Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Επιθυμία του  Γκιγίερμο  ντελ Τόρο ( Ο Λαβύρινθος του Πάνα,  Η Μορφή του Νερού,  Tο Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών), ήταν  να  κατευθύνει-με την παμπάλαια αλλά στην εποχή μας εξελιγμένη και ακριβή  μέθοδο του stop frame animation, την ιστορία του Πινόκιο, κρατώντας  τα  στοιχεία που  θα του χρησίμευαν,  για να στηρίξει τον φιλοσοφικό επανακαθορισμό των νοημάτων-όπως ο ίδιος τα εκλαμβάνει-  από το περίφημο  παιδικό μυθιστόρημα,   του Κάρλο Γκολντόνι.

Ήταν επίσης η  αποφυγή ενός μεγάλου συμβιβασμού στο κινηματογραφικό του όραμα, το οποίο μέχρι να πάρει σάρκα και οστά, ξεπέρασε τα 15 χρόνια.

Δέχθηκε απανωτές απορρίψεις από τους παραγωγούς,  έως ότου   η πλατφόρμα Netflix στηρίξει πρόσφατα,

γενναία  το εγχείρημα.

Ο μεξικανός σκηνοθέτης, μας μεταφέρει στην Ιταλία του ‘30, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Στην ιστορία του, εμφανίζονται γνωστές φιγούρες του μυθιστορήματος, αλλά και καινούριες, χαράσσοντας μια διαφορετική αφήγηση, από την τετριμμένη. .

Βλέπουμε  –μεταξύ άλλων-  τον μάστρο Τζεπέτο, τον ήσυχο κι ευσεβή ξυλόγλυπτη της πόλης, που θα χάσει το γιο του από  βόμβα, έπειτα από αεροπορική επιδρομή,

κι ο πόνος, θα τον οδηγήσει στο να εργαστεί σκληρά, για να δημιουργήσει την μαριονέτα, με μορφή παιδιού, τον Πινόκιο.

Ο Πινόκιο του, φέρει μεγάλα νύχια αλλά και κλαδιά στο πρόσωπο.

Κι όταν λέει ψέματα,

νύχια, κλαδιά και μεγάλη μύτη, δημιουργούν μια αλλιώτικη εικόνα του Πινόκιο, από αυτήν που γνωρίζουμε .

Εμφανίζεται επίσης ο θιασάρχης του κουκλοθέατρου, με τη μορφή του πονηρού τυχοδιώκτη Κόμη Βόλπε,  ένας ομιλητικός πίθηκος, ένας δογματικός ιερέας κι ένας  αξιωματικός οπαδός του Μουσολίνι -νέα φιγούρα- αλλά και   η γαλάζια νεράιδα, που θα δώσει στον Πινόκιο την αθανασία. Εμφανίζεται   και  η γιγαντιαία φάλαινα.

Τι συμβολίζει το έργο,

τι ο ντελ Τόρο, θέλει να μας πει

και σε ποιο βαθμό   επιτυγχάνει τον σκοπό του;

Το έργο, είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική, τον αυταρχισμό, τις ολοκληρωτικές αντιλήψεις.

Είναι επίσης  άρρηκτα συνδεδεμένο  με την έννοια της κουτοπονηριάς, τη λατρεία για το χρήμα( ο κόμης Βόλπε),  με τον κίνδυνο του νέο- φασισμού, με την ανδροκρατία και με ένα σύστημα που θέτει στους νέους από πολύ νωρίς, κανόνες χωρίς επιλογή.

Για το συμβολικό πλαίσιο, χρησιμοποιούνται απλοϊκά παραδείγματα, όπως η άρνηση  του Πινόκιο να πάει στο σχολείο, ενώ  θα μπορούσε ο ντελ Τόρο- αλλά δεν τον έπραξε- να προσδώσει στους συμβολισμούς του,  πιο σύνθετες αναπαραστάσεις.

Η αντιπαραβολή του αθάνατου Ιησού με τον αθάνατο Πινόκιο, παρουσιάζεται κάπως αδέξια. Αντιθέτως, ο ρόλος του κλήρου, των  εκπροσώπων  της πίστης, που τροφοδοτούν τον αναχρονισμό κι ίσως τροφοδοτούν  τις ομοιογενείς κοινωνίες,

την τάξη,  την αφοσίωση κι εν τέλει τον φασισμό, παρουσιάζεται δεικτικά και καίρια.

Ο Πινόκιο του ντελ Τόρο, δεν είναι μια εμφανισιακά όμορφη μαριονέτα και το μοτίβο των κοινωνιών που επενδύουν στο όμορφο και εξοστρακίζουν  οτιδήποτε είναι αντίθετο με τα αποδεκτά πρότυπα, επίσης βιτριολικά  κι εύστοχα, σχολιάζεται.

Ο δημιουργός,  επενδύει υπερβολικά στον καταιγιστικό ρυθμό των ειδικών   εφέ, στην εναλλαγή των εικόνων και στις πολλές φιγούρες.

Μετατρέπει το έργο και σε μιούζικαλ, χωρίς πάντα η μουσική του  Αλεξάντρ Ντεσπλά να λειτουργεί συνεκτικά, ούτε και  να  μπορεί το έργο να κρατήσει την ισορροπία,  ανάμεσα στο ρόλο της εικόνας, της μουσικής και της ουσίας.

Ακούγονται οι φωνές των Γκρέγκορι Μαν ( Πινόκιο) Γιούαν ΜακΓκρέγκορ,  Ρον Πέρλμαν, Φιν Γούλφχαρντ, Κέιτ Μπλάνσετ, Ντέιβιντ Μπράντλεϊ, Τίλντα Σουίντον, Τζον Τουρτούρο, Κρίστοφ Γουόλντζ.

“Πινόκιο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο” από την Πέμπτη 24/11 στους κινηματογράφους

The post Πινόκιο του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Ντελ Τόρο, περιορίζει την οπτική του τρόμου, απομακρύνεται αισθητά, αλλά όχι απόλυτα,  από τα αμφίβια και τις φιγούρες των τεράτων , όπως έπραξε επί παραδείγματι στις ταινίες « Η Μορφή του Νερού και « Ο Λαβύρινθος του Πάνα».
Αντιθέτως, διαβλέπει για το σήμερα, μια παλινδρόμηση στη βαρβαρότητα του παρελθόντος ( αναβίωση του πολέμου) και διατηρεί στο προσκήνιο,  τις αντιφάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τη διολίσθηση στον ατομικισμό, όπως την επαινεί και την πριμοδοτεί το αμερικανικό σύστημα αξιών και η δυτική κουλτούρα.
Η ταινία διαδραματίζεται στις Η.Π.Α, στα ταραγμένα χρόνια της οικονομικής ύφεσης, μερικούς μήνες προτού ξεσπάσει ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος.
Ο Ντελ Τόρο, ακολουθεί τα βήματα του Σταν (Μπράντλεϊ Κούπερ ), από τη στιγμή που θα βάλει φωτιά στο σπίτι του ( κι ένα ανθρώπινο πτώμα μέσα εκεί, γίνεται παρανάλωμα του πυρός). Αργότερα, θα βρεθεί σε λούνα παρκ και θα πιάσει εκεί δουλειά.
Κρυφό- αλαζόνας, χειριστικός και φιλόδοξος, ο Σταν θα σαγηνεύσει τα πλήθη αλλά και δύο γυναίκες που εργάζονται στο καρουζέλ, την μάντισσα  ( Τόνι Κόλετ)και την ορφανή προστατευόμενη των υπολοίπων , την Μόλι( Ρούνι Μάρα).
Θα «παίξει «και με τις δύο γυναίκες, μα με την πιο συνεσταλμένη – που ήταν «του χεριού του »-, την Μόλι, θα την πάρει μαζί του στο Σικάγο, στην αναζήτησή περισσότερων χρημάτων , μέσα από τα τρικ της μαντικής και της προώθησης του εαυτού του, σαν να κουβαλάει μαζί του, ξεχωριστές ικανότητες.
Η γνωριμία, με τη ψυχολόγο Λίλιθ Ρίτερ ( Κέιτ Μπλάνσετ) , αλλά και με έναν δικαστή  ( τον ερμηνεύει ο αγνώριστος Ρίτσαρντ Τζένκινς ), οδηγεί σταδιακά τον Σταν, σε ένα βάναυσο παιχνίδι σε θολά όρια, ανάμεσα στη λογική και στην παράνοια , αντιλαμβανόμενος κάπως αργά, ότι υπάρχουν κι άλλοι σαν αυτόν, έτοιμοι να κάνουν τα πάντα για να κυριαρχήσουν.

Η περίοδος διαμονής του Σταν στο λούνα παρκ, καταλαμβάνει περίοπτη θέση στην ιστορία του Ντελ Τόρο.
Αποτελεί το πρώτο μέρος , με τον Μεξικανό σκηνοθέτη να πλαισιώνει τους ξύλινους εξωτερικούς χώρους με αρχιτεκτονική φαντασία και μπαρόκ αισθητική, ενώ τις συνθήκες παραμέλησης και ανασφάλειας του θεματικού πάρκου, τις αποτυπώνει και με το φρικιαστικό σόου του Κλεμ ( τον ερμηνεύει εκπληκτικά ο Γουίλεμ Νταφόε).
Το κινηματογραφικό σασπένς και τα φιλοσοφικά μηνύματα, εμφανίζονται στο δεύτερο μέρος της ιστορίας. Διαδραματίζεται σε αστικό περιβάλλον.

Το διακύβευμα όμως, ανάμεσα στα τέσσερα βασικά πρόσωπα της ιστορίας, χρειαζόταν πιο άμεση διασύνδεση-ίσως- και λιγότερη σεναριακή φλυαρία, όπως λόγου χάριν, η ιστορία με το νεκρό παιδί του δικαστή. Ιδιαίτερα όμως, χρειαζόταν να εξερευνήσει περισσότερο, την αμφίδρομη έλξη του Σταν και της Λίλιθ, όπου θα μπορούσε να ισχύσει το εξής: κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
Ο Ντελ Τόρο, έχοντας την ευχέρεια να επιλέξει  τα κατάλληλα πρόσωπα για τους κατάλληλους ρόλους- τόση υπεραφθονία επιλογών μόνο το  αμερικανικό σινεμά μπορεί να προσφέρει -, θα το πράξει και θα κατασκευάσει ένα περίτεχνο έργο, που παραπέμπει στην νουάρ επιδραστική οπτική του Όρσον Γουέλς, όπου το βασίλειο της Αμερικής, δεν αντικατοπτρίζει μονάχα την επιτυχία μέσω της προσωπικής αναρρίχησης, αλλά και τη βίαιη κατάβαση, από τη μια μέρα στην άλλη.
Αντικατοπτρίζει,  και τις μεθόδους που καταφεύγει μέρος του κόσμου για να καταλαγιάσει τους φόβους του, να βρει απαντήσεις για το παρελθόν και για το μέλλον του, σε ένα σκηνικό, είτε αστικό είτε αγροτικό, που φανερώνει μια παρακμή( 1939-1940)  όπως αλληγορικά παρουσιάζεται, μπορεί να είναι και το 2022.
Οι δυνατότητες του Μπράντλεϊ Κούπερ είναι δεδομένες , τις έχει αποδείξει και στο πρόσφατο παρελθόν ( Μην Κοιτάτε Πάνω).
Έδωσε όμως την εντύπωση, μιας  διεκπεραιωτικής στάσης, σε διάφορα σημεία της ταινίας, είτε στο πάρκο είτε με τον τρόπο που αλληλοσυνδεόταν με τους δύο κεντρικούς γυναικείους ρόλους.

Αντιθέτως, σε κάποιες άλλες σκηνές, όπως στις στιγμές του σασπένς και στις στιγμές καταδίωξης, εκφράστηκε με μεγαλύτερη πειθώ. Η τελευταία δραματική σκηνή, ανήκει στις θετικές του στιγμές.

Η Κέιτ Μπλάνσετ, αρχίζει να δημιουργεί ένα σαγηνευτικό προφίλ femme fatale , και σε αυτή την ταινία,  της ταίριαζε γάντι, όπως και ο εσωτερικός ρόλος που ερμήνευσε η Ρούνι Μάρα. Θύμιζαν αμυδρά, τις παρουσίες τους στην ταινία Κάρολ.

” Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών” από την Πέμπτη 20 Ιανουαρίου στους κινηματογράφους

The post Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια Πέννυ Σουμελίδου

Η χώρα, η ήπειρος, ο πλανήτης μπήκε στον πάγο. Διανύουμε μία περίοδο άνω τελείας σε κάθε τομέα της ζωής μας. Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά τα σχολεία, επόμενη κίνηση της κυβέρνησης ήταν να αναστείλει τη λειτουργία και των κινηματογράφων σε όλη τη χώρα για δύο εβδομάδες τουλάχιστον, ως μέτρο καταπολέμησης της εξάπλωσης του κοροναϊού. Συνεπώς, θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι να ξανανιώσουμε όλα εκείνα τα μοναδικά συναισθήματα που μας προσφέρει η 7η τέχνη.
Σε παρόμοιο κλίμα, η εβδομάδα που πέρασε προσέφερε κυρίως νέα αναβολών και ανασυγκρότησης. Η αρχή είχε γίνει με την αναβολή του νέου James Bond και η συνέχεια ήρθε από τη Disney, όταν αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του ριμέικ της κλασικής πια ταινίας του 1998, “Mulan”.

Στην avant-premiere της ταινίας στο Λονδίνο, αφού άστραψαν τα φλας στο κόκκινο χαλί, η εταιρεία ανακοίνωσε πως η ταινία δε θα παιχθεί στις 27 Μαρτίου όπως υπολογιζόταν, αλλά θα αναβληθεί, άγνωστο μέχρι πότε. Πιθανότατα θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία προβολής μέσα στο χρόνο, όπως και για τα άλλα horror projects της εταιρείας “The New Mutants” και “Antlers”, τα οποία τα…πήρε η μπάλα. Η Disney όμως δε σταμάτησε εκεί. Έκλεισε και τα θεματικά της πάρκα στην Καλιφόρνια και στο Παρίσι για προληπτικούς λόγους.

Την κίνηση της Disney ακολούθησαν η Universal, με τη νέα προσθήκη στο “Fast and Furious” franchise, F9, να παίρνει αναβολή για το Μάιο, και η Paramount Pictures, με τη συνέχεια του “A Quiet Place 2″ να αναβάλλεται επ’ αόριστον. Ο ίδιος ο Kransiski, πρωταγωνιστής της πρώτης ταινίας, το ανακοίνωσε στα social media, νιώθοντας περήφανος που ο κόσμος θέλει να είναι μαζί (στο σινεμά) όταν βλέπουν την ταινία.

Επ’ αόριστον αναβολή  και για το ανεξάρτητο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Τραϊμπέκα της Νέας Υόρκης, που θα ξεκινούσε τον Απρίλιο και θα συμμετείχε και ο Έλληνας σκηνοθέτης Αργύρης Παπαδημητρόπουλος με το έργο “Monday”. Οι άνθρωποι της Tribeca δήλωσαν πως ίδρυσαν το Φεστιβάλ ως αντίδραση στην 11η Σεπτεμβρίου, ως εκδήλωση της ανάγκης τους να ενωθούν και να καταπολεμήσουν το φόβο και το άγχος. Είναι επομένως αναπόσπαστο κομμάτι του Φεστιβάλ να ανασυντίθεται, να προσαρμόζεται και να προχωράει μπροστά, δήλωσαν οι ιδρυτές του.

Στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ υπήρχε και το Office Competition με πρωταγωνιστές τον Antonio Banderas και την Penelope Cruz, όπως παρόντες θα ήταν και το ζευγάρι που βρέθηκε με κοροναϊο, Tom Hanks-Rita Wilson.

Υπάρχουν όμως και οι «πολύ σκληροί» για να…σταματήσουν, αλλά αναγκάστηκαν να το πράξουν από τις ίδιες της συνθήκες. Η νέα ταινία του Guillermo Del Toro, Nightmare Alley, με πρωταγωνιστές τους Bradley Cooper και Rooney Mara μέχρι την Πέμπτη 12/3 συνέχιζαν να βρίσκονται στα γυρίσματα  κανονικά. Ο βραβευμένος Μεξικανός σκηνοθέτης, χθες Παρασκευή, ανακοίνωσε τη διακοπή των γυρισμάτων. Για την ιστορία, οι δύο γνωστοί πρωταγωνιστές εμφανίστηκαν στη χιονισμένη Νέα Υόρκη, με ρούχα που παραπέμπουν σε 50’s noir ταινίες, μιας και η ταινία θα βασίζεται σε αυτήν την περίοδο.

Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο τοποθετείται και η νέα ταινία του Steven Soderbergh, Kill Switch. Οι John Hamm και Sebastian Stann βρίσκονται σε συζητήσεις να παίξουν στο αστυνομικό δράμα, με τον πρώτο σε ρόλο αστυνομικού και το δεύτερο ως μέλος συμμορίας που εισβάλλει σε σπίτια. Τα γυρίσματα ακόμα να ξεκινήσουν.
Ο Soderbergh έχει την τιμητική του αυτές τις μέρες λόγω…..Contagion. Η ταινία που κυκλοφόρησε το 2011 ήταν τελικά πιο προφητική από ότι περιμέναμε, μιας και ο σκηνοθέτης είχε εξετάσει ενδελεχώς την πιθανότητα να υπάρξει τέτοιο ξέσπασμα και είχε μιλήσει με επιστήμονες, οι οποίοι επιβεβαίωσαν τις υποψίες του. Η ταινία λοιπόν είναι ιδανική επιλογή για home cinema, ειδικά αυτές τις μέρες για όποιον θέλει να μπει στο κλίμα. Παρόμοια περίπτωση είναι και το Sea Fever, της Neasa Hardiman, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο και αφορά την εισχώρηση ενός παράσιτου στην καμπίνα ενός αλιευτικού. Μέσα στο πλοίο βρίσκεται μία βιολόγος για να ερευνήσει το βυθό και να μπορέσει να αποξενωθεί. Η εισβολή και το χάος που προκαλεί σταδιακά το μικρόβιο όμως, θα την αναγκάσει να ξεχάσει τις αναστολές της και να βοηθήσει το πλήρωμα να μη βυθιστεί στην παράνοια.
Η ταινία αναμένεται να προκαλέσει έντονα συναισθήματα σασπένς όταν, καλώς εχόντων των πραγμάτων πλέον, κυκλοφορήσει στις αίθουσες.

Άλλο ένα μεγάλο κινηματογραφικό κεφάλαιο φαίνεται να κλείνει αυτήν την εβδομάδα, με την ανακοίνωση της ποινής του Harvey Weinstein και την προσέλευσή του στο δικαστήριο. Ο Weinstein καταδικάστηκε σε 23 χρόνια φυλάκισης για σεξουαλική κακοποίηση της Miriam Haley και της Jessica Mann, πρώτου βαθμού για την πρώτη και τρίτου βαθμού για τη δεύτερη γυναίκα. Ο επιχειρηματίας εμφανίστηκε για την εκδίκαση της ποινής στο δικαστήριο σε αναπηρικό καροτσάκι, ύστερα από εγχείρηση στην καρδιά, μιας και ανέφερε πόνους στο στήθος. Στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές του Rikers Island.

The post Η 7η τέχνη στον πάγο. Διακόπτονται γυρίσματα, αναβάλλονται πρεμιέρες, ακυρώνονται Φεστιβάλ και ο Γουάινστιν στη φυλακή appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Δηλωμένος θαυμαστής των φιλοσόφων μας, ο Μεξικανός σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, στο έργο “  Η Μορφή  του Νερού” διευρύνει  τους φιλοσοφικούς του στοχασμούς- όπως τους είχε αποτυπώσει στην γνωστότερη μέχρι τώρα ταινία του “Ο Λαβύρινθος του Πάνα”-, σε έναν ύμνο για τη θέση του Θαλή “πως η ψυχή είναι μία  υπόσταση που βρίσκεται σε κίνηση, όπως το νερό, το οποίο είναι ο καταλύτης των πάντων και δει της ανθρώπινης ύπαρξης”.

Διόλου τυχαίο δεν είναι, το γεγονός πως τα 2 δυσλειτουργικά άτομα της ιστορίας του- χωροχρονικά τοποθετημένη στην Βαλτιμόρη το 1962 -, η  μουγκή  καθαρίστρια του μυστικού εργαστηρίου και ο  άνθρωπος-αμφίβιο, είναι τα πιο αγνά, καθαρά και δοτικά πρόσωπα αυτής της ταινίας. Ο -διαχρονικός-  ρατσισμός της πλειοψηφίας των Αμερικανών και η ταξική ανισότητα,  με ευκρίνεια αποτυπώνονται, όπως και η καταπιεσμένη σεξουαλικότητα.  Κόντρα σε όλα αυτά τα “ωραία”, ο  Ντελ Τόρο επιλέγει να υποτιμήσει το ίδιο του το δημιούργημα, χρησιμοποιώντας mainstream διαλόγους και   αχρείαστες σκηνές splatter ( αίματα, κομμένα δάχτυλα κλπ). Το σάουντρακ του Αλεξάντρ Ντεσπλά δεν συγχρονιζόταν με την συγκεκριμένη ταινία, ενώ από την πρωτοκλασάτη ομάδα των ηθοποιών, ξεχωρίσαμε τον -για άλλη μια φορά σε ρόλο κακού- Μάικλ Σάνον. Η βασική πρωταγωνίστρια, η Σάλι Χόκινς διαθέτει φοβερά υποκριτικά χαρίσματα, δουλεμένα στο έπακρον από τον Γούντι Άλεν στο έργο “ Θλιμμένη Τζάσμιν”, αλλά όχι τόσο δουλεμένα από τον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο.

Θα μπορούσε το έργο αυτό, να χαρακτηριστεί ένα άριστα σκηνοθετημένο λυρικό παραμύθι…με πλούσια νοήματα. Παρά τις όποιες ενστάσεις μας, ο Μεξικανός σκηνοθέτης, μπόρεσε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δημιουργήσει ένα κινηματογραφικό κομψοτέχνημα, χωρίς να έχει σε κάτι να ζηλέψει από τον  Σπίλμπεργκ και τον  Ζεμέκις.

Οι 13 οσκαρικές υποψηφιότητες είναι κάπως υπερβολικές.

“Η Μορφή του Νερού” από τις 15/2 στους κινηματογράφους

The post Η Μορφή του Νερού appeared first on screeneye.gr.

Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη

Στην ταινία “Το σχήμα του νερού” του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, όμορφο παραμύθι για μεγάλους, ποιητική αλληγορία πάνω στην αντιμετώπιση της διαφορετικότητας, απονεμήθηκε το Χρυσό Λιοντάρι καλύτερης ταινίας του διαγωνιστικού τμήματος του 74ου κινηματογραφικού φεστιβάλ της Βενετίας.

Δύσκολες οι αποφάσεις της κριτικής επιτροπής που είχε να συζητήσει για ενα μεγαλο αριθμό πολύ καλών ταινιών που είδαμε στη διάρκεια των 10 ημερών της φετινής Μόστρας και να μοιράσει τα βραβεια σε όσο το δυνατό περισσότερες χώρες, από τις ΗΠΑ μέχρι την Αυστραλία και από τη Γσλλία και την Ιταλία μέχρι το Ισραήλ και το Λίβανο.

Ανάμεσα πάντως στις βραβευμένες ταινίες και μερικά ακόμη φαβορί, οπως οι “Τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ του Μιζούρι” του Μάρτιν ΜακΝτόνα (βραβείο σεναρίου) και “Sweet Country” του Αυστραλού Γουόρικ Θόρντον (Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής). Υπήρχαν όμως και οι αδικίες, ιδιαίτερα με την ταινία “Μακτούμπ, αγάπη μου: canto uno” του Αμπελαντίφ Κεσίς “Το σπίτι κοντά στη θάλασσα” του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν”, καθώς και το έξοχο ντοκιμαντέρ “Ex Libris: Η Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης” του Φρέντερικ Γουάιζμαν,ταινία στην οποια απονεμήθηκε το βραβείο της Διεθνούς Κριτικής (FIPRESCI).

Τα βραβεία

Χρυσό Λιοντάρι:
Το σχήμα του νερού του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο

Μέγα Βραβείο τη Επιτροπής
Foxtrot του Σάμουελ Μάοζ

Αργυρό Λιοντάρι καλύτερης σκηνοθεσίας
Ξαβιέ Λεγκράν για την ταινία Jusqu’à La Garde

Κύπελλο Βόλπι καλύτερης γυναικείας ερμηνείας
Σάρλοτ Ράμπλινγκ για την ταινία Hannah

Κύπελλο Βόλπι καλύτερης ανδρικής ερμηνείας
Κάμελ Ελ Πάσα, για την ταινία Η προσβολή

Καλύτερο σενάριο
Μάρτιν ΜακΝτόνα, για την ταινία, Τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ του Μιζούρι

Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής
Sweet Country του Γουόρικ Θόρντον

Βραβείο Marcello Mastroianni για τον καλύτερο νέο ή την καλύτερη νέα ηθοποιό
Τσάρλι Πάλμερ για την ταινία Στηρίξου στον Πιτ

ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

Καλύτερη ταινία
Nico, 1988 της Σουζάνας Νικιαρέλι

Καλύτερος σκηνοθέτης
Βαχίντ Ζαλιβάντ για την ταινία No Date, No Signature

Special Jury Prize
Caniba, dirs: Lucien Castaing-Taylor, Verena Paravel

Λιοντάρι του μέλλοντος – “Luigi De Laurentiis” Βραβείο για πρώτη ταινία
Jusqu’à La Garde του Ξαβιέ Λεγκράντ

ΟΙ ΚΛΑΣΙΚΕΣ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ

Καλύτερη αποκατάσταση
Έλα να δεις του Έλεμ Κλίμοβ

Enetpress

The post Στον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο το Χρυσό Λιοντάρι της Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες, το «Crimson Peak» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο έχει νέο κλιπ.
Η νέα απόπειρα του σκηνοθέτη μείξης τρόμου και φαντασίας έχει ως πρωταγωνίστριες 2 γυναίκες. Την Ίντιθ, μια νεαρή συγγραφέα (Μία Βασικόφσκα) που μετακομίζει στη νέα έπαυλη του άντρα της, που τυγχάνει να είναι γεμάτο τρόμο τον οποίο προκαλεί και η ψυχρή και απειλητική αδερφή του ιπποκόμου, η Λουσίλ, που υποδύεται η Τζέσικα Τσαστέιν.
Όταν η Ίντιθ θα ζητήσει αντικλειδιά του σπιτιού, Η Λουσίλ θα της απαντήσει με απότομο τρόπο οτι δεν τα χρειάζεται διότι υπάρχουν σημεία της έπαυλης που είναι «επικίνδυνα».

The post Πληροφορίες και τρέιλερ για τον « Πορφυρό Λόφο » του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο appeared first on screeneye.gr.

Το Crimson Peak είναι μια γοτθική ταινία τρόμου, ένα σκοτεινό παραμύθι από αυτά που ξέρει να κάνει ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο(Λαβύρινθος του Πάνα), ο οποίος εκτός από τη σκηνοθεσία έχει γράψει και το σενάριο μαζί με τον Μάθιου Ρόμπινς. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μία Γουασικόβσκα, Τζέσικα Τσάστεϊν, Τομ Χίντλστον και Τσάρλι Χάναμ.

Η ιστορία ακολουθεί μια συγγραφέα η οποία ύστερα από μια οικογενειακή τραγωδία πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στην αγάπη της για τον παιδικό της φίλο και έναν δελεαστικό και μυστήριο ξένό. Προσπαθώντας να ξεφύγει από τα φαντάσματα του παρελθόντος της βρίσκεται σε μια έπαυλη που αναπνέει, ματώνει και θυμάται. Εκεί θα ανακαλύψει πως ο άντρας της κρύβει πολλά μυστικά.

Ο Ντελ Τόρο λέει πως αυτή η ταινία είναι πολύ μικρότερη από τις προηγούμενές του και βασίζεται περισσότερο στους χαρακτήρες. «Είναι μια ταινία για ενήλικες. Πολύ διαφορετική απ’ότ,ι έχω κάνει στην αγγλική γλώσσα. Συνήθως, όταν κάνω μια ταινία στην Αμερική είναι για το θέαμα, για νεότερο κοινό, για τον Blade, ή για κάτι τέτοιο. Ο τόνος αυτής της ταινίας είναι τρομακτικός και είναι η πρώτη φορά που μπορώ να κάνω κάτι πιο κοντά σε αυτό που κάνω στις ισπανικές ταινίες».

Σύμφωνα με τα όσα έχουν ακουστεί η ταινία θα έχει στιγμές «πολύ φρικιαστικής, σωματικής βίας» και, όπως μπορείτε να δείτε στο τρέιλερ, είναι εκπληκτικής αισθητικής. Αναμένεται στις αίθουσες το φθινόπωρο.

The post Crimson Peak: το πρώτο τρέιλερ του γοτθικού θρίλερ δια χειρός Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο appeared first on screeneye.gr.

Η εταιρία παραγωγής Legendary Pictures σε συνεργασία με το YouTube οργανώνουν διαγωνισμό ανεύρεσης ταλέντων εν όψει της γιορτής του Hallowe’en. Οι διαγωνιζόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουν σκηνικά εμπνευσμένα από την επερχόμενη ταινία τρόμου του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο “Crimson Peak” στα στούντιο της YouTube Spaces στο Λος Άντζελες, το Λονδίνο και το Τόκιο προκειμένου να γυρίσουν ένα βίντεο μικρής διάρκειας. Τα βίντεο θα γίνουν διαθέσιμα προς θέαση από τις 21 ως τις 31 Οκτωβρίου μέσω των social media των εταιριών.

Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο θα επιλέξει προσωπικά τα βίντεο που θα του αρέσουν περισσότερο και θα δώσει συμβουλές στους δημιουργούς τους, ενώ η Legendary Pictures θα προσφέρει στον νικητή την ευκαιρία να κάνει μια ταινία ή σειρά τρόμου.

The post O Γκιγιέρμο ντελ Τόρο κριτής σε διαγωνισμό ερασιτεχνικών βίντεο τρόμου appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.