Suntan

Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος πιάνει το νήμα από το σημείο που το άφησε το 2011 στο « Wasted Youth», ξανά ντάλα καλοκαίρι και με μια νεολαία να πουλάει τρέλα, παραδομένη στους δικούς της παραδείσους, βλέπουμε παντού γυμνά κορμιά, άφθονο αλκοόλ και αχαλίνωτο σεξ. Μήλο της έριδος η σαγηνευτική Άννα. Ο σκηνοθέτης έχει άποψη για το τι ακριβώς εκφράζει αυτή η νέα γενιά, του πιστώνουμε όμως, πως αφήνει το θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, εάν οι ηδονές αυτές είναι αθώες και επιβεβλημένες ή αποτέλεσμα μιας γενικότερης τάσης προς το εφήμερο και το επιφανειακό.
Αντίθετα, δείχνει πιο σκληρός, για το σώμα που αλλοιώνεται και για τις αντοχές που εξασθενούν, σαν φυσικό επακόλουθο των χρόνων που ο καθένας κουβαλάει στην πλάτη.

Το έργο βαράει αλύπητα την προσέγγιση δύο ανθρώπων διαφορετικής γενιάς, δεν διαφαίνεται να μπορεί να χαραχθεί μεταξύ τους κοινός δρόμος, το χάσμα γενεών είναι εδώ, είναι υπαρκτό, φαίνεται ξεκάθαρα στο έργο, μια προέκταση του προβληματισμού που μας έθεσε πριν από τρία χρόνια ο Οζόν στο «Νέα και Όμορφη». Βέβαια στο προσκήνιο του «Suntan» βρίσκονται οι παλμοί του μονόπλευρου έρωτα, που ξεκινάει σαν μια λογική διεργασία για να ακολουθήσει στη συνέχεια σκοτεινούς δρόμους, της μανίας και της ιδεό-ψυχαναγκαστικής διαταραχής, φέρνοντας αμυδρά στο νου το έργο «Fatal Attraction».
O Παπαδημητρόπουλος έχει βρει τη μαγική συνταγή να δημιουργεί ταινίες στην Ελλάδα και στην ελληνική γλώσσα, με το τοπικό στοιχείο να μην θέτει εμπόδια στη διεύρυνση του ακροατηρίου του και στο εξωτερικό.

Σημεία φλυαρίας και επανάληψης υπάρχουν και σε κάποιες στιγμές είναι έντονα, στερώντας από το έργο το ένα βήμα παραπάνω.

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ποιο ιδανικός για το ρόλο του Κωστή, από τον Μάκη Παπαδημητρίου, διαχειρίζεται ποικίλα συναισθήματα με μαεστρία. Η ταλαντούχα Έλλη Τρίγκου άρπαξε την ευκαιρία και έθεσε τις βάσεις για μια αναγνωρίσιμη καριέρα.

Η ταινία συμμετείχε στα Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και του Τέξας αποσπώντας θετικές κριτικές

“Suntan” από 31 Μαρτίου στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

Συνέντευξη στο Screeneye του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου