Η Γκούντα, είναι το πρωτότυπο οικολογικό ντοκιμαντέρ του καταξιωμένου σκηνοθέτη, Βίκτωρ Κοσακόφσκι.  Ο Ρώσος ντοκιμαντερίστας, φέρει εις πέρας ένα δύσκολο και δαπανηρό εγχείρημα, τριάντα  χρόνια μετά  την αρχική του ιδέα.

Εξαιτίας ενός παιδικού τραύματος στα τέσσερα του χρόνια, βλέποντας τους συγγενείς του να οδηγούν ένα χοίρο στη σφαγή και έπειτα στο πιάτο τους ως χριστουγεννιάτικό έδεσμα, ο Κοσακόφσκι,  ισχυρίζεται ότι έγινε ο πιο μικρός σε ηλικία  –συνειδητοποιημένος-χορτοφάγος της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης.

Στην « Γκούντα», απουσιάζουν οι άνθρωποι και οι ομιλίες, ούτε ως voice over.

Μία γουρούνα, οι απόγονοί της, δύο αγελάδες και μια κότα, μας βυθίζουν σε μια  πρωτόγονη εμπειρία και σε διαφορετικού είδους ζωή από την ανθρώπινη.

Ο Κοσακόφσκι, αφήνει τα ζώα να « μιλήσουν», ζητάει από το κοινό, να παρακολουθήσει  την πορεία των «πρωταγωνιστών» του, να παρατηρήσει τις κινήσεις τους, την εκφραστικότητα των ματιών τους και να αφουγκραστεί τα κρυμμένα νοήματα τα οποία σαφώς είναι και πολιτικά. Τα ποιητικά- υπνωτιστικά πλάνα του Κοσακόφσκι,  αντιπαραβάλλονται με τα εκατομμύρια ζώα που θανατώνονται κάθε χρόνο σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Ρώσος σκηνοθέτης, γύρισε το ντοκιμαντέρ σε μία φάρμα της Νορβηγίας, ενώ έστειλε  το προσχέδιο του ντοκιμαντέρ, στον δηλωμένο χορτοφάγο ηθοποιό Χοακίν Φίνιξ, ο οποίος  ανέλαβε ως εκτελεστικός παραγωγός, μέρος του κόστους της ταινίας, ανέλαβε επίσης  την προώθησή της .

The post Γκούντα appeared first on screeneye.gr.

Η έλευση στις αίθουσες του τέταρτου « The Matrix» – με την κατάληξη «Resurrections», επιβεβαιώνει την παραδοχή της Λάνα Γουατσόφσκι , πως ό,τι είχε να λεχθεί για την κουλτούρα της κατανάλωσης, για τον άνθρωπο μηχανή, για το τι είναι αλήθεια και τι ψευδαίσθηση, για την ύλη ως μέσον αποπροσανατολισμού της ανθρωπότητας, για τους πανταχού εκμεταλλευτές, εξαντλήθηκε. Για μας ήταν αχρείαστο το δεύτερο και τρίτο μέρος , με τις θρησκευτικές και μεταφυσικές αναζητήσεις. Η ομολογία της « αναβίωσης» του αρχικού μανιφέστου φαντασίας ( 1999), δεν άφηνε εξαρχής πολλά περιθώρια για μια νέα φρέσκια ματιά και η αρχική άρνηση της  Λάνα Γουατσόφσκι για να γυριστεί νέο Matrix με το υπάρχον υλικό, ήταν σωστή.

Μάλιστα, σε κάποιο σημείο της ταινίας,  ρίχνει τα βέλη της και προς της Warner Bros  , αλλά το οικονομικό δέλεαρ ήταν τεράστιο.
Ο βασικός ήρωας της τετραλογίας, ο Νίο, παρουσιάζεται ως ο εμπνευστής ενός διάσημου βιντεοπαιχνιδιού, του Matrix, θα συναντήσει την Τρίνιτι και θα ξυπνήσουν απροσδιόριστες μνήμες από το παρελθόν. Ένα πρόσωπο κλειδί στην ιστορία, είναι ένας ψυχίατρός και ο τρόπος χειριστικής επιβολής του, πάνω στον Νίο.
Η μεταξύ τους σχέση,  και ο ρόλος που διαδραματίζει ο ψυχίατρός, αποτελούν ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας, τα οποία παραμένουν επιφανειακά δουλεμένα από την Γουατσόφσκι,  απ εκεί θα μπορούσαν να προκύψουν νέοι φιλοσοφικοί δρόμοι του Matrix, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Ακολουθούν απανωτές σκηνές δράσεις πάνω σε ιστορίες, εντελώς αδιάφορες.

The post The Matrix Resurrections appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στο θέατρο, η δραματοποίηση είναι επιθυμητή για την αναγκαία σκηνική δράση και παράλληλα, για να προβληθούν ευκρινώς, οι σκέψεις και τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Ένα κείμενο στο θέατρο, μπορεί να μη φέρει πάντα τη βαρύτητα του περιεχομένου των έργων του Μπέκετ ή του Πίντερ και να απαιτείται από τον ηθοποιό να το μεταμορφώσει στα δικά του μέτρα και σταθμά. Αρκεί ( ο ηθοποιός) να διαθέτει ερμηνευτική δεινότητα και ορθή χρήση της υποκριτικής δραματουργικής γλώσσας.

Στο θέατρο επίσης, το κοινό ταυτίζεται με τα πρόσωπα( πολύ πιο έντονα απ’ ότι στο σινεμά), είτε βρίσκονται στο «σανίδι» μπροστά, είτε πίσω.
Λέμε επί παραδείγματι « απόψε θα πάμε στου Κουν… θα δούμε Βαλτινό…θα δούμε Δανδουλάκη».

Η Μιμή Ντενίση, μεταφέρει το θεατρικό της brand name( όποιο κι αν είναι) αυτούσιο στο σινεμά, όχι σε μια ταινία κοινωνικού -προσωπικού προσανατολισμού, αλλά ιστορικού. Μέγα ατόπημα.

Αυτοπροβάλλεται, χωρίς να σκοτίζεται ιδιαίτερα για τους κανόνες της κινηματογραφικής γλώσσας , για τις σφιχτοδεμένες αφηγήσεις και για κάποιο –έστω- υποτυπώδες εσωτερικό βάθος σε πρόσωπα και καταστάσεις. Το τελευταίο πλάνο της ταινίας με την ίδια παρούσα, αλλά και σε ποιους το έργο αφιερώνεται, αποδεικνύουν ότι η λογική του εμπορικού-μαζικού θεάτρου, επικαλύπτει τα πάντα.
Ως απάντηση στο αδιέξοδο της σεναριακής γραφής, μαζί με τον σκηνοθέτη του έργου Γρηγόρη Καραντινάκη, επενδύουν σε αποφθέγματα, σε ατάκες και στην ερμηνευτική δραματοποίηση κάποιων χαρακτήρων, όπως για παράδειγμα είναι ο ρόλος του ηλικιωμένου Πολύκαρπου ( Γιάννης Βογιατζής).
Στην ταινία, το ιστορικό πλαίσιο -από το 1916 μέχρι το 1922- διατηρείται στην ιστορική του διάσταση ( Νοεμβριανά, εθνικός διχασμός, η κυβέρνηση των Αθηνών, η κυβέρνηση Θεσσαλονίκης, η Αντάντ, η επιστροφή Βενιζέλου η εκδίωξη Κωνσταντίνου, η εμπλοκή στον πόλεμο), αλλά μονάχα στο επίπεδο του λόγου, δεν προκύπτει εξαιτίας πειστικών γεγονότων, μέσα στην ταινία.
Υποκρύπτεται μια τάση φιλοβασιλική, στο σενάριο που συνέγραψε ο Μάρτιν Σέρμαν με την Μιμή Ντενίση κι ένα «τσαλάκωμα« του κινηματογραφικού της συζύγου (Λεωνίδας Κακούρης), ο οποίος εμφανίζεται ως ένας βενιζελικός εθνικιστής που διατηρεί και εξωσυζυγική σχέση.
Η αρχική σύνδεση του σύγχρονου προσφυγικού ζητήματος με την καταστροφή της Σμύρνης , γεννάει προσδοκίες αλλά διαψεύδονται στην πορεία, από την απόφαση να κατευθύνουν οι κάμερες πάνω στην Ελληνίδα κοσμική σταρ, κρατώντας ( η Ντενίση), ένα ρόλο εντελώς άνευρο, άνευ λόγου αυτοσχεδιαστικό, μιας δήθεν σοφής Σμυρνιάς- μάδερ φαμίλια- που μπορεί εκ των προτέρων- την ώρα που πίνει το τσάι της-να κρίνει ότι η Συνθήκη των Σεβρών θα ξυπνήσει τον μεγαλοϊδεατισμό και θα φέρει την καταστροφή. Ποιος άραγε είναι ο μεγαλοϊδεατιστής στην ταινία « Σμύρνη μου Αγαπημένη;»

The post Σμύρνη μου Αγαπημένη appeared first on screeneye.gr.