Ιάκωβος Γωγάκης

Η Ασημίνα Προέδρου, συστήθηκε στο σινεφίλ κοινό το 2013 με την ταινία μικρού μήκους «Red Hulk» .
Επρόκειτο για τη διατριβή της, στην κινηματογραφική σχολή που φοιτούσε.
Τα προσωπικά, κοινωνικά κι οικονομικά αδιέξοδα, η ρατσιστική βία και ο νεοφασισμός, βρέθηκαν στο προσκήνιό της.

Σε 28 λεπτά, τα είπε όλα και κέρδισε το πρώτο βραβείο ταινιών μικρού μήκους στο φεστιβάλ Δράμας.
Επιστρέφει στο προσκήνιο, με την πρώτη της μεγάλου μήκους , πάνω σε ένα σενάριο, σχετικά κοντά στο προηγούμενο,  το οποίο επεξεργαζόταν εδώ και μια δεκαετία.

H ταινία « Πίσω από τις Θημωνιές» ( Behind the Haystacks) διερευνά τρεις πλευρές της ίδιας σκοτεινής ιστορίας, όπως τη διηγούνται ο πατέρας, η μητέρα και η κόρη.
Η συγκεκριμένη μέθοδος αφήγησης, επιτείνει το σασπένς κι αποκαλύπτει με ευρηματικό τρόπο, το πώς μπορεί να διολισθήσει κανείς, σε μια απολυτότητα, στο ποιος έχει δίκιο, στο ποιος φέρει τη μοναδική ευθύνη , όταν φωτίζεται η μία γωνιά.

Η σκηνοθέτις, από το πρώτο έως το τρίτο μέρος, αφήνει σκοπίμως μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα , οι οποίες αποκαλύπτονται και διαπλέκονται σταδιακά, μέσα στις τρεις διαφορετικές αφηγήσεις.

Η οπτική είναι σαφής κι οριοθετημένη στην ισχυρή τάση μέσα στη χώρα μας, όπου από το 2012 κι εντεύθεν, ένα αντι-μεταναστευτικό κύμα, με ακραία χαρακτηριστικά βρήκε και πολιτική στέγη.

Το έργο « Πίσω από τις Θημωνιές», λειτουργεί κι ως η προέκταση κι εμβάθυνση της θεματικής που προβλημάτισε την Ασημίνα Προέδρου και στο Red Hulk, με το κέντρο βάρους να πέφτει πια στην ελληνική επαρχία κι όχι στην Αθήνα.
Τοποθετεί στο κάδρο της μια σειρά από μεγάλα θέματα-ίσως θα μπορούσε να εστιάσει σε ορισμένα- πάρα ταύτα, δένουν αρκετά αρμονικά.
Οικονομικά αδιέξοδα, η τοπική μαφία, η χριστιανική ηθική της « φιλοξενίας» , οι πρόσφυγες,  οι φαλλοκρατικές αντιλήψεις , το δικαστικό σύστημα κι ένα μοναδικό πρόσωπο, που δεν παρεκκλίνει ούτε στιγμή από τις αξίες του.
Η πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός Ευγενία Λάβδα, ως η κόρη , αντεπεξέρχεται περίφημα στα ακραία αντιφατικά χαρακτηριστικά του ρόλου της, ο Στάθης Σταμουλακάτος ως ο πατέρας, κρατάει το γνώριμό του στιλ, όπως ακριβώς τον γνωρίζουμε σε σκληρούς βίαιους ρόλους, η « μητέρα» Λένα Ουζουνίδου,  διατηρεί μια υπόγεια δύναμη, της υποταγμένης και ασυνείδητα καταπιεσμένης συζύγου.

Η βαθμολογία μας 3.5/5

The post Τρεις πλευρές μιας σκοτεινής ιστορίας σε μια φωτεινή στιγμή του 63ου ΦΚΘ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στο Ολύμπιον, με ένα πανό και με μια 5λέπτη  πύρινη ομιλία, νεαρή  ακτιβίστρια από το Ιράν, ανέβηκε στο βήμα κι  αναφέρθηκε στις γυναίκες της χώρας της, στην καταπίεση που υφίστανται οι Ιρανοί από το καθεστώς, κι έδωσε το μήνυμα,  ότι οι συγκεντρώσεις αλληλεγγύης,   μετά το θάνατο της   Μαχσά Αμινί και της   Νίκα Σακαράμι, θα συνεχιστούν. Αρχής γενομένης στη Θεσσαλονίκη,  στις 19 Οκτωβρίου.

Η ακτιβιστική δράση, πραγματοποιήθηκε, μερικά δευτερόλεπτα προτού ξεκινήσει να προβάλλεται η νέα ταινία,

του-επί 12 χρόνια- σε κατ’ οίκον περιορισμό, Ιρανού σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί, το ” No Bears” ( Αρκούδες δεν Υπάρχουν). Παρούσα στη Θεσσαλονίκη, είναι η  πρωταγωνίστρια της ταινίας, η  Mina Kavani, η οποία μετά το τέλος της προβολής, απάντησε στις ερωτήσεις του κοινού.

Oσο ήταν ελεύθερος, ο Τζαφάρ Παναχί, ήταν συχνός επισκέπτης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Από την πρώτη ταινία που γύρισε, μέσα σε συνθήκες περιορισμού, το ” This is not a Film” το 2011,

μέχρι την πρόσφατη, το ” Νο Bears” του 2022,  μετατοπίζεται,  και το καυστικό χιούμορ κι ο σαρκασμός, όπως τα είδαμε έντονα και στην ταινία ” Ταξί”, πλέον περιορίζονται.

H  οπτική του, είναι βαθιά πεσιμιστική και αμυδρά αφήνει να εννοηθεί, ότι πλέον και η ζωή του κινδυνεύει.

Όπως το συνηθίζει,  και σε αυτή την ταινία πρωταγωνιστεί.

Εμφανίζεται,  να οδηγεί ένα μικρό Suv και να καταλήγει, αυτοεξόριστος σε ένα χωριό, κοντά στα ιρανοτουρκικά σύνορα.

Το χωριό και οι παραδόσεις του, οδηγούν τον Παναχί  σε μπελάδες, επειδή δεν αποποιείται την ιδιότητά του σκηνοθέτη και φιλμάρει ακατάπαυστα, ακόμα και στο χωριό.

Βρίσκεται μπλεγμένος   στην  περιπέτεια δύο ζευγαριών.

Το ένα,  ετοιμάζεται να δραπετεύσει για την Τουρκία, αλλά μόνο το ένα πρόσωπο διαθέτει διαβατήριο. Την ιστορία του ζεύγους, μαζί με το βοηθό του, τον Ρέζα, ο Παναχί την κινηματογραφεί.

Έως ότου η γυναίκα ξεσπά και αποκαλύπτει την αλήθεια,  και παίρνει η μπάλα και τον Παναχί.

Η δεύτερη και πιο ενδιαφέρουσα περιπέτεια, αφορά, ένα παράνομο ζευγάρι και την αποκάλυψη, από ένα μικρό παιδί, ότι ο Παναχί, το έχει αποτυπώσει-το παράνομο ζευγάρι- με τη φωτογραφική του μηχανή. Ο αρραβωνιαστικός του κοριτσιού, ψάχνει τη φωτογραφία, όπως και ολόκληρη η κοινότητα.

Ο Παναχί αρνείται ότι αποτύπωσε το παράνομο ζευγάρι, αλλά κανείς δεν τον πιστεύει.

Στο έργο,  αποκαλύπτονται, οι μύθοι, οι παραδόσεις του κορανιού, οι αναχρονιστικές αντιλήψεις και το μέγεθος της απόγνωσης, όσων επιθυμούν να ζήσουν σε συνθήκες σχετικής ελευθερίας. Τα δύο ζευγάρια ετοιμάζονται να πληρώσουν βαρύ τίμημα  για τις επιλογές τους, αλλά  τίμημα,

κι ο Παναχί στο έργο ετοιμάζεται να  πληρώσει, γιατί επαναστατεί, όπως επαναστάτησε  και στην πραγματικότητα.

Ένα επίπονο σινεμά διαμαρτυρίας, που έχει και λίγες στιγμές χιούμορ, αλλά και πολύπλευρο μελοδραματισμό.

Ο αντιφρονούντας στο σημερινό ισλαμικό καθεστώς, Τζαφάρ Παναχί, αφήνει στην άκρη τον κομψό τρόπο του αλληγορικού σινεμά και ό,τι έχει να πει,

το λέει ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές. Ο τρόπος που αποφασίζει να ολοκληρώσει το έργο, μας προβληματίζει και για το πως βλέπει και  το δικό του μέλλον.

Η βαθμολογία μας 3/5

The post Ένα πανό, λίγα λόγια για τις καταπιεσμένες γυναίκες του Ιράν και η πιο πεσιμιστική ταινία του Τζαφάρ Παναχί appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση -Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η προσπάθεια να αποκατασταθεί η χαμένη  αίγλη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως ένα βαθμό,  πιάνει τόπο.

Διά του λόγου το αληθές,  στην τελετή έναρξης της   63ης διοργάνωσης – που πραγματοποιήθηκε στο Ολύμπιον την Πέμπτη το βράδυ(  το φεστιβάλ θα διαρκέσει από τις 3/11-13/11), παρατηρήθηκε αυξημένος αριθμός προσκεκλημένων από το εξωτερικό, ενώ και το πρόγραμμα του φεστιβάλ , είναι πιο αναβαθμισμένο, αλλά είναι και πιο πλούσιες οι  παράλληλες δράσεις του, επί παραδείγματι  από το επετειακό 60ο , που πραγματοποιήθηκε το 2019.

Είτε στη φετινή διοργάνωση, υπάρχει μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα, είτε έγινε μία άλλου είδους διαχείριση.

Αντιθέτως, στην τελετή, περιορίστηκαν τα υπερβολικά δρώμενα, τα happenings και οι βίντεο-παρουσιάσεις.

Την καθοδήγηση της  , ανέλαβε ο ηθοποιός Γιώργος Καπουτζίδης.  Το μοναδικό  βίντεο κλιπ που προβλήθηκε,  σκηνοθετήθηκε από την Εύη Καλογεροπούλου.  Η Θεσσαλονίκη και οι γυναίκες,  βρέθηκαν στο προσκήνιό του.

Ήταν η διασκευή του κομματιού « Λαδάδικα» , από την Kid Moxie.

Στην τελετή, τον  λόγο πήραν,  η Γενική Διευθύντρια  του φεστιβάλ,  Ελίζ Ζαλαντό , ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας,  Ιωάννης Τζιτζικώστας- ο οποίος δεσμεύτηκε για την συνέχιση και τα επόμενα χρόνια της χρηματοδότησης του Φεστιβάλ-  ο Δήμαρχος  Θεσσαλονίκης,  Κωνσταντίνος Ζέρβας και ο Υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης,  Σταύρος Καλαφάτης.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ, Ορέστης Ανδρεαδάκης, δικαίως με ενθουσιασμό προλόγισε την ταινία έναρξης, το « The Fabelmans» , του Στίβεν Σπίλμπεργκ.

Αποκομίσαμε την αίσθηση- και από τις παρουσίες που είδαμε στο Ολύμπιον- ότι  υπογείως ή ακόμα και φανερά,  ξεκίνησε η μάχη της διαδοχής του Καλλιτεχνικού Διευθυντή.

Το « The Fabelmans», η πιο προσωπική και  αυτοβιογραφική ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, διαθέτει στοιχεία μοναδικής αισθητικής κι αποδεικνύει την  καλλιτεχνική ωριμότητα του 75χρόνου δημιουργού, όπου μέσα σε δύο χρόνια,  παρουσίασε δύο  ταινίες,  πολύ υψηλού επιπέδου. Του « The Fabelmans»,  προηγήθηκε  η διασκευή του μιούζικαλ « West Side Story».

Η οικογένεια Σπίλμπεργκ  μετονομάζεται σε οικογένεια Fabelmans ,

από Στίβεν σε Σάμι, από τον τόπο γέννησης, το Σινσινάτι, στο Φοίνιξ της Αριζόνα.

Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης, ξεδιπλώνει τα παιδικά χρόνια του νεαρού ήρωά του,

όπου η φαινομενικά αρμονική σχέση των μελών της οικογένειας, διαταράσσεται,

τη στιγμή,  που ο νεαρός Σάμι, εξασκώντας το ερασιτεχνικό του  πάθος  με το φιλμ, καταγράφει τη μεγάλη οικειότητα της μητέρας του, με τον αποκαλούμενο, θείο Μπένι.

Τότε όλα αλλάζουν.

Ο Σπίλμπεργκ, κινηματογραφεί με μεγάλη ακρίβεια, το μοτίβο μιας φαινομενικά δεμένης εβραϊκής οικογένειας και παρακολουθεί, μέσα από δύο φακούς, το δικό του αλλά και του πρωταγωνιστή, όλα τα στάδια της μεταβατικής περιόδου, ανάμεσα στον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι επιθυμίες , αλλά και οι καταστάσεις, από ένα παιδί, και μετά από ένα έφηβο.

Το πώς μετατοπίζεται και πάλλεται η  σχέση του παιδιού  με τη μάνα, παρουσιάζεται από τον Σπίλμπεργκ μαεστρικά.

Χρησιμοποιεί βήμα- βήμα τα  στάδια, όπου αρχικά η σχέση γίνεται  βίαιη και απόμακρη, αλλά τραγικά αποδεικνύεται,  πως έχουν πολλές ομοιότητες.

Ο έφηβος Σάμι αντιλαμβάνεται, με ποιο τρόπο η μητέρα του θα ήταν ισορροπημένη κι ευτυχισμένη, όπως κι ο ίδιος,

γνωρίζει τις δικές του επιθυμίες.

Αλλά και ο πατέρας, για τον Σπίλμπεργκ είχε ιδιαίτερη θέση στις ταινίες του.

Πλέον ξεκαθαρίζεται,  ότι ο χαρακτήρας του Τζορτζ Μακφλάι, του  έξυπνου μα φοβισμένου και δειλού πατέρα του Μάρτι (στην ταινία « Back to the Future»),

ήταν στην πραγματικότητα ο δικός του πατέρας.  Στο « Back to the Future» , ο Σπίλμπεργκ, μπορεί να ήταν τύποις εκτελεστικός παραγωγός, ουσιαστικά ήταν ο εμπνευστής της ταινίας.

Στο « The Fabelmans», παρουσιάζεται αρχικά κι ο νεαρός Σάμι, να αντιμετωπίζει αμυνόμενος το μπούλινγκ των συμμαθητών του.

Στην πορεία,  κάπως αλλάζει, γιατί δεν επιθυμεί σε αυτό να του μοιάσει.

Ο πατέρας,  διαδραματίζει κι ένα θετικό ρόλο, παρά την αντίθεσή του για την επιθυμία του γιου του,  να ασχοληθεί με τη «φαντασία» ( δηλαδή με το σινεμά).

Τον δείχνει στα δύσκολα,  βαθιά στοργικό.

Το πρώτο κινηματογραφικό  ερέθισμα για τον Σάμι δηλαδή για τον Σπίλμπεργκ, ήταν μια ταινία του σκηνοθέτη που λάτρευε τις μεγάλες παραγωγές αλλά ήταν και ορκισμένος αντικομμουνιστής, του Σεσίλ Ντε Μιλ. Το τελευταίο, ήταν η συνάντηση με τον αριστερό  σκηνοθέτη του Χόλιγουντ, τον Τζον Φορντ κι αυτή η συνάντηση, έμελλε να τον στιγματίσει.

Προσεγμένο το σάουντρακ  και στις εναλλαγές του,   και  σπουδαίες ερμηνείες, από τους Πολ Ντέινο- Σεθ Ρόγκεν, ιδιαίτερα όμως, από την Μισέλ Γουίλιαμς.

Η Βαθμολογία μας 4/5

The post Θριαμβευτική υποδοχή στην έναρξη του 63ου ΦΚΘ για το ” The Fabelmans” του Σπίλμπεργκ appeared first on screeneye.gr.