Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ημέρα γενεθλίων κι όλα πηγαίνουν ανάποδα.
Ένα αγωνιώδες κι ανατρεπτικό 24ώρο, βιώνει ο εργένης- δικηγόρος Αντώνης Σπετσιώτης, έχοντας να διαχειριστεί μια εν δυνάμει έξωση για απλήρωτα νοίκια, την ετυμηγορία της δικαστού, σε μια υπόθεση όπου κεντρικό πρόσωπο είναι η μητέρα του καλύτερου του φίλου, την επανεμφανίσει της πρώην του και τη σχέση με τους διαζευγμένους γονείς του, σε μια διαχρονική κατάσταση ανάμεσα στους δύο γονείς , όπου ο νεαρός δικηγόρος, μετατρέπεται σε μπαλάκι του πινγκ πονγκ.
Το έργο βασίζεται στο μυθιστόρημα του 43 χρόνου συγγραφέα από τη Λευκωσία Χρίστου Κυθρεώτη και σκηνοθετείται από τον Σωτήρη Γκορίτσα (Βαλκανιζατέρ, Μπραζιλέρο).
Ανάλαφρο μεν, κωμικοτραγικό, καυστικό και ουσιώδες δε, το έβδομο κατά σειρά έργο του επιτυχημένου σκηνοθέτη , διατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των προγενέστερων ταινιών του, όπως επί παραδείγματι είναι η παράλογη ελληνική καθημερινότητα, ο ρόλος της ελληνικής επαρχίας και της μικροκομπίνας.
Ο Σωτήρης Γκορίτσας χρησιμοποιεί τον πρωταγωνιστή της ιστορίας- τον οποίο ερμηνεύει με μεγάλη άνεση ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος- για να διερευνήσει εύστοχα στον πυρήνα της ιστορίας, τον περίπλοκο συνδυασμό της επαγγελματικής, οικογενειακής και προσωπικής ζωής των σύγχρονων νέων, που βαλτώνουν σχεδόν σε όλους τους τομείς και βιώνουν το άγχος, τις προσωπικές κρίσεις και τη μοναξιά, χωρίς να φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη.
Αποφεύγει τη δραματοποίηση καταστάσεων και την μοιρολατρική άποψη, ότι τίποτα δεν αλλάζει κι ότι τα χειρότερα έπονται. Αντιθέτως, ωθεί το κοινό στο να κοιτάξει και την αισιόδοξη πλευρά και μας θυμίζει για τις σχέσεις και τους έρωτες , το φινάλε της ταινίας « 500 μέρες με τη Σάμερ» του Μαρκ Γουέμπ και για τις οικογενειακές σχέσεις, την ταινία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ « Μεγαλώνοντας».
Η ταινία διαθέτει μία καλοδουλεμένη δομή και υπερβολικά προσεγμένες εναλλαγές από σκηνή σε σκηνή, στη λογική της σειράς του αλφαβήτου. Aυτή είναι και η αδυναμία της, δηλαδή η απουσία μιας πιο ελεύθερης-αυθόρμητης, οπτικής.
Ρεσιτάλ ερμηνείας από τους παλιούς και καινούριους συνεργάτες του Σωτήρη Γκορίτσα, από τους Στέλιο Μάινα, Μάκη Παπαδημητρίου, Χριστίνα Τσάφου , Μαρία Καλλιμάνη, Γεράσιμο Σκιαδαρέση, Ναταλία Τσαλίκη, Αργύρη Μπακιρτζή, Γιούλικα Σκαφιδά, Τάκη Σακελλαρίου, Μαίρη Μηνά, Λένα Παπαληγούρα, Ωρόρα Μαριόν και από την Λένα Κιτσοπούλου.
Η βραδινή σεκάνς στον αυτοκινητόδρομο της εθνικής και η θυελλώδης εξέλιξη της συνύπαρξης πατέρα ( Στέλιος Μάνας) και γιου (Προμηθέας Αλειφερόπουλους), ίσως αποτελεί την πιο ισχυρή –από κάθε άποψη- στιγμή του έργου. Ο Νίκος Πορτοκάλογλου αναλαμβάνει για μια ακόμη φορά να «ντύσει» το σάουντρακ, σε ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα, με τον τελευταίο να παραμένει εν έτει 2022, παραδοσιακά «ροκ».

“Εκεί που Ζούμε” από την Πέμπτη 27/10 στους κινηματογράφους

The post Εκεί που Ζούμε appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μερικά 24ώρα απομένουν από τη διεξαγωγή εκλογών στο Ισραήλ .Πρόκειται για την πέμπτη εκλογική αναμέτρηση τα τελευταία τέσσερα χρόνια και με μία νέα σοβαρή έξαρση βίας να βρίσκεται προ των πυλών στη Δυτική Όχθη.

Μέσα στη συγκύρια αυτή , κυκλοφορεί στις αίθουσες η «Παγίδα» ( Huda’s Salon) του αγαπημένου στην Ελλάδα Παλαιστίνιου σκηνοθέτη Χανί Αμπού Ασάντ, ο οποίος διακρίθηκε στο παρελθόν, για τις κοινωνικοπολιτικές ταινίας « Ο Παράδεισος Τώρα» και « Ομάρ.»

Η νέα του ταινία, αντλεί τα νοήματά της πρωτίστως μέσα από τους συμβολισμούς και την ειρωνεία. Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ενίοτε ύφος ανάλαφρο, αιχμηρό, κυνικό και δραματοποιημένο, σε μια ιστορία όπου ισχύει η φράση « πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένη.»
Η Παλαιστίνια παντρεμένη γυναίκα και μητέρα ενός νεογέννητου μωρού, ονόματι Ρεμ, εκβιάζεται και παγιδεύεται από την κομμώτρια της, την Χούντα, ούτως ώστε να γίνει κατάσκοπος των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών. Η Ρεμ στην πορεία δεν έχει να αντιμετωπίσει μονάχα τον στυγνό εκβιασμό, αλλά κυριεύεται κι από το φόβο για τη ζωή της . Ενισχύεται ο φόβος και από την εμπλοκή των Παλαιστινίων ανταρτών, που την υποπτεύονται. Ταυτόχρονα κι ο σύζυγός της, με την φαλλοκρατικές του αντιλήψεις , θέτει στη Ρεμ, επιπρόσθετα εμπόδια.
Ο Χανί Αμπού Ασάντ χρησιμοποίει την τέχνη και τη δύναμη της εικόνας, για να καταδείξει ποια πλευρά φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη, όπως επί παραδείγματι είναι η ανάδειξη στο έργο του τείχους, δημιούργημα του ισραηλινού ηγέτη Αριέλ Σαρόν.
Ο Παλαιστίνιος σκηνοθέτης ρίχνει πλαγίως τα βέλη του και προς τους συμπατριώτες του, για το πώς μετεξελίχθηκε η παλαιστινιακή αντίσταση, την οποία με τη σημερινή της μορφή, δεν τον εκφράζει. Ο Ασάντ, γαλουχήθηκε με τις  αξίες και τα οράματα του Αραφάτ και η επικράτηση της Χαμάς, αλλοίωσε –κατά τον σκηνοθέτη- τον αγώνα των Παλαιστινίων, αλλά έφερε μαζί της και την ακραία μουσουλμανική θέση για τις γυναίκες.
Όλα αυτά στο έργο φανερώνονται με το γάντι. Στην « Παγίδα» τα μεγαλύτερα θύματα και οι πραγματικά παγιδευμένοι, είναι οι γυναίκες και τα παιδιά.
Υπάρχουν εμφανείς αστοχίες στο πως ξεδιπλώνεται το εγχείρημα του Ασάντ και μια υπερβολή στις ερμηνείες , ιδίως από τις καταξιωμένες ηθοποιούς Mάισα Αμπντ Ελχάντ, Μανάλ Αουάντ.

“Η Παγίδα” από 27/10 στους κινηματογράφους

The post Η Παγίδα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας παγκοσμίως, διέθετε για πολλές δεκαετίες η Αυστραλία, βάσει των δημοσιοποιημένων στοιχείων του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Εγκληματολογίας.

Η διαλεύκανση σοβαρών ανεξιχνίαστων υποθέσεων, σπάνια μπαίνει στο συρτάρι .

Η απαγωγή και η δολοφονία ενός παιδιού το 2002,  πήρε περίπου δέκα έτη έως ότου η διαλευκανθεί και χρησιμοποιήθηκαν από τις αστυνομικές αρχές, ευφάνταστοι τρόποι παγίδευσης του πρώτου, του τελευταίου και ουσιαστικά του μοναδικού υπόπτου.
Η ταινία « The Stranger», σε σκηνοθεσία Τόμας Ράιτ ακολουθεί κατά πόδας την τελική ευθεία της διαδρομής, στηριζόμενη στο βιβλίο της Αυστραλιανής -με κυπριακές ρίζες – Κέιτ Κυριάκου.

Ο σκηνοθέτης συνθέτει τα πλάνα μέσα σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, υπερβολικά μουντή και σκοτεινή. Με το περιορισμένο εύρος διαλόγων, αφήνει συνειδητά διάσπαρτα αφηγηματικά κενά τα οποία επί μακρόν  δημιουργούν εύλογες απορίες για την ιδιότητα των δύο βασικών ηρώων και κάποιων άλλων προσώπων που εμφανίζονται στο έργο. Μια γνώριμη τακτική που χρησιμοποιείται για να διατηρείται το κοινό σε εγρήγορση.

Εν προκειμένω  το δέλεαρ του μυστηρίου, δεν τροφοδοτείται πάντα με δεξιοτεχνικό τρόπο , με εξαίρεση το προσεγμένο από κάθε άποψη, φινάλε.
Δεν παρατηρήσαμε να αναπτύσσεται οποιαδήποτε φιλία ανάμεσα στους γενειοφόρους ήρωες Μαρκ και Χένρι, όπως είχε λεχθεί από τους δημιουργούς, σε μια πρόσφατη συνέντευξη τύπου.
Παρόλα αυτά, τα δύο κεντρικά πρόσωπα, ο Τζόελ Έντγκερτον κι ο  Σον Χάρις ( Μαρκ και Χάρις αντίστοιχα), επικοινωνούν άψογα μεταξύ τους και προσελκύουν τα βλέμματα, για τις προσεγμένες ερμηνείες τους.
Η κρυμμένη παιδοφιλία, το έγκλημα, η άρνηση των παιδόφιλων να την παραδεχτούν , τοποθετούνται εύστοχα στο παρασκήνιο της ιστορίας και παρά τα πολλά τεχνικά και αφηγηματικά ζητήματα που αντιμετωπίζει ,η ταινία αποκτά στην Ελλάδα του σήμερα, μια επίκαιρη διάσταση.

“The Stranger” από την Πέμπτη 27/10 στους κινηματογράφους  και στο Netflix

The post Ο Άγνωστος (The Stranger) appeared first on screeneye.gr.