Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Κατά την περίοδο του πρώτου κορονοεγκλεισμού, ο -πολυπράγμων ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης- Κένεθ Μπράνα, συλλογίστηκε τα χρόνια της εφηβείας του στο Μπέλφαστ και εν είδη ημερολογίου, άνοιξε το κουτί των προσωπικών και οικογενειακών του αναμνήσεων, με φόντο την έναρξη του μακροβιότερου κύκλου βίας στην ιστορία της Β. Ιρλανδίας, τον Αύγουστο του ’69.
Η επιθυμία του Μπράνα, ήταν η αποφυγή της υπέρμετρης παρουσίασης στην ταινία, του πολύπλοκου πολιτικού και θρησκευτικού σκηνικού -  που πυροδότησε την σύγκρουση ανάμεσα στους Καθολικούς και τους Προτεστάντες.
Πέτυχε, την ισορροπημένη οπτική, όπου οι ταραχές θα συμπορεύονται, θα αλληλεπιδρούν με την αθωότητα και με τη χαρά για εξερεύνηση της ζωής, από ένα παιδί. Από τον εννιάχρονο Μπάντι ( το alter ego του σκηνοθέτη).

Θα πετύχει και κάτι επιπρόσθετο, εξίσου σημαντικό.
Την ίδια στιγμή που επιτηρεί με το φακό του, τον αεικίνητο νεαρό μέσα κι έξω από το οικογενειακό πλαίσιο( ποδόσφαιρο, σινεμά , κόμικς, ο πρώτος έρωτας), θα εξερευνήσει με την ίδια προσοχή και τα διλήμματα των οικείων του.

Επί παραδείγματι του αδελφού του, του  πατέρα του, που πηγαινοέρχεται καθημερινά στην Αγγλία, της μητέρας του, όπου διαρκώς πάλλονται τα συναισθήματα της μια από στοργή, μια από αγωνία, μια από θυμό, και τις δυο στοργικές φιγούρες, της γιαγιάς ( Τζούντι Ντεντς) και του παππού του (Κιάραν Χιντς) , που κουβαλάνε τη σοφή και διορατική ματιά των υπερηλίκων.

H επιλογή του Μπράνα , σχεδόν όλα τα πλάνα να τοποθετούνται στα στενά δρομάκια της γειτονιάς, όσο εξελίσσονται οι ταραχές, αλλά και μέσα στο μικρό ισόγειο σπίτι της οικογένειας του Μπάντι, αποτυπώνουν ρεαλιστικά,  το ασφυκτικό πλαίσιο διαβίωσης τους.
Η αγαπημένη και φιλήσυχη οικογένεια, βρίσκεται αντιμέτωπη και με τις κραυγές μίσους του γραφικού ιεροκήρυκα, αλλά και με τον καθημερινό εκφοβισμό των ομοθρήσκων τους Προτεσταντών.
Στην αυτοβιογραφική του ταινία, ο Κένεθ Μπράνα υμνεί  τον «άνθρωπο», σε αντιδιαστολή με τη δυστυχία που προκαλεί ο  θρησκευτικός φανατισμός  και οι εμφύλιοι σπαραγμοί.
Με  τόνο κοινωνικό μεν, αλλά σκηνοθετικά χαλαρό και αποδραματοποιημένο, ο Μπράνα αφιερώνει την ταινία στους βιοπαλαιστές που εκβιάζονται και εξαναγκάζονται να λάβουν αποφάσεις παρά τη θέλησή τους. Ακολουθεί κατά πόδας,   την πηγαία παιδική αισιοδοξία του εννιάχρονου Μπάντι, που δεν θέλει και δεν επιτρέπεται να επωμιστεί,  τα ασήκωτα βάρη της ενήλικης ζωής.

H ηθοποιός από το Δουβλίνο, η Κατριόνα Μπάλφι,  ηγείται του επίλεκτου κάστ. Με δυναμισμό, με συναίσθημα, με κοφτερή γλώσσα, εμβαθύνει στα χαρακτηριστικά της μητέρας , της συντρόφου, που θέλει να ορίσει από κοινού με τους άλλους συνοδοιπόρους της , το μέλλον της  και το μέλλον της οικογένειας της. Πλάι της, στο ρόλο του συντρόφου – που έχει φοβερά προβλήματα να αντιμετωπίσει – στάθηκε σχεδόν ισάξια,  ο Τζέιμι Ντόρναν.
Ο νεαρός και πρωτοεμφανιζόμενος Τζουντ Χιλ, διαθέτει  ζωντάνια και χαρακτηριστικά ενός ανερχόμενου αστέρα. Υστερούσε ελαφρώς,  στις στιγμές που χρειάζονταν , ο  δραματικός τόνος.
Στο τεχνικό μέρος, η ασπρόμαυρη λήψη, συμβολίζει το προφανές. Δηλαδή τις αναμνήσεις και τα δύσκολα- σκοτεινά χρόνια.
Αντιθέτως, οι έγχρωμες λήψεις, φέρουν μαζί τους, την πρώιμη αγάπη του κεντρικού ήρωα για την 7η τέχνη αλλά και την ελπίδα, την επιθυμία του Κένεθ Μπράνα, το Μπέλφαστ να παραμείνει ήρεμο και γαλήνιο, όπως το βρήκε το 2021.
Το υπέροχο τζαζ ηχόχρωμα ενός σαξοφώνου- που ακούγεται σε όλες σχεδόν τις σεκάνς- φανερώνει τα συναισθήματα του σκηνοθέτη για την πόλη του.

Τζαζ σημαίνει ελευθερία, έλεγε κάποτε ο Τελόνιους Μονκ.

Ο Βαν Μόρισον –που επίσης έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Μπέλφαστ – συναινεί και «χαρίζει» για την ταινία, μερικά από τα εξαιρετικά τραγούδια του. Ο σκηνοθέτης θα κάνει την σωστή επιλογή, τα τοποθετεί στα κατάλληλα σημεία και το αποτέλεσμα ενισχύει την προσεγμένη δουλειά , του γνωστού για την τελειομανία του, Κένεθ Μπράνα.

“Μπέλφαστ” από την Πέμπτη 27/1 στους κινηματογράφους

The post Μπέλφαστ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ύμνος εις την ελευθερίαν.

 Όχι, ο ύμνος δεν πάει  για την ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, αλλά για τα γεγονότα της Δουνκέρκης -λιγότερο γνωστά στους νεότερους- ξεκινώντας στις 20 Μάιου του 1940, για να ολοκληρωθούν στις 3 Ιουνίου του ιδίου έτους, τα οποία στάθηκαν το πρώτο και το κρισιμότερο εμπόδιο των χιτλερικών στρατευμάτων, να εξολοθρεύσουν- στην περιοχή αυτή -της «Γαλλικής» Μάγχης- 400 χιλιάδες στρατιώτες( κυρίως Βρετανούς), κρίνοντας εν πολλοίς της έκβαση του Πολέμου, υπέρ των δυνάμεων του Άξονα.

Όμως κάτι τέτοιο αποφεύχθη.

Στο τέλος οι ναζί-μετρώντας βαριές απώλειες- κατέλαβαν την περιοχή. Τα στρατηγικά λάθη του Χίτλερ, να χτυπήσει αρχικά μόνο από αέρος και η ευφυΐα του Διοικητή Γκορτ να απεγκλωβίσει και να στείλει πίσω στη Μ. Βρετανία πέραν των 100 χιλιάδων στρατιωτών -υπό τις περιστάσεις- επρόκειτο για θαύμα.

Ακριβώς, την απόδραση αυτή, διαπραγματεύεται η ταινία του Βρετανού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν, ατυχώς, μέσα σε θολά νερά. Ο μη κατατοπισμένος από πριν θεατής, ο οποίος αγνοεί το ιστορικό πλαίσιο της μάχης, δεν πρόκειται επ ουδενί να βάλει σε  σειρά τα γεγονότα και τα πολυάριθμα πρόσωπα,  να ταυτιστεί με τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους στρατιώτες -που κρέμεται η ζωή τους από μια κλωστή- ή να διεισδύσει στον ψυχισμό του αντίστοιχου Γκορτ(εδώ λέγεται Μπόλτον, ρόλος μικρής διάρκειας, τον οποίο ερμηνεύει ο Κένεθ Μπράνα), έχοντας να επιλέξει το μη χείρον- δηλαδή ή να προσπαθήσει  να σώσει τα βρετανικά στρατεύματα ή να τους αφήσει στο έλεος των Γερμανών και να πολεμήσει πλάι στους Γάλλους. Η επιλογή του, μπορεί να στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων στρατιωτών, αλλά έσωσε δεκάδες χιλιάδες άλλους, δυναμικό το οποίο τέθηκε αργότερα στην υπηρεσία των Συμμαχικών Δυνάμεων.

Ο υπερεκτιμημένος -πιστεύουμε-Βρετανός σκηνοθέτης, είχε την ιδέα, τουλάχιστον 20 χρόνια πίσω. Επεδίωκε να εξοικειωθεί με τις ταινίες τύπου Batman και έπειτα να προχωρήσει στην υλοποίησή της.

Πράγματι, η πολεμική ατμόσφαιρα είναι επική και  το επιδιωκόμενο τρίπτυχο γη, θάλασσα και αέρας, επιτυγχάνεται. Αντίθετα,  τα τρία διαφορετικά χρονικά διαστήματα και η οπτική των γεγονότων, μέσα από διαφορετικές γωνίες( όπως μας έχει συνηθίσει πχ στο δικό του «Memento»), ήταν ατυχής.

Η εικόνα είναι ορθά αγχωτική,  από την αρχή, με τη ρίψη από τους Γερμανούς φυλλαδίων « Σας έχουμε περικυκλώσει», ακολουθούν τα επιβλητικά γενικά και πλονζέ πλάνα, των νεαρών στρατιωτών να μαζεύονται φοβισμένοι στις απέραντες ακτές, στην απώλεια ελέγχου, όσων βρίσκονται παγιδευμένοι στα υποβρύχια, στις σφοδρές αερομαχίες που διεξάγονται( Τομ Χάρντι), σε όσους δραπετεύουν από την κόλαση( Κίλιαν Μέρφι) και περισυλλέγονται από τους Βρετανούς βαρκάρηδες (Μαρκ Ράιλανς) .

Ενώ η πλειάδα των γνωστών αστέρων του Χόλιγουντ, μεταμορφώνονται από το μακιγιάζ, όπως ενδείκνυται,  αγνώριστοι, από τα δεινά  και το μαρτύριο της σκέψης ενός προδιαγεγραμμένου θανάτου, ο Νόλαν τους αφαιρεί τη δυνατότητα να αναδειχθούν-ηθοποιοί με μεγάλες δυνατότητες- και  επενδύει στην εικόνα. Βλέπουμε μόνο δράση, τα σφυροκοπήματα του εχθρού, που είναι τα ίδια, σε όλους τους πολέμους. Μια ανιαρή πολεμική ταινία.   Απολύτως καμία προσπάθεια να «σμιλέψει» τους χαρακτήρες του.

Μολονότι η ταινία γυρίστηκε με ένα αδικαιολόγητα μυθικό ποσό(100 εκατομμυρίων δολαρίων), ο Κρίστοφερ Νόλαν είναι σε αυτό το μέρος σεμνός και μετριόφρων, δεν προσπάθησε να δημιουργήσει ένα πομπώδες έπος( συνέβαλε ως προς αυτό και η μουσική του Χανς Ζίμμερ) , ούτε  χρονικά ατελείωτο και αυτό είναι προς τιμήν του.

Από τα γεγονότα της Δουνκέρκης εμπνεύστηκαν αρκετοί δημιουργοί, όπως ο συμπατριώτης του Νόλαν, ο Λέσλι Νόρμαν, στην ομώνυμη ταινία του 1958. Οι Τζον Μιλς-Ρίτσαρντ Ατένμπορο, ήταν συγκλονιστικοί. Εδώ, ο  Κρίστοφερ Νόλαν έδωσε μικρό ρόλο στον εγγονό του Ρίτσαρντ Ατένμπορο, τον Γουίλ.

” Δουνκέρκη” από την Πέμπτη 24 Αυγούστου στους κινηματογράφους, σε διανομή Tanweer

The post Γιατί η ” Δουνκέρκη” δεν είναι η ταινία που όλοι περιμέναμε appeared first on screeneye.gr.

Ο πέντε φορές υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός Κένεθ Μπράνα, σε διπλό ρόλο, στο γνωστότερο μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι, του 1934,  που έγινε ταινία το 1973 από τον κορυφαίο  Σίντνεϊ Λιούμετ.

Το «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» κέρδισε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου ρόλου, για την ερμηνεία της Ίνγκριντ Μπέργκμαν  και έλαβε επίσης, ακόμα πέντε υποψηφιότητες.

Ο 55 χρόνος Βρετανός ηθοποιός Κένεθ Μπράνα, σύμφωνα με το περιοδικό Variety προτίθεται να σκηνοθετήσει τη διάσημη ιστορία της Άγκαθα Κρίστι, κρατώντας για τον εαυτό του, τον ρόλο του Ηρακλή Πουαρό, που τον ερμήνευσε τότε ο  Άλμπερτ Φίνεϊ.  Ο Κένεθ Μπράνα, μπορεί να θεωρείται ηθοποιός και σκηνοθέτης του εμπορικού, διασκεδαστικού σινεμά, σκηνοθετώντας το «Τζακ Ράιαν: Πρώτη αποστολή» ή το «Thor», αλλά το 2007, εξέπληξε και το σινεφίλ κοινό, με την επιτυχημένη προσαρμογή του θεατρικού και κινηματογραφικού «Sleuth», μια επιτυχία που θα ήθελε να επαναλάβει και με το «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές».

The post Φρέσκια εκδοχή για το «Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές» με σκηνοθέτη & πρωταγωνιστή τον Κένεθ Μπράνα appeared first on screeneye.gr.

Σύμφωνα με την Telegraph η ταινία είναι «περισσότερο ένα ντοκιμαντέρ παρά μια κανονική διασκευή του έργου, ακολουθώντας τον Μπράνα και τους ηθοποιούς του καθώς ανεβάζουν την παράσταση στο Λίβσντεν σε μια περίοδο μερικών εβδομάδων».
Η Washington Post αναφέρει σχετικά με την παράσταση του Κένεθ Μπράνα που ανέβηκε στη Νέα Υόρκη.
«Η αισθητηριακή καταβύθιση ξεκινάει από τη στιγμή που ανοίγουν οι πόρτες στο Οπλοστάσιο της Παρκ Άβενιου και μπαίνεις σε μια αίθουσα ασκήσεων 5.109 τετραγωνικών μέτρων που έχει μετατραπεί σε μια σκοτσέζικη πεδιάδα. Σ’ένα δρόμο με στροφές περνάνε από μπροστά σου φιγούρες που φοράνε κουκούλα και πλησιάζεις μια σειρά από πανύψηλους βραχώδεις μονόλιθους που μοιάζουν το Στόουνχετζ. Στο βάθος μια ντουζίνα κεράκια φωτίζουν την αψίδα μιας αρχαίας Κέλτικης εκκλησίας όπου μια γυναίκα με βέλο γονατισμένη προσεύχεται όσο ο θεατής βρίσκει τη θέση του σε μια από τις 2 εξέδρες 550 θέσεων που πλαισιώνονται από μια στενή, λασπωμένη σκηνή.»

The post Ο Μάρτιν Σκορτσέζε συνεργάζεται με τον Κένεθ Μπράνα σε μια διασκευή του Μάκβεθ appeared first on screeneye.gr.

 Περιπέτεια, 105΄, ΗΠΑ 2013

Του Κένεθ Μπράνα

  Με τους: Κρις Πάιν, Κίρα Νάιτλι, Κέβιν Κόστνερ, Κένεθ Μπράνα

Το Σεπτέμβρη του 2001 ο νεαρός αμερικανός Τζακ Ράιαν (Κρις Πάιν) σπουδάζει οικονομικά στο London School of Economics. Το αίμα του όμως παγώνει όταν βλέπει στις οθόνες του Λονδίνου, το νεοϋορκέζικο World Trade Center να γίνεται σκόνη από τα χτυπήματα 2 αεροπλάνων. Αυτή είναι η αρχή της ταινίας που μας συστήνει τον Τζακ Ράιαν τόσο εμβρόντητο όσο δεν θα τον ξαναδούμε ποτέ πια. Στο αμέσως επόμενο πλάνο συναντάμε τον Ράιαν 2 χρόνια μετά σε ρόλο πεζοναύτη – και μάλιστα εθελοντή στο μέτωπο του Αφγανιστάν- να δέχεται εχθρικά πυρά που σχεδόν τον αφήνουν ανάπηρο. Για την ηρωική του στάση (πριν «λυγίσει» η σπονδυλική στήλη του πρόλαβε να σώσει 2 συμπολεμιστές του) παρασημοφορείται και στέλνεται για θεραπεία. Μαζί με τη φροντίδα της όμορφης γιατρού (Κίρα Νάιτλι) θα δεχτεί και την τιμητική (sic!) πρόταση ενός βετεράνου πράκτορα (Κέβιν Κόστνερ) να δουλέψει για λογαρισμό της CIA ως οικονομικός αναλυτής. Ύστερα από λίγο καιρό συναντάμε τον Τζακ Ράιαν υγιή, πανευτυχή, ερωτευμένο (με τη γιατρίνα) και πανέτοιμο να αναλάβει την πρώτη του αποστολή ως οικονομικός αναλυτής. Όμως στην παγωμένη Μόσχα, ο Ψυχρός πόλεμος φαίνεται να ισχύει ακόμη καθώς καταστρώνεται σχέδιο για οικονομικό αφανισμό των ΗΠΑ μέσω ενός σατανικού σχεδίου σε στόχο την υποτίμηση του δολαρίου, ύστερα από τρομοκρατικό χτύπημα. Και κάπως έτσι ο Τζακ Ράιαν μετατρέπεται από απλό αναλυτή της CIA σε μάχιμο πράκτορα…

Ο τέταρτος στη σειρά ηθοποιός που υποδύεται το βγαλμένο από τη φαντασία του συγγραφέα Τομ Κλάνσι, δημοφιλή πράκτορα Τζακ Ράιαν, είναι ο καλιφορνέζος Κρις Πάιν, που έδωσε αέρα ανανέωσης στο «Star Trek Into Darkness» ως κάπτεν Κερκ. Μετά τον Άλεκ Μπάλντουιν (ποιος τον θυμάται άραγε;), τον Χάρισον Φορντ (σαφώς ο πιο πετυχημένος Ράιαν σε δύο μάλιστα φιλμ) και τον Μπεν Άφλεκ (πέρασε και δεν άγγιξε στο τελευταίο φιλμ που είδαμε τον Ράιαν με τίτλο «Απόλυτος κίνδυνος» το 2002 ), ο Πάιν έχει την ευκαιρία του να περάσει οριστικά στη σφαίρα του σταρ σύστεμ με ένα ρόλο -εμπορικής έστω- ζωής. Διαθέτει πέρα από τα προφανή εξωτερικά χαρίσματα και το ανθρώπινο στοιχείο που χρειάζεται ο πρωτόβγαλτος στο πρακτοριλίκι ήρωας. Με τα προσωπικά του θεματάκια σε κρίση – η αγαπημένη του υποψιάζεται ότι την απατά – την αδιαθεσία που πηγάζει από τον πρώτο του φόνο και την ανασφάλεια για το τι θα συμβεί από δω και στο εξής, αυτός ο Ράιαν δείχνει να έχει μέλλον.

Κάπου εδώ όμως τελειώνουμε με τα λίγα θετικά στοιχεία του φιλμ που σκηνοθέτησε ο πάλαι ποτέ σημαντικός και σαιξπηρικός Κένεθ Μπράνα. Ο κατήφορος δεν έχει τελειωμό για τον 4 φορές υποψήφιο για Όσκαρ βρετανό που κατασκευάζει ένα αφόρητο, προπαγανδιστικό και γεμάτο υπερβολές φιλμ που ούτε ο Τζέρι Μπρουκχάιμερ (λέμε τώρα…) δεν θα το αναλάμβανε. Κακοί ρώσοι με ακόμη πιο κάκιστη προφορά – τι αστείος ο Μπράνα να μιλάει τα αγγλικά σαν να είναι ο Πούτιν…-, δράση που κοπιάρει χωρίς έμπνευση το δυναμισμό ενός Πολ Γκρίνγκρας (ο σκηνοθέτης των καλύτερων περιπετειών του Τζέισον Μπορν), χαρακτήρες για γέλια και για κλάματα. Το ρέμα παρασέρνει και την συνήθως καλή Κίρα Νάιτλι που τόσο εκνευριστική, γεμάτη μούτες και παιδιάστικες κινήσεις, δεν την έχουμε ξαναδεί πουθενά αλλού.

Το φιλμ ξεκινά και τελειώνει με τον ίδιο σχεδόν τρόπο: ένα τρομοκρατικό πολυπληθές φονικό χτύπημα στην καρδιά των ΗΠΑ, το Μανχάταν. Στην πρώτη περίπτωση η ιστορία έγραψε για το «μεγαλύτερη πλήγμα» που δέχτηκαν οι ΗΠΑ στο εσωτερικό τους. Στη δεύτερη περίπτωση, το αποτέλεσμα δεν είναι δύσκολο να το μαντέψει κανείς. Τυφλό μίσος για την Αμερική, η προσωποποίηση του κακού στο πρόσωπο του ρώσου Μπράνα αλλά ως γνωστόν… God bless America! Η ηρωική αυταπάρνηση του Ράιαν στην πατρίδα («μακάρι να είχαμε κι άλλους σαν εσένα», φιλοσοφεί ο Κόστνερ) και στη σύντροφο του, είναι το μυστικό της επιτυχίας για μια όμορφη, γεμάτη συγκινήσεις ζωή. Αυτή δεν είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει και καλές ταινίες…

“Τζακ Ράιαν: Πρώτη Αποστολή”  από 23/1 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Τζακ Ράιαν: Πρώτη Αποστολή (Jack Ryan: Shadow Recruit) appeared first on screeneye.gr.