Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 23 Μαρτίου στους Κινηματογράφους

Επιμέλεια-Κριτικές Ιάκωβος Γωγάκης

1. Πλατεία Αμερικής

Το πορτρέτο της μεταλλαγμένης και πλέον πολυπολιτισμικής Αθήνας, της ανοχής, της αποδοχής και της συνύπαρξης, μα και της αποφυγής των προσωπικών ευθυνών, ψάχνοντας τα εξιλαστήρια θύματα, στους ξένους, αποτελούν τον πυρήνα της Κυψελιώτικης « Πλατείας Αμερικής» αλλά και του ενδιαφέροντος του Γιάννη Σακαρίδη, τρία -και κάτι- χρόνια, μετά το θρίλερ μυστηρίου, το «Wild Duck».
Την « Πλατεία Αμερικής» δεν μπορείς να την χαρακτηρίσεις μόνο κοινωνικό δράμα, σάτιρα ή θρίλερ. Πρόκειται για « κράμα» και των τριών, σε ένα έργο εν μέρει εξωπραγματικό, το οποίο δεν αποφεύγει τα τεχνικά λάθη, αλλά διαθέτει απλοϊκά μεν αλλά εύστοχα υπονοήματα και αλληγορική χροιά, όπως επίσης καθαρή σκιαγράφηση χαρακτήρων και μια εξαίρετη ομάδα ηθοποιών, δοκιμασμένη σε παρόμοιους ρόλους. Ίσως αυτό, να μην είναι απόλυτα θετικό, βέβαια αυτός που ξεχωρίζει, είναι ο  Βασίλης Κουκαλάνι, που τον είδαμε και στην 10η Μέρα.

Στην πρώτη ταινία του Σακαρίδη, ανακαλύψαμε την κινηματογραφική του οξυδέρκεια, διαπιστώσαμε επίσης την αχίλλειο του πτέρνα. Ξεδίπλωσε επιτυχημένα τους γρίφους, διατήρησε για ώρα το σασπένς και ένωσε έξυπνα τις παράλληλες ιστορίες, ταυτόχρονα μεταπήδησε αδέξια από τη μια κατάσταση στην άλλη, ξεφεύγοντας με μιας, από την ουσία της ίδιας της ιστορίας.
Στην « Πλατεία Αμερικής», παραμένει εστιασμένος στην ιστορία του βιβλίου του Γιάννη Τσίρμπα« Η Βικτώρια δεν υπάρχει», βελτιώνει τις αδυναμίες της πρώτης του ταινίας, αλλά δεν αποφεύγει κάποιες άτεχνες αστοχίες( τρελά συμβάντα και εξωπραγματικές συμπτώσεις), οι οποίες ξεφεύγουν -χωρίς να το επιδιώκει- από το ρεαλισμό, αδυνατίζοντας το εγχείρημα του.
Ένα σκαλί πιο πάνω σε σχέση με το « Wild Duck».

Πλοκή: Με φόντο την πολύβουη Πλατεία Αμερικής, τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι συναντιούνται και η πορεία του ενός καθορίζεται από τον άλλο. Ο Μπίλι (Γιάννης Στάνκογλου) και ο Νάκος (Μάκης Παπαδημητρίου) είναι φίλοι από παιδιά, όμως έχουν εξελιχθεί σε δύο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες. Ο Νάκος, ζει ακόμα με τους γονείς του, μισεί τους ξένους που έχουν κατακλύσει το μόνο πράγμα που του δίνει ταυτότητα, τη γειτονιά του.

2.SUBURRA: Υπόγεια Πόλη

Εκβιασμοί, δολοφονίες, προδοσίες, η μαφία σε όλο της το μεγαλείο, στην Ιταλία, εκεί που διαπλέκεται  ο υπόκοσμος με τους  πολιτικούς και εκκλησιαστικούς  παράγοντες. Σήψη ( θα μπορούσε το σκηνικό να είναι άνετα ελληνικό). Πρόσωπα κυνικά και φαιδρά. Όλα αυτά συνοψίζονται στην τελευταία ατάκα του πρωταγωνιστή ( Κύριε Πρωθυπουργέ, δεν πρέπει να παραιτηθείτε, πρέπει να επανεκλεγώ).   Η  ταινία του Στέφανο Σολίμα( αναφορά στην ομώνυμη αρχαία πόλη), ακολουθεί το πνεύμα του « Γόμορρα», αλλά δεν είναι πιστή αντιγραφή, αντιθέτως έχει αλλού τη χάρη της, στον τρόπο με τον οποίο ένα γεγονός, δημιουργεί το ντόμινο και μια χιονοστιβάδα γεγονότων, χωρίς επιστροφή. Το μάτι του θεατή καρφώνεται στο εξελισσόμενο θρίλερ, στην ατόφια βία και άλλες φορές υπνωτίζεται από τον άγριο ερωτισμό.

Ακόμα και η ασταμάτητη βροχή παίζει το ρόλο της και έχει τις συμβολικές αναφορές της.

3. Το Κρύο της Τραπεζούντας

Θυμίζοντας τη μαγική φωτογραφία του Νουρί Τσειλάν, η ταινία αυτή, είναι ατμοσφαιρική, είναι στοχαστική, εν είδει εθνογραφικού ντοκιμαντέρ, για την σκληρή  καθημερινότητα των -ξεχασμένων από το Θεό- ανθρώπων, να παράξουν τα δικά τους αγαθά, πάνω στα βουνά της Τουρκίας. Μην περιμένετε μεγάλες ανατροπές και έντονους ρυθμούς, είναι ένα αργοκίνητο μοιρολόι, γύρω από τον κόσμο του Μεχμέτ και της οικογένειας του,   ένας άνισος αγώνας επιβίωσης με τη φύση,  και με την επιθυμία τους για μια καλύτερη ζωή. Υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας 2016.

Ο Μεχμέτ, η γυναίκα του και τα δύο τους παιδιά( το ένα με σύνδρομο down), παλεύουν με νύχια και με δόντια να κρατηθούν ζωντανοί,  κυνηγημένοι από τα χρέη και τους τοκογλύφους. Η μοναδική τους ελπίδα,  είναι  η αξιοποίηση των  πολύτιμων μέταλλων που βρίσκονται στα βουνά και οι ταυρομαχίες του καλοκαιριού, όπου κερδίζοντας το χρηματικό έπαθλο, σώζονται προσωρινά.

Τα απέραντα τοπία και οι όμορφες εικόνες του τουρκικού τοπίου χαίρουν της εκτίμησή μας και τα πάθη του κεντρικού ήρωα, δίνουν εξαρχής τον τόνο. Πρόκειται όμως για μια ταινία 130 λεπτών, για την συγκεκριμένη ταινία είναι υπερβολικά, ιδίως όταν η   κίνηση είναι με ρυθμούς χελώνας.

4. Φοβού τον Πεθερό

Κομεντί που δεν την βαριέσαι, αλλά δεν έχει και τίποτα αξιομνημόνευτό να αφήσει, την οποία κρατούν με νύχια και με δόντια οι δύο εξαίρετοι πρωταγωνιστές, που γεμίζουν την οθόνη, με το χαρακτηριστικό τους στιλ, ο ψυχρός και άνετος Τζει Τζ. Κ. Σίμονς ( Whiplash, Ένας Άλλος Κόσμος) και ο πάντα γλυκά νευρωτικός, Εμίλ Χιρς ( Ταξίδι στην Άγρια Φύση).

Ένας εργασιομανής προμηθευτής( μεταξύ άλλων και όπλων), αποφασίζει να αναζητήσει τα ίχνη της κόρης του, που είναι εδώ και μέρες εξαφανισμένη. Θα ζητήσει τη βοήθεια του πρώην φίλου της, ενός «ψυχολογικά ασταθή μουσικού», μη μπορώντας να ξεπεράσει το χωρισμό, πίνει και μελαγχολεί. Οι δυο τους, πρόσωπα χωρίς κανένα άλλο κοινό στοιχείο, θα ξεκινήσουν μια περιπετειώδη διαδρομή, απ’ άκρη σ’ ακρη της Καλιφόρνια, με μοναδικό σκοπό, να την βρουν.

Έργο με απλουστευμένες αναφορές  για την αρετή του συνυπάρχειν, για την επόμενη σχέση, που μπορεί να είναι καλύτερη από την προηγούμενη και για την επιστροφή στην οικογενειακή θαλπωρή. Μας θύμισε το έργο αυτό, ένα αγαπημένο κομμάτι του Μπομπ Σέγκερ, το « night moves».

5. Nerve

Οι τολμηροί θεωρούνται οι « παίκτες» και όσοι θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο,  γίνονται « παρατηρητές». Ένα παιχνίδι εφαρμογής (app) είναι το αναπάντεχο δώρο της Venus, μιας τελειόφοιτης Λυκείου, που θα εμπλακεί σε έναν κόσμο virtual reality, μαζί με ένα αγόρι, τον Ίαν. το οποίο παιχνίδι από αναζωογονητικό και μέσα στην αδρεναλίνη, θα καταστεί επικίνδυνο και τρομακτικό.

Δεν το πετάς το ταινιάκι αυτό. Μέσα από τους κλισέ διαλόγους και μια κιτς αισθητική, δυστυχώς σε όλη τη διάρκεια, μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για το πώς αναπτύσσονται οι ταυτότητες των νέων, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το ιντερνέτ είναι ο αέρας και το νερό μαζί. Κάπου προς το τέλος, στο εξελισσόμενο αμόρε των δυο τους, θα εμφανιστούν και γήινα συμπτώματα-έρωτας και  ζήλια, μια αναγνώριση της σεναριογράφου Τζέσικα Σιαρζέρ και της μυθιστοριογράφου Τζιν Ράιαν, πως η εξέλιξη της τεχνολογίας δεν ισοπέδωσε τα πάντα…προς το παρόν.

Μια ταινία που θα συγκινήσει τους έλληνες teenagers.

6. Ακριβώς το Tέλος του Kόσμου

Το νέο δημιούργημα( έκτο), του νεαρού Γαλλοκαναδού Ξαβιέ Ντολάν, μας αναγκάζει να επαναλάβουμε τις τελευταίες αράδες της κριτικής μας, για το δικό του « Mommy», του 2015.
«Ο παθιασμένος σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας…χρειάζεται όμως να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο».
Η συγκεκριμένη ταινία αποδεικνύει, πως ο 28χρόνος Ντολάν, βρίσκεται ακόμα παραδομένος μέσα στον ίδιο φαύλο κύκλο. Η σχέση με την οικογένεια, ( πρώτα και κύρια με τη μητέρα του) και η ομοφυλοφιλία, μονοπωλούν τις θεματικές του, έχοντας πάντα ως κεντρικούς χαρακτήρες αγόρια της εφηβείας και της ενήλικης ζωής.
Έτσι και εδώ, πάνω σε μια φόρμα πιο κοντά στην ταινία του « Ο Τομ στη Φάρμα», τοποθετεί στον πυρήνα του, έναν 34χρόνο νέο( Γκασπάρ Ουλιέλ), έτοιμο να ομολογήσει στη μητέρα, στον αδερφό, στην αδερφή και στη κουνιάδα του, πως πρόκειται να πεθάνει( AIDS). Είχε να τους δει 12 χρόνια.
Το έργο αποδεικνύεται λιγότερο προκλητικό και προβοκατόρικο, απ’ ότι κανείς φαντάζεται. Όλα υπονοούνται, μέσα από το διαρκές σφυροκόπημα της κάμερας, πάνω στον Λουί, στο βλέμμα, στις εκφράσεις, στη γαλήνια του στάση ζωής, για τον επικείμενο του θάνατο. Η επιλογή του Ντολάν, να προσκαλέσει -για τους υπόλοιπους ρόλους- την αφρόκρεμα του γαλλικού σινεμά( Μαριόν Κοτιγιάρ, Λέα Σεϊντού, Βινσέντ Γκασέλ) , έγκειται –ίσως- σε έναν ατιθάσευτο ναρκισσισμό, να έχει τους καλύτερους, χωρίς να μπορεί να τους αξιοποιήσει καταλλήλως. Ουσιαστικά, παίζει μαζί τους, με τα τερτίπια της κάμερας και με την υπερβολή, επιλέγοντας διαρκώς κοντινά πλάνα . Ένα ψυχόδραμα, χωρίς υπόθεση, χωρίς ουσία.

7. Κάποιος να με Προσέχει

8. Ευτυχία