1. Στο Σκοτάδι

Δράμα, 96′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Blind

Του Έσκιλ Βογκτ

Με τους  Έλεν Ντόριτ Πιτερσεν, Χένρικ Ραφαέλσεν, Βέρα Βιτάλι

ΠΛΟΚΗ

Η Ίνγκριντ, έχοντας πρόσφατα χάσει την όρασή της αποσύρεται στην ασφάλεια του σπιτιού της, το μοναδικό μέρος που αισθάνεται ότι έχει τον έλεγχο, μόνη της με τον σύζυγό της και τις σκέψεις της. Παράλληλα, ο εθισμένος στην πορνογραφία, μοναχικός γείτονας της φαίνεται να στρέφει την προσοχή του σε μια νεαρή κοπέλα του απέναντι κτηρίου. Η ηρεμία της Ίνγκριντ σύντομα διακόπτεται όταν ξεκινά να διαισθάνεται στο διαμέρισμά την παρουσία του άντρα της, στιγμές που εκείνος θα έπρεπε να είναι στο γραφείο. Βρίσκεται πράγματι εκεί; Και γιατί να την παρακολουθεί σιωπηλά; Τα πραγματικά προβλήματα της μάλλον δεν βρίσκονται πέρα από τους τοίχους του σπιτιού και σύντομα οι φαντασιώσεις και ο φόβος την κυριεύουν…

Δράμα, , Δανία 2013, Γλώσσα Αγγλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: Nymphomaniac

του Λαρς φον Τρίερ

Με τους Σαρλότ Γκενσμπούρ, Ούμα Θέρμαν, Σία Λαμπούφ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ, Τζέιμι Μπελ, Κρίστιαν Σλέιτερ

ΠΛΟΚΗ

Το άγριο, αλλά ποιητικό ταξίδι, όπως το αφηγείται η διαγνωσμένη νυμφομανής Τζο, από τη γέννηση της μέχρι σήμερα, σε ηλικία 50 ετών. Ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, ο γοητευτικός εργένης Σέλιγκμαν, βρίσκει τη Τζο χτυπημένη σ’ ένα σοκάκι. Τη μεταφέρει στο διαμέρισμα του, όπου τη φροντίζει και τη ρωτάει για τη ζωή της. Την ακούει με βαθιά προσήλωση καθώς η πολύπλευρη και χειμαρρώδης ζωή της ξετυλίγεται σε 8 κεφάλαια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

To ίδιο και σχεδόν απαράλλακτο πρώτο μέρος του Νυμφομάνιακ που είδαμε πριν από περίπου 1 χρόνο, επιστρέφει χωρίς όμως τις λογοκριμένες σκηνές. Σε πρώτο πλάνο γεννητικά όργανα και απροκάλυπτες σεξουαλικές διεισδύσεις που πραγματοποιούνται με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο Τρίερ κάποιους θα τους σοκάρει εμάς σίγουρα όχι. Η πρώτη uncut version δεν άλλαξε ούτε προς το καλύτερο ούτε προς το χειρότερο την άποψή μας για το θεωρητικά προκλητικό του έργο.

Αναλυτική Κριτική A’&B Μέρος+Τρέιλερ

4. Ο Φύλακας της Μνήμης

Επιστημονική Φαντασία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Giver

Του Φίλιπ Νόις

Με τους: Μπρέντον Τουέιτς, Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάργσκαρντ, Κέιτι Χολμς

ΠΛΟΚΗ

Στη νέα ταινία του Φίλιπ Νόις (Salt, Patriot Games) με τίτλο «The Giver» πρωταγωνιστεί ο πρωτοεμφανιζόμενος Μπρέντον Τουέιτς στο ρόλο του Τζόνας, ενός νεαρού που ζει σε έναν ουτοπικό κόσμο που καταστρέφεται όταν μαθαίνει για το σκοτεινό παρελθόν της κοινότητάς στην οποία μένει. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι με τον ίδιο τίτλο, το οποίο και κέρδισε το Newbery Medal το 1994 ενώ πούλησε πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Τα κινηματογραφικά μεγαθήρια Μέριλ Στριπ, και Τζεφ Μπρίτζες δεν θα μπορέσουν να διασώσουν το  Οργουελικό  νέο όραμα του Φίλιπ Νόις.

Το σενάριο είναι πραγματικά χαοτικό,  και η σκηνοθετική τεχνική του Νόις αντί να ξεδιαλύνει μάλλον περισσότερο μπερδεύει , με αποτέλεσμα ο θεατής όταν θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται τι γίνεται -στο βαρετό αυτό έργο- ουσιαστικά εκεί η ταινία ολοκληρώνεται. Μια ακόμα προσπάθεια που επιδιώκει να αναδείξει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των κοινωνιών, το ψυχολογικό παιχνίδι  μεταξύ λογικής και παραλόγου σκιαγραφώντας τους κακούς(βλέπε Μέριλ Στριπ) με χολιγουντιανή αφέλεια.  Οι αδυναμίες και οι αρετές της ανθρώπινης φύσης παρουσιάζονται μέσα από το μαύρο και το λευκό χρώμα, επιδιώκοντας ο Νόις να δείξει ότι ο άνθρωπος ακολουθεί το απόλυτο, τα άκρα και αδυνατεί να δει  τις αποχρώσεις τις ζωής. Πρόκειται για τη μοναδική στιγμή που δούλεψε θετικά η αλληγορία στο έργο.

Στο συγκεκριμένο είδος που συζητάμε μία είναι η ταινία που ξεχωρίζει, και είναι Οι “Αγώνες Πείνας”.

5. Dracula Untold

Επιστημονική Φαντασία/Δράση, 92′, Η.Π.Α 2014

Του Γκάρι Σορ

Με τους: Λουκ Έβανς, Ντομινίκ Κούπερ, Σάρα Γκέιντον

ΠΛΟΚΗ

Είμαστε στο 1462. Η Τρανσυλβανία απολαμβάνει παρατεταμένη περίοδο ειρήνης υπό τη βασιλεία του Βλαντ ΙΙΙ και της συζύγου του Μιρένα, οι οποίοι μεριμνούν ώστε οι υπήκοοί τους να ζουν προστατευμένοι από τους εχθρούς και ειδικότερα τους Τούρκους που επεκτείνονταν επικίνδυνα, κατακτώντας όποια εδάφη έβρισκαν στο πέρασμά τους.

Όταν ο Σουλτάνος Μεμέτ ο ΙΙ απαιτεί 100 παιδιά για το στρατό των Γενιτσάρων του ο Βλαντ καλείται να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει το παράδειγμα του πατέρα του και να παραδώσει το γιο του στο σουλτάνο ή αν θα απευθυνθεί σε ένα τέρας ώστε να νικήσει τους Τούρκους, χάνοντας, όμως, την ψυχή του.

The post Πρεμιέρες… από 9 Οκτωβρίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα,110′, Η.Π.Α/Κένυα/ Ινδία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Good Lie

Του Φιλίπ Φαλαρντό

Με τους Ρις Γουίδερσπουν,Κόρι Στολ, Σάρα Μπέικερ, Θαντ Λουκινμπιλ, Μαρία Χάουελ

Στις παράξενες και ανήσυχες μέρες που διανύουμε, εμφανίστηκαν με μεγαλύτερη ένταση  κάποιες θλιβερές εικόνες από το παρελθόν, που ίσως νομίζαμε αφελώς ότι έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται σε Συρία και Ιράκ επαναφέρουν μνήμες ανθρώπων ακόμα και του δικού μας έθνους ,που εν καιρώ πολέμου έχασαν όλο τους το βιος, εκτοπίσθηκαν και μετανάστευσαν.

Ο σκηνοθέτης Φιλίπ Φαλαρντό συνεχίζει απ’ εκεί που μας άφησε το 2012 στον « Εξαιρετικό Κύριο Λαζάρ» και τις περιπέτειες του Αλγερινού ήρωα του, όταν προσελήφθη ως δάσκαλος σε σχολείο του Καναδά. Εδώ ο Φαλαρντό προσαρμόζει κινηματογραφικά το σενάριο της Μάργκαρετ Νάγκλ, για τρία αδέρφια και την παρέα τους, που επέζησαν των εκατοντάδων χιλιάδων δολοφονιών,  κατά τον τριακονταετή  2ο Σουδανικό εμφύλιο, που ξεκίνησε το 1983.

 Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο -και πιο πετυχημένο- η κάμερα του Καναδού σκηνοθέτη ακολουθεί πέντε ορφανά παιδιά, τον δυναμικό Μαμέρ, τα αδέλφια του  Τεο και  την Αμπιτάλ, τον μελαγχολικό Τζερεμαία και τον «καλλιτέχνη» Πολ, που βρίσκονται εν μέσω διασταυρούμενων πυρών – πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο- και τη φρίκη του πολέμου. Διανύουν μια διαδρομή 800 μιλίων μέχρι να φτάσουν σώοι και αβλαβείς  σε προσφυγικό καταυλισμό στην Κένυα. Μένουν εκεί 13 χρόνια, μέχρι τη στιγμή που θα τους δοθεί άσυλο από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να επανεκκινήσουν τη ζωή τους, στο ελεύθερο και γεμάτο ευκαιρίες αμερικανικό περιβάλλον.

Το δεύτερο μέρος ξεκινάει από το αεροδρόμιο του Κάνσας, εκεί που θα φάνε τη πρώτη σφαλιάρα, αντιλαμβανόμενοι ότι ο όρος «ελευθερία» είναι κάτι σχετικό, ακόμα και για την Αμερική. Η γραφειοκρατία θα χωρίσει τα δύο αδέρφια, τον Μαμέρ και την Αμπιτάλ, (ο Τεό παρέμεινε στην Κένυα) στη βάση ενός ακατανόητου διαχωρισμού φύλου. Η δεύτερη σφαλιάρα έρχεται από τη συνειδητοποίηση ότι ο εκδημοκρατισμένος δυτικός κόσμος λειτουργεί με κανόνες που μέσα σε αυτούς είναι δυσεύρετη η αλληλοϋποστήριξη και γενικότερα ο ανθρωπισμός,  χαρακτηριστικά που ένωναν τους 4 ήρωες της ιστορίας μας.  Σημαντικό ρόλο στη καθημερινότητα τους διαδραματίζει η Κάρι Ντέιβις(Ρις Γουίδερσπουν)  υπάλληλος σε γραφείο εξευρέσεως εργασίας η οποία βρέθηκε από σπόντα να αναλαμβάνει την ευθύνη να τους βρει δουλειά. Η αρχική της ψυχρότητα απέναντι τους, μετεξελίσσεται σε πραγματική αγάπη και αγωνία για το μέλλον τους, μα οι νεαροί Σουδανοί, μέρα με τη μέρα νιώθουν και πιο ξένοι μέσα στο Αμερικανικό έδαφος και ετοιμάζονται να γυρίσουν πίσω.

Ξεκινώντας από τα καλά  της ταινίας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Φιλίπ Φαλαρντό πρώτον, την αποφυγή της ροπής προς το εύκολο δραματουργικό μελό, ιδίως  στο κομμάτι το τεχνικό (στο στήσιμο της ιστορίας και στις δυναμικές μουσικές του επιλογές, μέσα ακόμα και από αφρικανικούς ήχους). Μα και οι ήρωες του ενώ βρίσκονται με την πλάτη στον  τοίχο και παρά τις δύσκολες καταστάσεις που αντιμετωπίζουν, διατηρούν μια άφθαρτη υπερηφάνεια,   αρνούμενοι να προσδεθούν -άνευ όρων- στο άρμα των ηθικών κανόνων της νέας τους πατρίδας, επιδιώκοντας να μην απεμπολήσουν αλλά να  διατηρήσουν,  τις αρχές της χριστιανικής τους πίστης( είναι έντονο το στοιχείο αυτό στο έργο) και τις αξίες του πολιτισμού τους.

Είναι επιτυχημένος ο τρόπος που παρουσιάζονται οι αμφιταλαντεύσεις τους, το κοντράστ των συναισθημάτων τους, όταν χαρούμενοι αναχωρούν από τον καταυλισμό για τον «αμερικανικό παράδεισο» και κάποιοι χαρούμενοι επιστρέφουν σε αυτόν. Ο Φαλαρντό δεν παίζει ένα σκληρό ροκ καταδίκης των Αμερικανικών πρακτικών, τουναντίον δείχνει να επικροτεί τη μεταναστευτική πολιτική των Η.Π.Α, τουλάχιστον μέχρι το κτύπημα στους δίδυμους πύργους. Από την άλλη, κρατάει μικρό καλάθι για το πόσο εφικτό είναι πλέον να ζήσει κανείς και να απολαύσει το αμερικανικό όνειρο, χωρίς να χρειαστεί να είναι ψυχικά υποταγμένος στην κουλτούρα του κέρδους και του χρήματος.

Οι αδυναμίες του έργου είναι δεδομένες και ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Η ιστορία όπως κτίζεται στο τελευταίο της στάδιο είναι λιγότερο δουλεμένη από τις υπόλοιπες , επεξηγηματική βέβαια ως προς τον τίτλο « The Good Lie». Ο θεατής δεν χρειάζεται να επεξεργαστεί αυτό που βρίσκεται πίσω από το προφανές, όλα δίνονται στο πιάτο, με μια πέραν του  δέοντος κινηματογραφική απλοϊκότητα και της ίδιας της  εικόνας και των λέξεων που χρησιμοποιούνται. Ταυτόχρονα, η προσπάθεια να παραμείνουν ατσαλάκωτα τα 20χρόνα παιδιά από το Σουδάν και να αναδειχθούν οι δύο αντίθετοι κόσμοι, της προόδου από τη μια και της πρωτόγονης στασιμότητας από την άλλη, θα ρίξουν τον σκηνοθέτη στη παγίδα της υπερβολής. Επειδή μεγάλωσαν σε καταυλισμούς προσφύγων δεν σημαίνει ότι ο ήχος του τηλεφώνου, τους είναι άγνωστος, ή ακόμα χειρότερο, να αγνοούν πως να τοποθετήσουν ένα καλαμάκι στο πλαστικό ενός αναψυκτικού.

Η βραβευμένη με Όσκαρ Ερμηνείας για το «Walk the Line» Ρις Γουίδερσπουν εμφανίζεται για πρώτη φορά στο πλάνο, περίπου στο τεσσαρακοστό  λεπτό. Ο ρόλος της ορθά ΔΕΝ είναι επιβλητικός, είναι όμως σημαντικός, αντικατοπτρίζοντας -κάποιες στιγμές αποστασιοποιημένα αλλά και τις περισσότερες με στοργικότητα- τις μπερδεμένες πεποιθήσεις των ντόπιων πολιτών για άτομα διαφορετικού χρώματος,  εθνότητας και οικονομικής τάξης. Φαντάζει ιδανικό φιλμ για προβολή του σε παιδιά, από  δασκάλους και καθηγητές.

“ Ένα Γενναίο  Ψέμα” από 9/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ένα Γενναίο Ψέμα appeared first on screeneye.gr.

Θρίλερ, Δράμα,110′,Γαλλία-Νότια Αφρική 2013

του Ζερόμ Σαλ

Με τους Ορλάντο Μπλουμ, Φόρεστ Γουίτακερ, Νατάσα Λόρινγκ,Κόνραντ Κεμπ

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζερόμ Σαλ στηριζόμενος στο μυθιστόρημα του Φερέι Καρίλ δημιουργεί ένα έντονο θρίλερ, εξαιρετικά βίαιο, που θέλει να αποκαλύψει τις αντιφάσεις στην μετά-απαρτχάιντ εποχή, με αυξημένες δόσεις πικρής ειρωνείας, ότι δηλαδή η βία δεν τελείωσε το 91’, εμφανίζεται και σήμερα,  φορώντας έναν διαφορετικό μανδύα ,κι ότι υπάρχουν πληγές που παραμένουν ανοικτές.

Βρισκόμαστε στη Νότια Αφρική και πιο συγκεκριμένα στο Κέιπ Τάουν το καλοκαίρι του 2010. Ο μαύρος αστυνομικός Αλί Σοκιλα (Φόρεστ Γουίτακερ) που είδε ως παιδί τον πατέρα του να καίγεται ζωντανός από λευκούς εγκληματίες εξακολουθεί χρόνια αργότερα να ζώνεται από ψυχικά τραύματα.   Όμως το έργο ακολουθεί αρχικά μια διαφορετική τροπή, όταν αποκαλύπτεται ένα νεκρό σώμα μιας λευκής έφηβης γυναίκας στις φτωχογειτονιές της πόλης. Είναι η κόρη του πρωταθλητή ράγκμπι Στιούαρτ Γουέιτς. Ο αστυνομικός Αλι μαζί με τον πεισματάρη παρτενέρ του Μπράιαν Εμπκίν ( Ορλάντο Μπλουμ) και τον Νταν Φλέτσερ  (Κόνραντ Κεμπ) προσπαθούν να βρουν το φως μες στο σκοτάδι, ενός μυστηριώδους θανάτου. Μια άγνωστη ουσία φαίνεται να είναι η αιτία που το νεαρό κορίτσι έχασε τη ζωή του. Οι έρευνες για το άτομο που της προμήθευσε τα ναρκωτικά, οδηγούν σε ένα τεράστιο κύκλωμα από γκάγκστερς, που λειτουργούν ως κράτος εν κράτει στις παραθαλάσσιες περιοχές της πόλης. Σε μια συμπλοκή μαζί τους, ο Νταν Φλέτσερ πεθαίνει ,και ξεκινά μια αδυσώπητη μάχη των δύο πρωταγωνιστών με τους εγκληματίες, που περιβάλλεται από απίστευτα βίαιες σκηνές αλληλο-εκδίκησης -ένθεν κακείθεν- μέχρι τελικής επικράτησης. Όμως το παρελθόν εξακολουθεί να στοιχειώνει, και οι συμπτώσεις οδηγούν τον κεντρικό ήρωα να εκδικηθεί και για το θάνατο του πατέρα του.

Εύστοχη η σεναριακή ιδέα, κάπως άνιση η κινηματογραφική της αποτύπωση, με το έργο να μην μπορεί να συνδεθεί απόλυτα  με το γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο είναι θεωρητικά ενταγμένη. Αν προσπαθήσουμε να ξεχάσουμε ότι αναφέρεται στη Νότια Αφρική, τότε μόνο στην αρχή και στο τέλος αυτό μας το υπενθυμίζει.

Έτσι από τη μια, έχουμε μια κλασική ιστορία εξαρθρώσεις μιας εγκληματικής οργάνωσης, με όλες τις συμβάσεις και τους κώδικες που έχουμε δει κατά κόρον στις αστυνομικές περιπέτειες, αλλά χωρίς εφέ και τεχνάσματα. Βία μέχρι εσχάτων με απόλυτο ρεαλισμό, και από την άλλη, μια αδυναμία στο να πάει όλο αυτό που βλέπουμε  πάρα πέρα, και να δείξει πως το παρελθόν της διχασμένης αυτής χώρας βαραίνει με διαφορετικό τρόπο τις ζωές των ηρώων.

Εν αντιθέσει με τις περισσότερες ταινίες του είδους, όπου το αστυνομικό δίδυμο εμφανίζεται και δρα συλλογικά, εδώ ο Αλι και ο Μπράιαν διαχωρίζονται σκόπιμα. Αντιλαμβανόμαστε τα κίνητρα του Ζερόμ Σαλ για αυτή του την επιλογή, από τη στιγμή που ο καθένας  έχει να αντιμετωπίσει και τους προσωπικούς του δαίμονες. Αλλά αυτός ο διαχωρισμός δυσχεραίνει τη σκιαγράφηση των χαρακτήρων τους, δημιουργώντας παράλληλα ένα μπέρδεμα και μια κινηματογραφική ασυμμετρία.

Ίσως το πιο καλοφτιαγμένο κομμάτι του έργου να βρίσκεται στο σημείο εκείνο που οι δύο ντετέκτιβς από πληροφορία σε πληροφορία και από μάρτυρα σε μάρτυρα θα φτάσουν κοντά στην αλήθεια. Ο σκηνοθέτης βάζει μέσα στοιχεία των γνήσιων θρίλερ, όπως του « Seven», μένει όμως στην επιφάνεια, γιατί οι χαρακτήρες είναι προβλέψιμοι και δεν διαθέτουν μια κάποια πολυπλοκότητα.

Ο Ορλάντο Μπλουμ με την απόδοση του δίνει πόντους στο έργο, πιο βαθύς, εσωτερικός και αρχετυπικός ο ρόλος του Φόρεστ Γουίτακερ που αρχίζει να δημιουργεί ρόλους-μανιέρα, όπως στο «Two Men in Town» που θα δούμε σύντομα και στην Ελλάδα.

“Το Ακρωτήρι της Βίας” από 3/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Το Ακρωτήρι της Βίας(Zulu) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ,110′ ,Γαλλία 2013,  Γλώσσα: Γαλλικα

των Ζαν-Μαρί και Αρνό Λαριέ

Με τους Ματιέ Αμαλρίκ, Ντενί Πονταλίντες, Καρίν Βιάρ, Μαιουέν,Αρνό Ντεπλεσέν

Γέννημα θρέμμα των φημισμένων Πυρηναίων Όρων της νοτιοδυτικής Γαλλίας, ο Ζαν-Μαρί κι ο Αρνό Λαριέ μυήθηκαν από νωρίς στην τέχνη του σινεμά, από τον παππού τους, έναν βουνίσιο ερασιτέχνη κινηματογραφιστή. Ακολούθως σπούδασαν φιλοσοφία και φιλολογία, για να πιάσουν ξανά κάμερα στα τέλη του 80, να γυρίσουν αρκετές ταινίες, και να φτάσουν 3 φορές μέχρι το Φεστιβάλ Καννών.

Εδώ, στο «Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα», μεταφέρουν κινηματογραφικά ένα ακόμα μυθιστόρημα, το πέμπτο  κατά σειρά, την « Πρόσκρουση »  του Φιλίπ Τζιάν. Η επιθυμία τους να προσδώσουν στο έργο χιτσκοκικά στοιχεία με έντονο σασπένς μπορεί να μην στέφθηκε με επιτυχία, αλλά το έργο αυτό διαθέτει κάποια φωτεινά σημεία που ξεχωρίζουν από το φτωχό-φετινό Γαλλικό Σινεμά.

Ο Μαρκ, καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης ( τον ερμηνεύει ο Mατιέ Αμαλρίκ στη τρίτη του συνεργασία με το σκηνοθετικό δίδυμο), έχει τη φήμη του « Δον Ζουάν», συλλέγοντας όλα αυτά τα χρόνια ερωτικές εμπειρίες με τις φοιτήτριες του. Την τελευταία του κατάκτηση, την Μπάρμπαρα, θα την οδηγήσει στο σαλέ του,  εκεί που μένει με την αδερφή του. Η νεαρή κοπέλα μετά το όμορφο βράδυ παρέα με τον καθηγητή της, εξαφανίζεται μυστηριωδώς.

Δολοφονία, αυτοκτονία ή τίποτα από όλα αυτά;

Ο ήρωας αρχίζει σιγά – σιγά να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κάτι πιο ισχυρό από το εφήμερο σεξ αλλά παραμένει παγιδευμένος σε όσα έχουν προηγηθεί με την εξαφάνιση της Μπάρμπαρα, που θέτουν σε κίνδυνο την επαγγελματική και προσωπική του ηρεμία.

Γίνεται αντιληπτό ήδη από τα πρώτα 30 λεπτά, ότι το σενάριο  είναι ο αδύναμος κρίκος της κινηματογραφικής αλυσίδας των αδελφών Λαριέ, κι αυτό ευθύνεται για την αναποφασιστικότητα τους να οδηγήσουν το φιλμ εκεί που θα του ταίριαζε, δηλαδή σαν ένα πρότυπο ψυχολογικό θρίλερ, που θα μας κράταγε σε αγωνία κι εγρήγορση. Οι σκηνοθέτες μετατοπίζουν το όποιο συνωμοσιολογικό ενδιαφέρον για τη τύχη της φοιτήτριας, στον ίδιο τον πρωταγωνιστή, και στην περίεργη ερωτική-πλατωνική σχέση με την αδερφή του, σε ένα νέο πρόσωπο που θα μπει στη ζωή του και σε μια ακόμα φοιτήτρια που του έχει γίνει στενός κορσές.

Αυτή η διφορούμενη επίδραση των τριών γυναικών πάνω στον Μαρκ, δίνει μια παράδοξη γοητεία στο φιλμ, κι αντισταθμίζει τις άλλες φανερές αδυναμίες του. Τώρα το «ασθενές φύλο» έχει το πάνω χέρι και θα πάρει τη ρεβάνς. Ο Μάρκ δείχνει να αμύνεται, να χάνει τον έλεγχο, να  βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση  σύγχυσης και πανικού, αντιμετωπίζοντας αδέξια τις απρόβλεπτες εξελίξεις σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα.

Στο μυαλό μας δεν μπορεί να μην έρθει η « Αφροδίτη με τη Γούνα» του Ρόμαν Πολάνσκι(  πρωταγωνιστής ήταν ξανά ο πολύ καλός ηθοποιός Mατιέ Αμαλρίκ), η ανδρική κυριαρχία αμφισβητείται κι εδώ, χωρίς φετίχ και παράγωγα του σεξ. Η αίσθηση της τιμωρίας είναι πανταχού παρούσα, ως αποτέλεσμα μιας ζωής με χαρακτηριστικά την έπαρση και τον κομπασμό.

Ουκ ολίγα τα υπονοούμενα του  Αρνό και του  Ζαν-Μαρί για τους πανεπιστημιακούς, ως ένα από τα επαγγέλματα «παγίδα» για εξεύρεση νέων ερωτικών συντρόφων. Άλλωστε οι σκηνές -μαύρου χιούμορ- που ο Μαρκ βρισκόταν στην αίθουσα διδασκαλίας, ουσιαστικά εκεί μέσα δεν έκανε μάθημα, είτε έδειχνε κουλτουριάρικες ταινίες είτε έλεγε αερολογίες.

Αντίθετα, οι διάλογοι -στο συμβολικά χιονισμένο τοπίο- είχαν  «δύναμη», που μας υπενθύμιζαν τη φύση των  σχέσεων των δύο φύλων, σαν να βλέπαμε ταινία που θα ήθελε να μοιάσει σε αυτές του Ερίκ Ρομέρ. Ωστόσο το δακρύβρεχτο τέλος προδίδει την έλλειψη ισχυρής πλοκής.

Η υπερεκτιμημένη σκηνοθέτις κι ηθοποιός Maïwenn, συμμετέχει στο έργο σε  ρόλο σημαντικό αλλά με την  απόδοσή της  τον μετέτρεψε σε υποτονικό.

“Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα(Love Is the Perfect Crime) appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό Δράμα, 110′, Χιλή, Γλώσσα: Ισπανικά

του Σεμπάστιαν Λέλιο

Απλοχερος ανθρωπισμός με μια λεπτή δόση ειρωνείας, το τρομερό παιδί του χιλιανού κινηματογράφου ο Σεμπάστιαν Λέλιο( Αγία Οικογένεια)  ακολουθεί αυτή τη φορά την Γκλορια , που βρίσκει διάφορους τρόπους ώστε να καλύψει τα συναισθηματικά της κενά και τη μοναξιά. Ο σύζυγος την έχει εγκαταλείψει αλλά έχει και δυο παιδιά, έχει και εγγονό, εργάζεται σε ασφαλιστική εταιρεία, όλα αυτά συνθέτουν τον εξωτερικό της περίγυρο, που όμως δεν μπορεί να καλύψει την έλλειψη μιας πραγματικής συντροφιάς και αγάπης. Θα συναντήσει στο κλαμπ που συχνάζει έναν απόστρατο αξιωματικό , ο οποίος αποδεικνύεται στην πορεία αδύναμος να της προσφέρει όσα η ίδια επιθυμεί από τη στιγμή που εξακολουθεί να είναι προσκολημένος στην πρώην σύζυγό του και στις δύο του κόρες.

Κι ενώ η Γκλόρια έλκεται από τον νέο της έρωτα, ο Λέλιο θα βρει την ιδανική του μούσα, θα κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες, θα φιλμάρει πάνω της, και θα δημιουργήσει υπέροχα ένα πολύπλοκο σύγχρονο γυναικείο πορτρέτο που θα μπορούσε εύκολα να καταρρεύσει από κατάθλιψη στον βαθύ πόνο της εσωτερικής της  μοναξιάς, αλλά τελικά δεν το πράττει. Αντίθετα ο χαρακτήρας της Γκλόρια κατασκευάζεται πολυδιάστατα. Από τα μοναχικά βράδια  στο σπίτι,  στις  ανεμπόδιστες προς το θεατή σεξουαλικές ευτυχισμένες στιγμές.

Από την άλλη ξεσκεπάζει με τακτ το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Χιλής και κατ’επέκταση του δυτικού κόσμου, που αφήνει τους ανθρώπους  να παραπαίουν και μόνοι τους να βρίσκουν την άκρη,  σε ένα σύστημα που δεν τους προστατεύει.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι η αποστασιοποίηση από θέματα ηθικής. Περιγράφεται ο χαρακτήρας, κι ο θεατής βλέπει και κατανοεί το πάθος και την παρορμητικότητα που λείπουν από το ασφυκτικό πλαίσιο της καθημερινότητας.

Ο Σεμπάστιαν Λέλιο αγαπάει ανιδιοτελώς το κινηματογραφικό του είδωλο κι αυτό είναι εμφανές.

Η Παουλίνα Γκαρσία θα του το ανταποδώσει με μια θριαμβευτική ερμηνεία που δικαίως της χάρισε το πρώτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Βερολίνου.  Θεωρείται μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της Χιλής, με καριέρα στο θέατρο, που ερμηνεύει όλους τους μεγάλους ρόλους του σύγχρονου ρεπερτορίου. Είναι μια αξιαγάπητη παρουσία μπροστά στο γυαλί και εισχωρεί βαθιά στην ψυχοσύνθεση εκείνων των ανθρώπων που η ψυχή τους αναζητεί έναν άλλου είδους παράδεισο.

Το ” Γκλόρια” απο 3/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada Films

The post Γκλόρια appeared first on screeneye.gr.