The post Father Mother Sister Brother appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η «Μεγαλόπολις» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, είναι το έργο που ο σκηνοθέτης της, ονειρευόταν για δεκαετίες.
Αποτελεί ένα από τα πιο φιλόδοξα αλλά και απογοητευτικά εγχειρήματα της καριέρας του.

Με σκηνικό τη φουτουριστική Νέα Ρώμη, η ταινία επιχειρεί να εξερευνήσει τη σύγκρουση ιδεαλισμού και πραγματισμού μέσα από την αντιπαράθεση του αρχιτέκτονα Καίσαρα Κατιλίνα (Άνταμ Ντράιβερ) και του δημάρχου Φράνκλιν Κικέρωνα (Τζιανκάρλο Εσπόζιτο), αλλά και τη σχέση που αναπτύσσει ο νεαρός αρχιτέκτονας, με την κόρη του δημάρχου, την Τζούλια (Νάταλι Εμμανουέλ).

Παρά τη φιλοδοξία της, η ταινία δεν καταφέρνει να συνδυάσει τις φιλοσοφικές της προεκτάσεις, με μια συνεκτική αφήγηση,
θυμίζοντας περισσότερο ένα καλλιτεχνικό πείραμα, παρά ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό έργο.

Δεν είναι όλα στραβά στην «Μεγαλόπολις» του Κόπολα.

Η αισθητική της ταινίας, τα αρχιτεκτονικά τοπία της Νέας Ρώμης, αλλά και τα εξελιγμένα ειδικά εφέ, δημιουργούν έναν κόσμο πλούσιο σε συμβολισμούς.

Θα λέγαμε επίσης ότι και η ρομαντική ιστορία που εξελίσσεται ανάμεσα στον Κατιλίνα και τη Τζούλια.
προσθέτει έναν ουσιαστικό πυρήνα συναισθημάτων στο παράτολμο κινηματογραφικό εγχείρημα του Κόπολα.Ο έρωτας του Κατιλίνα και της Τζούλια, αν και ενταγμένος σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοινωνικών και πολιτικών αναταραχών, καταφέρνει να σταθεί αυτόνομος, αναδεικνύοντας την ανάγκη για σύνδεση και κατανόηση σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από συγκρούσεις και φιλοδοξίες.

Αντλώντας έμπνευση από τη μετάβαση της Ρώμης από τη Δημοκρατία στην Αυτοκρατορία, ο Κόπολα προσπαθεί να παντρέψει την αρχαία πολιτική φιλοσοφία με τον σύγχρονο προβληματισμό γύρω από την εξουσία, την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνη. Παράλληλα, οι αναφορές στον «Πολίτη Κέιν» του Όρσον Γουέλς είναι εμφανείς, με τη φιλοδοξία των χαρακτήρων να λειτουργεί ως αντανάκλαση της πολιτικής και κοινωνικής κριτικής.

Όμως, είναι αυτή η πληθώρα θεμάτων και ιδεών, που αποδυναμώνει την ταινία.

Η προσπάθεια του Κόπολα να συνδυάσει την πολιτική ίντριγκα, το ερωτικό δράμα και την ουτοπική φαντασία, οδηγεί σε εναλλαγή σκηνών, χωρίς συνοχή. Οι στιγμές που η ιστορία επικεντρώνονται στη σχέση του Καίσαρα με την κόρη του, καταλήγουν συχνά σε επαναλήψεις και φλυαρίες.
Η ταινία αποτυγχάνει να αναπτύξει τους χαρακτήρες της. Ο κεντρικός ήρωας, αν και παρουσιάζεται ως οραματιστής, παραμένει μονοδιάστατος.
Παράλληλα, η εισαγωγή του υπερφυσικού στοιχείου –η ικανότητα του Καίσαρα να «σταματά τον χρόνο»–, αν και συμβολική, είναι αταίριαστη με τον υπόλοιπο τόνο της ταινίας, εντείνοντας την αφηγηματική ασυνέπεια της.

Παρά τις προσπάθειες του Κόπολα να δημιουργήσει μια ταινία που θα αναφέρεται στο σήμερα, το τελικό αποτέλεσμα είναι χαοτικό και μοιάζει ανολοκλήρωτο και αποσπασματικό. Οι διάλογοι είναι βαρύγδουποι, οι σκηνές συχνά μακρόσυρτες, και η έλλειψη ρυθμού,

γίνεται σχεδόν από την αρχή της ταινίας, αισθητή.

Η «Μεγαλόπολις» είναι ένα κινηματογραφικό τόλμημα που αποκαλύπτει το εύρος της φαντασίας του Φράνσις Φορντ Κόπολα, αλλά ταυτόχρονα μαρτυρά την αδυναμία του να προσδώσει αφηγηματική συνοχή στις φιλοσοφικές του αναζητήσεις.

Παρά την αισθητική της δύναμη και τις σποραδικές εκλάμψεις μεγαλοφυΐας,

η ταινία τελικά δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, παραμένοντας ένα φιλόδοξο αλλά ατελές καλλιτεχνικό όραμα του δημιουργού της.

Μεγαλόπολις από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους

The post Μεγαλόπολις appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
«Πίσω από κάθε μεγάλη περιουσία κρύβεται ένα έγκλημα», είχε πει κάποτε ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ και είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά, η άποψή του –ενίοτε- επιβεβαιώνεται.
Στον κόσμο της πρωτοκλασάτης μόδας, οι προσωπικές τραγωδίες είναι συνυφασμένες με το χρήμα και με την ακόρεστη επιθυμία για δόξα.
Η δολοφονία του Τζιάνι Βερσάτσε το 1997, μπορεί να μην συνδέεται ξεκάθαρα με τη διαπίστωσή μας, μα η εκτέλεση
του Μαουρίτσιο Γκούτσι -δύο χρόνια προηγουμένως- επιβεβαιώνει τον άτυπο κανόνα.
Οι τρεις σφαίρες που τον γάζωσαν , ήταν το επιστέγασμα της θλιβερής κατάληξης του Μαουρίτσιο , ως αποτέλεσμα των τραγικών λαθών ολόκληρης της οικογένειας του οίκου Γκούτσι και της προσωπικής ατζέντας που ακολούθησαν τα μέλη της , ξεκινώντας από τον πατέρα του (Ροδόλφο), τον θείο του(Άλντο), τον ξάδελφο του ( Πάολο),για να πληρώσει το τίμημα , από τον – επί πληρωμή- εκτελεστή, που είχε προσλάβει η πρώην σύζυγός του, η Πατρίτσια Ρετζιάνι.
Οι οικογενειακές δολοπλοκίες, η άνοδος και η πτώση των Γκούτσι, απασχόλησε το Χόλιγουντ ήδη από τα τέλη του ’90, με τη δημοσιοποίηση από τον Μάρτιν Σκορσέζε, της επιθυμίας του, ο βίος και η πολιτεία των Γκούτσι, να πάρει σάρκα και οστά.
Η φυλακισμένη Πατρίτσια και οι κόρες της, μπλόκαραν τα σχέδια του διάσημου Αμερικανού σκηνοθέτη, μπλόκαραν και τα σχέδια του Βρετανού  Ρίντλεϊ Σκοτ,   να αναλάβει την κινηματογραφική μεταφορά, το 2007.
Η υπομονή του Σκοτ κράτησε 13 χρόνια.
Επανήλθε δριμύτερος.
Εμπνεύστηκε την ταινία από το ομώνυμο βιβλίο της Σαρα Γκέι Φόρντεν και παρουσίασε -χωρίς ίχνος υπερβολής- τις όμορφες στιγμές του ζεύγους( τη δεκαετία του ‘70), τις τρομερές εντάσεις ( 80s)μέχρι το αιματηρό γεγονός του 1995.
Ο σκηνοθέτης, αν και βαδίζει πάνω στα 84 του χρόνια, βρίσκεται σε μεγάλα κέφια.
Βυθίζει το κοινό σε μια ατμόσφαιρα απαράμιλλης κομψότητας, σικ αισθητικής , που συνάδει με την φινέτσα των Γκούτσι, όπως επίσης και με τον ηθικό και οικονομικό ξεπεσμό τους, ενώ ο βασικός άξονας της αφήγησης , περιστρέφεται γύρω από τα δύο κεντρικά πρόσωπα.
Ορθά, αποκρύπτει τις αληθινές προθέσεις της Πατρίτσια, αλλά αφήνει επί μακρόν να αιωρείται στην ατμόσφαιρα, ότι μπορεί, κάπου-κάποτε, να αγάπησε αληθινά τον σύντροφό της.
Εξίσου έξυπνα δε, την αποκαθήλωσε, παρουσιάζοντας ένα διαφορετικό πρόσωπο, τυχοδιωκτικό, ανελέητο, αηδιαστικό- επί πτωμάτων- φιλόδοξο.
Ούτε όμως και τον Μαουρίτσιο, τον παρουσίασε ως αθώα περιστερά.
Στην σύγχρονη σαιξπηρική τραγωδία, περιλαμβάνεται και ο θείος του Μαουρίτσιο, ο Άλντο , ο φυσικός ηγέτη του οίκου, που κατέχει την παραδοσιακή ρομαντική σκέψη για το παρόν και το μέλλον της εταιρίας, ο οποίος ακολούθησε τις συμβουλές του δικού του πατέρα, αλλά ο διάδοχός του Άλντο, ο Πάολο, αποδεικνύεται ανίκανος να ακολουθήσει τα βήματά του.
Η νομή της εξουσίας και του χρήματος δεν εμποδίζει πατέρα και γιο να αναμετρηθούν μέχρι εσχάτων.
Ο Ρίντλεϊ Σκοτ , εξοβελίζει όλους τους χαρακτήρες που κρατούν τα ηνία του θρυλικού οίκου και διαβαθμίζει τις ευθύνες τους. Δημιουργεί ένα στιβαρό έργο για τις ακόρεστες επιθυμίες, για τα πάθη, για το χρήμα, για το κύρος, για τον ηθικό ξεπεσμό.
Η Λέιντι Γκάγκα, είναι αγνώριστη αλλά και ασυναγώνιστη, ως η διπρόσωπη διάβολο-γυναίκα (Πατρίτσια), ο Άνταμ Ντράιβερ( Μαουρίτσιο) αποδεικνύει ότι είναι καλοδουλεμένος ηθοποιός για οποιονδήποτε ρόλο, ο Αλ Πατσίνο( Άλντο) γέρασε, διατηρείται όμως ακμαίος, δυνατός και υποκριτικά σαγηνευτικός.

The post Ο Οίκος Gucci appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Νόα Μπάουμπαχ ή Μπόμπακ – όπως  προφέρεται προσφάτως -   δημιουργεί το δεύτερο μέρος της art-house  επιτυχίας του,  με τίτλο ” Δεσμοί Διαζυγίου”(2005).  Πλέον, δεν τον απασχολεί η οπτική ενός χωρισμού, μέσα από το πρίσμα των παιδιών, αλλά μέσα από το φακό  των ίδιων των πρωταγωνιστών,  όπου  το ένα από τα δύο πρόσωπα  επιθυμεί να τερματίσει τον κοινό τους βίο.  Η εξέλιξη  της σχέσης   του Τσάρλι( θεατρικού σκηνοθέτη) και της Νικόλ( ηθοποιού)  αποτελεί  μια συνηθισμένη κατάληξη   χιλιάδων ζευγαριών και ο Μπάουμπαχ, έχοντας ως παρακαταθήκη και τα οικογενειακά του βιώματα, δημιουργεί ένα έργο -όπου χωρίς να πάρει θέση- δείχνει τις πρακτικές δυσκολίες ενός χωρισμού και τις συναισθηματικές φορτίσεις και τις αμφιταλαντεύσεις των ζευγαριών.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης παρότι είναι λάτρης του ευρωπαϊκού σινεμά και η ταινία ” Δεσμοί Διαζυγίου” είχε τη σφραγίδα του Μπέργκμαν( Σκηνές από Ένα Γάμο) και της αισθητικής της γαλλικής νουβέλ βαγκ, υιοθετεί τώρα-στην άτυπη της συνέχεια- τη φόρμα του αμερικάνικου σινεμά και του ρεαλιστικού θεάτρου.

Έρχεται πιο κοντά στο σινεμά του  Γούντι Άλεν, θυμίζοντας την εξαιρετική  του ταινία   ” Παντρεμένα Ζευγάρια” (του 1992), αλλά και την τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ -η αποκαλούμε ” Before”- και ιδίως το τρίτο της μέρος, το “Πριν τα Μεσάνυχτα”( του 2013).

Τότε, ο  Ίθαν Χοκ  και η Ζιλί Ντελπί, σε μια σκηνή( στην σουίτα ενός ελληνικού ξενοδοχείου,) πυροδότησαν τα εκρηκτικά, που είχαν φυλαγμένα για χρόνια, φώναζαν, ούρλιαζαν και αποκάλυψαν  την άπνοια που ένιωθαν μέσα στη σχέση τους. Μια σκηνή   βγαλμένη από τα θεατρικά έργα του  Στρίντμπεργκ και του Άλμπι. Ο Μπάουμπαχ,  φτιάχνει μια παρόμοια κατάσταση και οι πρωταγωνιστές του, ξεδίπλωσαν ένα σύνθετο κράμα δεξιοτήτων, που πολλοί,  ίσως να μην το περιμέναν,  από τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Διόλου τυχαίο δεν είναι, πως ο Μπάουμπαχ, επέλεξε την Σκάρλετ Γιόχανσον( Match Point), να ερμηνεύσει τον ένα από τους δύο κεντρικούς ρόλους.

Η ερμηνεία της είχε φοβερή ωριμότητα, ατόφια ειλικρίνεια και έντονο συναισθηματικό βάρος. Ο Άνταμ Ντράιβερ, αποτέλεσε έναν  εξαιρετικό παρτενέρ της ,στο ρόλο του συζύγου και πατέρα,  που ψάχνει εκ νέου…νέο αυτοπροσδιορισμό, όταν βλέπει να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του.

Πλέον,  ο  γάμος-  για τον Μπάουμπαχ- είναι υπόθεση των ” δύο” και η απεμπλοκή δεν είναι μια απλή υπόθεση, στα εκατέρωθεν συναισθήματα και στις απίστευτες  γραφειοκρατικές  διαδικασίες ενός διαζυγίου,   που μπορεί να δυναμιτίσουν την ατμόσφαιρα. Η εκθαμβωτική Λόρα Ντερν -παίζοντας το ρόλο της δικηγόρου- δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα με την παρουσία της,  αλλά το ίδιο το ζευγάρι θα βρει τη διέξοδο…με το δικό του τρόπο.

“Ιστορία Γάμου” από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους και από τις 6 Δεκεμβρίου στο Netflix

The post Ιστορία Γάμου appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Το έργο έλαβε από το Φεστιβάλ Καννών διθυραμβικές κριτικές, εμείς δεν πηγαίνουμε κόντρα στο ρεύμα, είναι αξιόλογη ταινία, έχει γοητεία, αλλά δεν δικαιολογείται και ο τόσος ντόρος. Αναγνωρίζουμε πως είναι προσεγμένη τεχνικά μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια και με τη φινέτσα του υποτονικού και διαρκώς σκεπτόμενου Άνταμ Ντράιβερ να είναι η κινητήριος δύναμη της ιστορίας, χωρίς να παραγνωρίζουμε τους πέριξ αυτού ρόλους. Ο Τζιμ Τζάρμους κατασκευάζει την πλοκή, με τρόπο που θυμίζει το δικό το « Μια Νύχτα στον Κόσμο» του 1991, μόνο που τώρα, δεν μιλάμε για πέντε διαφορετικά αυτοκίνητα, ιστορίες μιας νύχτας, αλλά μιας ολόκληρης εβδομάδας.

Πάτερσον είναι περιοχή του Νιού Τζερσεϊ, όπως και το όνομα που δίνει ο σκηνοθέτης στον ήρωα του.

Ποιος είναι άραγε αυτός ο Πάτερσον; Ένας νεαρός και σε όλα του τυπικός. Ξυπνάει πολύ πρωί, φιλάει την αγαπημένη του σύντροφο, που ακόμα κοιμάται και ξεκινάει για τη δουλειά. Είναι οδηγός αστικού λεωφορείου. Καθώς διανύει καθημερινώς δεκάδες χιλιόμετρα, παρατηρεί τους επιβάτες, ταυτόχρονα επεξεργάζεται λέξεις , που αργότερα γίνονται ποιήματα, τα οποία γράφει σε ένα τετράδιο. Από τη μάρκα των σπίρτων, μέχρι αυτά που μαθαίναμε στο δημοτικό για το ύψος, το πλάτος και το βάθος. Βγάζει βόλτα το σκύλο του και τα βράδια πίνει ένα ποτήρι μπίρα, σε συνοικιακό μπαρ, μαθαίνοντας από τον ιδιοκτήτη του, τη μουσική ιστορία της πόλης. Αυτή η συνήθεια επαναλαμβάνεται.

Ο Τζάρμους ήδη από το αριστουργηματικό « Broken Flowers»( δηλαδή εδώ και μια δεκαετία περίπου), άφησε τις μη παραδοσιακές τεχνικές αφήγησης του παρελθόντος, με εξαίρεση το «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί».

Εδώ η πλοκή ρέει σαν νεράκι, ακόμα και όταν η ταινία παίζεται rewind, στα διαρκώς επαναλαμβανόμενα επεισόδια, από τη Δευτέρα μέχρι και το Σάββατο, εμφανιζόμενα ως γκεστ, κάποια νέα πρόσωπα, που διαταράσσουν τη ρουτίνα του Πάτερσον.

Αξίζει να τονιστεί η τελική άποψη του Τζάρμους και το βασικό συμπέρασμα του Πάτερσον ” η τέχνη, είναι μια εσωτερική διαδικασία αλλά και ανάγκη, δεν χρειάζεται να λάβει δημοσιότητα, να γίνει επάγγελμα”. Η ταινία είναι από τον Τζάρμους αφιερωμένη στους κρυφούς(μυστικούς) καλλιτέχνες κάθε λογής.

Τι ήθελε από την άλλη, να εξυψώσει στον υπέρτατο βαθμό το κεντρικό του πρόσωπο και με έμμεσο αλλά ξεκάθαρο τρόπο να υποβαθμίσει το έτερον του ήμισυ; Ήταν ενοχλητική η διάκριση φύλου, παρουσιάζοντας την προσωπικότητα του Πάτερσον, τέλεια, αλάνθαστη, πλήρης και της συντρόφου του ατελής, ικανή μόνο να πλάθει κέικ. Ο Τζάρμους έχασε το μέτρο και θα έχουν χίλια δίκια οι φεμινίστριες και όχι μόνο, αν ξεσηκωθούν.

” Πάτερσον” από τις 5 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή AMA

The post Πάτερσον appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

«Αν φτιάξεις χίλιους χάρτινους γερανούς, ένας γερανός θα πραγματοποιήσει την επιθυμία σου», είναι το σλόγκαν ενός ιαπωνικού μύθου και  ο διάσημος σκηνοθέτης τον υιοθετεί, για να επισημάνει τα εμπόδια, μέχρι την ολοκλήρωση της « Σιωπής», του πλέον κοπιώδους έργου του, το οποίο ξεκίνησε να σχεδιάζει στα τέλη του ’80, βάζοντάς το αργότερα στο πάγο, μετά από οικονομικές δυσχέρειες και τους  εσωτερικούς του δισταγμούς, στο πως θα προσαρμόσει του ομώνυμο  μυθιστόρημα του Σουσάκου Έντο.

Πώς να μην διστάσει, όταν αποφασίζει να διαβεί δύσβατα μονοπάτια, όπως είναι  η σχέση του ανθρώπου με την πίστη και με  το Θείο;

O Μάρτιν Σκορτσέζε καθοδηγείται από την άγρια καταστολή και την εξόντωση  των χριστιανών στην Ιαπωνία τον 17ο αιώνα, μετά την αποκαλούμενη «Επανάσταση Σιμαμπάρα».

Κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης είναι ένας Πορτογάλος Ιησουίτης ιερέας ( Φερέιρα) που έχει ως αποστολή να εξαπλώσει τον χριστιανισμό στην Ιαπωνία και που διώκεται κατά την παραμονή του εκεί. Δύο ομοεθνείς του ιεραπόστολοι, στέλνονται στο Ναγκασάκι, για να βρουν τα ίχνη του και να ενισχύσουν τη διάδοση της θρησκείας τους, αντιμέτωποι τελικά με την ανελέητη βία των Ιαπώνων.

Τα υπονοήματα της ταινίας, για τον ακραίο θρησκευτικό φανατισμό των ημερών μας, είναι αμφιλεγόμενα. Ο,τι πάει να χτίσει ο πονηρός Σκορτσέζε, το θολώνει και το  εξουδετερώνει.

Ο τίτλος και τα  μηνύματα της, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν απλοϊκά- θρησκευτική ευλάβεια, μισαλλοδοξία, απομυθοποίηση-,  θυμίζοντας συζητήσεις παιδιών της Α’ Γυμνασίου (ένας ιεραπόστολος μπορεί να σωπάσει ή να  θεωρεί « Ιούδας», αν στην προσπάθεια του να σώσει τους πιστούς του, εκβιαστεί και δηλώσει αναίρεση της πίστης του;).

 Όταν προσκρούει σε εμπόδια, ακολουθεί το είδος που παίζει στα δάχτυλά, αναδεικνύει τη βία μέσα από την εικόνα.  Ως ειδικός του κινηματογραφικού μέσου, επιμηκύνει με διάφορες εμβόλιμες ιστορίες-άνευ σημασίας-το πρώτο μέρος, σε ένα φιλμ τελικά 160 λεπτών.

Στην πραγματικότητα, ο σκηνοθέτης επιθυμεί να εξαγνιστεί και να αποκρούσει τα πυρ ομαδόν των καθολικών και των ορθοδόξων, 30 χρόνια μετά το σάλο που προκάλεσε, ο  « Τελευταίος Πειρασμός του Χριστού». Ο θεατής -θέλοντας και μη- συμπάσχει με τις συμφορές των χριστιανών σταυροφόρων στην Ανατολική Ασία,  όμως ο Σκορτσέζε δεν μπορεί να κατηγορηθεί από τους Ιάπωνες για εμπάθεια, επειδή ακριβώς, όσα διηγείται, έγιναν, και ταυτόχρονα, αμυδρά, μέσα από τον ιεραπόστολο Φερέιρα, αφήνει κάποια υπονοούμενα για  το δόγμα του «αλάθητου» χριστιανισμού. Με αυτό τον τρόπο, όλοι είναι happy.

Ο Άντριου Γκάρφιλντ είναι ο πρωταγωνιστής και ο αφηγητής, μαζί με τον  Άνταμ Ντράιβερ δίνουν όλο τους το « είναι», πραγματικά συγκλονίζουν και αδικούνται από το τρέιλερ και από κάποιες μεμονωμένες κριτικές. Βρίσκουμε άνευρη και αδύναμη την παρουσία του Λίαμ Νίσον, στον γκεστ ρόλο, του πάτερ Φερέιρα.

” Η Σιωπή” από 5 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Σιωπή appeared first on screeneye.gr.

Ο Μάρτιν Σκορσέζε ολοκλήρωσε το «Silence» (πρότζεκτ που έχει στα σκαριά εδώ και δεκαετίες) σε παραγωγή Paramount και με κυκλοφορία στους ελληνικούς κινηματογράφους, στις 5 Γενάρη 2017.. Το καστ της ταινίας αποτελείται μεταξύ άλλων από τους Άντριου Γκάρφιλντ , Λίαμ Νίσον, Άνταμ Ντράιβερ και Κεν Γουατανάμπι.  Το «Silence» είναι κινηματογραφική διασκευή του ομότιτλου βιβλίου του Ιάπωνα συγγραφέα Σουσάκου Έντο που εκδόθηκε το 1966. Κεντρικός χαρακτήρας της υπόθεσης είναι ένας Πορτογάλος Ιησουίτης ιερέας του 17ου αιώνα, ένας ιεραπόστολος που έχει ως αποστολή να εξαπλώσει τον Χριστιανισμό στην Ιαπωνία και που διώκεται κατά την παραμονή του εκεί. Ένα από τα κύρια θέματα που διερευνά το βιβλίο είναι «ο σιωπηλός» θεός απέναντι στις αντιξοότητες. Πέρυσι ο Σκορσέζε είχε δηλώσει πως το «Silence» θα είναι «μια ταινία με σασπένς και στοιχεία θρίλερ… Το θέμα είναι κάτι που με αγγίζει βαθιά. Δουλεύω πάνω στο πρότζεκτ από τότε που διάβασα για πρώτη φορά το βιβλίο το 1989.

Ο Σκορσέζε μιλάει για το αγαπημένο του “Technicolor” που χρησιμοποίησε στο έργο.

»

The post Ο Σκορσέζε υλοποιεί το κινηματογραφικό του όραμα και διασκευάζει το ιαπωνικό μυθιστόρημα “Silence”. Πληροφορίες για το έργο appeared first on screeneye.gr.

 Ανανέωση 3/5/2016

Η Άμα Φιλμς θα διανέμει στην Ελλάδα το ελπιδοφόρο ” Paterson” του Τζιμ Τζάρμους, το οποίο θα κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών. Δειτε clip σχεδόν 2 λεπτών που μόλις κυκλοφόρησε.

‘Paterson’ — Clip 1 from The Playlist on Vimeo.

Ανανέωση 3/2/2016

ΠΛΟΚΗ: Στο έργο “Paterson ” ένας οδηγός λεωφορείου που κινείται  στην πόλη του Νιού Τζέρσεϊ βρίσκεται για χρόνια βυθισμένος στην ίδια ρουτίνα. Ακολουθεί πάντα την ίδια διαδρομή, παρατηρώντας από το παρμπρίζ, πρόσωπα και καταστάσεις της καθημερινότητας. Γράφει ποίηση σε ένα λάπτοπ, βγάζει για βόλτα το σκυλί του και κάνει στάση σε ένα μπαρ, για μια και μόνο μπίρα. Στο σπίτι τον περιμένει η σύζυγό τους η Λόρα. Ο  κόσμος της είναι διαφορετικός και διαρκώς μεταβαλλόμενος. Ονειρεύεται καθημερινά καινούρια πράγματα και κάνει   μεγαλόπνοα σχεδία. Άραγε μπορούν να συνεχίσουν να βαδίζουν μαζί ή οι δύο διαφορετικοί κόσμοι θα οδηγήσουν στην αγεφύρωτη σύγκρουση;

2/12/2015

Ο Τζιμ Τζάρμους 3 χρόνια μετά το έργο “Μόνοι οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί” επέλεξε τον 23 χρόνο ταλαντούχο ηθοποιό Άνταμ Ντράιβερ( τον γνωρίσαμε στην Ελλάδα -μεταξύ άλλων-, μέσα από τις ταινίες Frances Ha του Μπάουμπαχ και Inside Llewyn Davis των Κοέν) για την επόμενη του ταινία, που θα φέρει τον τίτλο ” Πάτερσον”( Paterson), με τα γυρίσματα να γίνονται στο αγαπημένο του Νιου Τζέρσι .

Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το έργο, παρά μόνο ότι θα αφορά, έναν οδηγό λεωφορείου, που ταυτόχρονα είναι και ποιητής. Αναμένουμε με ενδιαφέρον περισσότερες πληροφορίες για το έργο και αξίζει να σημειώσουμε, την επιθυμία του κορυφαίου σκηνοθέτη του αμερικάνικου ανεξάρτητου σινεμά, να συνεργαστεί ξανά με τον Έλληνα παραγωγό Χρήστο Κωνσταντακόπουλο.

The post Πρώτες πληροφορίες για το επόμενο έργο του Τζιμ Τζάρμους, 3 χρόνια μετά από το “Μόνοι οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί” appeared first on screeneye.gr.

Επιστημονικής Φαντασίας,135′, Η.Π.Α 2015

Του Τζέι Τζέι Έιμπραμς

Πρωτότυπος Τίτλος: Star Wars: The Force Awakens

Με τους Χάρισον Φορντ,Κάρι Φίσερ, Μαρκ Χάμιλ,Άντονι Ντάνιελς, Πήτερ Μέιχιου, Κένυ Μπέικερι, Τζον Μπογιέγκα, Ντέιζι Ρίντλεϊ, Όσκαρ Άιζαακ,Άνταμ Ντράιβερ, Άντι Σέρκις, Ντόμνιλ Γκλίσον, Μαξ φον Σάιντοου, Λουπίτα Νιονγκ’ο, Γκουέντολιν Κρίστι

Η ιστορία συνεχίζεται τρεις δεκαετίες μετά την «Επιστροφή των Τζεντάι» Στην ταινία εκτός από τα μέλη του παλιού καστ, Χάρισον Φορντ(Χαν Σόλο), Κάρι Φίσερ(πριγκίπισσα Λέια Οργκάνα), Μαρκ Χάμιλ(Λουκ Σκαϊγουώκερ), Άντονι Ντάνιελς(C-3PO), Πήτερ Μέιχιου(Τσουμπάκα) και Κένυ Μπέικερ(R2D2), παίζουν και οι Τζον Μπογιέγκα (Φιν), Ντέιζι Ρίντλεϊ(Ρέι), Όσκαρ Άιζαακ (Πο Ντάμερον). Άνταμ Ντράιβερ, Άντι Σέρκις, Ντόμνιλ Γκλίσον, Μαξ φον Σάιντοου, Λουπίτα Νιονγκ’ο και Γκουέντολιν Κρίστι.

Ο πιλότος της Αντίστασης Πο Ντάμερον βρίσκει τον δημογέροντα, Λορ Σαν Τέκα για να πάρει έναν χάρτη με τις συντεταγμένες για την τοποθεσία που βρίσκεται ο Λουκ. Οι στρατιώτες της Αυτοκρατορίας υπό τις διαταγές του μυστηριώδους Κάιλο Ρεν εισβάλουν στο χωριό, το καταστρέφουν, σκοτώνουν τους άμαχους και αιχμαλωτίζουν τον Πο. Το ανδροειδές του Πο, όμως, το BB-8, διαφεύγει με τον χάρτη κρυμμένο στην μνήμη του, ώσπου βρίσκει μια ρακοσυλλέκτη, την Ρέι, σε μια μάντρα.

Η 7η επική ιστορία του « Πολέμου των Άστρων» είναι μία υποβλητική 3D και hi-tech οπτική  εμπειρία, που κερδίζει το θαυμασμό μας για τα ειδικά της εφέ, για τα φωτεινά της χρώματα, που καθιστούν τη βια αν όχι όμορφη, τουλάχιστον συναρπαστική, και σε αυτα οφείλεται η δύωρη και πλέον προσήλωση μας, στην κατά τα άλλα αφελή της ιστορία. Μην περιμένετε έστω και δυο-τρεις ψαγμένους διαλόγους, η δράση υποσκελίζει τα πάντα, ακόμα και την υποτονική διάθεση του ζευγαριού από τα παλιά Χαν Σόλο και Πριγκίπισσα Λεία, όταν ανακαλύπτουν πως ο γιος τους ηγείται των δυνάμεων του κακού. 

Σχεδόν 40 χρόνια μετά, ο «Πόλεμος των Άστρων» και οι συνέχειες του (που δεν σκηνοθετούνται από τον Τζόρτζ Λούκας, αλλά γράφει τα σενάρια και δικαιούται ένα σημαντικό μέρος των εσόδων), έχει εξελιχθεί σε προϊόν κέρδους ανά τον κόσμο, έτσι για να μην ξεχνάμε ό,τι ο κινηματογράφος πάνω απ’ολα είναι βιομηχανία.

“Star Wars: Επεισόδιο 7 – Η Δύναμη Ξυπνά” από 24/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Star Wars: Επεισόδιο 7 – Η Δύναμη Ξυπνά appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ,109′, Ιταλία 2014, 

Πρωτότυπος Τίτλος: Hungry Hearts, Γλώσσα: Αγγλικά

του Σαβέριο Κοστάνζο

Με τους Άνταμ Ντράιβερ, Άλμπα Ρορβάκερ, Ρομπέρτα Μάξουελ, Αλ Ροφ, Γκέισα Ότερο

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Απρόσμενοι έρωτες σε απρόσμενα σημεία. Ένα ειδύλλιο που ξεκινάει στις φρακαρισμένες πόρτες μιας τουαλέτας ενός νεοϋορκέζικου εστιατορίου, θα καταλήξει γρήγορα σε γάμο και στη γέννηση ενός αγοριού. Ο Τζούντ και η Μίνα ότι ευχάριστο και παθιασμένο έζησαν, ήταν το διάστημα των 9 μηνών. Η έλευση του παιδιού στον κόσμο  και ο ισχυρισμός του γιατρού ότι το τέκνο τους φαίνεται να διαθέτει πρώιμα  ανεπτυγμένα πνευματικά χαρακτηριστικά( οι παραψυχολόγοι  θα το ονόμαζαν παιδί ” indigo”),θα φέρει τα πρώτα σύννεφα στη σχέση τους. Η Μίνα κυριεύεται από άγχος για τον τρόπο της σωστής τού ανάπτυξης, το άγχος αυτό σταδιακά εξελίσσεται σε  υπερπροστασία και αυτή με τη σειρά της σε ψύχωση. Ακολουθεί κρυφά από το σύζυγό της μια καταστροφική μέθοδο για την ανάπτυξη  του, στηριζόμενη στην παραϊατρική.

Το παιδί δεν βλέπει το φως της μέρας, σταματάει τον θηλασμό και τον αντικαθιστά με ένα αμφιλεγόμενο προϊόν που περιέχει λάδι.  Με αυτά και με εκείνα, το βρέφος αναπτύσσεται βραδέως και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο. Ο άντρας της όταν θα καταλάβει τι γίνεται, αντιδρά, αλλά είναι δώρον- άδωρον. Η Μίνα δεν καταλαβαίνει τίποτα απολύτως, γιατί έφτασε σε σημείο παράνοιας. Ως γνωστόν, η μάνα έχει πάντα τον πρώτο λόγο και ο  Τζουντ βλέποντας ότι ούτε  η δικαιοσύνη ούτε η αστυνομία μπορεί να επέμβει, εναποθέτει τις ελπίδες του στη δικιά του μητέρα, για να τη μεταπείσει.

 Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Σαβέριο Κοστάνζο, καταλήγει το ίδιο αμφιλεγόμενη με την αμέσως προηγούμενη του,  “Η Μοναξιά των Πρώτων Αριθμών” (για τη σχέση ενός άντρα και μιας γυναίκας,  που πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια).

To ” Hungry Hearts” ξεκινά ως ευχάριστη ρομαντική κομεντί, που μοιάζει με το παράδοξο και κάπως σουρεαλιστικό σινεμά της Αμερικανίδας Μιράντα Τζουλί( Εγώ κι Εσύ και Όλοι οι Γνωστοί), για να καταλήξει θρίλερ, θυμίζοντας Πολάνσκι(  Το Μωρό της Ρόζμαρι).

Ο Κοστάνζο, είναι προφανές ότι με το έργο αυτό θέλει να καταδείξει το όριο μεταξύ λογικής – παραφροσύνης( που είναι βέβαια πολύπαιγμένο κινηματογραφικά) και χρησιμοποιεί το παράδειγμα από τα αρχικά στάδια της μητρότητας, και τους κινδύνους που προκύπτουν για το παιδί και για την ίδια από την επιλόχειο κατάθλιψη.

Αυτή του η σύλληψη είναι πράγματι ενδιαφέρουσα, μόνο που και ο ίδιος θα χάσει  λίγο τον έλεγχο και θα ολοκληρώσει το φιλμ, με έναν τρόπο που γεννά απορίες για τα πραγματικά του κίνητρα. Κάποιοι θα μπορούσαν να τον χαρακτηρίσουν έως και μισογύνη.

Προσεγμένα μέχρι και τη τελευταία λεπτομέρεια τα πλάνα του, η μουσική εναλλάσσεται ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν στο έργο,ρεαλιστικές αποδόσεις από τους δύο του ηθοποιούς Άνταμ Ντράιβερ και Άλμπα Ροργουάχερ, άξιζαν τα δύο βραβεία που πήραν στο Φεστιβάλ Βενετίας 2014.

The post Πεινασμένες Καρδιές appeared first on screeneye.gr.