1. Στο Σπίτι

Κοινωνικό δράμα ,103′, Γερμανία/Ελλάδα 2014

Αγγλικός Τίτλος: At Home

Του Αθανάσιου Καρανικόλα

Με τους  Αλέξανδρος Λογοθέτης, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Γιάννης Τσορτέκης, Ζωή Ασημάκη, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αλεξία Καλτσίκη, Νίκος Γεωργάκης, Νεφέλη Κουρή

ΠΛΟΚΗ

Πρόκειται για την ιστορία της Νάντιας, μιας γυναίκας από τη Γεωργία που εργάζεται ως οικιακή βοηθός εδώ και 12 χρόνια σε ένα πλούσιο σπίτι απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη και την αγάπη των μελών της οικογένειας. Όταν όμως η υγεία της κλονίζεται από μια σπάνια ασθένεια η μέχρι τότε «οικογένειά» της, που αντιμετωπίζει τα δικά της οικονομικά προβλήματα, θα αποκόψει κάθε δεσμό μαζί της.

Οικογενειακό δράμα,, 104’,Γαλλία/Ιταλία 2013

Πρωτότυπος τίτλος: Un château en Italie

Της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

Με τους  Λουί Γκαρέλ, Φιλίππο Τίμι, Μαρίζα  Μπρούνι Τεντέσκι,Ζαβιέ Μποβουά

ΠΛΟΚΗ

Η 43χρονη Louise είναι κόρη μιας νεόπτωχης οικογένειας Ιταλών βιομηχάνων και ζει στο όμορφο διαμέρισμα της στο Παρίσι. Όσο η μητέρα της προσπαθεί να βγάλει χρήματα πουλώντας οικογενειακά κειμήλια και ανοίγοντας στο ευρύ κοινό τον πύργο τους στην ιταλική εξοχή, η Louise αναθεωρεί τις επιλογές της και ερωτεύεται παράφορα έναν νεότερο άντρα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η αδερφή της Κάρλα και κουνιάδα του Νικολά Σαρκοζί, η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι σκηνοθετεί την τρίτη της ταινία. Ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας είναι το δικό της πορτρέτο, μια ιστορία  αυτοβιογραφική  από την αρχή μέχρι και το τέλος της.Το γεγονός αυτό θα καταλήξει να γίνει η αχίλλειος πτέρνα του έργου. Η Τεντέσκι μέσα από την ηρωίδα Louise και διάφορων άλλων χαρακτήρων που την περιτριγυρίζουν( μητέρα, αδελφός φορέας του AIDS, νεαρότερος ηλικιακά εραστής), ομφαλοσκοπεί σε κάθε λεπτομέρεια του δικού της οικογενειακού βίου, ξεδιπλώνοντας αδέξια αυτό που η ίδια θα χαρακτήριζε ως πυρήνα του έργου. Οι εσωτερικές συγκρούσεις και τα υπαρξιακά διλλήματα που τίθενται, με τον στατικό αργό ρυθμό-ιδίως όσο πλησιάζουμε προς το τέλος- προκαλούν πλήξη και δεν μπορούν να αγγίξουν τον συναισθηματικό μας κόσμο.

Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα θυμίζει το μπαρόκ ύφος του Βισκόντι για τον ξεπεσμό σε όλα τα επίπεδα(οικονομικό και ηθικό) της Ιταλικής μεγαλοαστικής τάξης, είναι όμως προφανές ότι εδώ η επιρροή αυτή δεν θα στεφθεί με επιτυχία, όπως αντίθετα συνέβη πριν 2 χρόνια με το « Είμαι ο Έρωτας».Οι πρωταγωνιστές ομιλούν 2 γλώσσες, ιταλικά και γαλλικά, το Κάστρο βρίσκεται στην Ρώμη, αλλά ο περισσότερος κινηματογραφικός χρόνος ξοδεύεται στο Παρίσι. Κάποιες λιγοστές στιγμές χιούμορ υπάρχουν. Το γεγονός ότι η σκηνοθέτις τολμά να βγάλει στο φως οικογενειακές καταστάσεις που άλλοι θα έκρυβαν, αυτό λειτουργεί προς τιμήν της,  αλλά δεν είναι μια ταλαντούχα δημιουργός και αυτό εδώ φαίνεται ξεκάθαρα.

Στο έργο παίζει η πεθερά του Σαρκοζί  Μαρίζα Μπρούνι, όπως και ο σύντροφος της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι,ο ηθοποιός Λουί Γκαρέλ.

4. Πάλο Άλτο

Δράμα. 100′, Η.Π.Α 2013

Πρωτότυπος Τίτλος: Palo Alto

Της Τζία Κόπολα

Με τους Έμα Ρόμπερτς, Τζέιμς Φράνκο, Τζακ Κίλμερ

ΠΛΟΚΗ

Το «Palo Alto» βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε ο Τζέιμς Φράνκο όσο ήταν στο πανεπιστήμιο. H ταινία παρακολουθεί τις ζωές τεσσάρων εφήβων στο γυμνάσιο του Πάλο Άλτο, στην Καλιφόρνια.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Άλλη μία ταινία με βαριά οικογενειακή παρακαταθήκη. Το Πάλο Άλτο είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της 27χρόνης Τζία Κόπολα, εγγονής του Φράνσις, που έκανε τη παγκόσμια της πρεμιέρα, πριν από 1 έτος στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Το έργο ακολουθεί  περίπου την ίδια θεματική με το «Bling Ring» της θείας της Σοφία Κόπολα, για την ανία των έφηβων Αμερικάνων μεγαλοαστών, σε ένα περιβάλλον που τα έχουν όλα έτοιμα, χωρίς κόπο και μόχθο.

Η  Έιπριλ φλερτάρει με τον γυμναστή της( Τζέιμς Φράνκο) και με τα λεφτά που διαθέτει η οικογένεια της θα προσληφθεί ως ο προσωπικός της μέντορας. Ο Τέντι τα χει γενικώς χαμένα με τη ζωή του,  όπως και ο φίλος του ο Φρεντ που επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά. Η ανασφαλής Έμιλυ ψάχνει τον σεξουαλικό της προσανατολισμό.

Άγνωστο παραμένει εάν τα διηγήματα του Τζέιμς Φράνκο κρύβουν κάτι άλλο ουσιαστικότερο από αυτό που μας έδειξε η νεαρή Κόπολα. Η ταινία κινείται πάνω σε μια ασφαλή περίμετρο, χωρίς να προσπαθεί να ξεφύγει από το πρώτο, το εύκολο, το ορατό επίπεδο ανάλυσης (για το σεξ, το αλκοόλ, τα τσιγάρα), επικεντρωμένη στον απλοϊκό διδακτισμό, μιας και μόνο μικρής κατηγορίας νέων, πλουσίων, που ζουν στα ακριβά προάστια. Από το κάδρο της απουσιάζει η εικόνα της συντριπτικής πλειοψηφίας της νέας γενιάς, των μεσαίων και πιο λαϊκών στρωμάτων., όπως με επιτυχία έπραξε κάποτε ο Γκας Βαν Σαντ στο «Παρανόιντ Παρκ» ή ακόμα και ο πιο ανάλαφρος Τζον Χιουζ στο «Μπρέκφαστ Κλαμπ»

Είναι προφανές ότι η Τζία Κόπολα βλέπει  μέσα από τον δικό της κόσμο και τελικά μόνο αυτόν καταγράφει. Ίσως  τελικά να μην θεωρείται κάτι αρνητικό, γιατί έχει και αυτή η οπτική τη σημασία της. Η Τζία Κόπολα έχασε τον πατέρα της, όταν ήταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας της. Η νεαρή σκηνοθέτις στην πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, έξυπνα αποφεύγει να αφήσει-ακόμα κι ως υπονοούμενο- κάτι σχετικό για την απώλεια αυτή.

Οι ιστορίες των νεαρών παιδιών, δεν παρουσιάζονται με έναν τρόπο που να μας κρατά το ενδιαφέρον, οι σκηνές είναι μακρόσυρτες αλλά υπάρχει και κάτι θετικό, ότι θα επιτύχει να μην καταστεί κανένας χαρακτήρας, ως ο πρωταγωνιστής, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τους ήρωες της.

5. The Equalizer

Δράση, Θρίλερ  131′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Equalizer

Του Αντουάν Φουκουά

Με τους Ντένζελ Ουάσινγκτον, Κλόη Γκρέις Μόριτζ, Μάρτον Τσόκας, Μελίσα Λίο, Χέιλι Μπένετ, Μπιλ Πούλμαν

ΠΛΟΚΗ

Ο Ρόμπερτ Μακόλ είναι ένας μεροκαματιάρης υπάλληλος ενός εργοστασίου. Κάθε βράδυ πάει σε ένα εστιατόριο, τρώει και διαβάζει ένα βιβλίο. Εκεί γνωρίζει μια πόρνη, με την οποία θα συνδεθεί φιλικά. Αυτή ξυλοκοπείται από τους Ρώσους μαστροπούς της. Ο Μακόλ με ένα καλά κρυμμένο παρελθόν βγάζει στην επιφάνεια φοβερές πολεμικές δεξιότητες, σε έναν ρόλο εκδίκησης με τους βίαιους γκάνγκστερς.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Φιλόδοξο φιλμ που θέλει να κλέψει κάτι από τη δόξα μιας παλιάς αμερικάνικης σειράς της δεκαετίας του 80. Μην περιμένετε ένα ξεχωριστό θρίλερ. Εδώ ακολουθούνται πλήρως όλοι οι κανόνες των ταινιών εκδίκησης. Ο πράος ανθρωπάκος με το κρυμμένο παρελθόν που θα επαναστατήσει-το κίνητρο κλασσικά βρίσκεται σε μια γυναίκα- κι ένα ανίκητο κύκλωμα που τελικά από τον ένα και μοναδικό σωτήρα θα νικηθεί. Μια ανόητη περιπέτεια που υποτιμά τη νοημοσύνη μας κι ένας Ντένζελ Ουάσινγκτον που μετά το Όσκαρ που πήρε στο “Ημέρα Εκπαίδευσης” δεν έχει πρωταγωνιστήσει σε κάποια αξιόλογη παραγωγή. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι αυτού του έργου  βρίσκεται στα πρώτα 30 λεπτά, πριν ξεκινήσει ο Ρόμπερτ Μακόλ να καθαρίζει ανθρώπους κρατώντας χρονόμετρο. Πόσο πιο κλισέ μπορεί ένα φιλμ να γίνει, όταν η τελευταία πράξη του “δράματος” παίζεται σε ένα ραντεβού θανάτου κάποιο βράδυ σε ένα εργοστάσιο, που θα μετατραπεί σε ρημαδιό από τις ριπές των όπλων.

The post Πρεμιέρες… από 25 Σεπτεμβρίου appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό δράμα, 94’, Γαλλία 2013

Της Κατέλ Κιγιεβερέ

Με τους Σάρα Φορεστιέ, Αντέλ Ενέλ, Φρανσουά Νταμιάν, Πολ Αμί

Η παρορμητική και επιπόλαιη Σουζάν ζει με την αδελφή της Μαρία και τον χήρο πατέρα τους Νικολά σε μια μικρή κωμόπολη της Γαλλίας. Διαφορετικοί χαρακτήρες τα δύο κορίτσια, μεγαλώνουν με πραγματική αγάπη και φροντίδα από τον πατέρα τους που εργάζεται σε μεταφορική εταιρεία κι έχει βάλει σε δεύτερη μοίρα την προσωπική του ζωή. Όταν η Σουζάν μένει έγκυος κι αποφασίζει να κρατήσει το μωρό παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα της, δεν συνειδητοποιεί ότι αυτή είναι η απαρχή ενός δύσβατου «γολγοθά» γεμάτου με λάθη και άστοχες επιλογές…

Η ταινία της 33χρονης Κατέλ Κιγιεβερέ, που άνοιξε πέρυσι την Εβδομάδα Κριτικής στο φεστιβάλ Κανών, είναι μια άβολη, επώδυνη αλλά και συναρπαστική συνάμα δουλειά πάνω στο θέμα της ενηλικίωσης και της «φυγής» από την οικογενειακή φωλιά. Ο χαρακτήρας της Σουζάν είναι ένα αμφιλεγόμενο πορτρέτο που σηκώνει πολύ κουβέντα. Δύσκολα τη συμπαθείς. Ακόμη πιο δύσκολα όμως μπορείς να την αντιπαθήσεις. Πρόκειται για ένα πληγωμένο κορίτσι που κάνει του κεφαλιού του, πολλές φορές δείχνει εγωκεντρική και πληγώνει τους άλλους, με επιλογές που σε φέρνουν στο σημείο να θες να τη… χαστουκίσεις (!) Πώς μπορεί όμως ένα πλάσμα σαν αυτό να διαχειριστεί με ψυχραιμία, σύνεση και κυρίως ωριμότητα, καυτά ζητήματα σαν την εγκυμοσύνη, τη διάλυση της οικογένειας ή -το σημαντικότερο- την ευθύνη δημιουργίας μιας καινούργιας οικογένειας; Τραγικό πρόσωπο μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα δραματικών εξελίξεων και δύσκολα ανατρέψιμων καταστάσεων, είναι ο μικρός Σαρλί, που μεγαλώνει με αγάπη και τρυφερότητα στην οικογενειακή εστία του παππού του, αλλά χωρίς τον ένα γονιό δίπλα του.

Όπως ακριβώς συνέβη και με την μητέρα του όταν ήταν κι αυτή παιδί. Όμως η μοίρα, που αποτελεί ένα κομβικό σύμβολο του έργου, δεν θα φερθεί με καλοσύνη στο μικρό Σαρλί προετοιμάζοντας του ακόμη χειρότερη αντιμετώπιση από ότι στη μητέρα του. Η Σουζάν θα χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα σε αυτόν (κατ’ επέκταση και την οικογένεια της) και τον γοητευτικό μικροκακοποιό Ζουλιέν με τον οποίο είναι ερωτευμένη. Και μόνο που μπαίνει το θέμα της σύγκρισης καταλαβαίνουμε ότι ο Σαρλί είναι ένα άτυχο παιδί. Το αν φτιάχνουμε μόνοι μας τη μοίρα μας ή αν αυτή είναι αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων, είναι ο καταλύτης για την προβληματική της ταινίας. Η Κατέλ Κιγιεβερέ δεν δίνει απαντήσεις. Δεν θέλει να κρίνει ή να προβάλλει μανιχαϊστικά πρότυπα. Αρκείται στο να περιγράφει πρόσωπα, καταστάσεις, συναισθήματα. Το γαλλικό σινεμά έχει αμέτρητα σινε-διδακτορικά σε αυτό το πεδίο δράσης. Η διαλεκτική του είναι παροιμιώδης και τα τελευταία χρόνια φτάνει σε ύψιστα μεγέθη φιλοσοφικής ανάλυσης του ερωτήματος «τελικά τι είναι αυτό που λέγεται ζωή». 

Η Κιγιεβερέ πορεύεται σωστά στο δρόμο τούτο, παρουσιάζοντας ένα άρτιο, γεμάτο αντιφάσεις αλλά και με τρομερή δυναμική, χαρακτήρα. Έναν αξέχαστο χαρακτήρα. 

Οι γυναικείες ερμηνείες του φιλμ είναι σπουδαίες- δεν θα ξέρετε ποια είναι καλύτερη: η Σάρα Φορεστιέ ως Σουζάν (Αργυρός Αλέξανδρος στο 54ο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) ή η Αντέλ Ενέλ (βραβείο Σεζάρ) ως Μαρία; – και αποτελούν το πιο δυνατό κομμάτι του. Το δράμα είναι χτισμένο στο μοτίβο «τύχη ή επιλογή», η σκηνοθεσία διακριτική και χωρίς περιττές φιορτιτούρες, το σενάριο των Μαριέτ Ντεζέρ και Κατέλ Κιγιεβερέ καλοδουλεμένο και μεστό, με το χρονικό της ενηλικίωσης να αποδίδεται ακριβέστατα και αναλυτικά. Η ταινία ξεκινάει με τις Σουζάν και Μαρία στην ηλικία του δημοτικού, μεταφέρεται γρήγορα στην εφηβεία τους και το ερωτικό ξύπνημα για να κλείσει ο κύκλος στο τρίτο και πιο επώδυνο κεφάλαιο όπου η Σουζάν- μητέρα πλέον- καλείται να αποφασίσει ποιο είναι το πιο σωστό. Ή το πιο δίκαιο αν προτιμάτε για το δικό της μέλλον, τη δική της ζωή, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τη ζωή όλων των άλλων. Πικρές αλήθειες, σκληρή ζωή. Η ζωή της Σουζάν…

“Suzanne” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Suzanne appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό Δράμα, 110′, Χιλή, Γλώσσα: Ισπανικά

του Σεμπάστιαν Λέλιο

Απλοχερος ανθρωπισμός με μια λεπτή δόση ειρωνείας, το τρομερό παιδί του χιλιανού κινηματογράφου ο Σεμπάστιαν Λέλιο( Αγία Οικογένεια)  ακολουθεί αυτή τη φορά την Γκλορια , που βρίσκει διάφορους τρόπους ώστε να καλύψει τα συναισθηματικά της κενά και τη μοναξιά. Ο σύζυγος την έχει εγκαταλείψει αλλά έχει και δυο παιδιά, έχει και εγγονό, εργάζεται σε ασφαλιστική εταιρεία, όλα αυτά συνθέτουν τον εξωτερικό της περίγυρο, που όμως δεν μπορεί να καλύψει την έλλειψη μιας πραγματικής συντροφιάς και αγάπης. Θα συναντήσει στο κλαμπ που συχνάζει έναν απόστρατο αξιωματικό , ο οποίος αποδεικνύεται στην πορεία αδύναμος να της προσφέρει όσα η ίδια επιθυμεί από τη στιγμή που εξακολουθεί να είναι προσκολημένος στην πρώην σύζυγό του και στις δύο του κόρες.

Κι ενώ η Γκλόρια έλκεται από τον νέο της έρωτα, ο Λέλιο θα βρει την ιδανική του μούσα, θα κρατήσει τις λεπτές ισορροπίες, θα φιλμάρει πάνω της, και θα δημιουργήσει υπέροχα ένα πολύπλοκο σύγχρονο γυναικείο πορτρέτο που θα μπορούσε εύκολα να καταρρεύσει από κατάθλιψη στον βαθύ πόνο της εσωτερικής της  μοναξιάς, αλλά τελικά δεν το πράττει. Αντίθετα ο χαρακτήρας της Γκλόρια κατασκευάζεται πολυδιάστατα. Από τα μοναχικά βράδια  στο σπίτι,  στις  ανεμπόδιστες προς το θεατή σεξουαλικές ευτυχισμένες στιγμές.

Από την άλλη ξεσκεπάζει με τακτ το κοινωνικοπολιτικό σύστημα της Χιλής και κατ’επέκταση του δυτικού κόσμου, που αφήνει τους ανθρώπους  να παραπαίουν και μόνοι τους να βρίσκουν την άκρη,  σε ένα σύστημα που δεν τους προστατεύει.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του έργου είναι η αποστασιοποίηση από θέματα ηθικής. Περιγράφεται ο χαρακτήρας, κι ο θεατής βλέπει και κατανοεί το πάθος και την παρορμητικότητα που λείπουν από το ασφυκτικό πλαίσιο της καθημερινότητας.

Ο Σεμπάστιαν Λέλιο αγαπάει ανιδιοτελώς το κινηματογραφικό του είδωλο κι αυτό είναι εμφανές.

Η Παουλίνα Γκαρσία θα του το ανταποδώσει με μια θριαμβευτική ερμηνεία που δικαίως της χάρισε το πρώτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Βερολίνου.  Θεωρείται μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της Χιλής, με καριέρα στο θέατρο, που ερμηνεύει όλους τους μεγάλους ρόλους του σύγχρονου ρεπερτορίου. Είναι μια αξιαγάπητη παρουσία μπροστά στο γυαλί και εισχωρεί βαθιά στην ψυχοσύνθεση εκείνων των ανθρώπων που η ψυχή τους αναζητεί έναν άλλου είδους παράδεισο.

Το ” Γκλόρια” απο 3/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada Films

The post Γκλόρια appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνικό Δράμα, Χιλή-Αργεντινή 2013

του Μόισις Σεπουλβέντα  

Οι τελευταίες μέρες του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας επεφύλασσαν μια αναπάντεχη αναποδιά κατά το κλείσιμο της αυλαίας του τμήματος« Εβδομάδα Κριτικής»,  ικανή για να μας στερήσει από το να απολαύσουμε μια από τις καλύτερες ταινίες της διοργάνωσης. Όμως τα τεχνικά προβλήματα δεν  τα κατάφεραν να τινάξουν στον αέρα την προβολή της ταινίας, που τελικά αποζημίωσε κοινό και κριτικούς.

Έργο πλούσιο σε νοήματα, βαθιά ανθρώπινο και συναισθηματικό, το « Las Analfabetas » έρχεται από τη Χιλή, ταρακουνάει τις συνειδήσεις, και ξεγυμνώνει μέσα από μεταφορές και συμβολισμούς τη κρατική αδιαφορία για την παιδεία και την εκπαίδευση του κοινωνικού συνόλου. Αλλά δεν μένει μόνο στο προφανές. Προχωράει ένα βήμα πιο πέρα και φανερώνει μια ακόμη πτυχή εξίσου σημαντική. Ότι η έλλειψη της γνώσης, σπρώχνει τους πολίτες στην εσωτερική αποξένωση και στη κοινωνική απομόνωση, με ότι αυτό κι αν συνεπάγεται.

Η Χιμένα στην ηλικία των 50, ζει ολομόναχη στο ετοιμόρροπο σπίτι της. Ο θεατής την βλέπει να  καπνίζει αρειμάνιος, να ακούει ραδιοφωνικές εκπομπές και να φροντίζει την καταπράσινη αυλή της. Η επίσκεψη της Τζακλίν θα μας αποκαλύψει ότι η Χιμένα είναι αναλφάβητη και θα προσλάβει τη νεαρή δασκάλα για να της διαβάζει τις εφημερίδες.

Οι  σκηνές με τις δύο γυναίκες να βρίσκονται σε κατάσταση ευφορίας γρήγορα θα πάρουν  διαφορετική τροπή, έντονα συγκρουσιακή. Η ηρωίδα του έργου για χρόνια προσπαθούσε να αποκρύψει τις μαθησιακές της δυσκολίες, ως  επτασφράγιστο μυστικό. Έτσι λοιπόν εδώ, θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τα αισθήματα ντροπής, φόβου και ανασφάλειας απέναντι στη Τζακλίν  που έχει θεωρητικά πολύπλευρη κατάρτιση. Θα εμφάνιση ένα πρόσωπο επιθετικό αλλά και τόσο αδύναμο, φτερό στον άνεμο. Το σπίτι της θα μετατραπεί σε  σχολείο, με τους ρόλους όμορφα να εναλλάσσονται, όπου ο μαθητής γίνεται δάσκαλος κι ο δάσκαλος μαθητής, σε μια αισιόδοξη σκηνοθετική προσέγγιση που διακηρύττει το «ίσοι μεταξύ ίσων».

Από την άλλη, αυτή η «αθώα» ματιά έχει και την αντίστροφη της οπτική γωνία. Άκρως πεσιμιστική. Γιατί όταν θα γίνει ορατό πως η παιδαγωγός Τζακλίν έχει κι αυτή βασικά κενά, τότε η ρήση « Η ημιμάθεια είναι η αρχή της αμαθείας» λειτουργεί με σαρκασμό κι απενοχοποιεί τους πραγματικά αμαθείς και ημιμαθείς , με τον Μόισις Σεπουλβέτα   να κοιτάει κατάματα τους υπαίτιους για τη σκόπιμη κατάντια των εκπαιδευτικών συστημάτων, που είναι οι θεσμοί του κράτους  κι οι πολιτικοί.

Το έργο ως πλοκή θα επιτύχει να ξεφύγει από τα σύνορα της Χιλής, κι αποκτά οικουμενική αξία, τη στιγμή που μπορεί να γίνει  εύστοχα ο παραλληλισμός με  καταστάσεις που τις βλέπουμε σχεδόν πανομοιότυπες σε μια σειρά χωρών, ανάμεσα τους και στην Ελλάδα. Δεν είμαστε εκτός τόπου και χρόνου αν συνδέσουμε την έλλειψη παιδείας και την κοινωνική απομόνωση, με τις βίαιες ακραίες πράξεις που τις βιώνουμε στην Ελλάδα σε καθημερινή βάση.

Η Παουλίνα Γκαρσία( θα την δούμε σύντομα στο «Gloria») και η Βαλεντίνα Μοχρ για πάνω από ένα χρόνο ερμήνευαν τους δύο πολύπλοκους ρόλους σε θεατρική σκηνή του Σαντιάγο. Το μόνο που έκαναν εδώ, ήταν να μεταφέρουν αψεγάδιαστα το θεατρικό κείμενο του Πάμπλο Παρέδες στη μεγάλη οθόνη. Από την αρχή μέχρι το τέλος κράτησαν πάνω τους το έργο, σε ένα παιχνίδι για δύο που συγκινεί, προβληματίζει και καθηλώνει.

Ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Μόισις Σεπουλβέντα   επέλεξε να διατηρήσει  την κάμερα σταθερή πάνω στα πρόσωπα, που κινούνταν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου μέσα στο σπίτι. Ακολούθησε αργούς κινηματογραφικούς ρυθμούς με παύσεις και σιωπές, αλλά και με ανατροπές, μέχρι την τελική συγκλονιστική κορύφωση.

Το «Las Analfabetas » προβλήθηκε στην 28^η Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Βενετίας 2013

The post Οι Αναλφάβητες appeared first on screeneye.gr.