Κοινωνικό Δράμα, 110′, Χιλή, Γλώσσα: Ισπανικά

του Σεμπάστιαν Λέλιο

Απλοχερος ανθρωπισμός με μια λεπτή δόση ειρωνείας, το τρομερό παιδί του χιλιανού κινηματογράφου ο Σεμπάστιαν Λέλιο( Αγία Οικογένεια)  ακολουθεί αυτή τη φορά την Γκλορια , που βρίσκει διάφορους τρόπους ώστε να καλύψει τα συναισθηματικά της κενά και τη μοναξιά. Ο σύζυγος την έχει εγκαταλείψει αλλά έχει και δυο παιδιά, έχει και εγγονό, εργάζεται σε ασφαλιστική εταιρεία, όλα αυτά συνθέτουν τον εξωτερικό της περίγυρο, που όμως δεν μπορεί να καλύψει την έλλειψη μιας πραγματικής συντροφιάς και αγάπης. Θα συναντήσει στο κλαμπ που συχνάζει έναν απόστρατο αξιωματικό , ο οποίος αποδεικνύεται στην πορεία αδύναμος να της προσφέρει όσα η ίδια επιθυμεί από τη στιγμή που εξακολουθεί να είναι προσκολημένος στην πρώην σύζυγό του και στις δύο του κόρες.

Κι ενώ η Γκλόρια έλκεται από τον νέο της έρωτα, ο Λέλιο θα βρει την ιδανική του μούσα, θα κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες, θα φιλμάρει πάνω της, και θα δημιουργήσει υπέροχα ένα πολύπλοκο σύγχρονο γυναικείο πορτρέτο που θα μπορούσε εύκολα να καταρρεύσει από κατάθλιψη στον βαθύ πόνο της εσωτερικής της  μοναξιάς, αλλά τελικά δεν το πράττει. Αντίθετα ο χαρακτήρας της Γκλόρια κατασκευάζεται πολυδιάστατα. Από τα μοναχικά βράδια  στο σπίτι,  στις  ανεμπόδιστες προς το θεατή σεξουαλικές ευτυχισμένες στιγμές.

Από την άλλη ξεσκεπάζει με τακτ το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Χιλής και κατ’επέκταση του δυτικού κόσμου, που αφήνει τους ανθρώπους  να παραπαίουν και μόνοι τους να βρίσκουν την άκρη,  σε ένα σύστημα που δεν τους προστατεύει.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι η αποστασιοποίηση από θέματα ηθικής. Περιγράφεται ο χαρακτήρας, κι ο θεατής βλέπει και κατανοεί το πάθος και την παρορμητικότητα που λείπουν από το ασφυκτικό πλαίσιο της καθημερινότητας.

Ο Σεμπάστιαν Λέλιο αγαπάει ανιδιοτελώς το κινηματογραφικό του είδωλο κι αυτό είναι εμφανές.

Η Παουλίνα Γκαρσία θα του το ανταποδώσει με μια θριαμβευτική ερμηνεία που δικαίως της χάρισε το πρώτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Βερολίνου.  Θεωρείται μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της Χιλής, με καριέρα στο θέατρο, που ερμηνεύει όλους τους μεγάλους ρόλους του σύγχρονου ρεπερτορίου. Είναι μια αξιαγάπητη παρουσία μπροστά στο γυαλί και εισχωρεί βαθιά στην ψυχοσύνθεση εκείνων των ανθρώπων που η ψυχή τους αναζητεί έναν άλλου είδους παράδεισο.

Το ” Γκλόρια” απο 3/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada Films

The post Γκλόρια appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό Δράμα, Χιλή-Αργεντινή 2013

του Μόισις Σεπουλβέντα  

Οι τελευταίες μέρες του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας επεφύλασσαν μια αναπάντεχη αναποδιά κατά το κλείσιμο της αυλαίας του τμήματος« Εβδομάδα Κριτικής»,  ικανή για να μας στερήσει από το να απολαύσουμε μια από τις καλύτερες ταινίες της διοργάνωσης. Όμως τα τεχνικά προβλήματα δεν  τα κατάφεραν να τινάξουν στον αέρα την προβολή της ταινίας, που τελικά αποζημίωσε κοινό και κριτικούς.

Έργο πλούσιο σε νοήματα, βαθιά ανθρώπινο και συναισθηματικό, το « Las Analfabetas » έρχεται από τη Χιλή, ταρακουνάει τις συνειδήσεις, και ξεγυμνώνει μέσα από μεταφορές και συμβολισμούς τη κρατική αδιαφορία για την παιδεία και την εκπαίδευση του κοινωνικού συνόλου. Αλλά δεν μένει μόνο στο προφανές. Προχωράει ένα βήμα πιο πέρα και φανερώνει μια ακόμη πτυχή εξίσου σημαντική. Ότι η έλλειψη της γνώσης, σπρώχνει τους πολίτες στην εσωτερική αποξένωση και στη κοινωνική απομόνωση, με ότι αυτό κι αν συνεπάγεται.

Η Χιμένα στην ηλικία των 50, ζει ολομόναχη στο ετοιμόρροπο σπίτι της. Ο θεατής την βλέπει να  καπνίζει αρειμάνιος, να ακούει ραδιοφωνικές εκπομπές και να φροντίζει την καταπράσινη αυλή της. Η επίσκεψη της Τζακλίν θα μας αποκαλύψει ότι η Χιμένα είναι αναλφάβητη και θα προσλάβει τη νεαρή δασκάλα για να της διαβάζει τις εφημερίδες.

Οι  σκηνές με τις δύο γυναίκες να βρίσκονται σε κατάσταση ευφορίας γρήγορα θα πάρουν  διαφορετική τροπή, έντονα συγκρουσιακή. Η ηρωίδα του έργου για χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει τις μαθησιακές της δυσκολίες, ως  επτασφράγιστο μυστικό. Έτσι λοιπόν εδώ, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τα αισθήματα ντροπής, φόβου και ανασφάλειας απέναντι στη Τζακλίν  που έχει θεωρητικά πολύπλευρη κατάρτιση. Θα εμφάνιση ένα πρόσωπο επιθετικό αλλά και τόσο αδύναμο, φτερό στον άνεμο. Το σπίτι της θα μετατραπεί σε  σχολείο, με τους ρόλους όμορφα να εναλλάσσονται, όπου ο μαθητής γίνεται δάσκαλος κι ο δάσκαλος μαθητής, σε μια αισιόδοξη σκηνοθετική προσέγγιση που διακηρύττει το «ίσοι μεταξύ ίσων».

Από την άλλη, αυτή η «αθώα» ματιά έχει και την αντίστροφη της οπτική γωνία. Άκρως πεσιμιστική. Γιατί όταν θα γίνει ορατό πως η παιδαγωγός Τζακλίν έχει κι αυτή βασικά κενά, τότε η ρήση « Η ημιμάθεια είναι η αρχή της αμαθείας» λειτουργεί με σαρκασμό κι απενοχοποιεί τους πραγματικά αμαθείς και ημιμαθείς , με τον Μόισις Σεπουλβέτα   να κοιτάει κατάματα τους υπαίτιους για τη σκόπιμη κατάντια των εκπαιδευτικών συστημάτων, που είναι οι θεσμοί του κράτους  κι οι πολιτικοί.

Το έργο ως πλοκή θα επιτύχει να ξεφύγει από τα σύνορα της Χιλής, κι αποκτά οικουμενική αξία, τη στιγμή που μπορεί να γίνει  εύστοχα ο παραλληλισμός με  καταστάσεις που τις βλέπουμε σχεδόν πανομοιότυπες σε μια σειρά χωρών, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα. Δεν είμαστε εκτός τόπου και χρόνου αν συνδέσουμε την έλλειψη παιδείας και την κοινωνική απομόνωση, με τις βίαιες ακραίες πράξεις που τις βιώνουμε στην Ελλάδα σε καθημερινή βάση.

Η Παουλίνα Γκαρσία( θα την δούμε σύντομα στο «Gloria») και η Βαλεντίνα Μοχρ για πάνω από ένα χρόνο ερμήνευαν τους δύο πολύπλοκους ρόλους σε θεατρική σκηνή του Σαντιάγο. Το μόνο που έκαναν εδώ, ήταν να μεταφέρουν αψεγάδιαστα το θεατρικό κείμενο του Πάμπλο Παρέδες στη μεγάλη οθόνη. Από την αρχή μέχρι το τέλος κράτησαν πάνω τους το έργο, σε ένα παιχνίδι για δύο που συγκινεί, προβληματίζει και καθηλώνει.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Μόισις Σεπουλβέντα   επέλεξε να διατηρήσει  την κάμερα σταθερή πάνω στα πρόσωπα, που κινούνταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα στο σπίτι. Ακολούθησε αργούς κινηματογραφικούς ρυθμούς με παύσεις και σιωπές, αλλά και με ανατροπές, μέχρι την τελική συγκλονιστική κορύφωση.

Το «Las Analfabetas » προβλήθηκε στην 28^η Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Βενετίας 2013

The post Οι Αναλφάβητες appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία-Δράμα, 110′  Χιλή 2011

του Αντρές Γουντ

Θαυμάσια και μαγική κινηματογραφία, νατουραλιστικές αναπαραστάσεις ενός “μύθου” που άφησε ιστορία στην πολιτιστική ζωή της Χιλής, 60 χρόνια πίσω. Ο Αντρές Γουντ εμπνέεται από το καλλιτεχνικό χάρισμα της συμπατριώτισσας του Βιολέτα Πάρα και αποκρυπτογραφεί εξαίσια τη σκοτεινή προσωπικότητα της ηρωίδας του, από την εποχή της ανωνυμίας της στην δόξα και στην τραγική της κατάληξη. Πρώτο βραβείο World Cinema στο Φεστιβάλ Σάντανς 2012, και συλλογή σημαντικών βραβείων για την άψογη πρωταγωνίστρια Φρανσίς Γκαβιλάν.

Βέβαια η ίδια η ιστορία αποτελεί βούτυρο στο ψωμί για τον νεορεαλιστή δημιουργό, που με το πολύ επιτυχημένο (ακόμα και στην Ελλάδα) “Machuca” του 2004, έβγαλε από την αφάνεια τον λαϊκό πολιτισμό της χώρας του και την τραυματική εμπειρία ενός εθνικού σπαραγμού.

Η Βιολέτα Πάρα, μια σπουδαία τραγουδίστρια και ποιήτρια, μια γνήσια ακτιβίστρια, δεν αφόρισε την λαϊκή καταγωγή της ακόμα και την στιγμή που βρέθηκε με δάφνες στα σαλόνια της γαλλικής μπουρζουαζίας. Την ένοιαζε η τέχνη της, και το πάθος της γι’ αυτήν. Μπροστά μας θα περάσει όλη της η διαδρομή και βέβαια η σημαδιακή σχέση με τον πατέρα της που πριν τον θάνατο του, της άφησε σαν παρακαταθήκη μια κιθάρα, το έναυσμα της μετέπειτα λαμπρής της πορείας. Αλλά όπως συμβαίνει με τις ιδιαίτερες προσωπικότητες, κουβαλούσε μια ψυχική διαταραχή, ίσως μια σοβαρή χρόνια κατάθλιψη που την οδηγούσε συχνά σε βίαιες εσωτερικές συγκρούσεις.

Ο Γουντ που θεωρείται ο πιο προβεβλημένος Χιλιανός σκηνοθέτης, με πέντε μεγάλου μήκους ταινίες στο ενεργητικό του, θα ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο και θα αφήσει αρχικά ασυμμάζευτα, τα διάσπαρτα κομμάτια από τη ζωή της, αλλά σταδιακά θα τα συνδέσει σε μια διαδικασία κινηματογραφικής συναρμολόγησης άκρως νεωτερική. Θα φωτίσει το κεντρικό πρόσωπο παίζοντας με το βλέμμα της, ήδη από το πρώτο, κοντινό πλάνο, και με διάφορες ομιχλώδεις εικόνες που παραπέμπουν στο δικό της ψυχικό σκοτάδι, θα ξεδιπλώσει την ιστορία, μέσα από flashback, όπως περίπου την διηγείται ο γιος της στα απομνημονεύματα του.

Μάστορας του φωτογραφικού φακού, ο Αντρές Γούντ προσθέτει με τις εικόνες του αισθητική αξία στο φιλμ, οι οποίες λειτουργούν διαρκώς αλληγορικά σαν ένα πέρασμα από την γέννηση, στην κορύφωση και μετά στον θάνατο.

Αλλά αν δεν υπήρχε η 39χρονη Χιλιανή ηθοποιός Φρανσίς Γκαβιλάν, που έδωσε το σώμα, τη φωνή και την ψυχή της και αγκάλιασε με τόση πειστικότητα αυτό το ρόλο, ίσως το φιλμ να περνούσε απαρατήρητο. Εντυπωσιακό και το σάουντρακ, με κομμάτια δικά της που σαφώς είναι αναγνωρίσιμα όπως το “Mersedes Sosa” και το “Gracias ala Vita”.

Βέβαια η ταινία κρατάει αδικαιολόγητα πέρα των 100 λεπτών, χαρακτηριστικό της κινηματογραφικής φλυαρίας του Αντρές Γούντ. Ταινία για συγκεκριμένο σινεφίλ ακροατήριο.

The post Η Βιολέτα Πήγε Στον Ουρανό Violeta Went to Heaven appeared first on screeneye.gr.