Σε έναν Ιρανό αντιφρονούντα, τον Μοχάμαντ Ρασούλοφ δόθηκε η Χρυσή Άρκτος του 70ου Φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία ” There is no evil”. Οι τέσσερις παράλληλες ιστορίες του, διαπραγματεύονται την ηθική και την καταπίεση στο Ιράν. Ο Τζέρεμι Άιρονς και τα υπόλοιπα μέλη της Επιτροπής αντάμειψαν ένα έργο πολιτικό , αντί έργο που θα αφορά τις γυναίκες, η βασικότερη θεματική των περισσοτέρων ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος.  Ο Ρασούλοφ κέρδισε μεγάλο βραβείο και πριν από 3 χρόνια στις Κάννες, ενώ σήμερα βρίσκεται σε περιορισμό μετακίνησης από τις Ιρανικές αρχές, που του απαγορεύουν να φύγει από τη χώρα. Ήταν φυλακισμένος για μήνες.
Ακολουθεί μια παλαιότερη συνέντευξή του στο Screeneye.gr.

Συνεντευξη

Tο δεύτερο μεγάλο βραβείο δόθηκε στη δικιά μας αγαπημένη ταινία της διοργάνωσης, στο αμερικάνικο δράμα περί αμβλώσεων στην εποχή του Τραμπ “Never Rarely Sometimes Always”, της Ελίζα Χίτμαν. Ενώ το τρίτο βραβείο, το πήρε ο Νοτιοκορεάτης
Χονγκ Σανγκ-Σόο για την ασπρόμαυρη  κωμωδία περί των σύγχρονων γυναικών στην Κορέα με τίτλο “The Woman Who Ran”.

Όλα τα βραβεία

Golden Bear: “There Is No Evil,” Mohammad Rasoulof
Silver Bear Grand Jury Prize: “Never Rarely Sometimes Always,” Eliza Hittman
Silver Bear for Best Director: Hong Sang-soo, “The Woman Who Ran”
Silver Bear for Best Actress: Paula Beer, “Undine”
Silver Bear for Best Actor: Elio Germano, “Hidden Away”
Silver Bear for Best Screenplay: “Favolacce,” Fabio D’Innocenzo and Damiano D’Innocenzo
Silver Bear for Outstanding Artistic Contribution: Jürgen Jürges for cinematography on “DAU. Natasha”
Silver Bear Special Prize: “Delete History,” Benoît Delépine and Gustave Kervern
Best Film in the Encounters Competition: “The Works and Days (of Tayoko Shiojiri in the Shiotani Basin),” C.W. Winter and Anders Edström
Special Jury Award in the Encounters Competition: “The Trouble With Being Born,” Sandra Wollner
Best Director in the Encounters Competition: Cristi Puiu, “Malmkrog”
Special Mention by the Encounters Jury: “Isabella, Matías Piñeiro
Berlinale Documentary Award: “Irradiés,” Rithy Panh
Special Mention by the Jury for the Berlinale Documentary Award: “Notes From the Underworld,” Tizza Covi and Rainer Frimmel

The post Η Χρυσή Άρκτος του Βερολίνου στον αντικαθεστωτικό Ιρανό Μοχάμαντ Ρασούλοφ appeared first on screeneye.gr.

Ανταπόκριση-κριτικές από το 70ο Φεστιβάλ Βερολίνου

Ιάκωβος Γωγάκης

“Τι γυρεύει η Χίλαρι Κλίντον στο 70ο Φεστιβάλ Βερολίνου; Ποιοι έκαναν τους Έλληνες να αποχωρήσουν χαρούμενοι την Δευτέρα το βράδυ από τα Cinemax ;
Παραμένει η “Undine” του Κρίστιαν Πέτσολντ, το  φαβορί για τη Χρυσή Άρκτο;”

Ανεβαίνει η θερμοκρασία στο Βερολίνο ( άνω των 12 βαθμών), ο ήλιος αχνοφαίνεται στην πρωτεύουσα της Γερμανίας και παράλληλα η φεστιβαλική νωθρότητα των προηγούμενων ημερών( όπως αποτυπώθηκε στην προηγούμενη ανταπόκριση μας), αμυδρά αποχωρεί. Οι ταινίες που προβλήθηκαν την 5η και 6η μέρα του Φεστιβάλ-ιδίως οι εκτός συναγωνισμού – συζητήθηκαν περισσότερο από αυτές του διαγωνιστικού τμήματος. Μα υπήρξε μία εξαίρεση. Η  ανεξάρτητη αμερικάνικη ταινία “Never Rarely Sometimes Always” ( Ποτέ Aραιά Καμιά Φορά Πάντα) , η οποία θέτει τις βάσεις για ένα μεγάλο βραβείο.

Η υποψήφια των Δημοκρατικών για την προεδρία της χώρας της και πρώην Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών , η Χίλαρι Κλίντον, εμφανίστηκε την Τρίτη 25/2 στην Μπερλινάλε, για την προώθηση του ντοκιμαντέρ τεσσάρων επεισοδίων( με τίτλο “Hilary”), το οποίο επιμελήθηκε η
Νανίτ Μπερστίν και χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Κλίντον.
Η Χίλαρι άδραξε την ευκαιρία – κατά την συνέντευξη τύπου- αφήνοντας αιχμές για την προσωπικότητα του Μπέρνι Σάντερς(  “ο Μπέρνι δεν μπορεί να συνεργαστεί με κανέναν”), είπε βέβαια στο τέλος “ αν ο Σάντερς θα είναι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, εγώ θα τον στηρίξω”. Κατηγόρησε ευθέως τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, για το ρόλο τους στις προηγούμενες εκλογές- παρέχοντας βοήθεια  παρανόμως όπως ισχυρίστηκε στον Τραμπ- και θεωρεί τον Πούτιν
, έτοιμο να παίξει ξανά τον ίδιο ρόλο και στις εκλογές του Νοεμβρίου.
Έριξε τα βέλη της και προς τον παραγωγό του σινεμά, τον Γουάινστιν. Μία μέρα προηγουμένως, καταδικάστηκε σε φυλάκιση από την αμερικανική δικαιοσύνη για υπόθεση βιασμού και πολλών σεξουαλικών παρενοχλήσεων σε γυναίκες , στο Χόλιγουντ.

Οι ελληνικές συμμετοχές στο επίσημο πρόγραμμα της διοργάνωσης, είναι ελάχιστες. Ήταν ιδιαίτερη η χαρά των Ελλήνων διαπιστευμένων δημοσιογράφων και του κοινού, μετά την προβολή της δραματικής ταινίας “ Digger” ( Εκσκαφέας) του Τζώρτζη Γρηγοράκη, η οποία περιλαμβάνεται στην κατηγορία “ Πανόραμα”. Η ταινία αφιερώθηκε από τον σκηνοθέτη στον πατέρα του και  -δικαίως- χειροκροτήθηκε θερμά.
Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης, αναφέρθηκε σε μια ιστορία ανάμεσα στον Νικήτα ( πατέρα) και στον Τζόνι (γιο) με επίκεντρο μη προσδιορισμένη αγροτική περιοχή της Βορείου Ελλάδος. Η περιοχή μεταλλάσσεται βίαια, εξαιτίας των έντονων δραστηριοτήτων μιας εξορυκτικής εταιρίας. Οι κάτοικοι διχάζονται.
Μπορεί να κουβαλούν την εξ’ αίματος σχέση, στην πραγματικότητα είναι δύο ξένοι. Η μητέρα εγκατέλειψε τον άντρα της όταν ο Τζόνι ήταν μικρός και ο πατέρας ζει με τραυματικές αναμνήσεις , σε αγρόκτημα, το οποίο έχει μέσα… μέχρι και άλογο. Η πρώην σύζυγος και μητέρα, μεταβιβάζει το μερίδιο του σπιτιού, στο γιο της. Η εξορυκτική εταιρία χρειάζεται πάση θυσία το αγρόκτημα και τους προφέρει 200 χιλιάδες ευρώ. Ο Νικήτας αρνείται πεισματικά , ο Τζόνι θέλει να πουληθεί, επιτακτικά.

Από τη μια φιλμάρει με αξιοσημείωτη ακρίβεια, και από την άλλη εξερευνά σε βάθος τις εσωτερικές διεργασίες πατέρα και γιου. Η μεταξύ τους  αποξένωση, οι προκαταλήψεις, η επιθυμία του πατέρα να μην παραδεχτεί την αγάπη προς το γιο του και να μην αλλάξει τη ζωή του,  αλλά και η επιθυμία του νεαρού να πουληθεί η γη, είναι η μάχη δύο διαφορετικών τρόπων ζωής. Ο Γρηγοράκης μπόρεσε και ανέσυρε από τον εκσκαφέα του, τους δύο αντίθετους πόλους. Πάνω στο μπαρ ενός επαρχιακού καφενείου και με τα τσίπουρα να πηγαινοέρχονται, οι θαμώνες προσπαθούν να αντιληφθούν τις κοσμογονικές αλλαγές. Μπαίνουν όλοι στα δύο  στρατόπεδα. Τα οικολογικά μηνύματα του έργου, πλήρως αναδεικνύονται.
Ο Βαγγέλης Μουρίκης εξακολουθεί να βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα και γίνεται ορθά ο καθοδηγητής του έργου -έχει και ρόλο στο σενάριο- ενώ και ο Αργύρης Πανταζάρας με τις μεταμορφώσεις- από τη μια θυμώνει από την άλλη έχει τύψεις και αγνά συναισθήματα- έδειξε να βρίσκεται μέσα στο σεναριακό πνεύμα.
Οι ηθοποιοί που κλήθηκαν να ερμηνεύσουν τους δεύτερους ρόλους, προέρχονται από την σχολή που θυμίζει πολύ το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη. Η βραβευμένη σκηνοθέτις Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη,  ήταν ανάμεσα στους παραγωγούς του έργου.

Η συγκλονιστική ταινία του 2007 “4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες” του Ρουμάνου Κριστιάν Μουντζίου, για το πως αντιμετώπισε ένα κορίτσι την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της , στα χρόνια του Τσαουσέσκου δεν προβλήθηκε στο 70 Φεστιβάλ Βενετίας. Η Αμερικανίδα Ελίζα Χίτμαν παρουσίασε στο διαγωνιστικό της Μπερλινάλε το “Never Rarely Sometimes Always” ( Ποτέ Aραιά Καμιά Φορά Πάντα) για την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη ενός δεκαεπτάχρονου κοριτσιού, στην Πενσιλβανία… στα χρόνια του Τραμπ.Η έφηβη, το κράτησε κρυφό από την αποξενωμένη οικογένειά της, έψαξε στο google, διάβασε τι λέει για τις εκτρώσεις ο αυστηρός νόμος της Πενσιλβανία και ταξίδεψε δύο φορές για την πιο ανεκτική Νέα Υόρκη. Ήταν αποφασισμένη να μην το κρατήσει.

Μπορεί η ιστορία της Χίτμαν να μοιάζει σαν δύο σταγόνες νερό με το ρουμανικό αριστούργημα, θεωρούμε, το έπραξε επί σκοπού και για αυτό την επικροτούμε. Ήθελε να δείξει, πως θέματα που άπτονται προσωπικών επιλογών και τιμωρούνταν από καθεστώτα που πολεμούσε η Αμερική, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για να φανερωθεί και η υποκρισία του αμερικανικού οικοδομήματος.
Αποφεύγει τις πολλές παραμέτρους και τα εμβόλιμα θέματα. Είναι η διαδρομή αυτογνωσίας της Autumm( έτσι λέγεται το κορίτσι στο έργο) με τη βοήθεια της ξαδέρφης της. Ούτε κράτος υπάρχει, ούτε οικογένεια. Υπάρχουν στιγμές απίστευτης κινηματογραφικής ομορφιάς και ευαισθησίας. Είναι η δυνατή στιγμή της 70ης Μπερλινάλε.

Δύο φίλες από τη Λωζάνη, η Στέφανι Τσατ και η Βερονίκ Ρέιμοντ, συνεργάζονται στο “My Little Sister”.
Ο τίτλος φέρει δόση πικρής ειρωνείας. Τα αδέρφια της ιστορίας γεννήθηκαν στο Βερολίνο την ίδια χρονιά, τον ίδιο μήνα, την ίδια μέρα. Οι δίδυμοι Λίζα και Σβεν, καταπιάνονται με το θέατρο. Η Λίζα είναι θεατρική συγγραφέας και ζει με την οικογένειά της στην Ελβετία, ο Σβεν παραμένει στο Βερολίνο και είναι ηθοποιός. Η ζωή του τίθεται σε άμεσο κίνδυνο. Πάσχει από λευχαιμία. Η Λίζα θα αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι στον αδερφό της, θα γίνει και δότης μυελού των οστών και θα παραμελήσει πλήρως δουλειά, σύντροφο και παιδί.. Οι δύο σκηνοθέτες καθιστούν βασικό πρόσωπο της ιστορίας την ώριμη  γυναίκα και το πως διαχειρίζεται τις αλλαγές στην καθημερινότητα , εξαιτίας της ασθένειας του αδερφού της.
Εκτός από τον Σβεν καταρρέει και η Λίζα, η οποία βρίσκεται σε αδιέξοδο και η ψυχολογική της κατάσταση διαταράσσεται μέρα με τη μέρα.
Η Νίνα Χος είναι πρωτοκλασάτη ηθοποιός και βρήκε την κατάλληλη θέση, για να εξωτερικεύσει την κυκλοθυμία της ηρωίδας, την απελπισία της και τις πάμπολλες ενοχές της. Το τελευταίο πλάνο τα λέει όλα. Δεν είναι ταινία επιπέδου “ Amour”( του Χάνεκε), έχει μια υπερβολή στην αφήγησή της, έχει από την άλλη την  Νίνα Χος, που υπερκαλύπτει με την πληθωρικότητα της, πολλές από τις άστοχες σκηνές.

The post Η Χίλαρι,η ταινία έκπληξη και το ανατρεπτικό “Digger” του Τζώρτζη Γρηγοράκη appeared first on screeneye.gr.

Ιάκωβος Γωγάκης

Malmkrog

Πρόκειται για έναν από τους πρωτεργάτες του μετα- κομμουνιστικού  ρουμάνικου κινηματογραφικού ρεύματος. Ο λόγος για τον  Κρίστι Πούιου( Η Οδύσσεια του Κύριου Λαζαρέσκου). Η νέα του ταινία  εγκαινίασε το νεοσύστατο διαγωνιστικό τμήμα της Μπερλινάλε (Encounters).
Ο Πουίου ξεκίνησε τη διεθνή του καριέρα του από το Βερολίνο.Το 2004 κέρδισε Χρυσή Αρκούδα για ταινία μικρού μήκους.

Το  “Malmkrog”, είναι έργο εποχής 200 λεπτών! και το σενάριο, το οποίο επιμελήθηκε ο ίδιος , στηρίζεται στις “τρεις συζητήσεις/διαλόγους ” του Ρώσου φιλοσόφου του 19ου αιώνα, Βλαντίμιρ  Σολοβιόφ. Συζητήσεις για τον πόλεμο, για το τέλος της ιστορίας και τη θεοκρατία.

Μολονότι ο Σολοβιόφ ήταν Ρώσος… και ο Πουίου είναι Ρουμάνος , η ομιλούσα γλώσσα των ηθοποιών,  είναι τα γαλλικά.
Ο Πουίου τοποθετεί το σκηνικό στην Τρανσυλβανία της Ρουμανίας, σε μια απομονωμένη έπαυλη, προς το τέλος του 19ου αιώνα.
Ένας φιλόσοφος και η  σύντροφός του, μία πιανίστρια, ένας πολιτικός και μία γυναίκα ενός στρατηγού,  συζητούν ακατάπαυστα .Για τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη ( προς το τέλος), για τη χριστιανική ηθική(στην αρχή), για τον Αντίχριστο και τον πόλεμο.
Η ταινία χωρίζεται σε κεφάλαια( τα ονόματα των ηρώων).
Ο διακεκριμένος σκηνοθέτης, είναι επηρεασμένος -θεωρητικά- από τα έργα του  θεατρικού  συγγραφέα  Αντόν  Τσέχωφ, αλλά πρακτικά ακολουθεί τη δομή  ταινιών  του  γαλλικό σινεμά. Υιοθετεί τη  φλυαρία του αγαπημένου Ερίκ Ρομέρ. Ταυτόχρονα το έργο παραπέμπει στην “ Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας” του Μπουνιουέλ και στο “Πέρυσι στο Μάριενμπαντ” του Ρενέ. Την αριστοκρατία την κυριεύει η πλήξη. Και όταν οι αριστοκράτες πλήττουν, ή απατούν( όπως αποτυπώθηκε στις συγκεκριμένες ταινίες) ή συζητούν( επίσης χαρακτηριστικό γνώρισμα των συγκεκριμένων ταινιών). Στο έργο του Πουίου  δεν υπάρχει έρωτας.
Τα πρόσωπα μεταφέρουν ιδέες.

Λίγες πληροφορίες μπορούμε να συλλέξουμε για τις προσωπικότητές τους.

Η δομή του έργου μπορεί να φαντάζει αντι-κινηματογραφική και να υπάρχουν στιγμές  όπου ο θεατής γίνεται φορέας  ενός υψηλού επιπέδου ακαδημαϊκού λόγου, από την άλλη,  είναι η πρώτη φορά που μεταφέρονται οι ιδέες του Σολοβιόφ στη μεγάλη οθόνη. Ήταν ιδέες που προέβλεψαν τις  μεγάλες αναταραχές του 20ου αιώνα. Ο σημαντικότερος ρόλος, δίνεται στον τυφλό και κατάκοιτο ηλικιωμένο άνδρα. Κουβαλάει μαζί του πάμπολλους συμβολισμούς .
Η ταινία είναι για φεστιβαλική θέαση. Πιθανότατα να προβληθεί στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Minamata( εκτός συναγωνισμού)

Ο μποέμικος παράδεισος για τον κορυφαίο φωτογράφο Γουίλιαμ Γιουτζίν Σμιθ((1918-1978)… ήταν όνειρο απατηλό.
Τα χρόνια της ενασχόλησής του με τους θρύλους της νεοϋορκέζικης τζαζ, του φέστιβαλ Γούντστοκ   και η γνωριμία με τον Ντίλαν, εξαιρούνται.
Η Ιαπωνία τον στιγμάτισε. Από την αποστολή  στο Τόκιο την περίοδο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, κατέγραψε πρωτόλειο υλικό. Θα το βρει κανείς στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Ταξίδεψε  ξανά στην Ιαπωνία και το ’61 και το ’71.Η τρίτη φορά  ήταν και η πιο τραυματική. Με τη γυναίκα του επισκέφθηκε το ψαροχώρι Minamata. Θα έμεναν εκεί για τρεις μήνες, έμειναν τρία χρόνια. Ο Σμιθ με τον φωτογραφικό του φακό κατέγραψε τις νευρολογικές ασθένειες, την παράλυση, την τύφλωση και τον θάνατο, νέων και ηλικιωμένων κατοίκων της περιοχής, εξαιτίας της έγχυση του υδραργύρου, από χημικό εργοστάσιο , που  δραστηριοποιείτο εκεί, από το 1908. Χιλιάδες ήταν τα θύματα και ανυπολόγιστες οι συνέπειες, σε πολίτες και στο περιβάλλον.

Ο  σκηνοθέτης Άντριου Λεβίτας κάλεσε  τον Τζόνι Ντεπ να ενσαρκώσει τον Σμιθ. Ο διάσημος ηθοποιός όχι μόνο αποδέχθηκε την πρόκληση, βοήθησε και στη χρηματοδότηση του έργου.
Πήρε κιλά, άφησε γενειάδα και ερμήνευσε έναν από τους πιο ταπεινούς ρόλους της καριέρας του.
Έγινε μια εξαιρετική επιλογή στο κάστινγκ και πέραν του πρωταγωνιστικού ρόλου, ενώ ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί και υλικό που παραπέμπει στο ντοκιμαντέρ. Το έργο  δεν αποτελεί μονάχα μια προσωπογραφία της τελευταίας περιόδου του Γουίλιαμ Γιουτζίν Σμιθ, αλλά ένα δριμύ κατηγορώ, για την αδιαφορία των Ιαπωνικών κυβερνήσεων, και του ξένου παράγοντα, να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα, έτσι ώστε να προστατευθούν οι κάτοικοι  και να κλείσει  έγκαιρα η βιομηχανία.
Κάτι μας θύμισε η συγκεκριμένη ιστορία(  Κορονοϊός).
Όπως λέχθηκε στην συνέντευξη τύπου από τον Τζόνι Ντεπ,  η χρήση υδραργύρου εξακολουθεί να αποτελεί μάστιγα στην Ιαπωνία.

The post Oταν οι αριστοκράτες πλήττουν ή απατούν ή συζητούν. Δριμύ κατηγορώ του Τζόνι Ντεπ appeared first on screeneye.gr.

Ακόμα ελπίζουμε. Ανακοινώθηκε την Τετάρτη 21/ 1 το πρόγραμμα του επετειακού 70ου κινηματογραφικού φεστιβάλ Βερολίνου(20 Φεβρουαρίου έως 1η Μαρτίου). Περιμέναμε την νέα ταινία του Γιάννη Οικονομίδη( Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς)  να κάνει την πρεμιέρα της στο Βερολίνο, προτού ανοίξει επίσημα στις ελληνικές αίθουσες. Δυστυχώς δεν ανακοινώθηκε, αλλά ακόμα ελπίζουμε, γιατί το διαγωνιστικό, δεν έχει κλείσει ακόμα, θα προστεθούν 2-3 τίτλοι, το επόμενο διάστημα. Τρεις ταινίες με ελληνικό ενδιαφέρον θα προβληθούν εκτός συναγωνισμού.

Παρόλα αυτά η έκπληξη από το Βερολίνο είναι ευχάριστη, γιατί θα διεκδικήσουν τη Χρυσή Άρκτο, ταινίες δημιουργών μεγάλου εκτοπίσματος, όπως είναι οι Αμερικανοί Έιμπελ Φεράρα( με τον Νταφόε πρωταγωνιστή) και Κέλι Ρίτσαρντ, η βρετανίδα Σάλι Πότερ, με ένα λαμπρό καστ( Μπαρδέμ-Φάνινγκ), ο Γερμανός Κρίστιαν Πέτσολντ, ο Γάλλος σκηνοθέτης και τελευταίος εκφραστής της νουβέλ βαγκ Φιλίπ Γκαρέλ, ο ακτιβιστής Ιρανός σκηνοθέτης και σε κατ’ οίκον περιορισμό από τις ιρανικές αρχές  Μοχάμαντ Ρασουλόφ και οι πρωτοπόροι σκηνοθέτες του σύγχρονου κοινωνικό-πολιτικού σινεμά της Ασίας, ο Xονγκ Σανγκ-σου και ο Τσάι Μινγκ Λιανγκ.

Αποδεικνύεται, ότι η Μπερλινάλε, δεν έχασε την αίγλη της, παρά το γεγονός πως πολλοί δημιουργοί επιλέγουν Κάννες και Βενετία, για να παρουσιάσουν εκεί τις ταινίες τους.

Ακολουθούν οι ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος

1. Berlin Alexanderplatz
Germany / Netherlands
by Burhan Qurbani
with Welket Bungué, Jella Haase, Albrecht Schuch, Joachim Król, Annabelle Mandeng, Nils Verkooijen, Richard Fouofié Djimeli

2.DAU. Natasha
Germany / Ukraine / United Kingdom / Russian Federation
by Ilya Khrzhanovskiy, Jekaterina Oertel
with Natalia Berezhnaya, Olga Shkabarnya, Vladimir Azhippo, Alexei Blinov, Luc Bigé

3.Domangchin yeoja (The Woman Who Ran)
Republic of Korea
by Hong Sangsoo
with Kim Minhee, Seo Younghwa, Song Seonmi, Kim Saebyuk, Lee Eunmi, Kwon Haehyo, Shin Seokho, Ha Seongguk

4.Effacer l’historique (Delete History)
France / Belgium
by Benoît Delépine, Gustave Kervern
with Blanche Gardin, Denis Podalydès, Corinne Masiero

5.El prófugo (The Intruder)
Argentina / Mexico
by Natalia Meta
with Érica Rivas, Nahuel Pérez Biscayart, Daniel Hendler, Cecilia Roth, Guillermo Arengo, Agustín Rittano, Mirta Busnelli

6.Favolacce (Bad Tales)
Italy / Switzerland
by Damiano & Fabio D’Innocenzo
with Elio Germano, Barbara Chichiarelli, Lino Musella, Gabriel Montesi, Max Malatesta

7.First Cow
USA
by Kelly Reichardt
with John Magaro, Orion Lee, Toby Jones, Scott Shepherd, Gary Farmer, Lily Gladstone

8.Irradiés (Irradiated)
France / Cambodia
by Rithy Panh

9.Le sel des larmes (The Salt of Tears)
France / Switzerland
by Philippe Garrel
with Logann Antuofermo, Oulaya Amamra, André Wilms, Louise Chevillotte, Souheila Yacoub

10.Never Rarely Sometimes Always
USA
by Eliza Hittman
with Sidney Flanigan, Talia Ryder, Théodore Pellerin, Ryan Eggold, Sharon Van Etten

11.Rizi (Days)
Taiwan
by Tsai Ming-Liang
with Lee Kang-Sheng, Anong Houngheuangsy

12.The Roads Not Taken
United Kingdom
by Sally Potter
with Javier Bardem, Elle Fanning, Salma Hayek, Laura Linney

13.Schwesterlein (My Little Sister)
Switzerland
by Stéphanie Chuat, Véronique Reymond
with Nina Hoss, Lars Eidinger, Marthe Keller, Jens Albinus, Thomas Ostermeier, Linne-Lu Lungershausen, Noah Tscharland, Isabelle Caillat, Moritz Gottwald, Urs Jucker

14.Sheytan vojud nadarad (There Is No Evil)
Germany / Czech Republic / Iran
by Mohammad Rasoulof

15.Siberia
Italy / Germany / Mexico
by Abel Ferrara
with Willem Dafoe, Dounia Sichov, Simon McBurney, Cristina Chiriac

16.Todos os mortos (All the Dead Ones)
Brazil / France
by Caetano Gotardo, Marco Dutra
with Mawusi Tulani, Clarissa Kiste, Carolina Bianchi, Thaia Perez, Alaíde Costa, Leonor Silveira, Agyei Augusto, Rogério Brito, Thomás Aquino, Andrea Marquee

17.Undine
Germany / France
by Christian Petzold
with Paula Beer, Franz Rogowski, Maryam Zaree, Jacob Matschenz

18.Volevo nascondermi (Hidden Away)
Italy
by Giorgio Diritti
with Elio Germano

The post Η Μπερλινάλε αντέχει. Δυνατά ονόματα στο δρόμο για την 70η Χρυσή Άρκτο. Απούσα η Ελλάδα… αλλά ακόμα ελπίζουμε! appeared first on screeneye.gr.

Ένα από τα πιο φημισμένα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, είναι το Φεστιβάλ Βερολίνου. Η διοργάνωση στις αρχές του 2020, θα είναι επετειακή, γιατί συμπληρώνονται 70 χρόνια Μπερλινάλε και στην πλατεία  Πότσντάμ του Βερολίνου, δίπλα από το Παλάτι του Σινεμά, θα στηθεί ένα ξέφρενο πάρτι,  από τις 20 Φεβρουαρίου έως την 1η Μαρτίου. Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της διοργάνωσης, επιθυμεί να προσδώσει στο θεσμό αέρα ανανέωσης και αναβάθμισης. Ήδη ανακοινώθηκε,  πως τιμώμενο πρόσωπο, θα είναι η βρετανίδα ηθοποιός Έλεν Μίρεν, ενώ οι πρώτες ταινίες που ανακοινώθηκαν, έχουν και άρωμα ελληνικό. Εν αναμονή της επίσημης ανακοίνωσης της νέας ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη ” Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς”, 2 ελληνικές παραγωγές θα προβληθούν σε παράλληλο τμήμα. Είναι το “Digger” του πρωτοεμφανιζόμενου Τζώρτζη Γρηγοράκη, με τον Βαγγέλη Μουρίκη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, για μια συνάντηση στην ελληνική επαρχία του γιου με τον πατέρα και το “Pari” του  Ιρανού Σιαμάκ Ετεμάντι, που γυρίστηκε στην Αθήνα κι έχει να κάνει με το μεταναστευτικό.

Στο Φεστιβάλ θα προβληθεί σε ειδική προβολή, η ταινία ” Πινόκιο” του Ιταλού Ματέο Γκαρόνε.

Προς το τέλος Γενάρη, θα ανακοινωθεί το πλήρες πρόγραμμα.

The post Το 70ο και επετειακό Φεστιβάλ Βερολίνου θα έχει ελληνικό ενδιαφέρον. Πρώτες πληροφορίες appeared first on screeneye.gr.