Οι Έλεν Μίρεν και Ίαν ΜακΚέλεν “έκλεισαν” ως πρωταγωνιστές στο θρίλερ “The Good Liar”, βασισμένο στο ομόνυμο βιβλίο του Νίκολας Σέρλ. Την σκηνοθεσία θα κάνει ο Μπιλ Κόντον ο οποίος έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τον ΜακΚέλεν στις ταινίες ‘Θεοί και Δαίμονες΄και ‘Ο κύριος Χολμς’.

Η ιστορία της ταινίας ξεκινά όταν ο Ρόι Κούρτνέι(ΜακΚέλεν), ένας απατεώνας ολκής, γνωρίζει την πλούσια χήρα Μπέτυ ΜακΛις(Μίρεν). Καθώς αυτή του ανοίγει το σπίτι της και την ζωή της, ο Ρόι αρχίζει να τρέφει συναισθήματα γι’αυτήν κάνοντας αυτό που έπρεπε να είναι μία απλή απάτη σε κάτι πολύ πιο περίπλοκο.

The post Έλεν Μίρεν και Ίαν ΜακΚέλεν μαζί σε θρίλερ appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 124′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Trumbo

Του Τζέι Ρόουτς

Με τους  Μπράιαν Κράνστον,  Έλεν Μίρεν, Νταιάν Λέιν, Τζον Γκούντμαν, Ελ Φάνινγκ, Άλαν Τάντικ

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Το «Trumbo» του Τζέι Ρόουτς, με τον Μπράιαν Κράνστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο να βρίσκεται σταθερά στις υποψηφιότητες πρώτου ανδρικού ρόλου, μεταξύ των οποίων και υποψηφιότητα για Όσκαρ, έρχεται και στις ελληνικές αίθουσες.
Η ταινία αποτελεί βιογραφία του σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο, με κεντρικό πυρήνα τις ημέρες του Μακαρθισμού στο Χόλιγουντ και την επίδραση που είχε η συγκεκριμένη περίοδος για τον πρωταγωνιστή. Από το Κογκρέσο στις φυλακές, στην απαγόρευση και στο εναλλακτικό του σχέδιο «επαγγελματικής φυγής» μέχρι την δικαίωση, ο κινηματογραφικός Τράμπο θα παλέψει για την αναγνώριση, έστω και ετεροχρονισμένη.

Είναι σαφές από τον τίτλο της ταινίας οτι τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον ήρωα, τον οποίο ενσαρκώνει ο Κράνστον με αληθοφάνεια. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες όμως, και λόγω σεναριακής αδυναμίας φαίνονται κάπως «χοντροκομμένοι», ίσως και λόγω του γεγονότος οτι λειτουργούν ως ρόλοι βοηθητικοί που εντείνουν τα συγκρουσιακά στοιχεία της δράσης. Από την ερμηνευτική αυτή παγίδα δεν ξεφεύγει ούτε η Έλεν Μίρεν. Παρελαύνουν έτσι αντίπαλοι του κομμουνισμού, σύμμαχοι που λυγίζουν στα δικαστήρια, ένας ετοιμοθάνατος φίλος και μια οικογένεια που καταρρέει. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ψευδώνυμα και παραγωγοί που κάνουν τα στραβά μάτια, και τελικά άνθρωποι που «θα πουν τα πράγματα με το όνομά τους». Κι όλο αυτό το «πλήρωμα» έχει «καπετάνιο» τον Τράμπο.

Αυτό που κυρίως διαφαίνεται μέσα από το έργο είναι οτι ο «καπετάνιος» σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να κρατά το τιμόνι της γραφομηχανής του… με αμφεταμίνες, με ουίσκι, τσιγάρο και ατελείωτες ώρες αϋπνίας.. Μπορεί να γράψει b-movie για να ζήσει και να κερδίσει όσκαρ σεναρίου στα κρυφά. Κάνει όμως και λάθη στην πορεία, χάνεται από τα αγαπημένα του πρόσωπα, γιατί το λιμάνι της συγγραφικής ελευθερίας, αργεί πολύ για να το φτάσει, περνώντας από τους σκοπέλους της μαύρης λίστας.
Τι κρίμα όμως που δεν γίνεται αντιληπτή η μοναδική πένα του σεναριογράφου, παρά μόνο ως περιγραφικό στοιχείο! Παρά τις σκηνοθετικές πινελιές μείγματος αρχειακού υλικού με μυθοπλαστικό, το αποτέλεσμα αναπαραγωγής της εποχής εκείνης κάποιες στιγμές φαντάζει «προσποιητό» και χαλάει τη γενική εικόνα. Όπως επίσης «το να μοιράζεσαι το φαγητό» είναι απλουστευμένος ορισμός του κομμουνισμού παρά την ευστοχία ένταξής του σε σκηνή γονέα-παιδιού με την ανάλογη «ελαφράδα».

Ας μην είμαστε άδικοι όμως με τον σκηνοθέτη, ιδιαίτερα αναλογιζόμενοι οτι ο Τζέι Ρόουτς έχει στο ενεργητικό του ένα διαφορετικό είδος ταινιών όπως τον «Γαμπρό της Συμφοράς» και «Austin Powers». Με τη βοήθεια του Κράνστον ως ιδιοφυής Τράμπο, ιδιοφυΐες δεν λες τελικά το «Trumbo», σίγουρα όμως εκπλήσσει ευχάριστα ως εξελικτική πορεία του σκηνοθέτη.

“Τράμπο” από 11/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Τράμπο appeared first on screeneye.gr.

1.Mommy

Δράμα, 139′, Καναδάς 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Mommy

Γλώσσα: Γαλλικά/Αγγλικά

Του Ξαβιέ Ντολάν

Με τους Αν Ντορβάλ, Σουζάν Κλεμάν, Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, Αλεξάντρ Γκογιέ, Πατρίκ Ιάρ, Μισέλ Λιτουάκ, Βιβιάν Πακάλ, Ναταλί Χέιμελ-Ρόι

ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ

O γεννημένος το 1989 στο Κεμπέκ, Ξαβιέ Ντολάν, έχοντας καταφέρει να παράξει τέσσερις ταινίες μεγάλου μήκους, έχοντας συλλέξει δεκάδες βραβεία και επαίνους-χαρακτηριζόμενος ως παιδί θαύμα- συνεχίζει με την πέμπτη του( Mommy), να εξερευνά -λιγότερο από το παρελθόν- την εφηβική κρίση σεξουαλικής ταυτότητας και –περισσότερο- να ιχνηλατεί, τους αλληλοσυνδεόμενους πόλους αγάπης και μίσους, ανατροφοδοτούμενος κάθε φορά-όπως και τώρα- από την προβληματική σχέση, με τη μητέρα του, την Ζενεβιέβ.

Το αρχικό πλάνο, μας εισάγει με τίτλους, σε ένα μη ρεαλιστικό γεγονός, στον Καναδά του 2015, όπου ο νόμος του κράτους δίνει τη δυνατότητα στους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε ένα ειδικό κέντρο για εφήβους, τύπου αναμορφωτηρίου, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες. Η Νταϊάν (Αν Ντορβάλ), χήρα και άνεργη, βρίσκεται ένα βήμα πριν την επανένωση με τον ευερέθιστο, επιθετικό αλλά ευαίσθητο 16χρόνο γιό της, τον Στιβ (Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν), με την δυσπροσάρμοστη του συμπεριφορά, (προκάλεσε εγκαύματα πρώτου βαθμού σε εργαζόμενο του ιδρύματος), να αναπτύσσεται μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Η νεαρή μητέρα δεν έχει χρήματα, δεν έχει δουλειά, αντ’αυτού έχει ένα οργισμένο παιδί, που την αγαπάει παθιασμένα, όμως οι υπαρξιακές του ανησυχίες, σε συνδυασμό με τη ψυχολογική του ανισορροπία, θα οδηγήσουν τη συμβίωση τους.. πραγματικά στα άκρα. Στο κινηματογραφικό κάδρο του Ντολάν θα προστεθεί η μούσα του, Σούζαν Κλεμάν, σε ρόλο μιας καταπιεσμένης από τα « κρυφά της θέλω», δασκάλας, της Κάιλα, που διαμένει με τον σύντροφό της απέναντι από την Νταϊάν και η στενή επαφή που θα αναπτύξει με μάνα και γιο, θα την οδηγήσει στην εξερεύνηση και του δικού της εαυτού.

Ο νεαρός σκηνοθέτης, στην επείγουσα του ανάγκη να προβάλει τα έφηβα αγριεμένα όντα, επιτυγχάνει για πρώτη φορά, να ακουμπήσει τις αντιφάσεις, το χάος και την περιπλοκότητα, κατανόησης των πράξεων των παιδιών, στο σύγχρονο- κοινωνικά και οικογενειακά- αποσταθεροποιημένο περιβάλλον που μας περιστοιχίζει. Συνέτεινε σ’ αυτό, ο ιδανικός τρόπος με τον οποίο κατεύθυνε τον ηθοποιό Αντουάν-Ολιβιέ Πιλόν, με την ακατάπαυστη κινητικότητα του, εντός του κάδρου και σε όλες τις εκφάνσεις της συμπεριφοράς του ( πληγωμένος άρα εδώ υπερευαίσθητος, νευρικός, βίαιος).

Από την άλλη πλευρά, η επιθυμία του να ενσωματώσει μέσα στα –υπερβολικά- 150 κινηματογραφικά λεπτά, την κοινωνική αδιαφορία( για τον Στιβ), την οικονομική δυσπραγία( της μητέρας του), την ανελευθερία εντός του γάμου(της Κάιλα), τις απωθημένες τραυματικές εμπειρίες από την απώλεια του πατέρα και το Φροϋδικό “οιδιπόδειο σύμπλεγμα”, αναμειγνύοντάς το -θα λέγαμε- και με το Λακανικό απόφθεγμα «το ασυνείδητο είναι δομημένο σαν γλώσσα», ο Ντολάν από ένα σημείο και έπειτα σκαλώνει, ανακυκλώνεται, χάνεται, μας μπερδεύει, μας κουράζει, γίνεται υπερφίαλος, υπερσυναισθηματικός, θεατρινίστικος, προσπαθεί μάταια να σοκάρει με τις άσκοπες λεκτικές συγκρούσεις και φωνασκίες των ηρώων του, είναι απολύτως λογικό να μην μπορεί να σηκώσει το φορτίο των πολυποίκιλων και δυσεπίλυτων θεμάτων που θέτει, στην ηλικία των 25 του χρόνων. Άλλωστε, το εξαιρετικό κοινωνικό σινεμά των αδερφών Νταρντέν, που δείχνει ο Ντολάν, να παίρνει στοιχεία, έφτασε στην ωρίμανσή του, όταν ήδη το σκηνοθετικό δίδυμο ήταν άνω των 40, με την « Υπόσχεση», του 1996, αλλά ακόμα και ο Αλμοδοβάρ, χρειάστηκε να πειραματιστεί αρκετά για να φτάσει στα 50 του χρόνια, να σκηνοθετεί το « Όλα για τη Μητέρα μου».

Στο τεχνικό μέρος, ο πεισματάρης Ντολάν, επέμεινε –σχεδόν- μέχρι τέλους, στη χρήση της οθόνης σε μέγεθος tablet 1: 1, δημιουργώντας μια απόσταση μεταξύ των τριών χαρακτήρων και του εξωτερικού περιβάλλοντος. Το έργο αποκτούσε άλλη δυναμική όταν το πλάνο άνοιξε 2-3 φορές, στο κλασσικό 16: 9.

Ο παθιασμένος Καναδός σκηνοθέτης έχει όλο το μέλλον μπροστά του, η μέχρι τώρα κινηματογραφική του διαδρομή αξίζει της προσοχής μας, και ιδιαίτερα οι δύο ταινίες που επικοινωνούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, το « Σκότωσα τη Μητέρα μου» (του 2009) και αυτή εδώ, χρειάζεται όμως, να κατασταλάξουν οι εμμονές του, χρειάζεται σοφία, που αποκτάται μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο.     Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2014

Ι.Γ

Η ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΙΣ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ

2. 1001 Γραμμάρια 

Δράμα, 93′, Νορβηγία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: 1001 Gram/ 1001 Grams

Γλώσσα:  Νορβηγικά/ Γαλλικά/ Αγγλικά

Του Μπεντ Χάμερ

Με τους  Αν Νταλ Τορπ, Λοράν Στοκέρ, Περ Κρίστιαν Έλεφσεν

ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ

Η Νορβηγίδα Μαρί, ακολουθεί τα επαγγελματικά βήματα του – άρρωστου – αλλά παγκοσμίου φήμης, πατέρα της, τον οποίο θαυμάζει.. Η Μαρί εργάζεται στην Εθνική Υπηρεσία Μετρολογίας, ελέγχοντας  και στις πιο μικρές τους λεπτομέρειες,  εμπορικές κλίμακες, αντλίες βενζίνης, μετρώντας συσκευές για να τις πιστοποιήσει, ταξιδεύοντας από χώρα σε χώρα, σε ερευνητικά κέντρα και συνέδρια. Η προσωπική της ζωή βρίσκεται σε μια στασιμότητα και το ταρακούνημα θα έρθει, όταν σε ένα συνέδριο για το πραγματικό βάρος της  θεμελιώδους μονάδας μάζας( χιλιόγραμμο), που διεξάγεται  στο Παρίσι, θα γνωρίσει έναν επίσης ιδιόμορφο συνάδελφο της, τον Πι, τον οποίο ερωτεύεται, ξεκινώντας ένα περίεργο και πρωτότυπο παιχνίδι, καταγράφοντας το βάρος των διαφόρων της συναισθημάτων.

Ιδιόρρυθμη και εξόχως ασυνήθιστη στην φόρμα της ρομαντική κομεντί, αλληγορική από την αρχή μέχρι και το τέλος της. Ο Νορβηγός Μπεντ Χάμερ φτιάχνει μια ταινία για όσους δυσκολεύονται να εκφράσουν τα συναισθήματα τους, κινούμενος γύρω από τις ευαισθησίες μιας ακόμα -πιο σύγχρονης από την Αμελί – ηρωίδας, μελαγχολικής και φοβισμένης, από τον πεζό τρόπο ζωής και τους άρρωστους,ψυχή τε και σώματι, συνανθρώπους της. Ο Μπεντ Χάμερ μέσα από την προσωπικότητα της Μαρί (ζώντας μέσα από πρωτόκολλα μιας τυποποιημένης καθημερινότητας), δείχνει να ξορκίζει την κουλτούρα των βορειοευρωπαϊκών χωρών, ιδίως της πόλης του Όσλο, όπου ακόμα και τα σπίτια , οι δρόμοι, προκαλούν στον σεναριογράφο και σκηνοθέτη μια νωθρότητα, εν αντιθέσει με το Παρίσι, του φωτός, των ανοιχτών χώρων, το οποίο κατά κάποιο τρόπο ο ίδιος μυθοποιεί, και ο έρωτας έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο.
Παρότι, αναγνωρίζουμε την πρωτοτυπία της ιδέας και της τεχνικής αποτύπωσης, το έργο δεν μπορεί να ξεφύγει από την μονοτονία του αργόσυρτου αφηγηματικού ρυθμού, από τους δυσκίνητους διαλόγους ενός περιγραφικού επιστημονικού λόγου και τις απλοϊκές ατάκες του στιλ « Ήρθε η στιγμή να βάλω τη ζωή μου σε μια τάξη ».

Ι.Γ

The post Πρεμιέρες… από 30 Απριλίου appeared first on screeneye.gr.

Η ταινία ‘Woman in Gold’ είναι βασισμένη στην πραγματική υπόθεση της Μαρίας Άλτμαν η οποία είναι μάλιστα και πολύ πρόσφατη αφού λύθηκε μόλις το 2006 και είχε προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον.

Η Έλεν Μίρεν πρωταγωνιστεί στο ρόλο της Μαρίας Άλτμαν, μιας Εβραίας πρόσφυγα στην Αμερική που αναγκάστηκε να φύγει από την Βιέννη κατά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεκαετίες αργότερα και ενώ είναι πια στα 80 της, αποφασισμένη να ανακτήσει λίγη από τη χαμένη αξιοπρέπεια του παρελθόντος ξεκίνησε τη διαδικασία διεκδίκησης πινάκων από το Αυστριακό κράτος τους οποίους είχαν αρπάξει οι Ναζί από την οικογένειά της, με πιο διάσημο απ’όλους την ξακουστή Goldene Adele, πορτραίτο της αγαπημένης της θείας Αντέλε Μπλοχ-Μπάουερ. Με συνοδοιπόρο της τον Ράιαν Ρέινολντς στο ρόλο του άπειρου αλλά αποφασισμένου νεαρού δικηγόρου Ράντολ Σόνμπεγκ, η Μαρία θα ζητήσει την δικαίωση που περίμενε με καθυστέρηση 60 χρόνων.

Στην ταινία συμπρωταγωνιστούν και οι Ντάνιελ Μπρούλ, Κέιτι Χολμς, Τσαρλς Ντανς, Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν και Φράνσις Φίσερ. Τη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Σάιμον Κέρτις (Επτά μέρες με τη Μέριλιν).

Η Woman in Gold αναμένεται τον Απρίλιο του 2015, ενώ σήμερα έχουμε και το πρώτο τρέιλερ.

The post Η Helen Mirren ζητά πίσω όσα έκλεψαν οι Ναζί από την οικογένειά της στην ταινία ‘Woman in Gold’ appeared first on screeneye.gr.