Αστυνομική / Κοινωνική, 115΄, Ηνωμένο Βασίλειο / Βραζιλία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά / Βραζιλιάνικα

Πρωτότυπος τίτλος: Trash

Του Στίβεν Ντάλντρι

Με τους Ρούνι Μάρα, Μάρτιν Σιν, Βάγκνερ Μούρα, Σέλτον Μέλο

Ας δούμε ένα μικρό ψήγμα της πραγματικότητας στη Βραζιλία: η κατασκευαστική εταιρεία Odebrecht, δημιούργημα του Νορμπέρτο Όντεμπρεχτ, ανέλαβε να κατασκευάσει τέσσερα από τα γήπεδα του πρόσφατου Μουντιάλ της Βραζιλίας, μετείχε σε κοινοπραξίες που κατασκεύασαν άλλα δύο γήπεδα και είχε εξασφαλίσει έργα ύψους τριάντα δισεκατομμυρίων δολαρίων από το πρόγραμμα επενδύσεων της κυβέρνησης Ρούσεφ. Η Odebrecht και τέσσερις από τις θυγατρικές της βρίσκονται μέσα στη λίστα των δέκα εταιρειών που συνεισέφεραν τα περισσότερα χρήματα στο κόμμα της Ντίλμα Ρούσεφ, η οποία στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές επικράτησε με ποσοστό 51,60%. Οικονομικές ελίτ, λοιπόν, και πολιτικό προσωπικό σε αποπνικτικό εναγκαλισμό, ακόμη και στη χώρα που κατά πολλούς εγχώριους opinion makers θα μπορούσε να αποτελέσει το πρότυπο της αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα.

Σε αυτό το σκηνικό όσμωσης της οικονομικής και της πολιτικής εξουσίας, ο Στίβεν Ντάλντρι («Billy Elliot: Γεννημένος Χορευτής», «Ώρες») μεταφέρει την ομότιτλη νουβέλα του Άντι Μάλιγκαν, εστιάζοντας στις περιπέτειες τριών εφήβων, του Ραφαέλ (Ρίκσον Τέβεζ), του Γκάρντο (Εντουάρντο Λούις) και του Αρουραίου (Γκάμπριελ Γουάινσταϊν), που ζώντας στις φαβέλες, εξοικονομούν τα υλικά μέσα επιβίωσης αναζητώντας «θησαυρούς» στις χωματερές του Ρίο. Η ρουτίνα, με άλλα λόγια, των καταραμένων Καριόκας. Ρουτίνα μέχρι τη στιγμή που ανάμεσα στους τόνους σκουπιδιών ξεδιαλέγουν ένα δερμάτινο τσαντάκι που περιέχει ένα πορτοφόλι με ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, μια ταυτότητα, κάποιες φωτογραφίες, ένα χάρτη και ένα κλειδί. Όταν ανοίγουν τη θυρίδα που αντιστοιχεί στο κλειδί, θα ανακαλύψουν ένα θανάσιμο μυστικό. Και από εκείνη τη στιγμή θα μπουν στο στόχαστρο της αστυνομίας αλλά και του υποκόσμου, στην πραγματικότητα στο στόχαστρο του υπόκοσμου της αστυνομίας. Επιλέγοντας το τυπικό φορμά μιας ιστορίας αστυνομικού μυστηρίου που στόχο έχει την κοινωνική καταγγελία, ο Ντάλντρι αποτυπώνει στην οθόνη μερικές αξιομνημόνευτες σεκάνς, όπως εκείνη της θεαματικής νυχτερινής καταδίωξης των τριών πιτσιρικάδων στις φαβέλες –φέροντας στο νου τη βιρτουοζιτέ του Λικ Μπεσόν στο «Λεόν»– ή την αντίστοιχη της τελικής μονομαχίας των μικρών στο νεκροταφείο, όπου, με υπερβολικές –είναι αλήθεια– «ευκολίες» στη δράση, ο Βρετανός σκηνοθέτης προετοιμάζει την έξοδο προς την τελική δικαίωση.

Ενώ η τελική μονομαχία σε νεκροταφείο στο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος» διευκόλυνε τον Σέρτζιο Λεόνε να προβοκάρει την ανθρώπινη καλοσύνη και να αναδείξει τον κυρίαρχο κυνισμό, εδώ ο Ντάλντρι πριμοδοτεί τις αγαθές προθέσεις και συντρίβει, κατά περίσταση τουλάχιστον, το «κακό». Η άσκοπη έως παράλογη εμφάνιση της μικρής κόρης ενός από τα καίρια πρόσωπα του δράματος ανάμεσα στους τάφους ενισχύει ένα αδιόρατο θεολογικό πλαίσιο, όπως άλλωστε και ο ρόλος του Μάρτιν Σιν ως ιεραπόστολου. Ωστόσο, επειδή και ο ίδιος αντιλαμβάνεται πως η ουτοπία δεν μπορεί εύκολα να μεταφερθεί σε κινηματογραφική πραγματικότητα δίχως αυτή να γίνει αντικείμενο χλεύης και λοιδορίας, η λύση που επιλέγεται δεν αντιστοιχεί στην ανατροπή των κοινωνικών δεδομένων, αλλά σε φυγή των μικρών ηρώων σε ένα παράλληλο αρχαϊκό μικρόκοσμο.

Συμπερασματικά, ο Στίβεν Ντάλντρι κάνει πολύ καλά αυτό που γνωρίζει να κάνει καλά: αντλεί έμπνευση και δημιουργική διάθεση από την εφηβική ενέργεια (οι τρεις μικροί πρωταγωνιστές είναι οι κυρίαρχοι του υποκριτικού παιχνιδιού) και αποφεύγει να καταφύγει σε ένα ενοχλητικό όσο και ανούσιο διδακτισμό. Ο διευθυντής φωτογραφίας Αντριάνο Γκόλντμαν αποτυπώνει το ζόφο του σύγχρονου Ρίο δίχως η ταινία να καταλήγει μια απλή συρραφή καλοστημένων πλάνων, ενώ το μοντάζ του Έλιοτ Γκράχαμ είναι με μία λέξη εξαιρετικό: στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας, σε μια επίδειξη σφιχτοδεμένου και λελογισμένου μοντάζ, έχουμε ήδη γνωρίσει όλα όσα χρειαζόμαστε για τους βασικούς πρωταγωνιστές του μύθου.

        «Σκουπίδια» από 30/10 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP 

The post Σκουπίδια appeared first on screeneye.gr.

1.Ο Δικαστής

Δράμα, 141′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Judge

Του Ντέιβιντ Ντόμπκιν

Με τους  Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βέρα Φαρμίγκα, Βίνσεντ Ντ’Ονόφριο, Τζέρεμι Στρόνγκ, Μπίλι Μπόμπ Θόρντον

ΠΛΟΚΗ

Ο δικηγόρος Χανκ Πάλμερ  έχει απομακρυνθεί από την οικογένεια του και ζει στη Νέα Υόρκη. Ο απρόβλεπτος χαμός της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι στην Ιντιάνα και στην οικογένεια του. Η επιστροφή του τελικά δεν είναι και τόσο προσωρινή αφού ο πατέρας του κατηγορείται για φόνο.

3. Άπληστοι Γείτονες

Θρίλερ, 90′, Ή.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Good People

Της Λόνε Σέρφιγκ

Με τους Χένρικ Ρούμπεν Γκενζ με τους: Τζέιμς Φράνκο, Κέιτ Χάντσον, Ομάρ Σι, Τομ Γουίλκινσον

Ο Τομ και η Άννα έχουν πρόσφατα μετακομίσει από το Σικάγο στο Λονδίνο. Προσπαθούν να κάνουν παιδί και να αντεπεξέλθουν στα οικονομικά τους προβλήματα, όταν στο σπίτι του νεκρού νοικάρη τους ανακαλύπτουν μια τσάντα γεμάτη στερλίνες. Αποφασίζουν να οικειοποιηθούν τα χρήματα, εκείνα όμως αποτελούν προϊόν ληστείας, γεγονός που τους βάζει στο στόχαστρο αδίστακτων γκάνγκστερ.

Επίσης κυκλοφορούν οι παιδικές ταινίες “Χελωνονιντζάκια”,  ” Το Μαγικό Σπίτι”  και η νεανική ταινία “Στα Καλά Καθούμενα”

The post Πρεμιέρες… από 23 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Κατασκοπικό θρίλερ, 122΄, ΗΠΑ / Ηνωμένο Βασίλειο / Γερμανία 2014, Γλώσσα: Αγγλικά

Πρωτότυπος τίτλος: A Most Wanted Man

Του Άντονι Κόρμπιν

Με τους Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, Ρέιτσελ Μακ Άνταμς, Γουίλεμ Νταφό, Ρόμπιν Ράιτ

Η Ευρώπη του Άντονι Κόρμπιν θυμίζει έντονα εκείνη την ήπειρο που κατέγραψε στα «υγρά» καρέ του ο Λαρς φον Τρίερ πριν καταφύγει στην ευκολία της προβοκάτσιας της εικόνας. Η Ευρώπη του Κόρμπιν είναι ένας θλιβερός, άξενος και αφιλόξενος τόπος, ο δυστοπικός άγνωστος όρος στην περίπλοκη εξίσωση της παγκόσμιας γεωπολιτικής μετά την 11η του Σεπτέμβρη. Η Ευρώπη επιστρέφει στις διαδρομές που ακολούθησε τόσο στην περίοδο του μεσοπολέμου όσο και την εποχή του ψυχρού πολέμου: είναι το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται κρατικοί υπάλληλοι –ανώτεροι, μεσαίοι και κατώτεροι, όλα αθύρματα ενός απρόσωπου μηχανισμού–, ιδεαλιστές, ακτιβιστές, εκτελεστικά όργανα, επιχειρηματίες και διανοούμενοι με σκοπό να εκπληρώσουν την αποστολή τους στο τέλος όμως, όλοι μοιάζουν να είναι –και αποδεικνύεται ότι είναι– ασήμαντες μαριονέτες που τα νήματά τους κινούν μεγαλόσχημες μαριονέτες. Όλοι ζητούν έναν καλύτερο κόσμο ή έστω ένα πρόσχημα για έναν καλύτερο κόσμο.

Και αυτό γιατί οι κενές ζωές δεν πληρώνονται μόνο από τις προθέσεις, αλλά και από το πρόσχημα των προθέσεων. Ο Τζον λε Καρέ («Επίμονος Κηπουρός», «Ο Κατάσκοπος που Γύρισε Από το Κρύο») παρέχει την πρώτη ύλη με τη νουβέλα του και ο Άντονι Κόρμπιν («Control») κινηματογραφεί τον Γκίντερ Μπάχμαν (Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν), επικεφαλής μιας άτυπης γερμανικής μυστικής υπηρεσίας, στην προσπάθειά του να παγιδεύσει έναν Τσετσένο εμιγκρέ, τον Ίσα (Γκριγκόρι Ντομπρίγκιν), που έχει πάει στο Αμβούργο, για να κάνει ανάληψη ενός μεγάλου ποσού που είχε καταθέσει ο πατέρας του σε γερμανική τράπεζα φίλου του. Ο Μπάχμαν κυνηγάει τον Ίσα για να παγιδεύσει τελικά το δόκτορα Αμπντουλάχ (Χομαγιούν Ερσαντί), ένα διανοούμενο που βοηθάει στη χρηματοδότηση της Αλ Κάιντα, η CIA και το ντόπιο «σκυλί» της, η Μάρθα Σάλιβαν (Ρόμπιν Ράιτ), κυνηγούν όποιον μιλά αραβικά ή προσεύχεται στον Αλλάχ, οι ανταγωνιστικές στην ομάδα του Μπάχμαν υπηρεσίες κυνηγούν τον Μπάχμαν.

Ένα λούνα παρκ ίντριγκας, συνωμοσίας και κυνισμού, ένα λούνα παρκ όπου οι κινούμενοι στόχοι είναι άνθρωποι απονεκρωμένοι από συναισθήματα ή άνθρωποι που αναζητούν τα συναισθήματά τους μέσα από τους πυκνούς καπνούς των τσιγάρων και τη βαριά οσμή της αλκοόλης. Την πρόθεση του Λε Καρέ, να εισχωρήσει στο μυαλό ενός κατατονικού κατασκόπου και να διερευνήσει τα κίνητρα που τον παρακινούν στη δράση, υπηρετούν λειτουργικά τόσο ο Άντονι Κόρμπιν όσο και ο Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, σε ένα από τα κύκνεια άσματά του.

Με επιρροές από τη σκανδιναβική νουάρ ατμόσφαιρα και την εξπρεσιονιστική παράδοση του κεντροευρωπαϊκού κινηματογράφου, ο Κόρμπιν, με τη συνδρομή του φωτογράφου Μπενουά Ντελόμ, συνθέτει ένα παγωμένο αστικό σκηνικό, νοτισμένο από την ομίχλη του Βορρά, πραγματικό πρωταγωνιστή των σεκάνς του. Ο Χόφμαν, από την πλευρά του, χαμογελά χαιρέκακα στην clean cut φιγούρα του Χάρι Πάλμερ και σαρκάζει την τερατώδη φύση των μυστικών υπηρεσιών, έτσι όπως εκπροσωπείται από την τρομακτικά αρχετυπική μορφή της Ρόμπιν Ράιτ, αλλά και από τον ίδιο του τον εαυτό. Τελικά, όμως, ο πικρόχολος σαρκασμός και κανιβαλικός αυτοσαρκασμός του θα συντριβούν από τη σκληρή διαπίστωση πως στη διατύπωση «αρκεί ένα ψαράκι για να πιάσει ένα μπαρακούντα και ένα μπαρακούντα για να πιάσει έναν καρχαρία» ο ίδιος και η ομάδα του είναι το πρώτο υποκείμενο της πρότασης, το ψαράκι.

Η Ευρώπη πια μοιάζει με δυστοπικό καφκικό όραμα και ο Χόφμαν είναι ο ξεπεσμένος πρίγκιπας μιας άλλης, πιο φωτεινής περιόδου, που πλέον μπορείς να τη βρεις μόνο στις παλιοκαιρισμένες σελίδες των παλιών βιβλίων.

«Ο Νο1 Καταζητούμενος» από 4/9 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos Film και Seven

The post Ο Νο1 Καταζητούμενος appeared first on screeneye.gr.

                                   Θρίλερ-Δράμα 90′ Γαλλία, Ταιλάνδη, Γλώσσα: Αγγλικά 2013

του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του νεαρού στο Κερατσίνι και τον γενικό αναβρασμό που επικρατεί απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, η ταινία « Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί » εμφανίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες ως σατανική σύμπτωση. Οι  ομοιότητες που υπάρχουν,  μας κάνουν να αμφισβητούμε  αν τελικά ο κινηματογράφος είναι  μόνο η αποθέωση του φαντασιακού. Κάποιες στιγμές το παραμύθι μετατρέπεται σε στυγνό ρεαλισμό μιας αποκρουστικής πραγματικότητας. Τι μπορεί να συνδέει τα χθεσινά γεγονότα με το φιλμ αυτό; Μόνο ένα στοιχείο, αλλά αυτό είναι  ικανό  να δημιουργήσει έντονα  το συνειρμό. Το πλέγμα της λεκτικής βίας που μεταλλάσσεται σε κίνητρο εκδίκησης και εν τέλει υλοποίησης της. Το πολιτικό στοιχείο δεν εμφανίζεται στο έργο αλλά υποκρύπτεται η φυλετική διάκριση.

Το πεδίο της σύγκρουσης βρίσκεται στην Μπανγκόκ με έναν νεαρό να διευθύνει κλαμπ πυγμαχίας και με αυτό τον τρόπο να ξεπλένει το βρώμικο χρήμα που κερδίζει από εμπόριο ναρκωτικών. Ο αδερφός του σκοτώνεται έπειτα από ένα βιασμό μιας 16χρονής. Η εμφάνιση της μητέρας τους στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης θα είναι η απαρχή της εκδίκησης για το θάνατο του γιού της, μόνο που η δύναμη της τοπικής μαφίας είναι πιο ισχυρή από όσο φαντάζοταν.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έκρηξη ταινιών που σκιαγραφούν τη ποικιλομορφία της σύγχρονης βίας. Ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν εξετάζει συστηματικά αυτό το φαινόμενο,  όχι βέβαια πάντα επιτυχημένα, με τη χρήση ενίοτε κλισαρισμένων ιστοριών. Οικείο το σκηνικό για το σκηνοθέτη, για αυτό ίσως και δεν μπόρεσε να μας μαγέψει. Επαναλαμβάνει κάπως τον εαυτό του αλλά σαφώς  τελειοποιεί κάποια τεχνικά του μέσα.

Ο Δανός κινηματογραφιστής θα κρατήσει σχεδόν όλες τις γνώριμες τεχνικές του που είδαμε παλαιότερα στο “Pusher” και στο πιο δημοφιλές και πρόσφατο “Drive”. Δηλαδή, αυστηρά αποστασιοποιημένη αφήγηση από χαρακτήρες και καταστάσεις, παραδομένοι διάλογοι που βγαίνουν με το σταγονόμετρο, ένας άντρας (Ράιαν Γκόσλινγκ) παγιδευμένος σε παρωπίδες απ’ τις οποίες θα ήθελε να ξεφύγει αλλά τελικά  δεν μπορεί. Η μητέρα του (Κριστίν Σκοτ Τόμας) σκληρή και ανελέητη, την οποία ο γιος της σαφώς εξιδανικεύει. Βιαιότητα στις λέξεις, στο πνεύμα και στο σώμα, όπως επί παραδείγματι στο τελικό δυνατό τετ-α-τετ του πρωταγωνιστή με τον Ταϊλανδέζο κυνηγό του.

Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό που να μην το έχουμε δει από τον Ρεφν, αυτό όμως που ξεχωρίζει είναι ότι παραδίδει στο κοινό την πιο επιβλητική του εικόνα. Συνεχόμενα ευρυγώνια πλάνα, πολύμορφη φωτογραφία, πανέμορφοι χρωματισμοί που πειραματίζονται κυρίως μέσα σε ένα τερέν πυγμαχίας με το σκοτάδι, τα κατά κόκκινα έφε, και το γήινο στοιχείο. Το σάουντρακ κάπως  μονότονο και συμβατικό που σαφώς δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό του “Drive”.

Κάτω από άλλες συνθήκες ο Ράιαν Γκόσλινγκ θα μας καθήλωνε, αλλά αυτή η τυποποιημένη μανιέρα ενός λιγομίλητου τσαμπουκά τύπου που λειτουργεί σαν ρομπότ για να κλέβει και να σκοτώνει, δεν πείθει απόλυτα.

Αντίθετα ο Ρεφν έπλασε την Κριστιν Σκοτ Τόμας εντελώς αλλιώτική, με μακρύ ξανθό μαλλί, με φουσκωμένα μπράτσα όπου η Αγγλο- Γαλλίδα ηθοποιός ανταποκρίθηκε πλήρως στον άκαμπτο, αυταρχικό και μισητό ρόλο που της επιφύλασσε.

The post Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί appeared first on screeneye.gr.