Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση, όπου η μεταμόρφωση μιας άρτιας και θριαμβευτικής πρωτότυπης εκδοχής, καταλήγει η συνέχειά της,   σε σκέτη απογοήτευση.

Τι κι αν η ταινία « Joker» ( του 2019),  αγκάλιασε το μανιφέστο του Τσάρλι Τσάπλιν για τους εργαζόμενους στο βιομηχανοποιημένο  “νέο κόσμο “.Τι κι αν η ταινία « Joker» ( του 2019),    δημιούργησε ένα μανιφέστο για την απρόβλεπτη σπίθα που θα ξυπνήσει τις μάζες,  για να πάρουν από τους προνομιούχους  εκδίκηση. Τι κι αν η ταινία « Joker» ( του 2019),  μας υπενθύμισε τι εστί σύγχρονο μιντιακό σύστημα  αλλά και ότι,  τα κρούσματα βίας και μαζικών δολοφονιών,  δεν περιορίζονται,  ούτε με περισσότερα ψυχιατρεία ούτε και με την εξάλειψη της οπλοκατοχής, μα  από τη δημιουργία,   ανθρωποκεντρικών  συστημάτων διαβίωσης.

Αντιδιαμετρικά διαφορετική, η ταινία «Joker: Τρέλα για Δύο» (του 2024) -έχοντας στα ηνία της, τον ίδιο σκηνοθέτη( Τοντ Φίλιπς) και τον ίδιο πρωταγωνιστή  ( Χοακίν Φίνιξ)-  επιχείρησε να ενσωματώσει την ποπ κουλτούρα με το ονειρικό στοιχείο της φαντασίας,

 αλλά και το ρομαντικό ύφος με το μιούζικαλ.

Εν τέλει η ταινία,  απέτυχε να ισορροπήσει τα διαφορετικά στοιχεία της.

Η  πλοκή δεν είχε συνοχή, οι χαρακτήρες δεν είχαν  ταυτότητα, ούτε εξέπεμπε δυναμισμό, το σεναριακό υπόβαθρο της ιστορίας.

Στην ταινία  «Joker: Τρέλα για Δύο»  ο κεντρικό χαρακτήρας  ο Άρθουρ Φλεκ, αποποιείται τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του ήρωα  της πρώτης ταινίας-  υπάρχουν  ελάχιστες στιγμές που τα αποζητά- και επενδύει στην αποδοχή της κοινωνικής συμμόρφωσης, όταν ερωτεύεται , και διαμέσου του έρωτα , συμβιβάζεται με τη νέα πραγματικότητα.

Βεβαίως και ο έρωτας είναι ένα ισχυρό συναίσθημα  και οι  άνθρωποι όταν τον ανακαλύπτουν,  συνδέονται με τον κόσμο γύρω τους ,  με έναν διαφορετικό τρόπο.

Ωστόσο, η φλόγα του έρωτα  στην νέα  ταινία  Joker, δεν παίρνει φωτιά. Ο Τοντ Φίλιπς ξεπετάει τη γνωριμία του Άρθουρ  με την Χάρλεϊ Κουίν (την οποία υποδύεται η Lady Gaga) και η σχέση που αναπτύσσεται.  απεικονίζεται περισσότερο ως φαντασία, παρά ως πραγματικός δεσμός.

Η συναισθηματική  σύνδεση των δύο, δεν προκαλεί τρέλα, γιατί δεν  πείθει.

Ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς επεδίωξε  να  σφυρηλατήσει  το κινηματογραφικό του κάδρο,   με μια ρομαντική αισθητική, που παραπέμπει στο μιούζικαλ «La la land», όπως επί παραδείγματι, με την  πανδαισία χρωμάτων, γήινων και παστέλ αποχρώσεων,  αλλά και με τους τζαζ ήχους,  από  τρομπέτες, σαξόφωνα, τρομπόνια , που επίσης παραπέμπουν στο «La la land».

Η έλλειψη συνοχής, η κατακερματισμένη αφήγηση -από το άσυλο στην αίθουσα του δικαστηρίου-  και η ασυντόνιστη μετάβαση,  από τους διαλόγους στα μουσικά σκέρτσα ,  υποβάθμισαν περαιτέρω το δημιούργημα του Φίλιπς, ως εκ τούτου καμία ουσιαστική εμβάθυνση στη σχέση των δύο κεντρικών χαρακτήρων δεν υπήρξε ούτε και ένας συνεκτικός κοινωνικός ,πολιτικός σχολιασμός, ξεκάθαρα αποτυπώθηκε.

Ο Χοακίν Φίνιξ,  έδωσε ερμηνευτικά στην ταινία –όσα της άξιζε, ίσως και κάτι παραπάνω, γνωρίζοντας, ότι όσο και να υπερέβαινε τον εαυτό του, το τελικό αποτέλεσμα,  θα παρέμενε το ίδιο.

Joker: Τρέλα για Δύο από την Πέμπτη 3/10 στους κινηματογράφους

The post Joker: Τρέλα για Δύο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μία λαιμητόμος κι ένας δημόσιος αποκεφαλισμός, εν προκειμένω της  Μαρίας Αντουανέτας, ο οποίος έγινε δεκτός υπό τις επευφημίες του αγριεμένου πλήθους, απαρτίζουν τον αφηγηματικό μίτο πάνω στον οποίο στηρίχθηκε ο σκηνοθέτης Ρίντλεϊ Σκοτ ( Μονομάχος, Blade Runner),  για να εισάγει την είσοδο στη δημόσια σφαίρα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη ( Χοακίν Φίνιξ), κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης κι εντεύθεν.

Ο Βρετανός σκηνοθέτης δημιουργεί στα 85 του χρόνια,  μία ακόμη ταινία επικών διαστάσεων,  με εκατοντάδες « πολεμιστές» κομπάρσους, με έναν άρτιο ενδυματολογικό κώδικα και μουσικές κλασικές συνθέσεις που ενισχύουν την αρμονία,

διαφορετικές σε κάθε σκηνή.

Καταλύτες της σεναριακής δράσης είναι επίσης, η αναρρίχηση του Ναπολέοντα από στρατιώτη σε στρατηγό,  το 1793, αλλά και η γνωριμία με την μετέπειτα σύζυγό του, Ιωσηφίνα (Βανέσα Κίρμπι).

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ πατάει μια το καρφί και μια το πέταλο, εναλλάσσοντας διαρκώς τους χώρους αφήγησης, από  την μάχη στο πεδίο στην οικογενειακή μάχη του ζεύγους, διατήρησης του γάμου τους εν ζωή, ξεπερνώντας την απιστία της Ιωσηφίνας και την εγωκεντρική στάση του Βοναπάρτη, μέχρι το πιο δύσκολο εμπόδιο, να διαχειριστούν την απουσία παιδιού.

Τα συμπεριφορικά  χαρακτηριστικά του Ναπολέοντα, αναδεικνύονται από τον Ρίντλεϊ Σκοτ πιο εύστοχα στις προσωπικές στιγμές   με τη σύντροφό του,

εν αντιθέσει με τις σκηνές, όπου ο κεντρικός ήρωας καταστρώνει τις πολεμικές εκστρατείες του. Εκεί η έμφαση δίνεται στην εικόνα.

Βέβαια, στη « Μάχη του Βατερλώ»,  είναι εμφανής η ψυχολογική πτώση του Ναπολέοντα. Δεν είναι πια νέος, οι φιλοδοξίες έχουν καταλαγιάσει, υπάρχει κι ένα αίσθημα υπεροψίας, το παιδί, η Ιωσηφίνα, η μοναξιά, στροβιλίζουν τη σκέψη του.

Η επιθυμία του  Ρίντλεϊ Σκοτ,  ο Χοακίν Φίνιξ  να αναλάβει τον κεντρικό ρόλο, δεν ήταν τυχαία. Ο Φίνιξ, χωρίς να υπερβάλλει, φωτίζει τα αντιφατικά χαρακτηριστικά του ήρωά του, αλλά θα ήταν ακόμη πιο ισχυρές οι εσωτερικές του αντιφάσεις, εάν ο σκηνοθέτης φώτιζε μονάχα το προσωπικό κομμάτι. Θα ήταν μια ταινία από μόνη της. Επέλεξε να πατήσει πάνω και στις δύο βάρκες και του επικού θεάματος και των εσωτερικών συναισθημάτων, δεν βούλιαξε, αλλά ούτε και πολύ γοργά προχώρησε.

Ναπολέων από την Πέμπτη 23/11 στους κινηματογράφους

The post Ναπολέων appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης
Η ποιότητα του σκηνοθέτη Μάικ Μιλς, βρίσκεται πρωτίστως στον χαρακτήρα του-όπως ισχυρίζονται φίλοι και συνεργάτες του-η οποία αποτυπώνεται και στις ταινίες του. Αναμετριέται συχνά με την κατάθλιψη, κουβαλάει και μια μελαγχολία.

Στο σινεμά του, το προσωπικό στοιχείο είναι εμφανές. Ήταν εμφανές, σε μια ταινία αφιερωμένη στην μητέρα του ( 20th Century Women), ήταν εμφανές και στο αυτοβιογραφικό του έργο «Beginners» ( αφιερωμένο στον πατέρα του), με τον κεντρικό ήρωα να συνθλίβεται ψυχικά από  ένα οικογενειακό μυστικό, ο πρωταγωνιστής του δε (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ),  αναζητούσε τον έρωτα και  την προσωπική ευτυχία.
Ο ηθοποιός Χοακίν Φίνιξ, μετά τον  απόλυτο έπαινο  στην ταινία «Joker»  και με το Όσκαρ ανά χείρας, είπε το «ναι» στον όχι και τόσο διάσημο Μάικ Μιλς, για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, στο χαμηλού προϋπολογισμού έργο   «C’mon C’mon» ( Έλα Έλα).
Για τον Μάικ Μιλς, η εγκατάλειψη είναι ο χειρότερος εχθρός των παιδιών που την έχουν υποστεί, όπως την έχει υποστεί κι ο ίδιος.
Στην νέα του ασπρόμαυρη-σκοπίμως-ταινία, ένα έφηβο αγόρι, αντιμετωπίζει μια άλλου είδους εγκατάλειψη. Ο πατέρας του νεαρού παιδιού, πάσχει από βαριά ψυχική νόσο. Νοσηλεύεται σε κλινική και η μητέρα του αγοριού, για ένα διάστημα,  θα βρεθεί δίπλα στον σύντροφό της. Την επιμέλεια του παιδιού-προσωρινά- θα την αναλάβει ο θείος του, ένας δημοσιογράφος των ερτζιανών του Ντιτρόιτ, ο οποίος καταπιάνεται με μια έρευνα για τις προσδοκίες των παιδιών, σχετικά με το μέλλον τους και το πώς θα ήθελαν να είναι ο κόσμος και πως  τον ονειρεύονται. Επισκέπτεται διάφορες πολιτείες και συνομιλεί μαζί τους.

Ο θείος και το νεαρό αγόρι, για χάρη του ρεπορτάζ, ταξιδεύουν μαζί, σε μια πρωτόγνωρη εμπειρία, γνωριμίας και μιας μεταξύ τους άγνωστης κατάληξης .
Εκεί δοκιμάζονται οι αντοχές τους, εκεί ο θείος, ανακαλύπτει πως « για να κατανοήσεις τα παιδιά πρέπει να ζήσεις μαζί τους». Παράλληλα, τον κεντρικό ήρωα ( Χοακίν Φίνιξ) τον βασανίζουν μνήμες από το παρελθόν, πρώτον από τη μητρική φιγούρα, δεύτερον, από μια γυναίκα που τον έχει αφήσει.
Και στην νέα ταινία του Μάικ Μιλς, η ανατομία της προσωπικής μελαγχολίας είναι παρούσα, όπως επίσης και η διερεύνηση, εάν στο μέλλον τα παιδιά, θα μπορούν να μεγαλώνουν σε καλύτερες οικογενειακές-κοινωνικές συνθήκες.
Η ταινία ξεκινά υποτονικά, συνεχίζει με την περιρρέουσα  θλίψη της αμερικανικής οικογένειας  να κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα  , με τη λογική « όλα είναι χάλια». Ολοκληρώνεται όμως διαφορετικά, κάπως αισιόδοξα, με τα παιδιά στο προσκήνιο, σε φόρμα ντοκιμαντερίστικης αισθητικής.

Ο ρυθμός της ταινίας, παραμένει όμως  νωχελικός καθ όλη τη διάρκεια του έργου, Απουσιάζουν οι ουσιαστικές εκρήξεις, η προσωρινή–έστω-θραύση της μονοτονίας, που είναι υπαρκτή στη ζωή. Τίποτα δεν είναι πάντα το ίδιο. Είναι και αναγκαία -η θραύση-  και στο  γλωσσάρι  του σινεμά.
Η «φωνή» του Μιλς και η αλήθεια όσων καταθέτει, αποτυπώνονται ξεκάθαρα από τις τρεις ισχυρές ερμηνείες, του Φίνιξ, της Γκάμπι Χόφμαν, μα και από τον εξίσου σημαντικό -αν και εμφανίζεται φευγαλέα- ρόλο του  Σκοτ ΜακΝέρι( πατέρας). Τρία πρόσωπα εγκλωβισμένα σε ψυχολογικές διαταραχές, περισσότερο ή λιγότερο σοβαρές  αλλά και ένα παιδί( Γούντι Νόρμαν), που κινδυνεύει να μην μπορεί να απεμπολήσει στο μέλλον, το κάπως δυσλειτουργικό οικογενειακό πλαίσιο. Ο Μάικ Μιλς βλέπει ξανά, ένα κομμάτι του δικού του εαυτού.

Από την Πέμπτη 9/12 στις αίθουσες

The post Η Ζωή Συνεχίζεται appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ούτε ο Μπομπ Κέιν μα ούτε και ο Μπιλ Φίνγκερ θα μπορούσαν να φανταστούν -εκεί στα τέλη του ‘30- πως 80 χρόνια μετά από την πρώτη έκδοση του Μπάτμαν, τα πλήθη θα εξακολουθούσαν να ψάχνουν την εκδίκηση αλλά και τη δική τους λύτρωση μέσα από το κόμικ που άλλαξε ριζικά την αισθητική του είδους, χαρίζοντας παράλληλα και στο Χόλιγουντ ευκαιρίες πειραματισμού αλλά και μέγιστης κερδοφορίας. Από τον “Μπάτμαν” ξεπηδάει η σαγηνευτική φιγούρα του ιδιόρρυθμου “ κακού” , του Joker και στα χέρια του -χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές-Αμερικανού σκηνοθέτη Τόντ Φίλιπς( The Hangover) ο Joker φτιάχνεται από το 0 και καθοδηγείται μέχρι την τελειότητα.
Πρόκειται για έργο κορυφαίο. Βαθιά πολιτικό, ακραία ταξικό και εξόχως αποκαλυπτικό για τα δεινά των ψυχικά νοσούντων. Η δεξιά του Ρήγκαν συναντά συνειρμικά τη σημερινή του Τραμπ . Ο σκηνοθέτης κεντάει με προσοχή την κάθε σεκάνς. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Ένα έργο άρτιο σε όλα τα βασικά αλλά και σε όλα τα επιμέρους επίπεδα ( φανερά και σκοτεινά), έχοντας ως προμετωπίδα του,  την μεθοδική σεναριακή δομή του.

Ο Χοακίν Φίνιξ χορεύει στον αέρα  πλάι στο εκρηκτικό μείγμα που του έφτιαξε ο Τοντ Φίλιπς. Διασώζονται και οι δύο.

Το “Joker” συναγωνίζεται επάξια ταινίες όπως “ Η Σιωπή των Αμνών” και “Seven”…ίσως και να τις ξεπερνάει.

Πίσω από το προβαλλόμενο κάδρο της εκδικητικής συμπεριφοράς του Άρθουρ Φλεκ ο Τοντ Φιλιπς αποκαλύπτει το ασφυκτικό πλαίσιο που “οφείλουν” να πορεύονται οι διαταραγμένες προσωπικότητες στις δυτικές κοινωνίες, προσωπικότητες περικυκλωμένες από παντός τύπου πρότυπα, ενώ η διαφορετικότητα ορίζεται ως στίγμα και στέλνεται στην πυρά. Σε κάποια στιγμή το λέει και ο ίδιος ο αφηγητής και πρωταγωνιστής μας, πόσο δύσκολο είναι για το περιβάλλον  να αποδεχτεί την ύπαρξη  της ψυχικής  νόσου.

Η μάσκα του κλόουν αλλά και το επάγγελμα του σταντ απ κομίντιαν είναι καμουφλάζ επιβίωσης,  για τον άπορο, για τον εσωστρεφή και καταπονημένο από τα ψυχοφάρμακα Άρθουρ. Για πόσο ακόμη θα προσποιείται οτι είναι ακριβώς όπως όλους  τους άλλους, κινούμενος μέσα στο αποδεκτό όριο; Ποια αφορμή θα τροφοδοτήσει την έκρηξη του και πως, ένα και μόνο πρόσωπο μπορεί να γίνει η πηγή έμπνευσης για τους ταλαίπωρους του κόσμου ετούτου;

Ο σκηνοθέτης πατάει γερά  πάνω στην παρακαταθήκη των πρώτων δημιουργιών του Μάρτιν Σκορσέζε(Ταξιτζής, Κακόφημοι Δρόμοι), τοποθετώντας την ιστορία του σε μια μεγαλούπολη των Η.Π.Α( στην φανταστική πόλη Γκόθαμ), στις απαρχές της νέας δεξιάς του Ρόναλντ Ρήγκαν(80s). Σε μια άλλη διάσταση , η ιστορία αγγίζει την σύγχρονη Αμερική του Τραμπ, για τις κοινωνικές-φυλετικές διακρίσεις, αλλά και για την παραμέληση των δομών ψυχικής υγείας.

Ο Άρθουρ δεν είναι ο τυπικός κλόουν. Το χιούμορ του είναι σχεδόν ανύπαρκτο και το γέλιο του είναι σπαστικό, απόρροια των νευρώσεων του. Συμπαθεί μονάχα έναν νάνο συνάδελφό του και  έχει ερωτική έλξη για μια Αφροαμερικανίδα ανύπαντρη μητέρα. Έχει  σχέση εξάρτησης με τη μητέρα του κι επισκέπτεται τακτικά μια κοινωνική λειτουργό σε ένα υποβαθμισμένο από το κράτος κέντρο ψυχικής φροντίδας. Παρακολουθεί μετά μανίας το τηλεοπτικό talk show του Μάρει Φράνκλιν ( Ρόμπερτ Ντε Νίρο) και ονειρεύεται ότι κάποια στιγμή θα είναι και ο ίδιος καλεσμένος του.

Τρία νεοφερμένα μπέιμπι μπούμερς των αγορών κι ένας πλούσιος υποψήφιος δήμαρχος, θα τον οδηγήσουν έξω από το πλαίσιο.

Τι κι αν θυμήθηκε  τον Σκορσέζε, τι κι αν έφτιαξε μια ατμόσφαιρα παρόμοια με τη “Φωλιά του Κούκου” του Φόρμαν(για το κοινωνικό στίγμα ), με το  “Biutiful”του Ινιαρίτου  (για το φαύλο κύκλο των ψυχώσεων   ) ο δημιουργός της ταινίας, δεν έβαλε την υπογραφή του απλά… την χάραξε με τεράστια γράμματα, προσδίδοντας στην ιστορία ρεαλιστικά χαρακτηριστικά, ξεφεύγοντας από τη σφαίρα του φανταστικού, όπως το είχε πράξει ο Κρίστοφερ Νόλαν στο “The Dark Knight”.

Ο Φίλιπς φέρνει στο προσκήνιο  το  μανιφέστο του Τσάπλιν για τους εργαζόμενους στο βιομηχανοποιημένο  ” νέο κόσμο”, όπως το αποτύπωσε στο αριστούργημα ” Μοντέρνοι Καιροί”  τη δεκαετία του ’30. Για τον Φίλιπς τίποτα δεν άλλαξε από τότε.

Η ταινία του Φίλιπς δεν παροτρύνει το κοινό προς την ένοπλη βία. Επισημαίνει το εξής. Όσο  η άρχουσα τάξη αδιαφορεί για τις κοιμώμενες μάζες, τόσο επίφοβο θα παραμένει , από μια  απρόβλεπτη σπίθα, να   ξυπνήσουν οι μάζες και να πάρουν εκδίκηση.

Μπορεί ο Ρήγκαν και ο Τραμπ να είχαν διαφορετική οικονομική φιλοσοφία,  όμως προέρχονταν  από το συντηρητικό στρατόπεδο και ψηφίστηκαν από πολίτες που ήθελαν να ζουν σε περιβάλλον με έντονη την εσωτερική ασφάλεια.Ο Τόντ Φίλιπς (με το έργο ” Joker”) υπενθυμίζει στους συμπατριώτες του, πως τα κρούσματα βίας και μαζικών δολοφονιών δεν περιορίζονται ούτε με περισσότερα ψυχιατρεία ( όπως θέλει ο Τραμπ), ούτε και με την απαγόρευση της οπλοκατοχής( όπως θέλουν οι Δημοκρατικοί), αλλά από συστήματα διαβίωσης ανθρωποκεντρικά, που δεν θα ευεργετούν μόνο τους προνομιούχους. Ο Φίλιπς δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε το μιντιακό σύστημα, το οποίο -όπως πιστεύει- είναι εξίσου υπεύθυνο για τη γιγάντωση των κρουσμάτων βίας.

Ίσως το μοναδικό θολό σημείο της ταινίας , είναι ο τρόπος χειρισμού της σχέσης μητέρας-γιου. Και πάλι, το αρχέτυπο της “Μεγάλης Μητέρας”, όπως το όρισε ο Γιουνγκ είναι εμφανές και καταλυτικό στην εξέλιξη των ενεργειών του serial-killer.

Η  Ισλανδή συνθέτρια Hildur Guðnadóttir παράγει ήχους αρμονικούς που συμπορεύονται πλήρως   με την απόκοσμη ατμόσφαιρα της πόλης, με τα δαιμόνια του Άρθουρ και με την σταδιακή κλιμάκωση της ιστορίας. Παρεμβάλλεται εύστοχα η φωνή του Φρανκ Σινάτρα, του Μπάρτον Κάμμινγκς ( με το τραγούδι  laughing) , παρεμβάλλεται το χορωδιακό “Smile”.

Έχασε 25 κιλά και διείσδυσε πλήρως στα  καταθλιπτικά και εκδικητικά χαρακτηριστικά του τραυματισμένου ψυχή τε και σώματι κατά φαντασίαν γελωτοποιού και δολοφόνου. Ο λόγος για τον Χοακίν Φίνιξ… που τις προκλήσεις της αποζητά. Άλλωστε, έχει αποδεχθεί ουκ ολίγες φορές να ερμηνεύσει πρόσωπα που ισορροπούν πάνω στη λεπτή γραμμή  λογικής και  παράνοιας(Δεν ήσουν ποτέ εδώ, Inherent Vice) . Η αρτιότητα της ταινίας σε όλα της τα σημεία, αναγκάζει τον Φίνιξ να εντρυφήσει εμμονικά σε εκφράσεις, τεχνικές και συμπεριφορές, γνωρίζοντας πως θα μπορούσε να είναι ο ρόλος που θα καθορίσει -μια για πάντα- την ήδη εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα του. Ώπερ και εγένετο.

“Joker” από 3 Οκτωβρίου στους κινηματογράφους

The post Joker appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Από τον ευφυή- αινιγματικό της τίτλο μέχρι και τον τρόπο που δομεί το τελευταίο “φωτεινό” καρέ, η βρετανίδα Λιν Ράμσεϊ αποδεικνύει το εύρος των γνώσεων της επί του κινηματογραφικού « αντικειμένου» και επιβεβαιώνει -έξι χρόνια μετά από το συγκλονιστικό “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”- την πλειοψηφία των κριτικών κινηματογράφου, που την κατατάσσουν ανάμεσα στις 5 καλύτερες σύγχρονες δημιουργούς της 7ης τέχνης,
Εκτός από το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Καννών-για την ερμηνεία του Χοακίν Φοίνιξ- η ταινία κέρδισε και το βραβείο Σεναρίου. Το ισχυρό ατού της, δεν ήταν το σενάριο της γιατί θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει  κινηματογραφικά γνώριμο και οικείο . Ήταν το σκηνοθετικό της εύρημα να προσδώσει στη βία, στην τιμωρία και στην εκδίκηση μεταφορικό τρόπο απεικόνισής τους , ξεκινώντας από το πως αποτύπωσε την προσωπικότητα του Τζο, για να καταλήξει να τον συνδέει με την κοινωνική και πολιτική σήψη των ημερών. Οι σκληρές σκηνές βίας και ο ρόλος του τιμωρού-εκδικητή, έχουν στο έργο και μια ακόμη διάσταση, έμμεσης ειρωνείας των δεκάδων ταινιών με παρόμοιο περιεχόμενο (εξαιρείται ο Ταξιτζής του Σκορσέζε).
Ο Τζο είναι μπρουτάλ, αγέλαστος κι ανέκφραστος. Τον στοιχειώνει το παρελθόν και μια σχέση ατελέσφορη… προ εικοσαετίας, την οποία του την υπενθυμίζει η κατάκοιτη μητέρα του. Ήταν μέλος του FBI και τώρα αναλαμβάνει “περίεργες” αποστολές, όπως είναι η απελευθέρωση ενός έφηβου κοριτσιού-κόρη Αμερικανού πολιτικού- , όπου κρατείται σε ομηρία από νεαρούς παιδεραστές που την εκδίδουν. Τα λεφτά για τον Τζο είναι πολλά, γιατί στόχος της αποστολής είναι και η δολοφονία των απαγωγέων.
Η  Ράμσεϊ συνδυάζει το παρόν με το παρελθόν του Τζο, διεισδύοντας μέσα στο φαύλο κύκλο των παραισθήσεών του, με μια κάμερα που τρεμοπαίζει. Τον απομονώνει, αφαιρεί τους εξωτερικούς ήχους, ακούγεται μόνο η μουσική υπόκρουση του συνθέτη Τζόννυ Γκρίνγουντ και ο ήχος των σφυριών αλλά και το ανάλαφρο τραγούδι του 1961 με τίτλο « Angel Baby», στις πιο βίαιες στιγμές του έργου.
Ο Χοακίν Φοίνιξ στον αμείλικτα σκληρό  ρόλο που του επιφυλάσσει η Ράμσεϊ, αποδίδει με μεγάλη άνεση-ευχέρεια και φανερώνει όλα τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα του κεντρικού ήρωα. Δικαίως έφυγε με το βραβείο  από τις Κάννες.

The post Δεν Ήσουν Ποτέ Εδώ appeared first on screeneye.gr.

Καθώς πλησιάζει ο καιρός που το πολυαναμενόμενο Inherent Vice(Έμφυτο ελάττωμα) θα βγει στις αίθουσες, ήρθε ένα ακόμα τρέιλερ για να μας δελεάσει. Η ταινία είναι σκηνοθεσίας Πολ Τόμας Άντερσον και είναι βασισμένη σε βιβλίο του Τόμας Πίντσον, πρόκειται μάλιστα για την πρώτη μεταφορά βιβλίου του στη μεγάλη οθόνη.

Η ιστορία ξεκινά όταν εμφανίζεται η πρώην του ιδιωτικού ντετέκτιβ Ντόκ Σπορτέλο(Χοακίν Φίνιξ) και του ζητάει να τη βοηθήσει γιατί υποψιάζεται πως η γυναίκα του εκατομμυριούχου φίλου της σχεδιάζει να τον απαγάγει με τη βοήθεια του εραστή της και να τον κλείσουν σε ψυχιατρική κλινική. Η ταινία είναι γεμάτη χαρακτήρες όπως σέρφερς, απατεώνες, αστυνομικούς, τοκογλύφους, σαξοφονίστες, αλλά και μια περίεργη οντότητα με το όνομα Golden Fang(Χρυσός Κυνόδοντας) που μπορεί όμως να είναι μια βιτρίνα για φοροδιαφυγή που έχουν οργανώσει κάποιοι οδοντίατροι.

Τους αλλόκοτους αυτούς χαρακτήρες ενσαρκώνει ένα πολύ ενδιαφέρον καστ ηθοποιών που συμπεριλαμβάνει εκτός από τον Φίνιξ τους Τζος Μπρόλιν(Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους), Όουεν Γουίλσον(Οικογένεια Τένενμπαουμ), τον Μπενίτσιο Ντελ Τόρο(Traffic), τη Ρις Γουίδερσπουν(Walk the line) και πολλούς άλλους.

Η ταινία αναμένεται στην Ελλάδα στις 12 Φεβρουαρίου. Δείτε το νέο τρέιλερ και 6 νέα κλιπ από την ταινία

Ο Ντοκ φοράει κουστούμι και φτιάχνει τα μαλλιά του

“Συναθροίσεις τριών και παραπάνω ατόμων θεωρείται πλέον πιθανή αίρεση”

Ο χαρακτήρας του  Τζος Μπρόλιν δεν χωνεύει τους χίπηδες

“Χρειάζομαι τη βοήθειά σου, Ντοκ”

Σοβαρή συζήτηση μεταξύ ποτού και φράουλας

Η Ρις Γουίδερσπουν είναι μια σοβαρή δικηγόρος

The post Inherent Vice: Το Λος Άντζελες στα τέλη των ’60s αναβιώνει στο νέο τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Η έβδομη ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον, “Inherent Vice”(Έμφυτο ελάττωμα), έχει ήδη προκαλέσει συζητήσεις και όσοι περιμένουν να τη δουν μπορούν να πάρουν μια γεύση από το πρώτο τρέιλερ και την επίσημη αφίσα που κυκλοφόρησαν μόλις σήμερα.

Το σενάριο ακολουθεί τον πρωταγωνιστή Λάρι “Doc”Σπορτέλλο (Χοακίν Φίνιξ), έναν ντετέκτιβ, ενώ διερευνά μια υπόθεση απαγωγής στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του ’70. Το καστ της ταινίας είναι γεμάτο σημαντικά ονόματα ,όπως η Ρις Γουίδερσπουν, ο Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, ο Όουεν Γουίλσον, o Μάρτιν Σορτ, η Τζένα Μαλόουν,  o Τζος Μπρόλιν, κ.α.

Η ταινία είναι βασισμένη σε βιβλίο του Τόμας Πίντσον και αναμένεται στις αίθουσες στα τέλη του 2014.

The post Ο βρώμικος κόσμος του Λος Άντζελες, στο πρώτο τρέιλερ του πολυδιαφημισμένου “Inherent Vice” του Πολ Τόμας Άντερσον appeared first on screeneye.gr.

Στo «Inherent Vice» του Πολ Τόμας Άντερσον, βασισμένο στο βιβλίο του Τόμας Πίντσον, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Ντοκ Σπορτέλο (Χοακίν Φίνιξ), στα τέλη της δεκαετίας του ’60, συναντά την πρώην κοπέλα του, που αγαπά έναν εκατομμυριούχο εργολάβο για τον οποίο υπάρχει ένα σχέδιο απαγωγής.
Στην ταινία εμφανίζονται σέρφερ, απατεώνες, μαστουρωμένοι, λάτρεις της ροκ μουσικής, επικίνδυνοι τοκογλύφοι, η αστυνομία του Λος Άντζελες, ένας σαξοφωνίστας σε μυστική αποστολή, και μια περίεργη οντότητα με το όνομα «Golden Fang» που ίσως σχετίζεται με οδοντιάτρους.
Το καστ συμπληρώνουν οι Ρις Γουίδερσπουν, Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, Όουεν Γουίλσον, Τζος Μπρόλιν, Μάρτιν Σορτ, Τζίνα Μαλόουν, Έρικ Ρόμπερτς, Κάθριν Γουότερστον κ.α.

Οι Τζος Μπρόλιν και Κάθριν Γουότερστον μιλώντας σε συνέντευξη, έδωσαν περισσότερες πληροφορίες για την ταινία.
«Ο Πολ, ενδιαφέρεται για αυτό που μπορεί να γίνει όχι για αυτό που πρέπει να γίνει. Δεν έρχεται στα γυρίσματα με έναν ξεκάθαρο στόχο. Αυτό προκαλεί εκπλήξεις. Αλλά δεν είναι χαοτικό. Είναι συναρπαστικό. Τα γυρίσματα ήταν γεμάτα ενέργεια. Σαν να μπαίνουμε όλοι σε ερωτήματα μαζί.» είπε η Κάθριν Γουότερστον.
Ο Τζος Μπρόλιν από την άλλη δήλωσε πως «σε αυτή την ταινία δεν υπήρχε κάτι το προσποιητό. Όταν κάτι δεν πάει καλά μπορείς να πεις « Είναι σκατά. Ας κόψουμε 3 σελίδες. Θα αυτοσχεδιάσω και θα φτιάξω μια αφηγηματική γέφυρα. Τι λέτε για τηγανίτες;… Δεν κάνω πλάκα με τις τηγανίτες. Πολλές, πάρα πολλές τηγανίτες. Στο τέλος τρέμεις τόσο από τις πολλές τηγανίτες που σκέφτεσαι ότι θα γίνεις διαβητικός την άλλη μέρα…. Αυτή η ταινία είναι πιο κοντά στο «Τσίρκο του Ήλιου»  παρά σε επιτηδευμένη σκηνοθεσία.»

The post Έρχεται ο Πολ Τόμας Άντερσον με ψυχεδελικές νουάρ διαθέσεις appeared first on screeneye.gr.