Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Πόλη γεμάτη μονοπάτια, χρώματα , αρώματα, μοναστήρια, μουσεία, τον ξακουστό λόφο και το κάστρο της Βαστίλης, είναι η πρωτεύουσα των Άλπεων , όπως αποκαλείται.

Πρόκειται για την Γκρενόμπλ, τη  νοτιοανατολική πόλη της γαλλικής αριστοκρατίας.

Πέρα από το φανταχτερό « φαίνεσθαι », αναδύεται και μια άλλη όψη, η πιο σκοτεινή.

Στα περίχωρα της,  μια γυναίκα, η Κλάρα,  διασκεδάζει με τις φίλες της.

Κατά την επιστροφή της στο σπίτι, ένα άγνωστο προς εμάς πρόσωπο, φορώντας κουκούλα, θα τη φωνάξει με το όνομά της και θα την περιλούσει με βενζίνη και θα βάλει φωτιά. Η Κλάρα δε θα καταφέρει να επιβιώσει και θα πεθάνει μέσα στο πάρκο.  Μοναδική μάρτυς, είναι μια γάτα.

Ένας νεοφερμένος ντετέκτιβ, ο Γιόχαν,  ξεκινάει έρευνες  εντοπισμού του δολοφόνου.

Η Κλάρα « υπέπεσε στο παράπτωμα», να θέλει να γευτεί τον έρωτα με διάφορους συντρόφους και πιθανότατα, ένας εξ αυτών, ήταν ο αυτουργός.

 Η υπόθεση αντί να ξεδιαλύνεται, μέρα με τη μέρα γίνεται και πιο περίπλοκή, με τους εν δυνάμει υπόπτους

–ουσιαστικά στα μάτια του Γιόχαν όλοι είναι ύποπτοι-

να αποκαλύπτουν τις σεξιστικές τους αντιλήψεις και πτυχές μιας δυσλειτουργικής προσωπικής ζωής.

Η αλήθεια καλά κρύβεται, αλλά η γυναικοκτονια είναι γεγονός.

Η ταινία του Γερμανού με γαλλική υπηκοότητα Ντομινίκ Μολ, στηρίζεται στο στο μυθιστόρημα 18.3: Une année à la PJ της Πολίν Γκενά και  τιμά με τον καλύτερο τρόπο την παράδοση του γαλλικού φιλμ νουάρ, στη σύγχρονή του εκδοχή.

Ήδη από τους τίτλους έναρξης, γνωρίζουμε ότι το τέλος δεν θα είναι happy end.

Ο ρυθμός της ταινίας, ο τρόπος που δομείται το σασπένς, η ενδοσκόπηση στους χαρακτήρες και στους υπόπτους,

αποκαλύπτουν με σαρκασμό και ξεκάθαρη ειρωνεία, τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας που λειτουργεί στο πλαίσιο της σιωπής και της αποφυγής των ευθυνών.

Αξίζει να αναφέρουμε και την ταινία του  Τόμας Βίντερμπεργκ  «Το Κυνήγι»,

για  το πώς, σε  μια μικρή κοινότητα η αλήθεια μπορεί να συγκαλυφθεί ή

συλλήβδην  οποιοσδήποτε να κατηγορηθεί , εξαιτίας της κοινής στάσης  των μελών της κοινότητας. Εδώ όλα συγκαλύπτονται.

Η δικαιοσύνη γίνεται προνόμιο των λίγων, όπως ο Γιόχαν  προσπαθεί επί ματαίω να ξεδιαλύνει το κουβάρι.

Ο συνεργάτης του δε,  έχοντας βιώσει την εγκατάλειψη από τη σύζυγό του, τη γυναικοκτονία της Κλάρα, την αντιμετωπίζει με καχυποψία, ως αντανάκλαση των δικών του βιωμάτων.

Πολλές οι νύξεις για την κτητικότατα και την παραβατικότητα,  χωρίς επιπτώσεις.

Η ταινία δε ψάχνει να δώσει απαντήσεις, ούτε μπορεί να ιδωθεί  φεμινιστικά, ούτε και το αντίθετο.  Αφορά κι όλους τους άλυτους γρίφους της καθημερινότητας. Στην προκειμένη περίπτωση,  ο γρίφος μπορεί να φανερωθεί, αλλά συγκαλύπτεται,  κι όλα από απλά γίνονται περίπλοκα.

Υπαρξιακό σινεμά, αρκετά  υψηλού επιπέδου από τον Ντομινίκ Μολ και με ένα καστ που τον δικαιώνει, ξεχωρίζουν οι Μπαστιάν Μπουγιόν, Μπουλί Λανέρ, Τεό Κολμπί, Λουλά Κοτόν-Φραπιέ.

“Η Νύχτα της 12ης” από την Πέμπτη 1/12 στους κινηματογράφους

The post Η Νύχτα της 12ης appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, που συντάραξε την ήδη κλονισμένη 5η Γαλλική Δημοκρατία το 2018, συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον συγγραφέων και σκηνοθετών.

Στραβός είναι ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε.

Το λένε εύποροι Γάλλοι, το λένε εξαθλιωμένοι Γάλλοι, το παραδέχονται και οι Γάλλοι πολιτικοί. Αποδεικνύεται και από τις εκλογικές αναμετρήσεις και τη διάσπαση του εκλογικού σώματος, σε τρία ή και τέσσερα κομμάτια.

Η σκηνοθέτις  Κατρίν Κορσινί,  επιλέγει για τη ” Μεγάλη Ρήξη” το είδος της ρομαντικής κομεντί.

Χρησιμοποιεί το χιούμορ, το παράλογο, αλλά και το δράμα ελλοχεύει , όπως και η πολιτική.

Τοποθετεί στο κάδρο της, τις ταξικές διαφορές, τον λεσβιακό έρωτα, το υγειονομικό σύστημα, την εξέγερση και καταλήγει στον ανθρωπισμό. Ο άνθρωπος είναι η απάντηση,

σε όλα όσα υποβαθμίσουν την ποιότητα ζωής.

Είναι άραγε η επίκληση στον ανθρωπισμό η απάντηση;

Ή είναι και μια τάση, αποφυγής μιας μεγάλης ρήξης;

Στις 2 Δεκεμβρίου 2018, στο κέντρο του Παρισιού,  συνέρρευσαν εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι, σε μία από τις μεγαλύτερες και πιο βίαιες διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης Μακρόν. Πιθανότατα η Κορσινί στην ταινία της, αναφέρεται σε εκείνη τη μέρα.

Δύο γυναίκες της αστικής τάξης είναι στα πρόθυρα του χωρισμού.

Η μία θα υποστεί κάταγμα στον αγκώνα και καταλήγει στα επείγοντα ενός νοσοκομείου του Παρισιού.

Εκεί, τραυματισμένος θα οδηγηθεί κι ένας οδηγός φορτηγού, έπειτα από μια επίθεση της αστυνομίας, κατά των διαδηλωτών.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντιόνται στα επείγοντα και η ένταση των δυο τους,

αρχικά πυροδοτείται , αλλά στην πορεία καταλαγιάζει.

Η  Κορσινί δίνει στο κάταγμα, μια άλλη μορφή, που περικλείει και το ίδιο το κοινωνικό περιβάλλον της χώρας.

Το νοσοκομείο, είναι υποβαθμισμένο, το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό είναι εξουθενωμένο, οι εργαζόμενοι βρίσκονται όμως στις επάλξεις, μέσα κι έξω από το χάος.

Η ιστορία διανθίζεται από λεπτή ειρωνεία, ενώ οι μικρές λεπτομέρειες κάνουν την ταινία να ξεχωρίζει.

Οι δύο γυναίκες καθήμενες στο ίδιο ιατρικό κρεβάτι, σε μια συγκινητική σκηνή του έργου, που μένει χαραγμένη στη μνήμη, αλλά και μια νοσοκόμα που έχει τους δικούς της κανόνες ηθικής, προβάλλονται από την Κατρίν Κορσινί, με μια καθαρή ματιά απόλυτης ειλικρίνειας, ως προς τις προθέσεις της.

Ο ανθρωπισμός είναι το ατού της ταινίας αλλά και η αδυναμία της, από τη στιγμή που μόνος του ο ανθρωπισμός δεν μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Χρειάζεται και μεγάλη ρήξη, την οπόια η Κορσινί στο τέλος, ήθελε να την αποφύγει.

Πρωταγωνιστές της ιστορίας,  είναι οι ηθοποιοί Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσι, Μαρίνα Φόις, Πίο Μαρμάι.

“ Η Μεγάλη Ρήξη” από την Πέμπτη 1/12 στους κινηματογράφους

The post Η Μεγάλη Ρήξη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στην αμερικανική φιλμογραφία, μερικά από τα πιο διεισδυτικά δημοσιογραφικά θρίλερ, έχουν βρει τη θέση τους ανάμεσα στις πιο προβεβλημένες ταινίες όλων των εποχών.

Ταινίες εξερεύνησης κι αποκάλυψης σκανδάλων, αυταπάρνησης και ηρωισμού των εκπροσώπων του Τύπου. Οι δημοσιογράφοι παθιάζονται, ξημεροβραδιάζονται, θυσιάζουν προσωπικό χρόνο, διαλύουν τις σχέσεις τους, επανακαθορίζουν τη ζωή τους βάσει της επιθυμίας τους, να έχουν την είδηση και να λάμψει η αλήθεια.

Οι ίδιοι να δικαιωθούν επιθυμούν και οι ένοχοι να πληρώσουν το τίμημα.

Είτε οι εξιστορήσεις ακολουθούντα πραγματικά γεγονότα( Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου, Kill the Messenger), είτε έχουν έντονο το στοιχείο της μυθοπλασίας ( Η Κατάσταση των Πραγμάτων).

Στην εποχή μας, οι ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών βρίσκονται στο προσκήνιο και η σκηνοθέτις Μαρία Σρέιντερ, αποφασίζει να βάλει σε μια σειρά το βίο και την πολιτεία του χολιγουντιανού παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινστιν και τις εις βάρος του καταγγελίες.

Η έρευνα δύο νεαρών ρεπόρτερ της εφημερίδας «New York Times» , της Τζόντι Κάντορ και της Μέγκαν Τούι,, στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσει η χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων.

Η Σρέιντερ μεταφέρει στην κινηματογραφική οθόνη, το ομώνυμο βιβλίο τους, τo « She Said”, ακολουθώντας κατά πόδας τις δύο παθιασμένες ρεπόρτερ.

Παρά την αδιαμφισβήτητη σημασία της υπόθεσης , στην απαρχή των δυναμικών κινημάτων που ακολούθησαν- όπως ήταν και εξακολουθεί να είναι το κίνημα « MeToo» – η ταινία δίνει την αίσθηση, ότι δημιουργήθηκε με την εμπορική-οσκαρική λογική, εκμαιεύοντας την στήριξη και την αποδοχή της ταινίας, μονάχα εξαιτίας του επίκαιρου θέματος της.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος παρουσιάζεται λαμπερός και στιλιζαρισμένος, ως ένας κόσμος ανιδιοτέλειας και αταλάντευτης προσήλωσης στην αλήθεια. Την ίδια στιγμή, το μοτίβο που ακολουθείται, υιοθετεί την πεπατημένη φόρμα παρόμοιων ταινιών.

Κόβονται και ράβονται σκηνές από διάφορες ταινίες.

Ούτε όμως δένει αρμονικά, η σύνδεση της επαγγελματικής με την προσωπική ζωή των δύο ηρωίδων. Υπάρχει εμβόλιμα το στοιχείο της προσωπικής ζωής, χωρίς να στηρίζεται σε μια σταθερή σεναριακή βάση.

Η Κάρεϊ Μάλιγκαν και η Ζόι Καζάν, ήταν οι δύο εξαιρέσεις. Αντιμετώπισαν με σεβασμό την ιστορία, υπήρξαν στιγμές που απέδειξαν ότι υπό διαφορετικές συνθήκες, θα ήταν εκεί παρούσες υποκριτικά, να προσδώσουν στο έργο τη δραματουργική  του διάσταση, την οποία στέρησε η επιδερμική προσέγγιση της Μαρία Σρέιντερ.

” Κάποια Μίλησε” από την Πέμπτη 1/12 στους κινηματογράφους

The post Κάποια Μίλησε appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ένα από τα λιγότερα προβεβλημένα έργα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, είναι οι « Μέρες του ‘36»,  του 1972.

Ήταν η δεύτερη- βαθιά πολιτική -  μεγάλου μήκους του  ταινία ( Η πρώτη ήταν η «Αναπαράσταση» το 1970),   που γυρίστηκε  την περίοδο της δικτατορίας, χωρίς παραδόξως να υποστεί τη λογοκρισία του καθεστώτος.

Ο Αγγελόπουλος,  παρότι απέφυγε  τη χρήση λέξεων που θα του δημιουργούσαν  μπελάδες, οι συνειρμοί με το πολιτικό πλαίσιο της εποχής και η αντι-δικτατορική του στάση στο έργο του ‘72  ήταν κάτι περισσότερο από  ξεκάθαρη. Αποτυπώνεται σε κάθε σεκάνς ,  βεβαίως και στο φινάλε της.

Αποτέλεσε και το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας. Ακολούθησε ο « Θίασος» και « Οι Κυνηγοί».

Στις « Μέρες του ‘36», ο Αγγελόπουλος, εμπνέεται από πραγματικά γεγονότα και τα διευρύνει σε όλα τα επίπεδα.

Ένας συνδικαλιστής δολοφονείται, ο Σοφιανός- ένας  κατά τα λεγόμενα συνεργάτη της αστυνομίας-  αρνείται τις κατηγορίες κι αφήνεται η υπόνοια , ότι φυλακίζεται για τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

Ένας βουλευτής της δεξιάς που θα επισκεφτεί στο κελί τον Σοφιανό, θα κρατηθεί όμηρος.

 Η εύθραυστη απολυταρχική  κυβέρνηση, μπορεί να καταρρεύσει, ανάλογα με  το πως η ομηρεία θα καταλήξει.

Βρισκόμαστε στο 1936, λίγους μήνες προτού ο ολοκληρωτισμός εμφανιστεί με την πιο καθαρή του μορφή, με τον   Μεταξά να αναλαμβάνει την εξουσία.

Η ταινία  « Μέρες του ‘36», διαθέτει μια αναμφισβήτητη ισχύ, υπαινικτικής υφής.

Ακόμη και οι ηχηρές σιωπές, οι ασύνδετοι διάλογοι, περιορισμένης έκτασης, έχουν βαρύνουσα σημασία στα πολλά νοηματικά επίπεδα της ταινίας και της ι αποξένωσης της κοινωνίας από την εξουσία.

Αλλά και οι ίδιοι οι αξιωματούχοι βρίσκονται μεταξύ τους αποξενωμένοι και πειθήνια όργανα των γραφικών πολιτικών-έμμεση αναφορά στον Παπαδόπουλο και στους υπουργούς του-  με τον Αγγελόπουλο να επιλέγει ειρωνικά τον λευκό ενδυματολογικό «μανδύα», από τον μαύρο.

Η σκηνή με το υπουργό να κάνει κύκλους γύρω από ένα τραπέζι και να αδυνατεί να πάρει σαφή θέση αλλά ούτε και οι επιτελείς του να μπορούν να τον κατευθύνουν, εμπίπτει στην υπαινικτική διακωμώδηση μιας αυταρχικής προσωποκεντρικής εξουσίας, που φοβάται μέχρι και τη σκιά της.

Η « Θεία Κωμωδία» του Δάντη, είναι πανταχού παρούσα στις « Μέρες του ‘36», με τη διαφορά, ότι δεν εμφανίζεται ο «Παράδεισος» και η «Αναγέννηση», υπάρχει η «Κόλαση» . δηλαδή η άνοδος του Μεταξά του ‘36 , δηλαδή  η  παραμονή της χούντας του ’67.

Ο Άγγελόπουλος προσφέρει μια διαφορετική προσέγγιση για τον προθάλαμο του Παραδείσου, για την ελευθερία και την απελευθέρωση, μακριά από την  ατομική προσέγγιση, επενδύοντας στη συλλογική. Στο εμείς.

Επί παραδείγματι, οι ήχοι που ακούγονται στο προαύλιο  της φυλακής και προέρχονται από τα κελιά των φυλακισμένων.

Η 1η περίοδος  της κινηματογραφικής διαδρομής του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, όσο κι αν τελευταία αμφισβητείται, ως μονάχα μια ιστορική αναδρομή στoν εμφύλιο και στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, παραμένει επίκαιρη, όσο η ιστορία  επαναλαμβάνεται, στην Ελλάδα και στον κόσμο.

” Μέρες του ’36″ από την Πέμπτη 1/12 στους κινηματογράφους.

The post Μέρες του ’36 appeared first on screeneye.gr.