Party Girl

Δράμα,96′, Γαλλία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Party Girl, Γλώσσα: Γαλλικά

Των Μαρί Αματσουκελί-Μπαρσάκ, Κλερ Μπερζέ, Σαμουέλ Τεΐς

Με τους Αντζελίκ Λίντσενμπεργκερ, Τζόζεφ Μπορ

Η Αντζελίκ είναι μια εξηντάχρονη γυναίκα που έχει περάσει όλη της τη ζωή δουλεύοντας σε στριπτιτζάδικα και nightclubs. Έχει δύο αδυναμίες: τα πάρτι και τους άντρες. Όταν ο πιο καλός της πελάτης, ο Μισέλ, της ομολογεί τον έρωτά του για αυτήν, της κάνει πρόταση να την παντρευτεί και της υπόσχεται μια καλύτερη ζωή, έρχεται αντιμέτωπη με το δίλλημα: είναι έτοιμη να αφήσει για πάντα μια ζωή γεμάτη sex, ποτά και ξενύχτια;

Είναι άραγε αρκετές δύο μικρές λεπτομέρειες που τις βλέπουμε σπανίως στο σινεμά να αναζωογονήσουν μια αποκοιμιστική κινηματογραφική αφήγηση; Στην προκείμενη περίπτωση η απάντηση είναι ναι αλλά με μέτρο και αρκετούς αστερίσκους.

Η πρώτη βρίσκεται στην πρωταγωνίστρια, την Angelique Litzenburger η οποία ερμηνεύει ως ερασιτέχνης ηθοποιός την ίδια τη ζωή της-με κάποιες προσαρμογές- ως γυναίκα  των μπαρ και του στριπτίζ. Την άλλη- και  πιο εντυπωσιακή- θα τη βρούμε στον ένα εκ των τριών σκηνοθετών της ταινίας ,που είναι ο γιος της Αντζελίκ, ο Σάμουελ. Το γεγονός ότι μητέρα και γιος άφησαν στην άκρη κόμπλεξ και συμπλέγματα και έβγαλαν στο φως ιστορίες που μένουν μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο, ίσως αυτός να είναι ο λόγος που η ταινία αυτή κέρδισε  το βραβείο της Χρυσής Κάμερας στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών.

Το έργο αφήνει πίσω τον πουριτανισμό και τις ηθικές κρίσεις για το επάγγελμα αυτής της αξιοπρεπούς γυναίκας, που αντιμετωπίζει με εντυπωσιακό ανάστημα ακόμα και τον εξευτελισμό των πελατών της και δίνει όλο του το βάρος στο κτίσιμο του πορτρέτου της, της καθημερινότητας της στη δουλειά, στις συζητήσεις με τους φίλους της, στη γεμάτη αγάπη αλλά και κόντρες σχέση με τη κόρη της, για να καταλήξει η Αντζελίκ στον συμβιβασμό, στο ειδύλλιο με έναν άντρα που εν τέλει δεν αγαπά.

Το μείγμα ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας προσδίδει ποιητικότητα και λυρισμό, κάπου όμως χάνεται το μέτρο στην αφήγηση, που πλατειάζει στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας και επαναλαμβάνεται, δημιουργώντας αναπόφευκτα μονοτονία.

Αντίθετα οι στιγμές που το έργο απομονώνει την Αντζελίκ  με τον θηριώδη Μισέλ τότε αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί ο θεατής έρχεται πρόσωπο ,με πρόσωπο με τις συνέπειες των επιλογών ενός προσώπου εν προκειμένω της ηρωίδας αλλά και οποιουδήποτε άλλου βρεθεί σε περίεργα μονοπάτια και αδυσώπητα διλήμματα.