Της Μαριόν Βερνού

Με τους Φανί Αρντάν, Λοράν Λαφίτ, Πατρίκ Σενέ

Αισθηματική, 94΄, Γαλλία 2013, Πρωτότυπος Τίτλος:«Les beaux jours» Γλώσσα: Γαλλικά

Η παντρεμένη εξηντάρα οδοντίατρος Καρολίν (Φανί Αρντάν), μόλις συνταξιοδοτήθηκε και έχει μια μεγάλη πρόκληση μπροστά της. Πώς να διαχειριστεί τον άφθονο πλέον χρόνο στην αδόκιμη και ασχημάτιστη ακόμα νέα ζωή της; Η πρώτη ενστικτώδης αντίδραση της είναι να αφιερώσει όλο τον ελεύθερο χρόνο της σε θέματα καθημερινότητας. Γρήγορα διαπιστώνει την παγίδα της ανίας που κρύβεται πίσω από αυτό και αποφασίζει να αλλάξει στάση. Έτσι αναζητάει διέξοδο στο δώρο γενεθλίων της, μια κάρτα μέλους σε club συνταξιούχων.

Εκεί ανακαλύπτει όχι μόνο τις ευχάριστες στιγμές που μπορεί να σου χαρίσει ένα μάθημα αγγειοπλαστικής, πληροφορικής ή χορού αλλά και το απρόσμενο δώρο του έρωτα. Ο νεαρός Ζιλιέν (Λοράν Λαφίτ), ο δάσκαλος στο μάθημα της πληροφορικής, την φλερτάρει και η Καρολίν βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη, άβολη αλλά και τόσο απελευθερωτική κατάσταση.  

Τυπικό γαλλικό σινεμά χαρακτήρων, διαπροσωπικών σχέσεων, ερωτικής θύελλας και προβληματισμού γύρω από τον έρωτα, το σεξ και τις πολύπλευρες εκδοχές τους. Το θέμα του αταίριαστου ηλικιακά έρωτα, δηλαδή του έρωτα γύρω από ένα μεγάλου σε ηλικία κι ενός νεαρού ατόμου, είναι τόσο παλιό όσο η ιστορία του σινεμά. Ενώ όμως η εικόνα ενός γερασμένου άντρα με μια νεαρή ερωμένη θεωρείται από φυσιολογική έως και άξια ευσήμων, το αντίθετο – η γηρασμένη γυναίκα κι ο νεαρός εραστής της-  προκαλεί αίσθηση και ειρωνικά σχόλια ακόμη και σήμερα. Η ταινία της Μαριόν Βερνού σεναριογράφου και σκηνοθέτιδος δυνατών αισθηματικών δραμεντί («Love, etc.», «Rien a Faire», «A Boire») έρχεται να καταρρίψει αυτό το ταμπού, με δυνατή και ξεκάθαρη ματιά. Ο παροιμιώδης ρεαλισμός και η απλότητα της γραφής πρόσφέρουν ισχυρές βάσεις στο μυθιστόρημα της Φανί Σεζνέλ με τίτλο «Une Jeune Fille aux Cheveux Blancs», που διασκεύασε η Βερνού ώστε να διηγηθεί το χρονικό ενός καταδικασμένου μεν αλλά και τόσο καθοριστικού για τις ζωές των εμπλεκόμενων προσώπων έρωτα. Μάλιστα πολύ εύστοχα υποβίβασε το θέμα της «απιστίας» σε ρόλο δευτεραγωνιστή, δίνοντας το χώρο απεριόριστης ελευθερίας στη σχέση της Καρολίν με τον Ζιλιέν για να δημιουργήσει σκηνές απείρου κάλους.

Τόσο κωμικού όσο και δραματικού. Χωρίς ίχνος ναρκισσισμού, δίχως σκοπιμότητες ή ανάγκη επιβεβαίωσης από το κοινωνικό περίγυρο και με συστατικά του την αυθόρμητη, αφοπλιστική αλήθεια της καρδιάς που δεν ακούει σε στερεότυπα ή προβλέψιμες νόρμες, ο έρωτας τους είναι μοιραίο να πετύχει για… όσο κρατήσει. «Θέλω να μου πεις πως θα τελειώσει» λέει η ώριμη Καρολίν στο νεαρό εραστή της. «Μην ανησυχείς», της απαντάει αυτός, «όταν τελειώσει θα το καταλάβεις πρώτη εσύ. Οι γυναίκες δεν είναι εκείνες που το καταλαβαίνουν πάντα πρώτες;». Τραγική φιγούρα φυσικά μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό είναι ο σύζυγος της Καρολίν, που τον υποδύεται μοναδικά ο εξαιρετικός Πατρίκ Σενέ.

Η κάμερα της Βερνού σε όλη τη διαδρομή της ιστορίας παραμένει σε χαμηλά ύψη. Γλυκόπικρη, ανθρώπινη, συγκινητική αλλά δίχως υπερβολές ή μελό ξεσπάσματα, αναδεικνύεται σε ψύχραιμη χρονικογράφο των γεγονότων. Στο κέντρο του κάδρου της Βερνού στέκει η αγέρωχη και σιωπηλή φιγούρα της Αρντάν. Το αινιγματικό και μελαγχολικό χαμόγελο της, περικλείει τη σοφία μιας ζωής που οδηγείται στο πιο έντονο από τα απρόβλεπτα, ύστατα κεφάλαια της. Δύσκολο να το διαχειριστεί με τους κατάλληλους χειρισμούς ο οποιοσδήποτε. Η Καρολίν το γνωρίζει αυτό και αφήνει τη μοίρα της ελεύθερη να την οδηγήσει όπου θέλει αυτή. Ξέρει ότι στο τέλος κάτι καλό θα μείνει. Η κατάληξη της διαδρομής για την ηρωίδα είναι ο ορισμός της μαγείας που ντύνει τη ζωή. Σε μια ανεπανάληπτη τελική σεκάνς στην θάλασσα, η ζωή παρουσιάζεται σε όλη της την μεγαλοπρέπεια, όπως θα έπρεπε να είναι κι όχι όπως είναι. Θα είχε ενδιαφέρον πάντως να δούμε τι αποτέλεσμα θα είχε η ίδια ακριβώς ταινία αν στην θέση της Αρντάν, που ήταν υποψήφια για Σεζάρ όπως κι ο Σενέ, βρισκόταν μια λιγότερο αισθησιακή και φινετσάτη ηθοποιός. Προφανώς θα μιλάγαμε τώρα για μια άλλη ταινία…

“Τα Καλύτερα Έρχονται” από 26/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Τα Καλύτερα Έρχονται(Bright Days Ahead) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό Δράμα, 106’, Γαλλία 2014, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Τζαλίλ Λεσπέρ

Με τους Πιερ Νινέι, Γκιγιόμ Γκαλιέν, Σαρλότ Λε Μπον, Λάουρα Σμετ, Μαρί Ντε Βιλεπίν, Νικολάι Κίνσκι, Ρούμπεν Άλβες

Έξι χρόνια μετά το θάνατο του μεγάλου δημιουργού της μόδας και η μυθιστορηματική ζωή του Υβ Σεν Λοράν εξακολουθεί να δίνει λαβή για εντάσεις, καθώς το κοινό θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο ταινίες βασισμένες στη ζωή και στο έργο του, γυρισμένες σχεδόν ταυτόχρονα, προκαλώντας η μία τα πυρά της άλλης.

Με πάνω από δέκα εκατομμύρια εισπράξεις στις γαλλικές αίθουσες, με επίσημη παρουσία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάντανς και στην Μπερλινάλε,  η βιογραφία “Yves Saint Laurent” του Χαλίλ Λεσπέρ προσπαθεί να μας δώσει μία γεύση της ταραχώδους ζωής και του εμβληματικού έργου μίας προσωπικότητας, που διαμόρφωσε την ιστορία της σύγχρονης μόδας.

 Έχοντας την έγκριση του Πιερ Μπρεζέ, διαχειριστή της κληρονομιάς του Λοράν, αλλά και συντρόφου του ως το τέλος της ζωής του, το «Yves Saint Laurent» μονοπωλεί το ενδιαφέρον, καθώς ο σκηνοθέτης είχε πρόσβαση σε αρχεία, στο ατελιέ του μόδιστρου, στο εξοχικό του στο Μαρακές και φυσικά σε ρούχα υψηλής ραπτικής. Από την άλλη πλευρά, η βερσιόν του Μπερτράν Μπονελό “Saint Laurent” με πρωταγωνιστή τον Γκασπάρ Ουλιέλ, η οποία προβλήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών, συναντά την έντονη αντίθεση του Μπρεζέ, ενώ έχει την έγκριση και στήριξη του τωρινού ιδιοκτήτη του οίκου μόδας.

Βρισκόμαστε στο Παρίσι του 1957, ο οίκος μόδας του Κριστιάν Ντιόρ σοκάρει τον κόσμο της μόδας αναθέτοντας την καλλιτεχνική διεύθυνση του οίκου στον 21χρονο μαθητευόμενο Υβ Σεν Λοράν. Με την πρώτη του επίδειξη λίγους μόνο μήνες μετά, ο νεαρός δημιουργός θα δικαιώσει την εμπιστοσύνη και την επιλογή του Ντιόρ και θα ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς. Η υποσχόμενη καριέρα του Γάλλου σχεδιαστή μόλις ξεκινά, αλλά ο πόλεμος της Αλγερίας θα μπει εμπόδιο στην πορεία του μετά την κλήτευσή  του από το κράτος να καταταγεί στο γαλλικό στρατό. Ο ψιλόλιγνος νεαρός με την ασθενική φυσή καταρρέει, νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική, όπου και διαγιγνώσκεται με μανιοκατάθλιψη, ενώ δεν αργεί και η λύση της συνεργασίας του με τον Ντιόρ.

Στο κρίσιμο αυτό σημείο καταλυτικό ρόλο παίζει ο σύντροφος της ζωής του, ο Πιερ Μπερζέ, ο οποίος μαζεύει τα κομμάτια του καταρρακωμένου Υβ και αποφασίζουν το μεγάλο βήμα της ίδρυσης νέου οίκου μόδας, υπό το όνομα του σχεδιαστή. “Εσύ έχεις το ταλέντο, εγώ θα ασχοληθώ με τα υπόλοιπα”, δηλώνει ο μάνατζερ Πιερ Μπερζέ, ρισκάροντας τα πάντα, καθώς η πρώτη επίδειξη μόδας του νεοσύστατου οίκου είναι γεγονός και ακολουθεί η αποδοχή και η επιτυχία.

Ο Υβ Σεντ Λοράν αφουγκράζεται την εποχή, είναι διάχυτο το πνεύμα του Μάη του 1968, η ποπ κουλτούρα γίνεται τάση κυρίαρχη και ο Γάλλος couturier “κατεβάζει” τη μόδα στο δρόμο, κάνοντας την προσιτή μέσα από το πρετ-α-πορτέ, ενώ σχεδιάζει φορέματα, δανειζόμενος θέματα από τους πίνακες του Μοντριάν. Τα άγρια χρόνια της δεκαετίας του ’70 έρχονται σαν λαίλαπα και ο «κακομαθημένος αστός μοναχογιός» βυθίζεται στον κόσμο των ναρκωτικών και του σεξουαλικού πειραματισμού. Προκαλεί με τα σόου του, ενώ με το εμβληματικό γυναικείο σμόκιν υμνεί τη γυναικεία απελευθέρωση και δυναμικότητα. Η παγκόσμια αναγνώριση και επιτυχία μεταφράζεται σε πίεση, για δύο συλλογές το χρόνο, την οποία η ευάλωτη προσωπικότητά του, πασχίζει να διαχειριστεί και το φλερτ του με την αυτοκαταστροφή και την κατάθλιψη είναι αναπόφευκτο.

 “Ο,τι μου έλειπε το είχε εκείνος. Η δύναμή του σήμαινε ότι μπορούσα να στηριχτώ πάνω του όταν ένιωθα να πνίγομαι”, δήλωνε ο σχεδιαστής προς το τέλος της ζωής του για το μοναδικό του έρωτα, αλλά και διαχειριστή της αυτοκρατορίας του, Πιερ Μπερζέ.

Υπό το πρίσμα της μεγάλης αυτής σχέσης αλλά και της προσπάθειας του Μπερζέ να σώσει τον Λοράν από τον αυτοκαταστροφικό εαυτό του, ο σκηνοθέτης εστιάζει στη σκοτεινή και αχαλίνωτη πλευρά του δημιουργού. Αυτό είναι και το σημείο στο οποίο υστερεί η ταινία, η οποία διαλέγει τον εύκολο δρόμο καθώς δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την παγίδα της σκανδαλοθηρικής αποτύπωσης της άγριας δεκαετίας του ’70 και δεν φωτίζει την πλευρά εκείνη του σχεδιαστή που επηρεάζει τη μόδα μέχρι και σήμερα: την αισθητική, τη διορατικότητα, το ταλέντο του.

 Αν και το σενάριο του Λεσπέρ (συνυπογράφουν οι Ζακ Φιεσί και Μαρί-Πιερ Χαστέρ) αδυνατεί να προσδώσει άποψη και όραμα στην προσωπικότητα του ήρωα του, η ερμηνεία του Πιερ Νινέ είναι καθηλωτική. Η αφοπλιστική ομοιότητα με τον Λοράν όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και στις κινήσεις, καθώς και η απόδοση της εύθραυστης ιδιοσυγκρασίας του συνθέτουν μία ερμηνεία υψηλού επιπέδου. Παράλληλα ο Γκιγιόμ Γκαλιέν ενσαρκώνει χαμηλόφωνα τον Πιέρ Μπρέζε, με μοναδική ευαισθησία, και καταφέρνει να συγκινήσει πραγματικά χωρίς να καταφεύγει σε μελοδραματισμούς.

Η έλλειψη δομημένου σεναρίου είναι στο φινάλε εμφανής, όπου ο σκηνοθέτης στήνει από την αρχή την εμβληματική για το χώρο της haute couture -και ορόσημο για την καριέρα του ήρωα- επίδειξη “Ballet Russe”, χρησιμοποιώντας μάλιστα τα αυθεντικά κοστούμια του σόου. Εν τέλει δεν θα κατορθώσει να περάσει στο θεατή την κορύφωση και το momentum της ιστορικής επίδειξης.

Στον αντίποδα, οι φανς της υψηλής ραπτικής θα ενθουσιαστούν με τη μόδα που κυριαρχεί σε όλόκληρη την ταινία, με τις άγνωστες λεπτομέρειες της ζωής του δημιουργού, με την απεικόνιση της ατμόσφαιρας της εποχής, ενώ όπως είναι αναμενόμενο δεν λείπει από τα πλάνα του σκηνοθέτη η επιβλητική ομορφιά της πόλης του Παρισιού.

 Το “Υves Saint Laurent” μπορεί να μην καταφέρνει να ανταποκριθεί στον πήχη των προσδοκιών για την κινηματογραφική μεταφορά μίας τόσο πολυδιάστατης και επιδραστικής προσωπικότητας, αλλά αξίζει της προσοχής μας για το ταξίδι και την ατμόσφαιρα της εποχής.

“Ιβ Σεν Λοράν” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Ιβ Σεν Λοράν(Yves Saint Laurent) appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφία,Δράμα, 95’, Γαλλία 2013, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Μπρούνο Ντιμόν

Με τους Ζιλιέτ Μπινός, Ζαν Λουν Βενσάν, Εμμανοέλ Κάουφμαν, Μάριον Κέλερ

Ο Γάλλος Μπρούνο Ντιμόν στα τέλη του 1990 θεωρήθηκε το μεγάλο ταλέντο του art-house σινεμά, οι ταινίες του στηριζόμενες κυρίως στο έντονο προσωπικό στοιχείο, σε ερασιτέχνες ηθοποιούς και όντας ακραία φιλοσοφικές, είχαν πάντα περιορισμένη απήχηση. Τώρα εδώ θα συνεργαστεί με την Ζιλιέτ Μπινός, που ερμηνεύει τα τελευταία χρόνια της διάσημης γλύπτριας, Καμίλ Κλοντέλ («Camille Claudel 1915»), σ’ ένα ρόλο που είχε ερμηνεύσει κατά το παρελθόν και η Ιζαμπέλα Ατζανί.

 Η ταινία επικεντρώνεται στο κομμάτι της ζωής της Κλοντέλ όπου βρίσκεται έγκλειστη στο ψυχιατρείο, περικυκλωμένη από ακραίες περιπτώσεις ψυχολογικά ανισόρροπων ατόμων, που τη ρίχνουν ακόμα πιο χαμηλά. Η Ζιλιέτ Μπινός στον πιο καταθλιπτικό ρόλο της καριέρας της, προσπαθεί στο μέτρο του δυνατού να ερμηνεύσει μια από τις πιο πολύπλοκες προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Υπάρχουν στιγμές που αποτυπώνεται απόλυτα ο ψυχικός πόνος ενός ευφυούς ατόμου, έγκλειστου μέσα σε ένα ίδρυμα. Η Κλοντέλ κλαίει, εκλιπαρεί για ελευθερία η οποία δεν έρχεται ποτέ. Η απρόσμενη επίσκεψη του αδερφού της θα της αναπτερώσει κάπως το ηθικό.

Ο Ντιμόν δεν κάνει κάτι παραπάνω από το να αποτυπώσει την αλήθεια. Αργόσυρτα πλάνα, φυσικός φωτισμός, διάλογοι με το σταγονόμετρο(αλλά σαφώς μεγαλύτερης διάρκειας από τις άλλες περισσότερες ταινίες του δημιουργού). Το έργο τελικά δεν ξεπερνά τις δικές του εμμονές και συμβάσεις που περιορίζουν την απήχηση του σε ένα συγκεκριμένο μικρό ακροατήριο, δοκιμασμένο σε βαριές σινεφίλ καταστάσεις.

Μένει στη μνήμη για τους αποκρουστικούς δευτερεύοντες χαρακτήρες του ψυχιατρείου, και για δύο-τρεις στιγμές της Μπινός, με φωνές, κραυγές και γοερά κλάματα.

“Καμίλ Κλοντέλ 1915″ από 10/4 στους κινηματογράφους σε διανομή Videorama

The post Καμίλ Κλοντέλ 1915 (Camille Claudel 1915) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό Δράμα, 179′,  Γαλλία 2013,  Επίσημος Τίτλος: La vie d’Adele   Γλώσσα: Γαλλικά

του Αμπντελατίφ Κεσίς

Ερωτικό ταξίδι στο εφηβικό σύμπαν, με φόντο τη Γαλλία  και με κινητήριο δύναμη μια κάμερα που διαρκώς καταγράφει με ατμοσφαιρικό ρεαλισμό, την απεγνωσμένη προσπάθεια μιας νεαρής κοπέλας να κρατήσει μέχρι τέλους έναν ομόφυλο δεσμό, που την εμπνέει και της προσφέρει εσωτερική γαλήνη.

Ο Γαλλοτυνήσιος Αμπντελατίφ Κεσίς θα πιάσει  τον παλμό της νέας γενιάς και των απόκρυφων τους  επιθυμιών, όπως επίσης και την αθωότητα του  συναισθηματικού τους κόσμου, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με καινούργια βιώματα και νέες εμπειρίες, αλλά δεν θα κάνει την υπέρβαση ώστε να μετατρέψει τον θεατή από παρατηρητή σε ενεργό συμμέτοχο του έργου. Θα επενδύσει στη παθητικότητα του κοινού, με  τις ηδονοβλεπτικές και  μακρόσυρτες λεσβιακές περιπτύξεις ( δεν θα τις  δείτε όλες γιατί  αφαιρέθηκε περίπου ένα πεντάλεπτο από την ελληνική κόπια) όπως επίσης και με την αδικαιολόγητα τρίωρη διάρκεια της ταινίας. Αρκετές σκηνές θα μπορούσαν να αποφευχθούν, και το έργο θα ήταν πιο κινηματογραφικά δεμένο μέσα σε ένα 90λεπτο.

Στο κάδρο τοποθετείται διαρκώς η γλυκιά μούσα του δημιουργού, Αντέλ Εξαρχόπουλος, την οποία ακολούθησε  και στα 180 λεπτά, με ένα πολύ ασφυκτικό κι επαναλαμβανόμενο οπτικό close-up, το οποίο αποκαλύπτει την γκρίζα υφή της καθημερινής της ζωής, και τις σεξουαλικές της αναζητήσεις, μέχρι να βρει στο δρόμο της την μεγαλύτερη της Έμμα( Λέα Σεντού). Η ελληνογαλλίδα  ανταμείβει τον Κεσίς, ερμηνεύοντας ατόφια ένα κομμάτι της προσωπικότητας της, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε δευτερόλεπτο  από τις σκηνοθετικές του οδηγίες.

Υπάρχουν στιγμές πραγματικής κινηματογραφικής ομορφιάς,  κατά τη διάρκεια του φλερτ των δύο γυναικών, που πλαισιώνεται μοναδικά με ένα παιχνίδι με το φως και τα χρώματα ( επί παραδείγματι στο δεύτερο τους τετ α τετ, σε ένα παγκάκι) αλλά και έξυπνου σαρκαστικού χιούμορ, στις  εκατέρωθεν επισκέψεις στα σπίτια των γονιών τους.

Ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος «La vie d’Adele »( Η ζωή της Αντέλ) αποτυπώνει πλήρως αυτό που είναι η ίδια η ταινία. Ένα οδοιπορικό της ζωής ενός κοριτσιού, που δεν διαθέτει πολυσύνθετα χαρακτηριστικά, αλλά είναι ανήσυχο, δοτικό και ακραία συναισθηματικό.

Μην περιμένετε ότι θα δείτε ένα έργο που έχει να κάνει με τις περίπλοκες διεργασίες της σεξουαλικής ταυτότητας, ούτε τελικά εξυμνεί όπως πιστεύουν κάποιοι τον ομόφυλο έρωτα. Η αμφισεξουαλικότητα της Αντέλ  θα την κάνει να ερωτευτεί τον άνθρωπο κι όχι απαραίτητα το φύλο. Είναι ένα πρόσωπο με εμφανή την έλλειψη δεξιοτήτων, ακόμα και στο τρόπο που θα προσεγγίσει πρώτη την Έμμα, αργότερα θα την εξιδανικεύσει, και θα αποτύχει να δει τις αδυναμίες της συντρόφου της. Την ίδια  στιγμή θα ικανοποιήσει πλήρως τις φιλήδονες φαντασιώσεις της, και θα ρουφήξει όλο το μεδούλι της νεανικής ερωτικής της ορμής.

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς απλοποιεί υπερβολικά τις δυσκολίες και τα εμπόδια,  μέσα στo οποίο κινούνται ακόμα και σήμερα  οι συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων,  ενός πολιτισμικού πλαισίου που τους φοβάται και τους απομονώνει. Αυτό δεν το βλέπει, αντίθετα παρουσιάζει ένα κόσμο με απλόχερη τη σεξουαλική ελευθερία, όλοι φιλιούνται με όλους, κι η αντίδραση προέρχεται από μια συμμαθήτρια της Αντέλ που παρουσιάζεται ως καρικατούρα των ηθικών αξιών και του συντηρητισμού.

Ο  σκηνοθέτης προσπάθησε σε 1-2 σκηνές να τοποθετήσει την πρωταγωνίστρια του μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα  της κοινωνικοπολιτικής  κρίσης των νέων, αυτών που αγωνίζονται αλλά στερούνται ευκαιριών, με μια άτεχνη μέθοδο, που σίγουρα δεν θα ζήλευαν οι Νταρντέν, ο Λόουτς κι οι θαυμαστές του Cinema Verite. Πρόσθεσε δηλαδή περιττό χρόνο στην αφήγηση παρά ουσία.

 Εν κατακλείδι, « Η Ζωή της Αντέλ » είναι σαφώς ένα αξιόλογο έργο, προσεγμένο τεχνικά μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, η Εξαρχόπουλος είναι χάρμα οφθαλμών, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει  την πιο ερωτική ιστορία του 21ου αιώνα, ούτε η Αντέλ μπορεί να συγκριθεί με τις δυναμικές γυναίκες Άννα Καρένινα, Ελίζαμπεθ Μπένετ ή την ηρωίδα της Βιρτζίνια Γούλφ Κλαρίσα Νταλογουέι, όπως καθ’ υπερβολή γράφτηκε από μερίδα του τύπου, μετά το μεγάλο βραβείο  από το Φεστιβάλ των Καννών.

Γιατί ο Κεσίς  εκ του πονηρού έπαιξε  με σκηνές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πορνό,  κατέγραψε αλλά δεν έxτισε ένα συνταρακτικό πορτρέτο που θα δικαιολογούσε αυτούς τους παραλληλισμούς.

Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών 2013, Πρώτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στην Αντέλ Εξαρχόπουλος και στην Λέα Σεντού

« Η Ζωή της Αντέλ » απο 31/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada Films

The post Η Ζωή της Αντέλ( La vie d’Adele) appeared first on screeneye.gr.