Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

«Άνθρωποι απ όλο τον κόσμο φεύγανε από τους τόπους τους και πήγαιναν στην Πόλη για να φτιάξουν μια καλύτερη τύχη. Ότι κουβάλησαν από τον τόπο τους ήταν δυο δράμια πιπέρι λίγη ρίγανη, κομμάτι σαφράνι.»

O Τάσος Μπουλμέτης με λόγια, περιγράφει την ταινία «Πολίτικη Κουζίνα»
και το «Minari» του Λι Άισακ Τσανγκ, αμυδρά μας την θυμίζει.
Minari= Μαϊντανός.
Διαφορετικός από τον ελληνικό. Ιαπωνικός- Νοτιοκορεατικός.
Η Πόλη αντικαθίσταται από μια αγροτική κωμόπολη του Αρκάνσας.
Ο Φάνης στην«Πολίτικη Κουζίνα» περιμένει τον παππού του.
Ο Ντέιβιντ στο «Minari» περιμένει τη γιαγιά του.

Και οι ομοιότητες κάπου εδώ τελειώνουν.

Ένας νόμος αμερικανικός του 1965- επί προεδρίας  Τζόνσον- ακύρωνε τις ποσοστώσεις και επέτρεπε σε εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, να εισέλθουν μαζί με τις οικογένειές τους, σε αμερικανικό έδαφος, για να εργαστούν.
Οι γονείς του Λι Άισακ Τσανγκ, έφυγαν από την πατρίδα τους , αναζητώντας στην Αμερική , καλύτερες συνθήκες ζωής και ίσες ευκαιρίες.
Ο θεατής στο «Minari» παρακολουθεί την ημι-αυτοβιογραφία του σκηνοθέτη( μέσα από τα μάτια του αγοριού), όπου στον πυρήνα της ιστορίας, υπάρχει ένας νεαρός άντρας , η σύζυγός και μητέρα των παιδιών τους, ενώ στην πορεία προστίθεται και η γιαγιά, η οποία καταφθάνει από τη Νότια Κορέα, για να στηρίξει το μικρό αγόρι, το οποίο “κουβαλάει” ένα καρδιολογικό νόσημα. Μένουν όλοι στριμωγμένοι σε τροχόσπιτο.

Η γεωργική επιχείρηση κορεατικών λαχανικών του πατέρα, αποδίδει ελάχιστα, η εργασία της μητέρας στην Πτηνοτροφική Μονάδα πλήρως την απογοητεύει και η ασθένεια του επτάχρονου Ντέιβιντ, ωθεί την Μόνικα, να θέλει να φύγει από την κωμόπολη.
Η ένταση ανάμεσα στο ζευγάρι πυροδοτείται, από την επιθυμία του άντρα- του Τζέικομπ- να παραμείνει εσαεί στο ίδιο μέρος και να ασχολείται με το ίδιο αντικείμενο , ωσότου εισπράξει χρήματα, για να ζήσουν την άνετη ζωή, των δικών του ονείρων.
Η Μόνικα αποζητά τις οικογενειακές αξίες.

Το πολυφορεμένο Αμερικανικό Όνειρο, το οποίο στέλνεται συχνά εις το πυρ το εξώτερον,
αδίκως ταυτίζεται με το «Minari».
Ο  Τζέικομπ και η Μόνικα αναδεικνύουν διαφορετικές αξίες ως θεμελιώδεις -στο προσωπικό τους κοσμοσύστημα- οι οποίες θα παρέμεναν διαφορετικές, κι αν ζούσαν στην πατρίδα τους.
Υπάρχουν βαθύτερα αίτια, από την ευθύνη του τόπου και αποτυπώνονται κινηματογραφικά, από την απουσία ερωτικής έλξης και συναισθηματικής ταύτισης , αλλά και από τον κομβικό ρόλο της γιαγιάς( η μητέρα της Μόνικας), που λειτουργεί ως γονιός και για τα δύο παιδιά του ζεύγους.
Η κάμερα του Λι Άισακ Τσανγκ ακολουθεί τον Ντέιβιντ, ο οποίος βρίσκεται διαρκώς μαζί με τη γιαγιά του.
Παίζουν, αστειεύονται, με αθωότητα την επιπλήττει που δεν ξέρει να μαγειρεύει μπισκότα.
Η κοινωνική αποδοχή , περνάει και μέσα από τη θρησκεία( το βλέπουμε σε δύο σκηνές), από τη γλώσσα( οι ήρωες μιλάνε κορεατικά και αγγλικά ) μα και από την ισορροπία της κορεατικής εθνικής τους ταυτότητας, σε αντιδιαστολή με την πολυσυλλεκτική της Αμερικής, και ιδίως ο Τζέικομπ, αλλά ως ένα βαθμό και η Μόνικα, δεν είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ισορροπία αυτή.

Εξαιρετικοί οι δύο πρωταγωνιστές , ο Στίβεν Γέουν και η Γέρι Χαν, ταίριαζε απόλυτα ο νωχελικός ρυθμός, όπως επίσης και η πλανοθεσία, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο ότι η φύση χαρίζει τον πλούτο της,  όπως τον οραματίζεται ο Τζέικομπ στην τελευταία σκηνή.

6 οσκαρικές υποψηφιότητες,στην παραγωγή βρίσκεται ο Μπραντ Πιτ.

The post Minari appeared first on screeneye.gr.

Κριτική από Κάννες Ιάκωβος Γωγάκης

Όπως μας προϊδεάζει  ο τίτλος,  τo ” Once Upon a Time In Hollywood” είναι  ένα παραμύθι. Εμείς προσθέτουμε …παραμύθι ενηλίκων, όπου η   βία αργεί αλλά καραδοκεί-  όπως συμβαίνει πάντα στο φιλμικό σύμπαν  του Κουεντίν Ταραντίνο. Κι όσοι γνωρίζουν το φιλμικό του σύμπαν , ας θυμηθούν την εξέλιξη των περισσότερων  ιστοριών του…προτού  φτάσουμε στις αιματοχυσίες, όπου όλα κινούνται στη σφαίρα του αιματηρού φινάλε.

Τα διθυραμβικά πρώτα σχόλια για την ταινία , όπως γράφτηκαν κι ακούστηκαν από τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα, δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Είναι υπερβολικά και φάνηκε από τη χλιαρή υποδοχή του κοινού και των κριτικών στην πρωινή προβολή της 22/5. 

Ο Κουεντίν Ταραντίνο δεν ξεφεύγει από το  σινεμά που αγαπά και από την ταύτιση  με την αμερικανική κουλτούρα( σε ένα μέρος του είναι ουέστερν και σε ένα άλλο το έργο  εξελίσσεται σε σπλάτερ), παραμένοντας  το συγκεκριμένο είδος/είδη,  μια λατρεία, μια εμμονή- ίσως και μια  επιθυμία,  να θεωρηθεί ως ο  Αμερικανός αντικαταστάτης του Ιταλού  Σέρτζιο Λεόνε). Άφησε την εντύπωση,  πως οι συγκεκριμένες  σκηνές, γράφτηκαν στο σενάριο,  γιατί όφειλε να τονίσει  -για πολλοστή φορά ότι δεν πρόκειται να το  αποτινάξει το είδος. Εν αντιθέσει με τις δύο  προηγούμενες του ταινίες, που όριζαν το τι εστί σύγχρονο ουέστερν, το έργο διαδραματίζεται στο κοντινό παρελθόν κι έπρεπε να βρει τρόπο να το εντάξει… και τον βρήκε, κάνοντας τον ηρωά του ηθοποιό τέτοιων ρόλων. Επί παραδείγματι,  στους ” Μισητούς 8″ το σασπένς,   ήταν πιο ισχυρό, γιατί ολόκληρη η ταινία ήταν  επικεντρωμένη σε πρόσωπα που  είχαν έναν  κοινό παρονομαστή κι ένα  μέρος, που όλοι συγκεντρώθηκαν εκεί.  Στο νέο του έργο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η  ματαιοδοξία των καλλιτεχνών του Χόλιγουντ  για δόξα, είναι υπαρκτή και την καυτηριάζει με έναν τρόπο εντελώς ταραντινικό αλλά εύστοχο.

 Τις φημολογίες για εμπλοκή του Πολάνσκι στη δολοφονία της γυναίκας του, τις αποτινάσσει, αλλά βρήκε έναν πλάγιο τρόπο να πει πως είναι αντίθετος με τη σεξουαλική συνεύρεση ενηλίκων με ανήλικα κορίτσια.     Όσοι ήλπιζαν πως στο ” Once Upon a Time in Hollywood”, ο Ταραντίνο  θα εξελίξει τις αποδεδειγμένες τεράστιες δυνατότητες του, κάνοντας ένα σινεμά “έκπληξη”,  δομώντας το σενάριό του σε άλλη κατεύθυνση, που δεν θα ακολουθεί απόλυτα το παρελθόν του, δηλαδή φτιάχνοντας  μια ταινία  πιο ρεαλιστική ίσως  και λιγότερη παιχνιδιάρικη…θα απογοητευτούν. Αντιθέτως,   δεν θα απογοητεύσει όσους κρατούσαν ένα καλάθι ούτε πολύ μικρό, ούτε και πολύ μεγάλο.   Το εάν η δολοφονία της Σάρον Τέιτ ήταν μια πλάνη, ένα παιχνίδι του Ταραντίνο για να μας οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια ή έχει ουσία κι περιεχόμενο, το αφήνουμε να αιωρείται.

Ο εμπνευστής του σεναρίου και σκηνοθέτης της ταινίας,  ζήτησε από το κοινό και τους κριτικούς να αποφύγουν τις πολλές λεπτομέρειες κι εμείς θα το τηρήσουμε, γιατί ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, όπως και το σασπένς.

Η ταινία διαδραματίζεται στο Χόλιγουντ το 1969, σε δύο εποχές.  Το πρώτο μέρος διαδραματίζεται χειμώνα,  το δεύτερο το  καλοκαίρι.

Ο Λεονάρντο ντι Κάπριο ερμηνεύει τον Ρικ Ντάλτον, έναν φιλόδοξο νέο ηθοποιό, που έχει βάλει στόχο να πρωταγωνιστήσει στον κινηματογράφο και να αφήσει πίσω  τηλεοπτικούς ρόλους ουέστερν τρίτης κατηγορίας.  Συνοδοιπόρος του,  είναι ο φίλος του Κλιφ Μπουθ( Μπραντ Πιτ), ο οποίος κάνει ενίοτε τον κασκαντέρ. Είναι ένας τύπος χαμηλών τόνων, βετεράνος του Βιετνάμ, που μένει με το σκύλο του, μετά το θάνατο της γυναίκας του( οι κουτσομπόληδες του Χόλιγουντ λένε ότι  τη γυναίκα του τη δολοφόνησε). Μαζί θα  συναντήσουν έναν παραγωγό( Αλ Πατσίνο), ο οποίος προθυμοποιείται να στηρίξει τον Ρικ Ντάλτον, συμβουλεύοντας τον( εάν επιθυμεί να έχει ρόλους και καλές απολαβές)   να μετακομίσει στην Ιταλία και να παίξει σε σπαγγέτι ουέστερν.

Παράλληλα, δίπλα από το σπίτι που νοικιάζει ο Ρικ, αγόρασε δική του βίλα ο Ρόμαν Πολάνσκι (Rafał Zawierucha)και μετακόμισε εκεί με την ηθοποιό-σύντροφό του την Σάρον Τέιτ ( την ερμηνεύει η Μάργκοτ Ρόμπι). Ο Πολάνσκι απολαμβάνει τις δάφνες από την επιτυχία της ταινίας ” Το Μωρό της Ρόζμαρι” κι όπως λέει ο Ρικ ” Είναι ευκαιρία, να τον γνωρίσω να παίξω σε ταινίες του, είναι αυτός που έκανε το Rosemarys ( fucking) baby”.

Ως γνωστόν, το καλοκαίρι του 1969 οι κάτοικοι της Καλιφόρνια έζησαν τον τρόμο, μεταξύ Ιουλίου κι Αυγούστου,  όταν ο απατεώνας Τσαρλς Μάνσον,  μαζί με μέλη της οικογένειας του κι οπαδούς του,  προχώρησαν σε εγκλήματα,  δολοφονώντας τον πολιτικό ακτιβιστή Γκάρι Χίνμαν. Επόμενο θύμα ήταν η  σύζυγος του Πολάνσκι, η Σάρον Τέιτ.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, γυρίζει την ταινία σε φιλμ ( όπως το συνηθίζει) και  με τη  διάρκεια της να είναι  2.5 ώρες και κάτι ( όπως επίσης το συνηθίζει). Επιπρόσθετα, τοποθετεί δίπλα στους βασικούς πρωταγωνιστές (  Ντι Κάπριο-Πιτ),  είτε γνωστούς ηθοποιούς είτε είτε άγνωστους( που αντικαθιστούν υπαρκτά πρόσωπα της δεκαετίας του ’60, όπως είναι  Μάικ Μοχ στο ρόλο του Μπρους Λι τον οποίο ο Πολάνσκι υποψιαζόταν ως το δολοφόνο της γυναίκας του,  αλλά η σκηνή που βλέπουμε πόρρω απέχει από τις συγκεκριμένες υποψήφιες ).

Η κινηματογραφική δράση πάντα περιστρέφεται  γύρω από την αλληλοτροφοδοτούμενη σχέση του Ρικ και του Κλιφ(Ντι Κάπριο και Πιτ). Επιλέγει κυρίως δυναμικές  μουσικές, ποπ και ροκ εντ ρολ εκείνης της εποχής κι  όλες τοποθετούνται με απίστευτη αρμονία στο κινηματογραφικό του δημιούργημα, το οποίο όπως το συνηθίζει όλα στήνονται σαν ένα αλφάδι ακρίβειας  Κάνει την έκπληξη κι ενώ όλοι περιμέναμε να ακούσουμε το “California Dreaming” από τους Mamas and Papas, όπου τα μέλη του συγκροτήματος  ήταν φίλοι του Πολάνσκι, επέλεξε την καταπληκτική ακουστική εκτέλεση του Χοσέ Φελισιάνο.

Ο Ταραντίνο -που πρόσφατα πάτησε τα 56-, δήλωσε το 2016, ότι στη δέκατη ταινία του,  θα βάλει  τίτλους τέλους  και θα αφήσει τη σκηνοθεσία… μια για πάντα. Εάν λέει αλήθεια-και δεν αναιρέσει την απόφαση του όπως έπραξαν άλλοι συνάδελφοί του-, τότε το  ” Once Upon a Time in Hollywood” αποκτά ιδιαίτερη σημασία,  καθορίζοντας τα τελευταία στάδια της -γεμάτης λαμπρές στιγμές- σταδιοδρομίας του( είναι η 9η ταινία του). Θα επιθυμούσε διακαώς οι έπαινοι εν έτει 2019 να είναι ανάλογοι  με τους επαίνους του 1994. Τότε,  με τη δεύτερη του ταινία( Pulp Fiction) και με ένα καστ πρωτοκλασάτων ηθοποιών ( όπως διαθέτει και τώρα) ,  έφυγε από τις Κάννες για την Αμερική ,  με το Χρυσό Φοίνικα των Καννών.

Πιστεύουμε, όταν καταλαγιάσει ο παροξυσμός του Φεστιβάλ Καννών , θα υπάρξει μια πιο νηφάλια αντιμετώπιση, όπου η ταινία από τη μια  θα αποδεικνύει την αξία του Ταραντίνο στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι, αλλά δεν θα ανοίγει ούτε για τον ίδιο ούτε για το κοινό κάτι νέο και διαφορετικό.

The post “Μια φορά κι ένα καιρό” ο Ταραντίνο έσπαγε τις συμβάσεις. Εξελίσσεται ή ανακυκλώνεται; appeared first on screeneye.gr.

Νέες πληροφορίες δόθηκαν στη δημοσιότητα για το νέο ντοκιμαντέρ του Τέρενς Μάλικ με τίτλο «Voyage of Time» που θα θυμίζει σε πολλά το δικό του φιλμ ” Το Δέντρο της Ζωής” του 2011. Θα είναι, όπως αναφέρεται «μια γιορτή της γης, παρουσιάζοντας συνολικά τον χρόνο, από τη γέννηση του σύμπαντος μέχρι το θάνατό του» και θα «εξετάζει όσα συνέβησαν ως προεργασία του θαύματος που παρουσιάζεται μπροστά μας τώρα.

Μετά τα νεφελώματα και τα σουπερνοβα, μετά τους τόπους μέσα στη λάβα και τον καπνό, μετά τη δημιουργία των πρώτων κυτταρικών οργανισμών, τα πρώτα ψάρια, τα πρώτα αμφίβια και ερπετά, ιδού το μεγάλο θαύμα!» Εκτός από την 40λεπτη εκδοχή που θα προβληθεί παγκοσμίως σε αίθουσες IMAX, θα υπάρξει και μια εκδοχή μεγάλου μήκους. Να σημειωθεί ότι την αφήγηση θα κάνει ο ηθοποιός Μπραντ Πιτ που συμμετείχε με πρωταγωνιστικό ρόλο κι ως παραγωγός και στο ” Δέντρο της Ζωής”.

Οι παραγωγοί της ταινίας δήλωσαν πως στο ντοκιμαντέρ «χρησιμοποιώντας λέξεις και μουσική, βλέπουμε το σύμπαν και τους μικροσκοπικούς ζωικούς οργανισμούς του πλανήτη μας με ευγνωμοσύνη και δέος, στην πιο φιλόδοξη ταινία του Μάλικ μέχρις στιγμής… Η ιστορία ασχολείται με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, που μας αγγίζουν όλους με συναισθηματικό, όμορφο και εκπληκτικό τρόπο.»

The post ” Voyage of Time” ο τίτλος της νέας ταινίας του Τέρενς Μάλικ. Οι πρώτες φωτογραφίες appeared first on screeneye.gr.

Δράμα/Βιογραφία,130′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Big Short

Του Άνταμ Μακεΐ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ, Ράιαν Γκόσλινγκ,Μπραντ Πιτ,Φιν Γουίτροκ, Τζον Μαγκάρο,Στιβ Καρέλ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

CDO, CMO, CDS, FHA… Short selling. Μην παιδεύεστε. Δεν είναι κινέζικα. Είναι το γλωσσάρι των οικονομικών όρων που βάλθηκε να μας διδάξει ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου Μάικλ Λιούις και σκηνοθέτησε ο  Άνταμ Μακεΐ με παραγωγό τον Μπραντ Πιτ, ταινία που αποπειράται με ασυνήθιστη αφήγηση, να αποκαλύψει το πώς έφτασε ο πλανήτης στην κρίση των ενυπόθηκων δανείων του 2008, αφήνοντας δεκάδες εκατομμύρια  ψυχές στο δρόμο και  εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους να χάσουν τη δουλειά τους, σε μια μέρα μέσα.

Τέσσερις ειδήμονες της αμερικάνικης χρηματοπιστωτικής αγοράς και μάνατζερ αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου, ο καθηγητής Μάικλ Μπέρι( Κρίστιαν Μπέιλ),  ο  Τζέρεντ Βένετ της Γκολντμαν Σακς (Ράιαν Γκόσλινγκ) και δύο αμούστακα φιλαράκια, απόφοιτοι οικονομικών ο Τσάρλι Λέντλει  (Φιν Γουίτροκ) και ο Τζέρεμι Μέι (Τζον Μαγκάρο)με τη βοήθεια του πρώην τραπεζικού Μπεν Ρίκερτ (Μπραντ Πιτ) ψυλλιάζονται από το 2005 τη φούσκα της αγοράς ακινήτων και προσπαθούν να πείσουν τους επενδυτές να σνομπάρουν τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών. Ο εργασιομανής  οικονομολόγος της Γουόλ Στριτ Μαρκ Μπάουμ (Στιβ Καρέλ) κάτι διαισθάνεται και προσπαθεί να ενώσει τα διάφορα κομμάτια του οικονομικού παζλ.

Τα κεντρικά  πρόσωπα του έργου δεν πρόκειται ποτέ να ανταμωθούν για να γιορτάσουν τη διορατικότητα τους πιάνοντας το νήμα της οικονομικής κρίσης από την αρχή, αλλά  και να κλάψουν για το κατάντημα του αμερικάνικου οικοδομήματος.

Ο σκηνοθέτης των -μέχρι πρότινος- ευκολοχώνευτων κωμωδιών  τύπου Anchorman Άνταμ Μακεΐ, δημιουργεί τρεις παράλληλες ιστορίες τις οποίες ενώνει με μαεστρία, χρησιμοποιώντας τον Μάικλ Μπέρι ως αφηγητή, αλλά ταυτόχρονα και με την ιλιγγιώδη του μονταζική ταχύτητα (σαν  το «Traffic» του Σόντεμπεργκ), αποφορτίζοντας τους ακατάπαυστους εξειδικευμένους διαλόγους πανεπιστημιακού επιπέδου της οικονομικής επιστήμης,  με   ζωηρή μπιτ μουσική και με τους πρωταγωνιστές ενίοτε να μιλούν ανφάς στην κάμερα.

Οι χαρακτήρες του όμως, στερούνται ψυχολογικού υποβάθρου, γιατί δεν σκιαγραφούνται ενδελεχώς και η ιστορία παραμένει  περιγραφική και περίπλοκη, με αποτέλεσμα ο θεατής να δυσκολευτεί όχι μόνο να ταυτιστεί με τα πρόσωπα, αλλά και να αφομοιώσει το «ποιος είναι ποιος». Παρόλα αυτά πρόκειται για μια ελκυστική ταινία, ίσως φτάσει και στα Όσκαρ, με τη συνδρομή και των κορυφαίων του ηθοποιών.  Η έλλειψη της πρωταγωνιστικής γυναικείας παρουσίας γίνεται σίγουρα αντιληπτή, έχει την εξήγηση της, όχι μόνο στη φύση του συγκεκριμένου χώρου των ακινήτων και των επενδύσεων( άλλωστε δεν είναι τυχαία η χρήση του όρου Golden Boys) αλλά και σε μια θεατρική και κινηματογραφική παράδοση ,που ξεκίνησε από τα «Οικόπεδα με Θέα» του Μάμετ, για να φτάσει στο «Δρόμο του Χρήματος» του  Τζέι Σι Κάντορ, στο « Λύκο της Γουόλ Στρήτ» του Σκορσέζε, για να καταλήξει σε αυτήν εδώ.

Τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα

“Το Μεγάλο Σορτάρισμα ” από 7/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Το Μεγάλο Σορτάρισμα appeared first on screeneye.gr.

Δύο ταινίες είναι στα άμεσα σχέδια του Μπραντ Πιτ, και οι δύο με θέμα τον πόλεμο, η πρώτη με τίτλο “War Machine” και πεδίο δράσης το πολιτικό παρασκήνιο του πολέμου του Αφγανιστάν και η δεύτερη προς το παρόν άτιτλη ταινία που θα λαμβάνει χώρα κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Το “War Machine” είναι μια σκοτεινή σάτυρα βασισμένη στο βιβλίο του πρόωρα χαμένου δημοσιογράφου Μάικλ Χέιστινγκς “The Operators: The Wild And Terrifying Inside Story Of America’s War In Afghanistan”. Ο Πιτ θα υποδυθεί έναν στρατηγό βασισμένο στον στρατηγό Στάνλεϊ ΜακΚρύσταλ, υπεύθυνο επιχειρήσεων των διεθνών και αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν,  ο οποίος υποχρεώθηκε να υποβάλει την παραίτησή του από τη θέση του ύστερα από προσβλητικά σχόλια που έκανε εναντίον του προέδρου Ομπάμα και της αμερικανικής κυβέρνησης.

Το αξιοσημείωτο αυτής της ταινίας είναι πως θα την παράγει και διανέμει το γνωστό streaming service Netflix. Η ταινία θα προβληθεί και σε παραδοσιακούς κινηματογράφους ώστε να μπορεί να είναι υποψήφια σε βραβεία, αλλά θα προβληθεί και από το Netflix. Είναι η πρώτη τόσο μεγάλη παραγωγή που αναλαμβάνει η εταιρία και μάλιστα με τόσο μεγάλου βεληνεκούς σταρ, αλλά και συνεργάτες εξίσου σημαντικούς.

Η επόμενη ταινία που έχει στα σχέδιά του ο Πιτ είναι ένα «ρομαντικό θρίλερ» εποχής Β’ Παγκοσμίου πολέμου που θα σκηνοθετήσει ο Ρόμπερτ Ζεμέκις και κατά πάσα πιθανότητα συμπρωταγωνίστρια την Μαριόν Κοτιγιάρ. Ένα ζευγάρι πρακτόρων θα γνωριστούν και ερωτευτούν ενώ προσπαθούν να δολοφονήσουν τον ίδιο Ναζί πολιτικό. Η φλογερή τους σχέση όμως θα καταρρεύσει όταν αποκαλυφθεί πως η Κοτιγιάρ είναι διπλή πράκτορας την οποία ο Πιτ πρέπει να δολοφονήσει. Τα γυρίσματα θα γίνουν στις αρχές του 2016 στο Λονδίνο, την Κασαμπλάνκα και τον Καναδά.

The post Πρωταγωνιστής σε 2 ταινίες για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μπραντ Πιτ appeared first on screeneye.gr.

Ο ηθοποιός θα πρωταγωνιστήσει επίσης και σε ταινία βασισμένη στο μπεστ σέλλερ βιβλίο του Κρίστοφερ ΜακΝτούγκαλ “Born to Run”. Στο βιβλίο ο πρωταγωνιστής πηγαίνει σε μια απομονωμένη φυλή στο Μεξικό προκειμένου να μάθει πώς οι γηγενής φυλή των Ταραχουμάρα μπορούν να τρέχουν πολλά χιλιόμετρα χωρίς να χρειάζονται ξεκούραση ή να τραυματίζονται.

Αν και δεν έχει ανακοινωθεί τίποτε επίσημα ακόμα, ο Μπραντ Πιτ φαίνεται πως βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις για να λάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία “Africa” που ετοιμάζει η Αντζελίνα Τζολί. Το σενάριο έχει γράψει ο Έρικ Ροθ(Φόρεστ Γκαμπ) και έχει σαν θέμα τον παλαιοανθρωπολόγο Ρίτσαρντ Λίκι που έγινε γνωστός για τον πόλεμο που έκανε για την προστασία των ελεφάντων στην Κένυα ενάντια στους λαθροθήρες κυνηγούς.

The post Νέες ταινίες για Μάθιου ΜακΚόναχι και Μπραντ Πιτ appeared first on screeneye.gr.

H ταινία θα είναι βασισμένη στο βιβλίο του Μάικλ Λιούις “The Big Short: Inside the Doomsday Machine”, ενώ την προσαρμογή σεναρίου αλλά και τη σκηνοθεσία θα κάνει ο Άνταμ ΜακΚέι (Anchorman: The Legend of Ron Burgundy). Πρόκειται για ένα πρότζεκτ που ήθελε πολύ να μεταφέρει ο Πιτ στη μεγάλη οθόνη και απ’ότι φαίνεται θα έχει δομή τέτοια ώστε διάφοροι μεγάλοι σταρ να έχουν ισομερούς σημασίας ρόλους, χωρίς έναν βασικό πρωταγωνιστή.

Το θέμα της ταινίας είναι η οικοδομική και πιστωτική φούσκα που οδήγησε στην οικονομική κρίση των ετών 2007-2010 δοσμένη μέσα από άτομα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της.

Προς το παρόν η εταιρία Paramount που φέρεται να είναι συμπαραγωγός δεν έχει ανακοινώσει κάτι επίσημα. Η Plan Β έχει δημιουργήσει ένα προφίλ εταιρίας που παράγει δραματικές ταινίες που θίγουν σημαντικά θέματα όπως το «12 Χρόνια Σκλάβος» που κέρδισε το περσινό Όσκαρ καλύτερης ταινίας και το “Σέλμα” που έχει ελπίδες για διακρίσεις στα φετινά Όσκαρ οπότε το αποτέλεσμα αναμένεται να είναι της ίδιας ποιότητας.

The post Ταινία με τους Μπραντ Πιτ, Κρίστιαν Μπέιλ και Ράιαν Γκόσλινγκ για την οικονομική κρίση appeared first on screeneye.gr.

Ποιο είναι άραγε το κίνητρο για να συνεργαστούν τέσσερις αστέρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας σε ταινία μικρού μήκους; Προφανώς οι οικονομικές απολαβές. Χρηματοδότες του πρότζεκτ είναι Κινέζοι ξενοδόχοι που θέλουν να διαφημίσουν τα θέρετρα τους και τα καζίνο τους.  Eίναι η πρώτη φορά που ο Σκορσέζε θα συνεργαστεί με τον Μπραντ Πιτ, αλλά και η πρώτη φορά που θα βρεθούν μαζί σε ταινία οι ΝτιΚάπριο και Ντε Νίρο που χωριστά έχουν συνεργαστεί πολλές φορές με τον σκηνοθέτη. Το σενάριο έχει γράψει ο Τέρενς Γουίντερ (Λύκος της Wall Street).

Η ταινία ετοιμάζεται για λογαριασμό της Melco-Crown Entertainment (MCE) και θα προβληθεί το 2015 στο νέο σύμπλεγμα ξενοδοχείων της εταιρίας στο Μακάου στην Κίνα .

The post Μεγαθήρια του σινεμά μαζί σε ταινία μικρού μήκους appeared first on screeneye.gr.

Νέες πληροφορίες δόθηκαν στη δημοσιότητα για το νέο ντοκιμαντέρ του Τέρενς Μάλικ με τίτλο «Voyage of Time» που θα θυμίζει σε πολλά το δικό του φιλμ ” Το Δέντρο της Ζωής” του 2011. Οι πρώτες εικόνες θα γίνουν γνωστές σε αγοραστές στο τμήμα της αγοράς του φεστιβάλ των Καννών και η ταινία θα ολοκληρωθεί μέσα στο 2016. Θα είναι, όπως αναφέρεται «μια γιορτή της γης, παρουσιάζοντας συνολικά τον χρόνο, από τη γέννηση του σύμπαντος μέχρι το θάνατό του» και θα «εξετάζει όσα συνέβησαν ως προεργασία του θαύματος που παρουσιάζεται μπροστά μας τώρα.

Μετά τα νεφελώματα και τα σουπερνοβα, μετά τους τόπους μέσα στη λάβα και τον καπνό, μετά τη δημιουργία των πρώτων κυτταρικών οργανισμών, τα πρώτα ψάρια, τα πρώτα αμφίβια και ερπετά, ιδού το μεγάλο θαύμα!» Εκτός από την 40λεπτη εκδοχή που θα προβληθεί παγκοσμίως σε αίθουσες IMAX, θα υπάρξει και μια εκδοχή μεγάλου μήκους. Να σημειωθεί ότι την αφήγηση θα κάνει ο ηθοποιός Μπραντ Πιτ που συμμετείχε με πρωταγωνιστικό ρόλο κι ως παραγωγός και στο ” Δέντρο της Ζωής”.

Οι παραγωγοί της ταινίας δήλωσαν πως στο ντοκιμαντέρ «χρησιμοποιώντας λέξεις και μουσική, βλέπουμε το σύμπαν και τους μικροσκοπικούς ζωικούς οργανισμούς του πλανήτη μας με ευγνωμοσύνη και δέος, στην πιο φιλόδοξη ταινία του Μάλικ μέχρις στιγμής… Η ιστορία ασχολείται με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, που μας αγγίζουν όλους με συναισθηματικό, όμορφο και εκπληκτικό τρόπο.»

The post Το ” Δέντρο της Ζωής” 2 αποφασίζει να γυρίσει ο Τέρενς Μάλικ. Αφηγητής ο Μπραντ Πιτ appeared first on screeneye.gr.

Ιστορική Βιογραφία-Δράμα, 133′ Η.Π.Α 2013

του Στιβ ΜακΚουίν

Παίζουν:Τσιούετελ Έτζιοφορ, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Πολ Τζιαμάτι,  Μπραντ Πιτ

Ο Βρετανός Στιβ ΜακΚουίν  2 χρόνια μετά το  κοινωνικό δράμα « Ντροπή» που τον έκανε παγκόσμια γνωστό, επιστρέφει στο κινηματογραφικό πλατό για να διηγηθεί ένα πραγματικό-τραγικό περιστατικό που συνέβη στις Η.Π.Α το 1841.

Το «12 Χρόνια Σκλάβος» που γυρίστηκε και τηλεοπτικά το 1984  αφηγείται την ιστορία ενός καλλιεργημένου Αφροαμερικάνου οικογενειάρχη από τη Νέα Υόρκη που εξαπατήθηκε από δύο απατεώνες που τον συνόδευαν σε ένα ταξίδι μέχρι την Ουάσιγκτον. Μεταφέρθηκε στον Αμερικάνικο Νότο για να  τον πουλήσουν αργότερα   ως σκλάβο, με διαφορετικό όνομα κι άλλη ταυτότητα. Η οδυνηρή αυτή εμπειρία   έφερε επανειλημμένα τον Σόλομον Νόρθαπ πρόσωπο με πρόσωπο με τον αυτοεξευτελισμό και τον θάνατο.

Ο σκηνοθέτης  παίζει επιτυχημένα για τρίτη  φορά το βίαιο παιχνίδι με το ανδρικό σώμα. Στην « Πείνα» ο Ιρλανδός πρωταγωνιστής του, ελέγχει το κορμί του από τα βασανιστήρια που υπόκειται. Στη « Ντροπή» συμβαίνει το αντίθετο, δεν μπορεί  να περιορίσει τον εθισμό του στο σεξ και στις καταχρήσεις.  Τώρα εδώ στο  «12 Χρόνια Σκλάβος», το σώμα μετατρέπεται σε προϊόν, με τον κεντρικό ήρωα να αδυνατεί να αντιληφθεί την παραφροσύνη της δουλείας.

Ο ΜακΚουίν που διακρίνεται για την αισθητική του αυστηρότητα αλλά και την καταγεγραμμένη κινηματογραφικά πολιτική του άποψη, θα κρατήσει το πρώτο στοιχείο, όπου η κάθε σκηνή είναι άρτια σχεδιασμένη, πλούσια  σε πρόσωπα και σε τεχνικά μέσα.

Από την άλλη, η επιλογή του να προχωρήσει σε μια καθαρά βιογραφική και  πομπώδη Χολιγουντιανή παραγωγή τον ανάγκασε και σε  συμβιβασμό, που έχει να κάνει με την αποφυγή πολιτικών προεκτάσεων  για το φυλετικό διαχωρισμό στην Αμερική, και σε μια απουσία αλληγορικών στοιχείων για τη σκλαβιά ανεξαρτήτου εποχής.

Αξίζει να αναφέρουμε τη μικρού μήκους ταινία  « Static» του 2009 που μέσα σε ένα ελικόπτερο ο ΜακΚουίν φιλμάρει πανοραμικά το « Άγαλμα της Ελευθερίας», για να μας μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο συνειρμών για την παραπλάνηση του κόσμου από την τηλεοπτική προπαγάνδα, για την  αστυνομοκρατία, για την έλλειψη δημοκρατίας και εν τέλει για αυτό που πραγματικά μπορεί να συμβαίνει, για την ατομική ανελευθερία.

Στο «12 Χρόνια Σκλάβος» κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ο συμβιβασμός που θα κάνει έχει τη σημασία του, γιατί το έργο μένει και στα 133 του λεπτά στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης.

Ο θεατής βλέπει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, την παράλογη εξουσιαστική σχέση « αφέντη-δούλου», μόνο  μέσα από μαστιγώματα μέχρι θανάτου, βλέπει επίσης τη διαδικασία του πνιγμού με σχοινί πάνω σε κρεμάλες, ψυχολογικούς εκβιασμούς  και βιασμούς.

Είναι γνωστό τι συνέβαινε στην Αμερική για 250 χρόνια, διδάσκεται σε σχολεία σε πανεπιστήμια, έχουν ειπωθεί και κινηματογραφικά(Amistad, Λίνκολν κ.α), θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η τόσο ρεαλιστική καταγραφή και να δοθεί βάρος σε μηνύματα, συμβολισμούς και αλληγορίες.

Άλλωστε όπως και στη Ν. Αφρική του Μαντέλα που μας άφησε, έτσι και στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ομπάμα, οι φυλετικοί διαχωρισμοί δεν έχουν πλήρως εξαφανιστεί.

Για πρώτη φορά ο μόνιμος συνεργάτης του σκηνοθέτη Μάικλ Φασμπέντερ δεν θα αλώσει τον κινηματογραφικό χρόνο, εμφανίζεται μεταγενέστερα στην πλοκή ως ο αγροίκος δουλέμπορος που κουβαλάει ψυχώσεις κι ανασφάλειες. Θα αναπτύξει μια ισχυρή συγκρουσιακή σχέση με το κεντρικό πρόσωπο, το οποίο υποδύεται ο  Τσιούετελ Έτζιοφορ, με τα δικά τους τετ α τετ να ηλεκτρίζουν θετικά την ατμόσφαιρα.

Ο μοναδικός συμπαραστάτης του τραγικού ήρωα θα είναι ένας λευκός άνδρας με φιλελεύθερο  πνεύμα, και δεν είναι άλλος από τον  Μπραντ Πιτ στον ολιγόλεπτο χρόνο που ο ΜακΚουίν του επιφυλάσσει, τιμής ένεκεν, προφανώς ως ένας από τους χρηματοδότες που είναι της ταινίας.

Πρόκειται για το μεγάλο φαβορί των φετινών βραβείων Όσκαρ

To ” 12 Χρόνια Σκλάβος” από 12/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post 12 Χρόνια Σκλάβος( 12 Years a Slave) appeared first on screeneye.gr.