Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στις 22 Ιουνίου 1986, ο ποδοσφαιρικός κανόνας άλλαξε μόνο για μια φορά.
Ο νέος –προσωρινός- κανόνας λέει «Η μπάλα μπορεί να βρεθεί στα δίχτυα ακόμη και με το χέρι, αρκεί να είναι με το αριστερό και να είναι από το χέρι του Θεού».

Ο Πάολο Σορεντίνο, είναι ο Ιταλός σκηνοθέτης της εξαιρετικής ταινίας « Νιότη», της συναρπαστικής « Τέλειας Ομορφιάς», του καυστικού « il Divo».
Τι να σκέφτηκε άραγε;  Νοστάλγησε τον ένα χρόνο απουσίας του Ντιέγκο από τον μάταιο τούτο κόσμο; Mήπως επιθυμεί να του αποτίσει το ίστατο χαίρε;

Ο σεναριογράφος και δημιουργός της ταινίας, είναι γέννημα(1970)-θρέμμα της Νάπολι. Εκεί, το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής.
Ο Μαραντόνα, μετακόμισε στο μεγάλο λιμάνι της Ιταλίας , το 1984.

Ο τίτλος της ταινίας εμπλέκει τον «μάγο της μπάλας» σε ένα πονεμένο στόρι του ναπολιτάνου δημιουργού.
Στο έργο, ο Σορεντίνο αποκαλύπτει την οικογενειακή του τραγωδία, που μετασχημάτισε την ίδια τη ζωή του και τον οδήγησε με γοργά βήματα,  στην αναζήτηση της αυτογνωσίας, ακολουθώντας το δρόμο της 7ης τέχνης. Ο Ντιέγκο, χωρίς να το γνωρίζει, έσωσε τον Σορεντίνο… από του χάρου τα δόντια.

Δεκαετία του ’80. Στους πρόποδες ενός λόφου με φόντο το λιμάνι, ο έφηβος Φαμπιέτο( Φιλίπο Σκότι), μαζί με τον αδελφό, την αδελφή  και τους γονείς του μένουν τις γιορτές, αλλά  και τα τριήμερα, στο εξοχικό τους, παρέα με συγγενείς. Δηλαδή, με την όμορφη αλλά κακοποιημένη θεία του , επίσης με την αδελφή της μητέρας του και ένα ολόκληρο σόι, στενά δεμένο.

Όλοι μαδούν τη μαργαρίτα.

Θα έρθει-δεν θα έρθει ο Ντιέγκο στην ομάδα.

Κάτω από το χαλί, κρύβονται οι αποξενωμένες σχέσεις των μελών της κάθε οικογένειας. Η απιστία, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες , οι κρυφοί  έρωτες.

Και όταν ο Μαραντόνα καταφθάνει,   προφανώς  τα προβλήματα δεν λύνονται ως δια μαγείας.

Στον μοναχικό, ρομαντικό και ευαίσθητο Φαμπιέτο, αντικατοπτρίζεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Η γοητεία της μπουρζουαζίας, δεν βρίσκεται στην επιθυμία του Φαμπιέτο ( του Σορεντίνο δηλαδή) και των συγγενών του, να αλλάξουν κοινωνική τάξη και από λαϊκοί να γίνουν αριστοκράτες. Όλοι του οι συγγενείς αναζητούν ανώδυνες διεξόδους διαφυγής από τα τετριμμένα της καθημερινότητας. Επιπρόσθετα, τα νεαρά μέλη, αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της εφηβείας , του προσδιορισμού και του επαναπροσδιορισμού των επιθυμιών τους.
Ο αδελφός του, καλείται σε μια οντισιόν του Φελίνι, ο πατέρας τους( Τόνι Σερβίλο) διατηρεί εξωσυζυγική σχέση αλλά και παιδί εκτός γάμου. Η  μητέρα του Φαμπιέτο,  θα διώξει τον άντρα της από το σπίτι , αλλά μετά θα του πει να γυρίσει.
Κανείς δεν επιθυμεί να δημιουργήσει μόνιμες ρωγμές, ούτε και ο Φαμπιέτο είναι έτοιμος να επιβάλει τις δικές του επιθυμίες. Άλλωστε, μέχρι τότε, οι επιθυμίες τους, ήταν ακατέργαστες. Το σινεμά, βρίσκεται αμυδρά στη σκέψη του, μέσα από την αγαπημένη του ταινία, το « Κάποτε στην Αμερική».

Ο Σορεντίνο, επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις. Αποτυπώνει με σαφήνεια τα μικροαστικά χαρακτηριστικά των οικείων του και βεβαίως τα δικά του και οδηγεί την ταινία σε διάφορες κορυφώσεις. Όλες τους, έχουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τα βήματα του νεαρού, μέχρι την ενηλικίωση( και σεξουαλική ενηλικίωση, ξεμπλοκάρισμα ερωτικό, σε μια ανατρεπτική σκηνή που προκαλεί συζητήσεις), αλλά και μια αναπαράσταση της ναπολιτάνικης κοινωνίας, η οποία ακόμη και με το «όπιο του Θεού»( Μαραντόνα), είναι αδύνατον να αποφύγει τα δύσκολα, σε όλα τα επίπεδα.

Η συναισθηματική φόρτιση του Πάολο Σορεντίνο αλλά και η επιθυμία του να καταγράψει όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες αλλά και πρόσωπα που διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στις αποφάσεις του, τον οδήγησαν σε χρονικό εκτροχιασμό. Κάποιες σκηνές θα μπορούσαν να αποφευχθούν.
«Το Χέρι του Θεού» είναι -τεχνικά και υποκριτικά- ταινία υψηλών προδιαγραφών. Είναι μια απόλυτα προσωπική δημιουργία του Πάολο Σορεντίνο, ο οποίος αποφασίζει στα 51 του χρόνια, να αποκαλύψει με καμουφλαρισμένο τρόπο, λεπτομέρειες του πολύ σκληρού βίου του, αλλά και του μοναχικού συναισθηματικού του κόσμου, με τρόπο ευρύ, ευαίσθητο, με τρόπο πανανθρώπινο.

Πρωταγωνιστούν: Φιλίπο Σκότι, Τόνι Σερβίλο, Μάρλον Ζουμπέρ, Τερέσα Σαπονάντζελο

Ασημένιο Λιοντάρι Φεστιβάλ Βενετίας. 

The post Το Χέρι του Θεού appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

O Κρίστιαν Πέτζολντ, ανήκει στην ομάδα του Νέου Γερμανικού Ρεύματος, που ξεπήδησε μετά την επανένωση της Γερμανίας.

Στις ταινίες του, η πολιτική συναντούσε τα κοινωνικά και προσωπικά αδιέξοδα ( όπως επί παραδείγματι στην ταινία Barbara).

Τα τελευταία χρόνια,  απομακρύνεται από το πολιτικό σκέλος και ίσως, να είναι η  αιτία  όπου οι τελευταίες δημιουργίες του, δεν συγκινούν ιδιαίτερα το ακροατήριο αλλά  και τους κριτικούς. Επίσης, αφήνει πίσω, τη μούσα του, την ηθοποιό Νίνα Χος, για μια νεότερη, την επίσης τρομερά σαγηνευτική, Πόλα Μπέερ.

Πλάι στον Πέτζολντ και στην Μπέερ, βρίσκεται για δεύτερη φορά και ο Φραντς Ρογκόφσκι.

Ο τίτλος Undine( στα ελληνικά δόθηκε άλλως τίτλος)  παραπέμπει στην ελληνική μυθολογία και στις νύμφες των υδάτων.

Το έργο διανθίζεται με  υπαρξιακές αναφορές και λειτουργεί σαν παραμύθι του νερού, της γης, θυμίζοντας το έργο του Ντελ Τόρο ” Η Μορφή του Νερού”.

Η Οντίν είναι ιστορικός κι εργάζεται με σύμβαση σε ένα μουσείο του Βερολίνου. Ξέρει τα πάντα για την πόλη κι ενημερώνει με κάθε λεπτομέρεια τους επισκέπτες. Στην προσωπική της ζωή, θα βιώσει ένα χωρισμό, όταν ο σύντροφός της θα την αφήσει.

Ο Πέτζολντ, δεν αφήνει ποτέ εκτός πλάνου την Πόλα Μπέερ.

Την φιλμάρει με φαντεζί ερωτισμό. Στην ιστορία του,  εμπλέκονται ξόρκια, μύθοι και το υγρό στοιχείο.

Στη ζωή της Οντίν θα διεισδύσει ένα νέο πρόσωπο, ο Κριστόφ. Ο Κριστόφ θα την ερωτευτεί παράφορα και η Οντίν θα του το ανταποδώσει. Η ελληνική μυθολογία θα εισχωρήσει βαθιά στην ιστορία. Εμφανίζονται κατάρες μα και τραγικά συμβάντα.

Τι άραγε θα συμβεί στη σχέση του Κριστόφ και της Οντίν; Θα χωρίσουν, θα υπάρξει εκδίκηση ;

Ερωτήματα που θα αφήσουμε αναπάντητα. Ο Γερμανός σκηνοθέτης πλάθει  ένα ωραίο  παραμύθι του φανταστικού κόσμου.

Όμως το έργο είναι άνισο.

Επί παραδείγματι, δημιουργούνται θολές προσλαμβάνουσες,  στο πως ο δημιουργός συνδέει τους μύθους με την πραγματική ζωή.

Όπου παρεμβαίνει ο μύθος, χάνεται η δυναμική του έργου.

Από την άλλη,  η ταινία προσφέρει  μια γοητευτική απεικόνιση ενός άλλου μύθου, του μύθου του ανεκπλήρωτου έρωτα. Υπάρχουν και στιγμές με χιούμορ και μια τάση διακωμώδησης των ρομαντικών ταινιών. Ο Πέτζολντ παραμένει βαθιά πεσιμιστής.

The post Η Νύμφη του Νερού appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

« Κοιτάξτε ποιος είμαι εγώ. Κάνω απίθανα κόλπα με την κάμερα. Συνθέτω τα πλάνα, σχεδόν μαγικά. Θαυμάστε με.

 Εύκολα θα με αναγνωρίσετε. Είμαι ψείρας, τελειομανής. Οι ταινίες μου είναι κινηματογραφικά κουκλόσπιτα. Οι χρωματικές μου παλέτες είναι μοναδικές και συναρπάζουν. Οι ηθοποιοί μου, είναι ένας και ένας.»

Ιδιοφυής, υπέρμετρα εγωκεντρικός ή και τα δύο;

Για τον Γουές Άντερσον, η σκηνογραφία και το μοντάζ, είναι πλέον το παν.

Στα πρώτα του κινηματογραφικά βήματα( στα τέλη της δεκαετίας του ’90), κουβαλούσε και ιστορίες προσωπικές, από την εφηβεία αλλά και οικογενειακά βιώματα -ως παιδί στο Ώστιν- που οι γονείς του είχαν χωρίσει. Το αποτέλεσμα, ήταν η παραγωγή τριών πολύ ιδιαίτερων ταινιών, οι οποίες διέθεταν και υπόβαθρο κοινωνικό( Αρχάριος, Οικογένεια Τενενμπάουμ , Υδάτινες Ιστορίες). Την σεναριακή πρωτοτυπία και την στοχαστική οπτική, την είδαμε χρόνια αργότερα και στο « Ξενοδοχείο Γκραντ Budapest».

Ο Γουές Άντερσον, με την τελευταία του ταινία « Γαλλική Αποστολή», κάνει διαχωρισμούς. Αποκλείει εκ προοιμίου,  το κοινό που έχει  χαλαρή σχέση με το σινεμά του είτε παντελώς το αγνοεί. Απευθύνεται στους φανατικούς και μυημένους θεατές, που ξεσκονίζουν το κάθε καρέ και ερμηνεύουν με χαρά την κάθε τεχνική λεπτομέρεια. Από τις εναλλαγές,  από 4:3 σε 16:9, μέχρι το που και πως φωτίζεται το κάθε αντικείμενο ξεχωριστά. Ασφαλώς, μπορούν να κατανοήσουν το γιατί επιλέγει τη Γαλλία και τι επίδραση είχε πάνω του,   το γαλλικό σινεμά( από τον πρωτοπόρο Μελιές, τον σουρεαλιστή Επστάιν, μέχρι τους νεοκυματιστές Τρυφώ και Γκοντάρ).
Παραμελεί να αναπτύξει τους περισσότερους χαρακτήρες( με εξαίρεση τη δημοσιογράφο που ερμηνεύει στα σίξτις,  η  Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, τον νεαρό επαναστάτη τον οποίο ερμηνεύει ο Τιμοτέ Σαλαμέ και την εκπληκτική Τίλντα Σουίντον,  με την  εμφάνιση,  αλά Μάργκαρετ Θάτσερ).

Αδιαφορεί για την συνεκτική και ξεκάθαρη πλοκή, η οποία γίνεται αντιληπτή από το δελτίο τύπου, παρά από την ιδία την ταινία. Μια γαλλική πόλη, ονόματι Ενουί, ένας εκδότης μιας ιστορικής εφημερίδας ( Μπιλ Μάρει), που δεν ζει πια, μερικές ιστορίες που σημάδεψαν το έντυπο, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Εν τέλει, επαφίεται στο βαθμό εξοικείωσης με τα έργα του Γουές Άντερσον, για να μπει σε τάξη ή να παραμείνει σε χάος, ο συσχετισμός των προσώπων, των σκηνικών και των χρονικών μεταβάσεων από τη μια εποχή στην άλλη.

The post Η Γαλλική Αποστολή appeared first on screeneye.gr.