Hungry Hearts( Κριτική)

Κριτική από Φ. Βενετίας

Ιάκωβος Γωγάκης

Απρόσμενοι έρωτες σε απρόσμενα σημεία. Ένα ειδύλλιο που ξεκινάει στις φρακαρισμένες πόρτες μιας τουαλέτας ενός νεοϋορκέζικου εστιατορίου, θα καταλήξει γρήγορα σε γάμο και στη γέννηση ενός αγοριού. Ο Τζούντ και η Μίνα ότι ευχάριστο και παθιασμένο έζησαν, ήταν το διάστημα των 9 μηνών. Η έλευση του παιδιού στον κόσμο  και ο ισχυρισμός του γιατρού ότι το τέκνο τους φαίνεται να διαθέτει πρώιμα  ανεπτυγμένα πνευματικά χαρακτηριστικά( οι παραψυχολόγοι  θα το ονόμαζαν παιδί ” indigo”),θα φέρει τα πρώτα σύννεφα στη σχέση τους. Η Μίνα κυριεύεται από άγχος για τον τρόπο της σωστής τού ανάπτυξης, το άγχος αυτό σταδιακά εξελίσσεται σε  υπερπροστασία και αυτή με τη σειρά της σε ψύχωση. Ακολουθεί κρυφά από το σύζυγό της μια καταστροφική μέθοδο για την ανάπτυξη  του, στηριζόμενη στην παραϊατρική.

Το παιδί δεν βλέπει το φως της μέρας, σταματάει τον θηλασμό και τον αντικαθιστά με ένα αμφιλεγόμενο προϊόν που περιέχει λάδι.  Με αυτά και με εκείνα, το βρέφος αναπτύσσεται βραδέως και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο. Ο άντρας της όταν θα καταλάβει τι γίνεται, αντιδρά, αλλά είναι δώρον- άδωρον. Η Μίνα δεν καταλαβαίνει Χριστό, γιατί έφτασε σε σημείο παράνοιας. Ως γνωστόν, η μάνα έχει πάντα τον πρώτο λόγο και ο  Τζουντ βλέποντας ότι ούτε  η δικαιοσύνη ούτε η αστυνομία μπορεί να επέμβει, εναποθέτει τις ελπίδες του στη δικιά του μητέρα, για να τη μεταπείσει.

 Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Σαβέριο Κοστάνζο, καταλήγει το ίδιο αμφιλεγόμενη με την αμέσως προηγούμενη του,  “Η Μοναξιά των Πρώτων Αριθμών” (για τη σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας,  που πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια).

To ” Hungry Hearts” ξεκινά ως ευχάριστη ρομαντική κομεντί, που μοιάζει με το παράδοξο και κάπως σουρεαλιστικό σινεμά της Αμερικανίδας Μιράντα Τζουλί( Εγώ κι Εσύ και Όλοι οι Γνωστοί), για να καταλήξει θρίλερ, θυμίζοντας Πολάνσκι(  Το Μωρό της Ρόζμαρι).

Ο Κοστάνζο, είναι προφανές ότι με το έργο αυτό θέλει να καταδείξει το όριο μεταξύ λογικής – παραφροσύνης( που είναι βέβαια πολύπαιγμένο κινηματογραφικά) και χρησιμοποιεί το παράδειγμα από τα αρχικά στάδια της μητρότητας, και τους κινδύνους που προκύπτουν για το παιδί και για την ίδια τη σχέση από την επιλόχειο κατάθλιψη.

Αυτή του η σύλληψη είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, μόνο που και ο ίδιος θα χάσει τον έλεγχο και θα ολοκληρώσει το φιλμ με έναν τρόπο που γεννά απορίες για τα πραγματικά του κίνητρα. Ίσως τελικά έβγαλε μόνος του τα μάτια του, προκαλώντας την αντίδραση κάποιων συνάδελφων δημοσιογράφων, που τον χαρακτήρισαν έως και μισογύνη.

Προσεγμένα μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια τα πλάνα του, η μουσική εναλλάσσεται ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν στο έργο,ρεαλιστικές αποδόσεις από τους δύο του ηθοποιούς Άνταμ Ντράιβερ και Άλμπα Ροργουάχερ. Εξαιτίας της έλλειψης δυνατών γυναικείων ερμηνειών στη διοργάνωση, δεν αποκλείεται η Άλμπα Ροργουάχερ  να φύγει με το αντίστοιχο βραβείο.