Κάποτε στη Νέα Υόρκη( The Immigrant)

Ρομαντικό δράμα,120′, Η.Π.Α 2013

Του Τζέιμς Γκρέι

Με τους Γιοακίμ Φοίνιξ, Μαριόν Κοτιγιάρ, Τζέρεμι Ρένερ,Άντζελα Σαραφιάν

Το  «Κάποτε στη Νέα Υόρκη» ήταν η ναυαρχίδα των αμερικανικών ταινιών στο Φεστιβάλ Καννών το 2013. Το οσκαρικό καστ, η ίδια η σκοτεινή ιστορία και το δαιμόνιο μυαλό του σκηνοθέτη της Τζέιμς Γκρέι- με τέσσερις συμμετοχές στην κορυφαία φεστιβαλική διοργάνωση- άφηνε μεγάλες προσδοκίες, αυτές  εν τέλει επιβεβαιώθηκαν  μόνο στο κομμάτι της φωτογραφικής απόδοσης της Αμερικής των αρχών του 20ου αιώνα και της ηγεμονικής παρουσίας του Γιοακίμ Φοίνιξ. Το έργο χαρακτηρίζεται  από  τη νωθρότητα της κινηματογραφικής δράσης, κι από την  μη αληθοφανή και έντονα μελοδραματική τροπή του ,  όσο  πλησιάζουμε προς το τέλος του.

Η γνωριμία του 45χρονου αμερικανού σκηνοθέτη με το ευρύ κοινό, έγινε κυρίως μέσα από το ρομαντικό φιλμ “Two Lovers”,   όσοι το έχετε δει, θα θυμάστε τον ταραγμένο και κοινωνικά αδέξιο νεαρό με τάσεις αυτοκτονίας -ο ρόλος ανήκει και πάλι στον Γιοακίμ Φοίνιξ- δεμένο με τους γονείς του, παθιασμένος με το κορίτσι του γείτονα του (Γκουίνεθ Πάλτροου), σε μια παράλογη αλλά εντυπωσιακά δοσμένη  ιστορία για τον έρωτα και τη μοναξιά.

Ο κεντρικός χαρακτήρας του «Κάποτε στη Νέα Υόρκη» είναι εξίσου ταραγμένος στο μυαλό αλλά καθόλου ντροπαλός και κοινωνικά αδέξιος. Διευθύνει ένα καμπαρέ μεταξύ 1920-1930 στην Νέα Υόρκη, θα συναντήσει δύο αδελφές έξω από το λιμάνι, που μόλις έχουν καταφθάσει ρακένδυτες από τη Πολωνία.

Η μία, η Μάγδα( Άντζελα Σαραφιάν), με σοβαρό πρόβλημα υγείας τίθεται σε απομόνωση, και  για νοσηλεία. Λεφτά δεν υπάρχουν και η Εύα(Μαριόν Κοτιγιάρ) θα αποδεχθεί το στυγνό εκβιασμό του Μπρούνο για να εργαστεί στο καμπαρέ του, ταυτόχρονα με κάποιου άλλου είδους εξυπηρετήσεις προς τους πελάτες. Η ωραία Εύα θα κάνει τα πάντα… Όλα για την Αδελφή της.

Ο Μπρούνο θα την ερωτευτεί, το ίδιο θα συμβεί και με έναν νεαρό κομεντιέν του καμπαρέ, τον Ορλάντο, (Τζέρεμι Ρένερ), το ιστορικό δράμα θα πάρει τις κλασικές γνωστές διαστάσεις μιας διαμάχης για το ποιος θα είναι ο κατακτητής «Αδάμ» για την μοιραία Εύα.

Ο Γκρέι είναι σκηνοθέτης με δικαιολογημένες περγαμηνές και πολυσύνθετη οπτική των πραγμάτων, έτσι λοιπόν αμφιβάλουμε αν αυτό το έργο έγινε όπως ακριβώς το ήθελε ή επηρεάστηκε από μια διαφορετική αισθητική, καλουπωμένη, με συγκεκριμένη ευκολονόητη εμπορική φόρμα, από τους υπερβολικά απλοϊκούς και μη ρεαλιστικούς διαλόγους μέχρι το τόσο στατικό κτίσιμο των χαρακτήρων. Αυτή η αλά Χόλιγουντ προσέγγιση, στοίχισε, γιατί έμεινε εστιασμένη στο εύπεπτο μελό και στο τόσο επαναλαμβανόμενο ερωτικό τρίγωνο, αφήνοντας απ’ έξω ότι ο ίδιος επεδίωκε να αναδείξει, δηλαδή τον ανθρώπινο τυχοδιωκτισμό, την ταξική βαρβαρότητα και την παραβίαση των ηθικών κανόνων  για να δημιουργηθεί το αποκαλούμενο «αμερικανικό όνειρο».

Η Μαριόν Κοτιγιάρ βρέθηκε μακριά και έξω από τις ισχυρές-επιβλητικές της ερμηνείες. Ίσως ευθύνεται η σκηνοθετικά αμήχανη απεικόνιση, που την ήθελε σε όλο το φιλμ να κινείται πάνω στην ίδια βάση. Σκυθρωπή, λιγομίλητη, φοβισμένη, χωρίς καμία έκρηξη, χωρίς πάθος και ένταση.

Αντίθετα, ο Γιοακίμ Φοίνιξ παρουσιάστηκε με τη γνώριμη διπολική κινηματογραφική του ταυτότητα, μια τεχνοτροπία που την έχει χρησιμοποιήσει στο “Two Lovers”,  στο “We own the night” και στο “The Master” του Άντερσον. Κράταγε πάνω του το έργο, κι όταν ακόμα ήθελε να εμφανιστεί ως αδίστακτος και κτητικός.

“Κάποτε στη Νέα Υόρκη” από 17/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven