας  Αμερικανών έναντι των Μεξικανών και εν γένει των ξένων, αλλά  και τη τραγική ειρωνεία να συμβαίνει και το αντίστροφο, για την μετάλλαξη εν μια νυκτί όσων αποκτούν την αμερικανική ιθαγένεια, αρνούμενοι το παρελθόν τους, υιοθετώντας ακόμα και πιο ακραίες αντιλήψεις.

Ο 17χρόνος Νίρο χωρίς ταυτότητα, χωρίς χαρτιά, θα  ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι των συνοριοφυλάκων και θα πηδήξει το φράχτη που χωρίζει το Μεξικό από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αναζητήσει τον αδερφό του και να βρει τη «γη της επαγγελίας», το δικό του αμερικανικό όνειρο. Διακαής του πόθος, να υπηρετήσει στον αμερικανικό στρατό.

Μέχρι να φτάσει στο Μπέβερλι Χιλς, θα συναντήσει τον Σέιμουρ και τη κόρη του, ξεκινώντας μαζί, ένα road-trip. Καθοδόν, ο μεσήλικας άντρας, αρχίζει να  αναπτύσσει  τις ιδέες του για την οπλοκατοχή, για την ενεργειακή πολιτική των Η.Π.Α, υιοθετώντας  δογματικές και συνωμοσιολογικές απόψεις, που αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο κομμάτι του αμερικανικού πληθυσμού.

Ο νεαρός μας ήρωας, βλέποντας την αστυνομία να πραγματοποιεί ελέγχους, θα το σκάσει και με τα πολλά, θα βρεθεί στην εντυπωσιακή βίλα που διαμένει ο αδερφός του, έρχεται όμως το πρώτο σοκ, όταν αντιλαμβάνεται πως δεν είναι ο ιδιοκτήτης της, αλλά ένας απλός επιστάτης της. Αν κάτι θα κερδίσει από την απρόσμενη του επίσκεψη, είναι μια ταυτότητα και ένα άλλο όνομα.  Το δεύτερο και μεγαλύτερο σοκ, είναι τη στιγμή που το όνειρο του, θα πάρει σάρκα και οστά, εργαζόμενος μετά από χρόνια στον αμερικανικό στρατό, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς όπως τη φαντάζεται.

Το ζήτημα της ενσωμάτωσης των Μεξικανών στο αμερικανικό περιβάλλον απασχολεί όχι μόνο τους ακαδημαϊκούς, μα και τους κινηματογραφιστές, έχοντας ως σημείο αναφοράς -μεταξύ άλλων- τις ταινίες « Κάτω από το ίδιο Φεγγάρι» και το ντοκιμαντέρ « Από πού Πάμε Σπίτι μας», αλλά και την περσινή  αποτυχημένη ταινία του Ριπστάιν «600 Μίλια», που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Αμερικανο-ιρανός σκηνοθέτης Ράφι Πιτς, στην πρώτη μισή ώρα, θα κατορθώσει να γεννήσει -για το εγχείρημα- του μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες όσο ο χρόνος κυλάει, όλο και  θα εξανεμίζονται.

Η υποκριτική στόφα του ηθοποιού Μάικλ Χάρνει ( ερμηνεύει τον μεσήλικα άντρα, τον Σέιμουρ) θα κάνει τη διαφορά. Όταν ο Πιτς θα τον εξαφανίσει οριστικά και αμετάκλητα από το κάδρο, τότε στο έργο θα προκληθεί  η πρώτη ρωγμή . Προσδοκούσαμε, πως το ταξίδι από τη μια άκρη της Αμερικής μέχρι την άλλη, θα ξεδίπλωνε ένα πολύπλευρο και  ευρύ φάσμα αντιλήψεων και πεποιθήσεων, πλάθοντας  στο τέλος της διαδρομής, την προσωπικότητα του Μεξικανού Νίρο. Παραδόξως, ο σκηνοθέτης επιλέγει έναν άλλο δρόμο,  μακρολογίας και τριαντάλεπτης βίας( έμμεση αναφορά στον φονταμενταλισμό και στους θρησκευτικούς πολέμους),  για να επαναλάβει ενίοτε εύστοχα, αλλά τις περισσότερες φορές αδόκιμα ,την ισχυρή του πεποίθηση για τον αυξανόμενο κοινωνικό, εθνικό και φυλετικό διαχωρισμό των Αμερικανών,  αλλά και την αλλοτρίωση των μεταναστών, να γίνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι.

The post ” Είμαι ο Νίρο”. Η πράσινη κάρτα οδηγεί στο αμερικανικό όνειρο και στον εφιάλτη μαζί appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Το «Being 17»η 21η ταινία του Αντρέ Τεσινέ στα 72 του χρόνια παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Βερολίνου και διαγωνίζεται για τη Χρυσή Άρκτο.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από τη σχέση δύο εφήβων, του Νταμιέν και του Τομ, και των οικογενειών τους σε ένα απομακρυσμένο μέρος της Γαλλίας. Στη διάρκεια του έργου θα παλέψουν μεταξύ τους, θα μονιάσουν και θα αλληλοβοηθηθούν. Η μητέρα του Νταμιέν είναι γιατρός και η μητέρα του Τομ σε εγκυμοσύνη. Ο Τομ δεν τα πηγαίνει καλά στο σχολείο έχοντας να διανύσει απόσταση μιάμισης ώρας από το σπίτι, να φροντίσει το αγρόκτημα και την εξασθενημένη μητέρα του. Μια μέρα οι δύο μητέρες θα αποφασίσουν να μείνει ο Τομ στο σπίτι του Νταμιέν για να καλυτερεύσει τη βαθμολογία του στο σχολείο αλλά και για να τα βρούνε μεταξύ τους. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσουν εντάσεις, συναισθήματα και να γίνουν διάφορες αποκαλύψεις.

Το «Being 17» προσεγγίζει το θέμα του bullying ως επικάλυψη φόβων, με την πάλη να βρίσκεται σε συνάρτηση με την σεξουαλική αφύπνιση ως απόρροια σωματικής εκτόνωσης και με μια σύγκρουση της επιθυμίας με την άρνησή της να αντανακλάται σε αποστροφή. Το άτυπο αυτό παιχνίδι φαινομενικά αντίθετων πόλων σε όψεις του ίδιου νομίσματος είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας.  Φανερώνεται όμως αρκετά γρήγορα η διάθεση του σκηνοθέτη να σχετίσει την σωματική παρενόχληση ως εκδήλωση μιας ερωτικής ανησυχίας με αποτέλεσμα ο θεατής να καταλαβαίνει ότι αυτό πρόκειται σύντομα να μετατραπεί σε καθαρό πάθος, εφηβικό, με τις απαραίτητες διακυμάνσεις μεταξύ των δύο αγοριών μέχρι την λύτρωση της αποδοχής.  Συγχρόνως κινείται και μια δευτερεύουσα ιστορία στο παρασκήνιο, της μητέρας του Νταμιέν με τον πατέρα να βρίσκεται ως πρόσωπο μέσα από το σκάιπ, να έρχεται και να φεύγει όντας στρατιωτικός.

Αυτή η αφηγηματική υποενότητα δεν εξυπηρετεί την κεντρική ιστορία των αγοριών, δεν ωθεί την πρωταρχική δράση. Αντιθέτως δημιουργεί «κοιλιά», αντί να συνθέτει αποσυνθέτει την όλη ατμόσφαιρα, χαλαρώνει τη δομή και πλατιάζει το έργο ανευ λογου και ουσίας.  Ο Τεσινέ σκηνοθετεί με ρεαλισμό το νεανικό ψυχισμό γύρω από ένα χιονισμένο, απομονωμένο τοπίο σε μια ιστορία που θα έπρεπε να διαρκούσε μια ώρα αν έλειπαν οι επαναλήψεις και οι άσχετες με την θεματολογία του έργου σκηνές. Αν πρόσθετε και μια διαφορετική επιλογή στη μουσική επένδυση μπορεί να μιλούσαμε για μια δυνατή ωριαία ταινία. Τώρα όμως μιλάμε για άνισες σκηνές που αφήνουν μπερδεμένες εντυπώσεις για την επίσης μπερδεμένη εφηβεία που καταγράφει ο Τεσινέ.

The post Σεξουαλική αφύπνιση και bullying ως επικάλυψη των φόβων, στο «Being 17» του Αντρέ Τεσινέ appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φεστιβάλ Βερολίνου Ελίνα Τραιφόρου

Στο «Things to come» η Μία Χάνσεν Λοβ σκηνοθετεί την Ιζαμπέλ Ιπέρ για το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βερολίνου. Η Ιπέρ υποδύεται μια αφοσιωμένη καθηγήτρια λυκείου που διδάσκει φιλοσοφία. Ζει με την οικογένειά της, περιτριγυρισμένη από βιβλία και «εγκεφαλικές» συζητήσεις με πρώην και νυν συμμαθητές της αλλά και με τον ίδιο της τον άντρα, που είναι επίσης καθηγητής. Στο μεταξύ βρίσκεται σε κατάσταση «εφημερίας» με την ιδιόμορφη μητέρα της, η οποία παθαίνει συχνά κρίσεις πανικού. Η καθημερινότητά της όμως σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να συνεχίζει να φροντίζει την μητέρα της; Συν τοις άλλοις ο άντρας της κρύβει ένα μυστικό που θα της αλλάξει την οικογενειακή της θαλπωρή. Τι γίνεται τότε με αυτά που έρχονται μπροστά μας και πως τα αντιμετωπίζουμε; Η Μία Χάνσεν Λοβ μπλέκει μια μπουρζουά ζωή με ερωτήματα φιλοσοφικού τύπου.

«Τα πράγματα που έρχονται» στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι «πράγματα». Είναι διάφορες καταστάσεις μέσα στον χρόνο που διαμορφώνουν νέες συνθήκες.

Αν η αλήθεια, όπως ισχυρίζεται η Ναταλί (Ιπέρ) πραγματώνεται και αξιολογείται μέσα στη ροή του χρόνου, όπως στην τέχνη, τι συμβαίνει με τις ιστορίες των ανθρώπων πέρα από τα ιστορικά δεδομένα ως μια απλή χρονολογική αποτύπωση; Είναι προτιμότερη η νόηση και ο λογοκεντρισμός από τις αισθητηριακές λειτουργίες; Είναι μήπως η αλήθεια της ίδιας της ύπαρξης πολλές αλήθειες αναλογικές με την εμπειρία; Μήπως η αλήθεια του καθένα δεν είναι παρά απλά μια προσέγγιση;

Η Ναταλί κάποια στιγμή ισχυρίζεται πως έχει ξεπεράσει τον ριζοσπαστισμό, θέτοντας το ερώτημα το κατά πόσο η επανάσταση σχετίζεται με ένα νεανικό ένστικτο. Μια έκδοση βιβλίου επιβεβαιώνει την διαφορά αισθητικής, που για άλλους το περιεχόμενο είναι πιο σημαντικό από το περιτύλιγμα ως εργασιακό πόνημα, ενώ για κάποιον άλλον, ένα προϊόν με όρους εμπορικούς.

Η αλήθεια του συγγραφέα δεν συμπίπτει με την αγοραστική αλήθεια. Όσο για τα πράγματα που έρχονται δίνουν στην πρωταγωνίστρια ελευθερία. Ελευθερία χρόνου, ελευθερία να ακούσει διαφορετική μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αλλάζει ριζικά. Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η ηρωίδα εκπέμπει μια ήρεμη δύναμη μέσα από τις λεπτές κινησιολογικές εκφράσεις της Ιπέρ. Δεν ουρλιάζει, δεν υπερδραματίζει ούτε η Ιπέρ αλλά ούτε και η Μία Χανσεν Λοβ. Ο θάνατος έρχεται ως τηλεφώνημα και ο χωρισμός ως χαλαρός πόνος. Κι η όποια ερωτική υπόνοια μένει απλά ως αίσθηση χωρίς ποτέ να εκδηλώνεται ούτε σαρκικά αλλά ούτε καν λεκτικά. Απλά «αιωρείται». Αυτό που σίγουρα έρχεται είναι ο θάνατος. Ένα βιβλίο του Λέβινας που χάθηκε ξαναβρίσκεται. Όχι όμως η απώλεια των ατόμων. Όση φιλοσοφία κι αν διδάξεις, ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα είναι πάντα πιο ανεκτίμητο.

Η Μία Χάνσεν Λοβ δημιουργεί μια ταινία πλημμυρισμένη από γρήγορο ακαδημαϊκό λόγο που πολλές φορές αδυνατείς να απορροφήσεις. Θα μας αποχαιρετήσει όμως με ένα νανούρισμα κι όχι με μια ξύλινη ακαδημαϊκή γλώσσα. Αφήνοντας τη Ναταλί σε μια τόσο ανθρώπινη, πανανθρώπινη στιγμή, ναι αυτό είναι μια μικρή προσωπική επανάσταση. Για κάθε θάνατο που έρχεται υπάρχει και μια γέννηση. Στο ενδιάμεσο πάντα θα προκύπτουν προβληματισμοί για να τους φιλοσοφούμε.

The post Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ στο αξιόλογο έργο “Things to come” appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Φ. Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Με την υπογραφή ενός Τυνήσιου μικρομηκά, του Μοχάμεντ Μπεν Άτια, το «Hedi» είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, η οποία διεκδικεί τη Χρυσή Άρκτο, το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ Βερολίνου.

Ο 25 χρόνος Χεντί είναι πωλητής αυτοκινήτων της Peugeot, με ταλέντο στη ζωγραφική. Είναι αγέλαστος και μονίμως μελαγχολικός. Η επιβλητική, πληθωρική μα και αυταρχική μητέρα του, θέλει να τον παντρέψει άρον άρον. Η νύφη είναι η Κεντίγια, μια συντηρητική και θρησκόληπτη κοπέλα, εξίσου καταπιεσμένη που σέβεται τις παραδόσεις για την αποφυγή του προγαμιαίου σεξ και την υιοθέτηση των κανόνων του κορανιού. Ο Χεντί λίγες μέρες προτού παντρευτεί, θα πάρει οδηγίες από την εταιρία του, για να μεταβεί σε μια γειτονική πόλη, κλείνοντας κάποιες συμφωνίες με επίδοξους αγοραστές. Στο ξενοδοχείο που διαμένει θα γνωρίσει τη Μαχντία, η οποία δείχνει -ακόμα και από την εμφάνιση της- πως είναι  ανεξάρτητη και τελείως διαφορετική από τη γυναίκα που βάλθηκαν να τον παντρέψουν. Θα την φλερτάρει, εκείνη θα ανταποκριθεί και ο Χεντί θα βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τα δικά του θέλω,  κάνοντας τη δική του επανάσταση. Υπάρχουν όρια σε αυτήν, ή υπάρχουν και περιορισμοί;

Η ταινία εγκωμιάζει το σινεμά του ευρωπαϊκού κοινωνικού ρεαλισμού και πιο συγκεκριμένα τον τρόπο που οι αδερφοί Νταρντέν γεφυρώνουν το ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία. Ο Χεντί είναι αντιμέτωπος από την αρχή μέχρι και το τέλος του έργου, με ηθικές κρίσεις, όπως αποτύπωσαν οι Βέλγοι κινηματογραφιστές, το ρόλο του δικού τους πρωταγωνιστή στο « Παιδί» του 1995, παράλληλα και της ηρωίδας τους, της Ροζέτα στην ομώνυμη ταινία του 1999, εγκλωβισμένη μέσα στο δίλημμα οικονομική επιβίωση και ηθική, όπως εδώ βλέπουμε και τον Χεντί, τον οποίο η κάμερα δεν αφήνει εκτός πλάνου, σε ούτε μία σκηνή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως οι Νταρντέν είναι οι παραγωγοί της ταινίας του Μοχάμεντ Μπεν Άτια.

Ο Γαλλοτυνήσιος σκηνοθέτης, θεωρήθηκε ένας από τους πρωτοστάτες καλλιτέχνες στην Τυνησιακή «αραβική άνοιξη» του 2011 κατά του αυταρχικού προέδρου Μπεν Άλι κι ενώ θα περίμενε κανείς σε αυτή τη ταινία, τέσσερα χρόνια μετά τα ελπιδοφόρα γεγονότα, να δώσει κι ένα πολιτικό στίγμα, το αποφεύγει. Μόνο μία φορά αφήνει υπονοούμενα για το αποτέλεσμα της εξέγερσης και με τον τρόπο του, δείχνει απογοητευμένος. Τίποτα ουσιαστικό δεν φαίνεται να άλλαξε.

Η ταινία σαφώς στηρίζεται πάνω σε μια απλοϊκή αφήγηση, χωρίς διακλαδώσεις. Διαθέτει χαρακτηριστικά γνωρίσματα ειδικά προσαρμοσμένα για το φεστιβαλικό κοινό, δεν είναι ένα έργο υψηλών στάνταρ, από την άλλη, απεικονίζει γλαφυρά και δραματικά το πόσο παγιδευμένη είναι η νεολαία στην πυριδιταποθήκη της Μέσης Ανατολής, από τις οπισθοδρομικές αντιλήψεις των πολιτών τους. Ερμηνεία για βραβείο η εμφάνιση του βασικού πρωταγωνιστή Μαχντ Μάστουρα.

The post Κριτική: Στ’ αχνάρια των Νταρντέν η ταινία “Hedi” του Μοχάμεντ Μπεν Άτια appeared first on screeneye.gr.