Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ουμπέρτο Παζολίνι: Ένας Iταλός κόμης, ανιψιός του Λουκίνο Βισκόντι, με τους προγόνους τους να διοικούν το Μιλάνο, αιώνες πριν γεννηθούν οι δύο καλλιτέχνες.
Από τζάκι, όχι αστεία.

Όπως κι ο Βισκόντι -με τις πρώτες του ταινίες- έτσι κι ο Ουμπέρτο Παζολί( ουδεμία συγγένεια υπάρχει με τον συνεπώνυμό του σκηνοθέτη Πιέρ Πάολο Παζολίνι) , γοητεύτηκε από τις αξίες της εργατικής τάξης.

Ο Ουμπέρτο Παζολίνι,  αφήνει στην άκρη την αριστοκρατική  καταγωγή του, για να εργαστεί  σε τράπεζα του Λονδίνου και αργότερα για να ασχοληθεί με την τέχνη, πίσω από τις κάμερες.
Ως παραγωγός, στήριξε -εύστοχα και καυστικά- ένα σενάριο για τις ζωές των βρετανών βιοπαλαιστών ( Άντρες με τα Όλα τους) κι ως σκηνοθέτης, διερεύνησε τις κοινωνικές προεκτάσεις του μεταναστευτικού ( Machan).
Η ιστορία του « Για Πάντα Κοντά σου», συνέβη στα αλήθεια, με τον Ιταλό σκηνοθέτη να ακολουθεί με την ίδια συνέπεια τα αρχικά  βήματα  της σταδιοδρομίας του,  στην 7η τέχνη.
Η κάμερα, παρακολουθεί  – τον συνειδητοποιημένο για τις επιλογές του καθαριστή τζαμιών   από το Μπέλφαστ- τον Τζον, όπου η εργασία και η κοινωνική του τάξη, δεν θέτουν εμπόδια στην ευτυχία του, ούτε  έχουν αντίκτυπο στη ψυχολογική του κατάσταση.

Ο Παζολίνι, αφήνει μια αμυδρή εικόνα,  ότι ο ήρωας του- πριν ακόμη ανακαλύψει ότι έχει καρκίνο- βρέθηκε -από παλιά- σε συνθήκες αντίξοες ,  τις οποίες χειριζόταν και εξακολουθεί να  χειρίζεται, με ψυχραιμία και ωριμότητα.

Πόσο μάλλον, όταν έχει να διαχειριστεί την ανατροφή ενός ανήλικου τέκνου και την απουσία συζύγου- μητέρας, που τους είχε από χρόνια εγκαταλείψει.

Ο κύκλος της ζωής,  που πρόωρα θα κλείσει για τον Τζον, τον οδηγεί στο να αναζητήσει -μέσω της κοινωνικής μέριμνας-  το κατάλληλο πρόσωπο, που θα  υιοθετήσει το παιδί του.

Στο –συναισθηματικά αποστασιοποιημένο- δράμα του Ουμπέρτο Παζολίνι, το τζάμι και το παράθυρο είναι η ατόφια καθαρότητα. Βλέπουμε τα παιχνίδια της ζωής, αντικρίζουμε τον  θάνατο, ακόμη και κατά την διάρκεια,  όπου πατέρας και γιος συζητούν, παίζουν, βολτάρουν. Είναι οι τελευταίες στιγμές  της μεταξύ τους γνωριμίας και της πατρικής φροντίδας.

Ο Παζολίνι, αφήνει τις μικρές καθημερινές στιγμές των  δύο ηρώων να κυλήσουν, αποφεύγει τις εντάσεις,  τις ξαφνικές ανατροπές και τις σκηνοθετικές επικαλύψεις.

Τον ρόλο του τραγικού πατέρα,  ερμήνευσε με  άνεση και με αισιόδοξη στάση, ο Τζέιμς Νόρτον, ενώ ο μικρός ήρωας στην τελευταία σκηνή συγκινεί, σηκώνει το βλέμμα και κοιτάει τον πατέρα του. Τον ερμήνευσε ο Ντάνιελ Λαμόντ.

“Για Πάντα Κοντά σου ” από την Πέμπτη 13/1 στους κινηματογράφους

The post Για Πάντα Κοντά σου appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ξόρκια ελληνικά, ξόρκια τουρκικά, ξόρκια αιγυπτιακά, ξόρκια και κατάρες από τον αποκαλούμενο μικρό Καύκασο, -για να ακριβολογούμε- από την πετρόκτιστη πόλη Κουτάισι, την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα του μυθικού Βασίλειου της Κολχίδας και νυν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας.
Εκεί, στις όχθες του ποταμού Ριόνι, η γη ξέβραζε χρυσό. Eκεί, οι Αργοναύτες άρπαξαν το «Χρυσόμαλλο Δέρας», δηλαδή το χρυσάφι, προς όφελος των ελληνικών πόλεων-κρατών.
Ένας Γεωργιανός σκηνοθέτης- με σπουδές κινηματογράφου στο Βερολίνο- ο Αλεξάντρ Κομπερίτζε,
μέσα από τους μύθους, τις κατάρες , τα αρχιτεκτονικά μνημεία, το φυσικό κάλλος της πόλης και με την επινόηση ενός ξαφνικού έρωτα, αναγάγει το Κουταίσι, σε ταξιδιωτικό προορισμό.
Μια νεαρή φαρμακοποιός κι ένας επίσης νεαρός ποδοσφαιριστής, θα συναντηθούν τυχαία μία φορά, θα συναντηθούν τυχαία δεύτερη φορά , η ατμόσφαιρα μυρίζει έρωτα. Κλείνουν ραντεβού, αλλά δεν θα τον πιούν τον καφέ που είχαν συμφωνήσει, γιατί θα μεταμορφωθούν ( ναι, η ιστορία είναι βγαλμένη από τον κόσμο του μαγικού ρεαλισμού).
Η ρομαντική διάθεση του Κομπέρίτζε είναι δεδομένη κι εμφανής,  από την προσεκτική επιλογή των σημείων λήψης, από τον φωτισμό, το sound design, την επιλογή των βασικών ηθοποιών.
Είναι επίσης εμφανής, η ονειρική διάσταση στο εγχείρημά του , το παιχνίδι της μοίρας, η αγάπη των Γεωργιανών για την μπάλα, η γοητεία των αδέσποτων ζώων στα σοκάκια της πόλης, οι γεύσεις.
Θα πετύχει πολλά, μα συγχρόνως, άσκοπα θα μακρηγορήσει, σε μια ταινία που δεν μπορεί από τις υπάρχουσες ιστορίες και από το voice over του ίδιου του σκηνοθέτη, να στηρίξει τα 150 λεπτά της. Ένα τέλος που όλο έρχεται, αλλά παρεμβαίνει διαρκώς και μια νέα εμβόλιμη ιστορία κι όλο το τέλος ξεμακραίνει.
Η ταινία θυμίζει την επίσης πρόσφατη δημιουργία του Κρίστιαν Πέτζολντ « Undine», στο σημείο όπου τα ξόρκια, και ο συμβολισμός του υγρού στοιχείου,  τροφοδοτούν τα δυσάρεστα συμβάντα.

“Τι Βλέπουμε Όταν Κοιτάμε τον Ουρανό;” από την Πέμπτη 13/1 στους κινηματογράφους

The post Τι Βλέπουμε Όταν Κοιτάμε τον Ουρανό; appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Φασμπίντερ και ξερό ψωμί είπε κάποτε ο Τζίμης Πανούσης, στο ομώνυμο αιχμηρό του τραγούδι, κατακρίνοντας τα ξενόφερτα ήθη που κυριάρχησαν στην Ελλάδα, πριν από 40 χρόνια. Ο Πανούσης, στο πρόσωπο του Γερμανού σκηνοθέτη Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, χλεύασε τη διανόηση της εποχής, η οποία εξυμνούσε οτιδήποτε βρισκόταν έξω από το κάδρο της παράδοσης, ταυτιζόμενη με το νεωτερικό.
Ο Φασμπίντερ διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στο αποκαλούμενο νέο γερμανικό ρεύμα, πλάι στον Χέρτζογκ, στον Βέντερς, στον Σλέντορφ . Το ρεύμα εξέπνευσε μετά το θάνατο του Φασμπίντερ. Έφυγε το 1982, στα 37 του χρόνια, αναμιγνύοντας κοκαΐνη με κάτι σαν Ζάναξ.
Ξεκίνησε την καριέρα του από το θέατρο, ως ηθοποιός, σκηνοθέτης , σεναριογράφος, παραγωγός, αργότερα μεταπήδησε στο σινεμά, όπου γύρισε περίπου 40 ταινίες, σχεδόν όλες τη δεκαετία του ’70. Την ίδια εποχή, σκηνοθέτησε δύο τηλεοπτικές σειρές, καταπιάστηκε και με το ραδιόφωνο.
Στην πλούσια φιλμογραφία του και συγκεκριμένα στις αξιόλογες ταινίες, Ο Φόβος τρώει τα Σωθικά», «Ο Γάμος της Μαρία Μπράουν», Βερόνικα Φος, «Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ», «Η Κινέζικη Ρουλέτα»’ συναντάμε- ανάμεσα σε άλλα θέματα- τη γυναικεία μοναξιά, την προδοσία, την συντροφικότητα.
Πίσω από τις υπαρξιακές και- ενίοτε δυσνόητες ταινίες του – ο Φασμπίντερ( γόνος αστικής οικογένειας), εμφάνιζε αλλοπρόσαλλο χαρακτήρα. Άλουστος για μέρες, φορώντας πάντα το ίδιο δερμάτινο μπουφάν, πίνοντας μονίμως μπίρες, καπνίζοντας διαρκώς τσιγάρα, μα και η συμπεριφορά του προς τους συνεργάτες του ήταν αμετροεπής . Ασκούσε στην ομάδα ψυχολογική και σωματική βία, εξωθώντας επί παραδείγματι δύο άνδρες συνεργάτες του -και εραστές του- στην αυτοκτονία.
Η ταινία Enfant Terrible του Γερμανού σκηνοθέτη Όσκαρ Ρόελερ, είναι γυρισμένη σε θεατρικό πλατώ και φωτίζει τα πρώιμα καλλιτεχνικά χρόνια του Φασμπίντερ, στο Θέατρο Δράσης του Μονάχου.
Ενώ στην ταινία, το πολύχρωμο σκηνικό αποτυπώνει με ακρίβεια την ατμόσφαιρα ενός θεάτρου, ο  Όσκαρ Ρόελερ αντιμετωπίζει τον υποτιθέμενο Φασμπίντερ κι όλους τους χαρακτήρες, με οπτική ματιά γελοιοποίησης, δίνοντας έμφαση στις υπερβολικές λεκτικές και κινησιολογικές συμπεριφορές.
Παράλληλα, παρουσιάζει τον Φασμπίντερ- όχι σε όλα,  αλλά σε διάφορα σημεία της ταινίας ιδίως αρχικά- σαν «τέρας». Ακόμη και να ήταν, η σεναριακή και σκηνοθετική ματιά, όφειλε να διερευνήσει τις ψυχολογικές παραμέτρους της συμπεριφοράς του, την κοινωνική και πολιτική του στάση, την σχέση του με το Μπρεχτικό θέατρο, τις απόψεις του για την αναρχία και την ελευθερία. Κάτι τέτοιο δεν έγινε σε βάθος,  κι ενώ ο σκηνοθέτης πιθανώς ήθελε να αναδείξει την καλλιτεχνική τρέλα του Φασμπίνερ, ανέδειξε κάτι εντελώς διαφορετικό.

“Enfant Terrible” από την Πέμπτη 13/1 στους κινηματογράφους και στο Cinobo

The post Enfant Terrible appeared first on screeneye.gr.